ตอนที่ 97 พี่ รีบไปตามพี่สะใภ้ผมกลับมาเร็ว!

เซี่ยเจายิ้มพลางรีบกล่าวขอบคุณ

เขายื่นมือออกไปช่วยประคองหลินมู่อวี่กับเถียนซิ่วเฟินลงมา และเพราะกลัวว่าหลินมู่อวี่จะโดนลมเป่า จึงเอาผ้าห่มผืนหนามาห่อตัวเธอไว้จนมิดชิด

พอลงจากเกวียน เถียนซิ่วเฟินก็รีบจับมือจางสุ่ยเซียนไว้ด้วยความเกรงใจ "อุ๊ย! จะทำแบบนี้ได้ยังไงกันคะ คุณเกรงใจเกินไปแล้ว!"

จางสุ่ยเซียนยิ้ม "เจอกันครั้งแรกก็ต้องให้เป็นธรรมดาค่ะ อีกอย่าง ร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วของเราจะกลับมาหาเงินได้อีกครั้ง ก็ต้องพึ่งพาลูกชายสองคนของพี่นี่แหละ พี่เถียนเก่งจริง ๆ นะคะ คลอดลูกชายดี ๆ มาได้ถึงสองคน ช่างมีบุญจริง ๆ!"

ทั้งสองคนอายุไล่เลี่ยกัน พอได้มาเจอกันก็คุยกันอย่างถูกคอสนิทสนมจนแทบไม่หยุดปาก

เซี่ยเฉิงกำลังบังคับเกวียนล่อเข้าไปในตรอกด้านหลัง พอเห็นท่าทางของเถียนซิ่วเฟินก็ทำหน้าสงสัย

"แม่รู้จักกับเธอด้วยเหรอ"

เซี่ยเฉิงหันไปมองเซี่ยเจา

เซี่ยเจาชะงักไปนิดหนึ่ง

จริงสิ

เขาลืมไปเลยว่ายังไม่ได้พูดเรื่องนี้กับเซี่ยเฉิง

ในยุคทศวรรษ 80 แม้จะเริ่มมีการแต่งงานอย่างอิสระตามใจสมัครแล้ว แต่ในชนบท พ่อแม่ที่จัดการดูตัวทาบทามสู่ขอก็ยังมีอยู่ไม่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้นเซี่ยเฉิงก็อายุยี่สิบสองปีแล้ว เถียนซิ่วเฟินร้อนใจจนเหมือนมดบนกระทะร้อน พอได้ยินว่ามีคู่หมายที่ดี จึงร้อนรนอยากรีบมาดูตัวเสียให้ได้ จนลืมถามความเห็นของเซี่ยเฉิงไปเสียสนิท

เซี่ยเจาคิดดูแล้วจึงเงยหน้ามองเซี่ยเฉิงพลางเอ่ยถาม "พี่ใหญ่ พี่ว่าลูกสาวบ้านตระกูลจางเป็นยังไงบ้าง"

เซี่ยเฉิงชะงัก

"น้องเฉี่ยวเอ๋อร์น่ะเหรอ"

เซี่ยเจาพยักหน้า

เซี่ยเฉิงเงียบไป คิ้วขมวดเข้าหากัน

เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้เดียงสา แค่เซี่ยเจาสะกิดบอกเพียงเท่านี้ เซี่ยเฉิงก็เข้าใจทันทีว่าแม่แท้ ๆ ของตนมาที่นี่เพื่ออะไร

เซี่ยเจาไม่ได้เร่งเร้าเขา

ครู่ต่อมา ถึงได้เห็นเซี่ยเฉิงส่ายหน้าช้า ๆ อย่างเงียบงัน

"ไม่ได้หรอก"

เขาเอ่ยเสียงแผ่ว "ฉันไม่คู่ควรกับเขาหรอก ฉัน..."

"แกร๊ก!"

ทว่า เซี่ยเฉิงยังพูดไม่ทันจบ นอกตรอกก็มีเสียงไม้ด้ามยาวหล่นกระทบพื้นดังขึ้น

ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกันทันที

เห็นเพียงจางเฉี่ยวเอ๋อร์ยืนเหม่อค้างอยู่ตรงนั้น ข้างกายมีไม้กวาดล้มอยู่ พอรับรู้ถึงสายตาของเซี่ยเฉิง เธอก็รีบยื่นมือไปหยิบไม้กวาดขึ้นมาตั้งไว้ตามสัญชาตญาณ

"ขอ ขอโทษค่ะ"

เธอฝืนยิ้มออกมา "ใกล้จะเปิดร้านแล้ว ฉันมาเอาไม้กวาดไปเก็บกวาดร้านน่ะค่ะ"

แม้ปากจะพูดไปแบบนั้น

แต่ขอบตาของเธอกลับแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

พูดจบ โดยไม่รอให้เซี่ยเฉิงได้เอ่ยปาก เธอก็ถือไม้กวาดรีบก้าวเท้าเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

เซี่ยเฉิงยืนอึ้งไป

"ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น!"

