ตอนที่ 96 พ้นช่วงอยู่ไฟ ตามเข้าตัวอำเภอ กระเป๋าสตรีจิ่นซิ่วเปิดขายอีกครั้ง!

"ครูเว่ยคะ หนูสัญญาค่ะ! คราวหน้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ยกโทษให้หนูสักครั้งนะคะ!"

เมื่อเห็นเซี่ยเถียนยอมรับผิดจากใจจริง สีหน้าของเว่ยชิ่งจือจึงค่อยผ่อนคลายลงบ้าง

"เธอมีพรสวรรค์ด้านคำนวณมาก แต่ถ้าเย่อหยิ่งลำพองใจเพราะเรื่องแค่นี้ มันจะไม่คุ้มเสียเอานะ"

เขาหยิบกระดาษข้อสอบสองแผ่นยื่นให้เธอ แล้วตักเตือนด้วยความหวังดี "อย่าหยิ่งผยอง อย่าใจร้อน ต้องก้าวทีละก้าวอย่างมั่นคง นั่นถึงจะเป็นท่าทีที่คนเรียนหนังสือควรมี"

เซี่ยเถียนยืดร่างเล็กๆ ขึ้นตรง ดวงตาเป็นประกาย ตอบเสียงดังฟังชัด "หนูเข้าใจแล้วค่ะ!"

ขณะนั้น ในห้อง เซี่ยเจากำลังนั่งวาดแบบร่างอยู่

หลินมู่อวี่อุ้มสี่เป่าเอ๋อร์ยืนดูอยู่ข้างๆ

นี่คือแบบร่างกระเป๋าสตรีรุ่นใหม่เอี่ยม

"อีกไม่กี่วันก็ถึงวันที่สองเดือนสอง เทศกาลมังกรเงยหน้าแล้ว พวกเราค่อยเปิดตัวกระเป๋ารุ่นใหม่ให้เข้ากับบรรยากาศ ทำจำนวนจำกัดแค่สามสิบใบพอ"

เซี่ยเจาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ถึงตอนนั้นเธอก็พ้นช่วงอยู่ไฟพอดี ผมจะพาเธอกับสี่เป่าเอ๋อร์เล่อเป่าเอ๋อร์เข้าไปเดินเล่นเปิดหูเปิดตาในตัวอำเภอด้วยกัน เป็นไงบ้าง"

หลินมู่อวี่พยักหน้า

เธออุดอู้อยู่แต่ในห้องมาหลายวันขนาดนี้ รู้สึกอึดอัดจะแย่อยู่แล้ว

แต่ยังดีที่เซี่ยเจาคอยซื้อหนังสือมาให้อ่าน จึงพอทนไหว

เพียงแต่พอได้ยินว่าเซี่ยเจาจะพาไปตัวอำเภอ ในใจเธอก็อดไม่ได้ที่จะลิงโลดขึ้นมา

"ถึงตอนนั้นพวกเราไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้ากัน เธออยากได้อะไรเราก็ซื้ออันนั้น แล้วค่อยตัดผ้าฝ้ายมาทำเสื้อผ้าให้สี่เป่ากับเล่อเป่าเอาไว้ใส่ในงานเลี้ยงฉลองครบเดือนด้วย"

งานเลี้ยงฉลองครบเดือนงั้นเหรอ

หลินมู่อวี่ชะงักไปเล็กน้อย

"ต้องจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนด้วยเหรอ"

เธอเอ่ยอย่างเหม่อลอย "แต่สี่เป่ากับเล่อเป่าเป็นเด็กผู้หญิงนะ ในหมู่บ้านสือสุ่ยของเราไม่เคยได้ยินว่าบ้านไหนคลอดลูกสาวแล้วต้องจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนเลย..."

เซี่ยเจาชะงักไปนิด คิ้วขมวดมุ่นขึ้นมาทันที

"ทำไมจะไม่จัดล่ะ"

น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้นมา "ลูกสาวของผมคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุด อย่าว่าแต่งานเลี้ยงฉลองครบเดือนธรรมดาเลย ผมจะจัดงานใหญ่โต ให้ทุกคนรู้กันไปเลยว่าผมได้ลูกสาวสองคน ใครหน้าไหนก็ห้ามมาดูถูกเป็นอันขาด!"

