ตอนที่ 95 เขาผิดตรงไหนกัน นั่นมันสิ่งที่เซี่ยเจาติดค้างเขาต่างหาก!

ดังนั้นจึงคิดจะมาเดินดูที่ห้างสรรพสินค้าสักหน่อย

ผลก็คือเห็นกระเป๋าแบบนี้ของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายเข้าพอดี

จะว่าขี้ริ้วขี้เหร่ก็ไม่ถึงขนาดนั้น

แต่ก็รู้สึกอยู่เสมอว่าเทียบของร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วไม่ได้

บ้านน้าหลิวของเธอยังแย่งซื้อมาได้ตั้งสองใบ แถมยังแบ่งให้หลิวฉินลูกสาวใบหนึ่งด้วยซ้ำ!

ซึ่งหลิวฉินคนนั้นก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นห้องเดียวกันกับเธอ

สองวันนี้เอาแต่อวดต่อหน้าเธอทุกวี่ทุกวัน ถึงขั้นสะพายมาเรียนหนังสือด้วยซ้ำ!

ต้องขนาดนั้นเลยเหรอ

เห็นได้ชัดว่าจงใจสะพายมาให้เธอดูแท้ ๆ!

เหอะ

ในใจไม่สบอารมณ์ สีหน้าจึงยิ่งดูไม่ดีเข้าไปใหญ่

เด็กสาวที่มาด้วยกันจึงเกลี้ยกล่อมเธอ "นี่ เอาเป็นว่าซื้อใบนี้ไปก่อนแล้วกัน! ไว้ตอนร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วมีกระเป๋ามาวางขาย พวกเราค่อยไปแย่งซื้อกันอีกที! ไม่อย่างนั้นคืนนี้พอเจอหลิวฉิน ยัยนั่นต้องพูดถึงกระเป๋าของตัวเองอีกแน่ ฟังแล้วหงุดหงิดจะตาย!"

ก็จริง

เด็กสาวลองคิดดู อย่างไรเสียก็แค่ยี่สิบกว่าหยวน เธอจ่ายไหวอยู่แล้ว

"ก็ได้ งั้นฉันเอาใบหนึ่งแล้วกันค่ะ!"

เธอถอนหายใจพลางคิดว่ามีก็ยังดีกว่าไม่มี จึงจ่ายเงินแล้วหิ้วกระเป๋าเดินออกจากห้างสรรพสินค้าไปกับเพื่อน

และในเวลานี้

นอกประตู

เฉินฉี่หมิงมีสีหน้าดีใจจนเนื้อเต้น

เขาหันไปมองหวงอวี่เวยด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ "กระเป๋าของผมมีตรงไหนด้อยกว่าของร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วกัน พวกเธอชอบกันจะตาย! รอให้กระเป๋าพวกนี้ขายหมด พ่อส่งโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าให้ผมดูแลเมื่อไหร่ ผมจะช่วยดูแลธุรกิจที่บ้านคุณแน่นอน! คุณวางใจได้เลยนะอวี่เวย!"

สีหน้าของหวงอวี่เวยในที่สุดก็ดูดีขึ้นมาบ้าง หัวใจที่แขวนลอยก็ค่อยสงบลง

เมื่อสองสามวันก่อน เฉินฉี่หมิงมาหาเธอและเอากระเป๋าผู้หญิงมาให้ใบหนึ่ง

แถมยังบอกว่าขอแค่ขายกระเป๋าพวกนี้หมด เฉินตงห่ายก็จะมอบธุรกิจโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าของครอบครัวให้เขาดูแล

แน่นอนว่าหวงอวี่เวยไม่เชื่อ!