เขาเริ่มร้อนรน ถูมือไปมาพลางหันไปมองเซี่ยเจา "ฉันหมายถึงฉันไม่คู่ควรกับเธอ! เธอเป็นผู้หญิงที่ดี! ฉันไม่มีความรู้ ไม่มีความสามารถ แถมยังเป็นคนบ้านนอก ส่วนเธอเป็นหญิงสาวในเมือง ถ้าต้องมาอยู่กับฉันจริง ๆ เธอต้องเสียใจภายหลังแน่!"

เซี่ยเจายักไหล่

"พี่พูดกับผมไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกพี่ใหญ่!"

เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ขยิบตาให้เซี่ยเฉิง "ป่านนี้เธอคงร้องไห้ไปแล้วมั้ง พี่ทำร้ายจิตใจเขาเข้าแล้วล่ะ"

เซี่ยเฉิงตาโต

เขาตัวแข็งทื่ออยู่กับที่จนทำอะไรไม่ถูก

สำหรับจางเฉี่ยวเอ๋อร์ จากการได้ใกล้ชิดกันตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอเป็นคนขยันขันแข็ง อ่อนโยนเพียบพร้อม ทั้งยังคอยถามไถ่ห่วงใยเขาเสมอ

แม้เซี่ยเฉิงจะพูดไม่เก่ง แต่จิตใจไม่ได้โง่เขลา

เขารู้ว่าเธอมีใจให้เขา

แต่ว่า เขาไม่คู่ควรเลยสักนิด!

ตัวเขาไม่เหมือนน้องรองที่ช่างพูดช่างเจรจา มีความสามารถ ทั้งยังหาเงินเก่ง

ตัวเขาเป็นเหมือนก้อนหินที่ไร้ความโดดเด่นที่สุด โยนทิ้งไว้ตรงไหนก็ไม่มีใครสนใจ

บางที เธออาจจะแค่รู้สึกชอบเขาขึ้นมาชั่ววูบโดยที่ยังไม่รู้จักเขาดีพอ จึงคิดอยากจะสร้างครอบครัวด้วยกัน

เธอยังเด็ก ยังไม่ประสีประสา แต่เขาจะทำให้เธอต้องมาเสียอนาคตเพราะเขาไม่ได้

"พี่ใหญ่"

มีหรือที่เซี่ยเจาจะไม่เข้าใจความคิดของเซี่ยเฉิง

พี่ใหญ่ของเขาคนนี้ ดูตรงไหนก็ดีไปหมด แต่ตั้งแต่เด็กจนโต เขากลับเป็นคนที่ถูกทอดทิ้งมาโดยตลอด ลึก ๆ แล้วจึงขาดความกล้า มีปมด้อย และไม่มั่นใจในตัวเอง

ในใจของเซี่ยเจารู้สึกปวดใจระคนสงสาร

เขาเดินเข้าไป ยื่นมือตบบ่าเซี่ยเฉิงเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้น "ทำไมพี่ไม่ลองถามความเห็นของเธอดูล่ะ พี่บอกว่าไม่คู่ควรก็คือไม่คู่ควรอย่างนั้นเหรอ พี่ใหญ่ ในใจของผม พี่คู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุดเสมอ"

เซี่ยเฉิงชะงักงัน

เขาก้มหน้ามองพื้น

ในหัวแล่นผ่านเรื่องราวมากมายในชั่วพริบตานั้น

ตั้งแต่เด็กจนโต ในฐานะลูกชายคนโต เขาต้องเคารพผู้ใหญ่เอ็นดูผู้น้อย ต้องเรียนรู้ที่จะเสียสละตัวเองเพื่อครอบครัวนี้ เขาสงสารพ่อแม่ รักและคอยดูแลเหล่าน้อง ๆ

เขาไม่เคยได้เรียนหนังสือเลยแม้แต่วันเดียว

พอโตขึ้น ก็ตรงไปทำงานที่เหมือง ใช้ชีวิตของตัวเองแลกเงินมา

เขาไม่ใช่พ่อพระ

เคยตัดพ้อ เคยร้องไห้ เคยน้อยเนื้อต่ำใจ

แต่ทุกครั้งที่กลับบ้าน พอเห็นใบหน้าที่แก่ชราลงทุกวันของพ่อแม่ เห็นสีหน้าเฝ้ารออย่างดีใจของน้อง ๆ ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วไร้เดียงสาที่เรียกเขาว่าพี่ใหญ่

เซี่ยเฉิงก็ใจอ่อน เขายอมประนีประนอมครั้งแล้วครั้งเล่า ยอมถอยให้ก้าวแล้วก้าวเล่า

บางที ชั่วชีวิตของเขาก็คงได้แค่นี้ละมั้ง

เขาไม่ได้คิดแบบนี้แค่ครั้งเดียว

แต่ตอนนี้ล่ะ?