ภายใต้แสงไฟสลัวสีส้ม หลินมู่อวี่มองเห็นความจริงจังบนใบหน้าของเซี่ยเจา

หัวใจของเธอพลันอบอุ่นขึ้นมาในพริบตา

ที่แท้เซี่ยเจาก็รักสี่เป่าเอ๋อร์กับเล่อเป่าเอ๋อร์จากใจจริง

เธอพลันนึกถึงเรื่องของตัวเองขึ้นมา

ในปีนั้น ตอนที่พ่อจากไป พ่อพาไปแค่น้องชายคนเดียว

เธอไม่ได้อยากจะแก่งแย่งอะไร แค่อดรู้สึกคับแค้นใจไม่ได้

และยิ่งไปกว่านั้นคือความน้อยเนื้อต่ำใจ

เธอไม่คู่ควรอย่างนั้นหรือ

ทั้งที่เธอยอดเยี่ยมกว่า รู้จักกาลเทศะมากกว่า และเรียนหนังสือเก่งกว่าแท้ๆ

แต่พ่อก็ยังเลือกที่จะพาน้องชายไป กระทั่งแม่กับเธอก็ยังไม่ไยดี

หลังจากนั้นมาหลายปี เธอเคยทั้งสงสัยและน้อยใจ จนกระทั่งโตขึ้นเรื่อยๆ เธอถึงเข้าใจว่า ที่แท้เพศกำเนิดก็กลายเป็นเหตุผลของการถูกทอดทิ้งได้เหมือนกัน

ดังนั้น

หลังจากคลอดสี่เป่าเอ๋อร์กับเล่อเป่าเอ๋อร์ออกมา นอกจากความดีใจแล้ว ในใจของเธอยังเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและความกังวล

เซี่ยเจา...

เขาจะไม่พอใจหรือเปล่า

พ่อแม่สามีจะไม่ชอบหรือเปล่า

แต่ดูตอนนี้สิ ความกังวลทั้งหมดสามารถสลายไปได้อย่างสิ้นเชิงแล้ว

พ่อแม่สามีดีต่อเธอมาก น้องสาวสามีก็เช่นกัน

ส่วนเซี่ยเจา ยิ่งรักลูกสาวทั้งสองคนนี้จากก้นบึ้งของหัวใจ

ในใจของหลินมู่อวี่เปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดีอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกเพียงอารมณ์บางอย่างที่อธิบายไม่ได้กำลังเอ่อล้นอยู่ในอก ทั้งที่กำลังดีใจแท้ๆ แต่น้ำตากลับพาลจะไหลออกมาให้ได้

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืน

วางสี่เป่าเอ๋อร์ลงบนเตียงอย่างเบามือ แล้วเดินตรงเข้าไปหาเซี่ยเจา

เซี่ยเจากำลังวาดแบบอยู่

เขาได้ยินเสียงฝีเท้าจึงหันไปมองตามสัญชาตญาณ "มีอะไรเหรอ เด็กๆ หิวแล้วใช่ไหม หรือว่าเธออยาก..."

เซี่ยเจายังพูดไม่ทันจบ

วินาทีต่อมาก็ถูกหลินมู่อวี่สวมกอดเข้าอย่างแรง

เธอซุกศีรษะเข้าไปในอ้อมอกของเซี่ยเจาอย่างแนบแน่น สองแขนโอบสอดผ่านใต้รักแร้ไปรัดรอบแผ่นอกของเขา แล้วออกแรงกอดเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

"ขอบคุณนะ"

เธอเอ่ยเสียงเบา

เสียงอู้อี้ดังขึ้นที่หน้าอกของเขา

"เธอทำให้ฉันรู้ว่า ที่แท้ลูกสาวก็ได้รับการทะนุถนอมไว้ในอุ้งมือของคนเป็นพ่อได้เหมือนกัน"

"ที่เขาไม่ต้องการฉัน ไม่ใช่ความผิดของฉัน แต่เป็นเพราะเขาไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นพ่อที่ดีต่างหาก"

หลินมู่อวี่พึมพำเสียงแผ่ว

ในส่วนลึกของหัวใจเธอ ในที่สุดก็ได้รับการปลดล็อกและปล่อยวางเสียที

การที่เธอตกเป็นฝ่ายถูกทอดทิ้ง ไม่ใช่เพราะเธอไม่ดีพอ และไม่ใช่เพราะเกิดเป็นผู้หญิงแล้วสมควรจะไม่ได้รับความรัก

แต่เป็นเพราะคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อคนนั้นไม่มีคุณสมบัติพอต่างหาก

เขาไม่ใช่พ่อที่ดี

ในนาทีนี้ เซี่ยเจาถึงเพิ่งเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไร

ในใจนอกจากความปวดใจอย่างลึกซึ้งแล้ว ที่เหลือก็มีเพียงความรักอันท่วมท้นยิ่งกว่าเดิม

การรักใครสักคน คือความรู้สึกเป็นหนี้ คือการอยากชดเชย คือความปวดใจและสงสาร

เซี่ยเจาจุมพิตกระหม่อมของเธออย่างอ่อนโยน พร้อมกับยื่นมือออกไปโอบกอดเธอตอบอย่างแนบแน่น

"เมียจ๋า อย่าเศร้าไปเลยนะ ต่อไปทุกอย่างมีผมอยู่แล้ว!"