แต่พอมองดูกระเป๋าผู้หญิงที่เฉินฉี่หมิงให้มา รวมถึงภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้ หัวใจของเธอก็ค่อย ๆ วางใจขึ้นมาได้จริง ๆ

เธออดไม่ได้ที่จะเอียงหน้ามองเขา

แม้ว่าหน้าตาของเฉินฉี่หมิงจะดูธรรมดา กิริยาท่าทางก็หยาบคาย

แต่อย่างน้อยผลการเรียนของเขาก็ไม่เลว

อีกทั้งหากเฉินตงห่ายยกโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าให้เขาดูแลจริง ๆ โรงงานทอผ้าของที่บ้านเธอก็คงหมดห่วงเรื่องธุรกิจไปได้

เฮ้อ

ในที่สุดหวงอวี่เวยก็เผยรอยยิ้มออกมา

เธอยอมปล่อยให้เฉินฉี่หมิงจับมือไว้ แล้วเอ่ยเสียงเบา "ฉี่หมิง คุณเก่งจริง ๆ เลย ขอบคุณที่ให้กระเป๋าใบนี้กับฉันนะคะ ฉันชอบมากเลยค่ะ"

เฉินฉี่หมิงในตอนนั้นดีใจจนฉีกยิ้มกว้างไม่หุบ

เขาหันไปมองหวงอวี่เวย แล้วอดไม่ได้ที่จะบีบมือเธอเบา ๆ อีกครั้ง

หวงอวี่เวยรังเกียจเขามาตลอด เรื่องนี้เฉินฉี่หมิงย่อมรับรู้ได้

แต่เรื่องทั้งหมดนี้มันต้องโทษใครกันล่ะ

ถ้าจะโทษก็ต้องโทษเซี่ยเจา!

มันนั่นแหละ!

ที่ขโมยทุกสิ่งทุกอย่างซึ่งเดิมทีเป็นของเขาไป!

เฉินฉี่หมิงยังคงจำได้อย่างแม่นยำจนถึงตอนนี้

ตอนอายุแปดขวบ เขานึกอยากกินผลซิ่งป่าที่หวังจินฮวาเพิ่งเก็บมาจากไร่ จึงปีนข้ามกำแพงกลางดึกกะว่าจะขโมยมากินสักสองสามลูก

คืนนั้นไร้สายลม มีเพียงฝนปรอยโปรยปราย ทั้งชื้นแฉะและหนาวเหน็บ

ตอนที่เขาก้มตัวย่องผ่านใต้หน้าต่าง ก็บังเอิญได้ยินเสียงหวังจินฮวาพูดขึ้นพอดี

"ไอ้ลูกเต่านั่น โชคดีเป็นบ้าเลย! ตอนนั้นอุตส่าห์เจาะจงเลือกบ้านที่จนที่สุดมาสลับตัวแท้ ๆ แต่บ้านแซ่เฉินดันหาเงินจนร่ำรวยขึ้นมาได้! กลายเป็นส่งให้ไอ้เด็กนั่นได้เสวยสุขไปเฉยเลย!"

เธอพึมพำบ่นอุบ ยิ่งพูดยิ่งโมโห ถ้อยคำที่ด่าทอก็ยิ่งหยาบคายและแสบหูขึ้นเรื่อย ๆ

ส่วนเฉินฉี่หมิงที่อยู่นอกมุมกำแพงกลับราวกับถูกฟ้าผ่า ได้แต่ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ในหัวมีแต่คำพูดของหวังจินฮวาวนเวียนไปมา!

อะไรนะ

สลับลูกเหรอ

สลับใครไป

เขางั้นเหรอ

เขาลืมเรื่องขโมยผลซิ่งป่าไปจนหมดสิ้น แล้วเดินใจลอยกลับบ้านไปอย่างคนไร้วิญญาณ

ทั้งคืนเขานอนพลิกตัวไปมาไม่หลับ เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นจึงรีบลุกขึ้นมา จ้องมองพ่อแม่และน้องสาวของตัวเองอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ไม่เหมือน

ไม่เหมือนเลยสักนิด

ก่อนหน้านี้ไม่ทันได้สังเกต แต่พอมองดูดี ๆ ถึงพบว่าหน้าตาของเขาไม่มีส่วนไหนเหมือนกับคนพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย!