เขาไม่ต้องลงเหมือง ในกระเป๋าก็มีเงินเหลือ ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เกิดอะไรขึ้น เขาก็ยังตามซานหลิวจื่อขึ้นเขาไปล่าสัตว์ เอามาขายให้ภัตตาคารของรัฐเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัวได้

ดังนั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ตัวเองชอบ เขายังจะหลบหนีและยอมถอยอีกงั้นเหรอ?

มือของเซี่ยเฉิงค่อย ๆ กำแน่นเป็นหมัด

สีหน้าบนใบหน้าของเขาค่อย ๆ หนักแน่นเด็ดเดี่ยวขึ้นมาเช่นกัน

ครู่ต่อมา เขาก็พรูลมหายใจออกมายาวเหยียด

"พี่จะไปหาเธอ"

เซี่ยเฉิงเอ่ยปาก หันไปมองเซี่ยเจา "ในร้านนายยุ่งไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่รีบกลับมา!"

ในใจของเซี่ยเจาพลอยโล่งอกไปด้วย

เขายิ้มพลางเอ่ยกับเซี่ยเฉิงว่า "รีบไปเถอะครับ! วันนี้ที่ร้านมีทั้งหู่จื่อกับเฉิงกังมาช่วย ลูกค้าก็ยังไม่มา ตอนนี้ยังไม่ต้องการคนเยอะขนาดนั้น! รีบไปตามว่าที่พี่สะใภ้ใหญ่ของผมกลับมาเร็ว!"

เซี่ยเฉิงพยักหน้า แล้วสาวเท้าวิ่งตามออกไปอย่างรวดเร็ว

ในเวลานี้

ด้านนอกร้าน

นับตั้งแต่ร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วเริ่มขายกระเป๋าผู้หญิง จำนวนผู้คนที่สัญจรผ่านหน้าร้านก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย

เวลานี้เมื่อเห็นฉีเกินโซ่วเปิดประตูออกมา แขวนป้ายไม้ที่เขียนว่า "วันนี้เปิดบริการ" ไว้บนเสาหน้าร้าน

ก็มีคนยื่นหัวเข้ามาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที

"วันนี้ทำไมถึงเปิดร้านล่ะ? กระเป๋าเพิ่งขายหมดไปเมื่อวานไม่ใช่เหรอ? อะไรกัน วันนี้มีของใหม่มาลงอีกแล้วเหรอ?"

"เอ๊ะ? นั่นสิ เมื่อวานเพิ่งขายกระเป๋าไป วันนี้จะเปิดร้านอีกแล้วเหรอ? ไม่จริงน่า? เถ้าแก่ฉีไม่บอกกล่าวกันล่วงหน้าสักคำเลยนะ?"

"อุ๊ยตาย ฉันพกเงินมาไม่พอด้วยสิ! จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?"

ฝูงชนเริ่มทยอยล้อมเข้ามา

หู่จื่อกับเฉิงกังก็มาแล้ว ทั้งสองยืนกอดอกขนาบซ้ายขวาอยู่ที่หน้าประตู แม้วันนี้ทั้งคู่จะตั้งใจเลือกเสื้อผ้าที่ดูเรียบร้อยเป็นระเบียบมาสวม แต่สุดท้ายก็ยังเป็นนักเลง มองแวบเดียวก็ดูออก

ชั่วพริบตานั้น ถึงแม้ทุกคนจะอยากรู้อยากเห็น แต่ต่างก็เข้าแถวถามกันอย่างสงบเสงี่ยมเรียบร้อย

ฉีเกินโซ่วยิ้มกว้าง

เขาพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "ใช่แล้วครับ วันนี้มีของใหม่มาลง! เป็นกระเป๋าที่สวยมาก เหมาะสำหรับเด็กสาวสะพาย แถมยังไม่จำกัดจำนวนซื้อ อยากซื้อกี่ใบก็ได้ทั้งนั้น!"

อะไรนะ?!

พวกเขาได้ยินว่าอะไรนะ?

ไม่จำกัดจำนวนซื้อเรอะ?!

ชั่วพริบตานั้น ทุกคนเบิกตากว้าง บางคนไม่อยากจะเชื่อ และมีคนอดไม่ได้ที่จะชะเง้อคอตะโกนถาม "จริงหรือเปล่าเนี่ย? ไม่จำกัดจำนวนซื้อจริงเหรอ? ใบละเท่าไหร่ล่ะ? จะเริ่มขายตอนไหน?"

"เปิดขายเดี๋ยวนี้เลยครับ!"

ฉีเกินโซ่วพูดจบก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในร้าน

ส่วนทุกคนต่างพร้อมใจกันเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ได้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของชายหนุ่มที่คุ้นตาคนหนึ่ง