หลินมู่อวี่พยักหน้าอย่างแรง

สามวันต่อมา

วันขึ้นหนึ่งค่ำเดือนสอง

ตลอดสามวันที่ผ่านมานี้ กระเป๋าผู้หญิงที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายเปิดตัวออกมายอดขายดีมาโดยตลอด

ราวกับกลายเป็นของแทนกันได้ในราคาจับต้องได้ของกระเป๋าผู้หญิงร้านจิ่นซิ่ว หากซื้อของจริงไม่ได้ การซื้อใบนี้มาสะพายก็พอจะสนองความพึงพอใจได้ชั่วคราว

ใครใช้ให้กระเป๋าผู้หญิงของร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วแย่งซื้อยากเย็นขนาดนั้นเล่า

เฉินตงห่ายมองดูรายงานยอดขายที่เลขาหลิวส่งมาให้ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้น

นับตั้งแต่กระเป๋าผู้หญิงวางขายในห้างสรรพสินค้า เพียงแค่สามวันสั้นๆ ก็ขายไปได้กว่าสี่สิบใบแล้ว

ดูท่าว่าเฉินฉี่หมิงจะตั้งอกตั้งใจช่วยประชาสัมพันธ์อย่างเต็มที่เลยทีเดียว

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยกับเลขาหลิวว่า "ไป ไปดูที่ห้างสรรพสินค้ากันหน่อย"

การทำธุรกิจก็เป็นแบบนี้

การไปสำรวจดูหน้างานจริงย่อมแม่นยำที่สุด

ตัวเขาเองก็ไม่ได้ไปตรวจดูเคาน์เตอร์ของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายที่ห้างสรรพสินค้ามานานแล้ว ถือโอกาสแวะไปดูด้วยเสียเลย

เลขาหลิวยิ้มกว้าง รีบยื่นมือเข้ามาประคองเขา "เถ้าแก่เฉิน เดี๋ยวผมพาไปครับ ตอนนี้นายน้อยยังช่วยงานอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าอยู่เลยครับ! วันนี้เป็นวันหยุดแท้ๆ แต่เขาก็ยังง่วนอยู่กับการขายกระเป๋าผู้หญิง แสดงว่าเขาตั้งใจจริงจังมากเลยครับ!"

เลขาหลิวยิ้มแย้มสดใส พลอยช่วยพูดจาเอาใจและเอ่ยชมเฉินฉี่หมิง

เผื่อว่าหากเฉินตงห่ายยกตำแหน่งให้เฉินฉี่หมิงจริงๆ วันหน้าอีกฝ่ายจะได้นึกถึงความดีความชอบของตนบ้าง

ทั้งสองคนขึ้นรถซานตาน่า มุ่งหน้าตรงไปยังห้างสรรพสินค้าทันที

ขณะเดียวกัน ที่หน้าร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่ว เกวียนลาคันหนึ่งก็ค่อยๆ หยุดลง

เป็นเซี่ยเจา

คนที่ตามมาด้วยยังมีเถียนซิ่วเฟิน หลินมู่อวี่ และครอบครัวใหญ่

วันนี้เป็นวันสำคัญ

มีสองเรื่อง

เรื่องแรก คือกระเป๋าผู้หญิงราคาใบละสามสิบแปดหยวนที่เซี่ยเจาออกแบบไว้ก่อนหน้านี้ จะวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการในวันนี้

เรื่องที่สอง คือเถียนซิ่วเฟินตั้งใจตามมาด้วย เพื่อจะได้พบกับสองสามีภรรยาฉีเกินโซ่วและจางสุ่ยเซียน

ในยุคสมัยนี้ ตราบใดที่เรื่องแต่งงานยังไม่ได้ตกลงหมั้นหมายกันเป็นมั่นเป็นเหมาะ พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายก็ไม่อาจมาพบหน้ากันอย่างโจ่งแจ้งได้

เพราะหากเรื่องไม่สำเร็จขึ้นมา ชื่อเสียงของลูกสาวและลูกชายบ้านตัวเองจะเสียหายเอาได้

ด้วยเหตุนี้ เถียนซิ่วเฟินจึงอาศัยข้ออ้างว่ามาช่วยงาน แวะมาดูให้เห็นกับตา จะได้ดูเหมาะสมถูกต้องตามทำนองคลองธรรม

"อุ๊ยตาย! มากันแล้วเหรอจ๊ะ?"

จางสุ่ยเซียนออกมายืนรอที่หน้าประตูแต่เช้าตรู่แล้ว

พอเห็นคนมาถึง นางก็รีบเดินออกไปต้อนรับ กวาดสายตาเพียงแวบเดียวก็เห็นเถียนซิ่วเฟินกับหลินมู่อวี่ที่นั่งอยู่บนเกวียนลา

"นี่คือเมียของลูกชายรองบ้านเซี่ยสินะ? แหม หน้าตาสะสวยจริงเชียว! คลอดลูกแล้วด้วยเหรอ? น่าอิจฉาจริงๆ เลย!"

นางยิ้มอย่างดีอกดีใจ พลางหยิบซองอั่งเปาสองซองยัดใส่มือให้สี่เป่ากับเล่อเป่า

"เอาเงินเล็กๆ น้อยๆ นี้ไปซื้อของกินให้เด็กๆ นะ อย่ารังเกียจว่าเงินน้อยก็พอจ้ะ!"