เขาเป็นคนตาชั้นเดียว แต่เซี่ยโหย่วเจิ้นกับเถียนซิ่วเฟินล้วนเป็นคนตาสองชั้น

ใบหูของเขาใหญ่และหนา แต่เซี่ยเถียนกลับไม่ใช่แบบนั้น

เมื่อเปรียบเทียบดูทีละอย่าง เฉินฉี่หมิงก็มั่นใจว่าเด็กที่ถูกสลับตัวไปก็คือตัวเขาเอง

ในใจพลันบังเกิดความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่งที่ซุกซ่อนอยู่

เขารู้อยู่แล้ว!

เขาควรจะได้คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดต่างหาก!

ตระกูลเซี่ยมันยากจนเกินไป

จนจนเขาต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส

แต่เขาได้ยินเพียงแค่ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ ๆ และเดิมทีเขาแซ่เฉิน ที่บ้านมีฐานะร่ำรวย

นอกจากนี้ เขาก็หาข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรไม่ได้อีกแล้ว

ต่อมาในภายหลัง เขาขโมยส้มของบ้านป้าสะใภ้รองจ้าวที่อยู่ข้างบ้าน ทั้งยังเหยียบพืชผลการเกษตรเสียหายไปหย่อมหนึ่ง จนถูกเซี่ยโหย่วเจิ้นผู้เป็นพ่อหิ้วตัวไปทุบตี

เขาทนไม่ไหวจริงๆ จึงตะโกนลั่นออกมาว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของอีกฝ่าย

นับตั้งแต่นั้นมา เขาก็ไม่เคยโดนตีอีกเลย

และหลังจากนั้นเป็นต้นมา เขาก็คอยตามหาอยู่ตลอด

จนกระทั่งเข้าเรียนชั้นมัธยมปลาย เขาได้พบกับเฉินตงห่ายที่หน้าประตูโรงเรียน

หน้าตาที่ถอดแบบกันมาเป๊ะๆ ประกอบกับได้ยินชื่อและฐานะเศรษฐีอันดับหนึ่งของอีกฝ่าย เฉินฉี่หมิงก็ตื่นเต้นจนแทบจะหลั่งน้ำตา!

ดังนั้น

เขาจึงดั้นด้นกลับไปยังตระกูลเฉินในคืนนั้นทันที

เพื่อให้สองสามีภรรยาเฉินตงห่ายยอมรับเขากลับคืนมา เขาถึงขั้นงัดวิธีอันโหดเหี้ยมมาใช้

นอกเหนือจากจ้างคนมารุมทุบตีตัวเองแล้วป้ายความผิดให้สองสามีภรรยาเซี่ยโหย่วเจิ้น เขายังร้องห่มร้องไห้บอกสองสามีภรรยาเฉินตงห่ายว่า ตัวเองถูกจงใจสลับตัวไป

ยามอยู่ตระกูลเซี่ย ถ้าไม่โดนตีก็โดนด่า ต้องทำงานที่เหนื่อยและลำบากที่สุด แถมยังได้กินข้าวน้อยที่สุด

รู้สึกผิดงั้นหรือ

เขาไม่เคยคิดเช่นนั้นเลย

เขาผิดตรงไหนกัน

ช่วงเวลาอันแสนสุขสบายสิบแปดปีที่เซี่ยเจาขโมยไปจากเขาฟรีๆ แล้วใครจะมารับผิดชอบชดใช้ให้เขากันเล่า!

หลังจากกลับมาตระกูลเฉิน เฉินฉี่หมิงถึงได้รู้ว่าชีวิตคนเราสามารถไร้กังวลได้ถึงขนาดนี้

เขายิ่งผูกใจเจ็บแค้นเซี่ยเจามากขึ้นไปอีก

จนกระทั่งได้พบกับหวงอวี่เวย

เขาเห็นความรังเกียจและต่อต้านในดวงตาของเธอ และเขาก็รู้ว่าเธอแอบดูถูกเขา

แต่นี่ไม่ใช่ความผิดของเขา!

หากเขาเติบโตมาข้างกายเฉินตงห่ายตั้งแต่เด็ก ได้ใช้ชีวิตที่กินอิ่มนุ่งอุ่นสุขสบาย เขาก็สามารถเติบโตเป็นคนที่เธอชอบได้เหมือนกัน!

เพราะฉะนั้น!

จะโทษใครได้

ก็ต้องโทษเซี่ยเจาน่ะสิ!

มันขโมยชีวิตที่ควรจะเป็นของเขาไป!

และตอนนี้ เขาก็แค่ทวงเอาสิ่งที่เป็นของตัวเองกลับคืนมาเท่านั้น!

เฉินฉี่หมิงสูดหายใจเข้าลึก รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งฉายชัดขึ้น

เขารู้สึกได้ถึงมือของหวงอวี่เวยที่กุมอยู่ นุ่มละมุนจนแทบไม่น่าเชื่อ

ต่างกับมือที่เต็มไปด้วยรอยด้านหนาของพวกสาวบ้านนอกราวฟ้ากับเหว!

เขาอดคิดไม่ได้ว่า

นี่ต่างหากคือชีวิตที่เขาควรจะมี!

ครั้นตกกลางคืน

ที่บ้านตระกูลเซี่ย

เว่ยชิ่งจือสอนหนังสือเสร็จและสั่งการบ้านแล้ว เขาก็เรียกเซี่ยเถียนออกไปด้านข้างตามลำพัง แล้วตีหน้าขรึมเอ็ดเธอ

"ทำไมทำการบ้านไม่เสร็จ"

เว่ยชิ่งจือขมวดคิ้วกล่าว "วิชาคำนวณของเธอควรจะเป็นวิชาที่ดีที่สุดแท้ๆ ทำไมตอนนี้แม้แต่วิชาคำนวณยังไม่ตั้งใจทำอีกล่ะ ชักจะเหลิงเกินไปแล้วใช่ไหม"

เซี่ยเถียนสูดจมูกฟุดฟิด ทั้งกลัวทั้งน้อยใจ

"ขอโทษค่ะอาจารย์เว่ย คราวหน้าหนูจะไม่ทำแบบนี้อีกเด็ดขาดเลยค่ะ!"

วันนี้เป็นเพราะเรื่องที่ลูกชายคนที่สามบ้านเซี่ยหย่งชางแย่งกินขนมเปี๊ยะอบของเธอ เธอโมโหจนจ้องหน้าเขาตาเขียวตลอดทั้งบ่าย

เจ้าคนตะกละ!

เสียแรงที่อายุแก่กว่าเธอตั้งสองปี!

แต่หมอนั่นดันทำงานเก่งเสียนี่ เด็กหนุ่มวัยสิบหกปี กินจุและเรี่ยวแรงมหาศาล จอบในมือควงฟันฉับๆ ดุดัน แบกงานได้เท่ากับแรงงานชายฉกรรจ์คนครึ่งเลยทีเดียว!

เซี่ยโหย่วเจิ้นดีใจจนแทบเนื้อเต้น

จึงร้องสั่งให้เซี่ยเถียนหยิบแป้งทอดแป้งสาลีขาวที่ทำเสร็จแล้วไปให้เขากิน

หมอนั่นก็ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ยื่นมือมารับแล้วกัดกินไม่ยั้ง เป็นเหตุให้แป้งทอดแป้งสาลีขาวที่เซี่ยเถียนอุตส่าห์ตื่นมาทำอย่างเหน็ดเหนื่อยตลอดช่วงเช้าเหลืออยู่แค่สามแผ่น

อีกสองวันเธอจะต้องไปเรียนหนังสือที่ตำบลเซี่ยงหยางแล้วนะ!

ของพวกนี้ล้วนเป็นเสบียงแห้งของเธอทั้งนั้น!

แม่หนูน้อยยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ตลอดทั้งบ่ายจึงคอยแต่จะหาเรื่องขัดแข้งขัดขากับเจ้าหมอนั่น จนพลอยลืมทำการบ้านที่เว่ยชิ่งจือสั่งไว้เมื่อคืนวานไปเสียสนิท