ตอนที่ 94 กระเป๋าผู้หญิงของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายเริ่มวางจำหน่าย!

ฤกษ์ลงเสาเอกสร้างบ้านใหม่กำหนดไว้วันที่ยี่สิบหกเดือนอ้าย

ยุคนี้การสร้างบ้านใหม่ในชนบทล้วนอาศัยเพื่อนบ้านในหมู่บ้านมาช่วยลงแรง หากเป็นบ้านดินดิบก็ไม่ต้องจ่ายค่าจ้างด้วยซ้ำ คิดเป็นแต้มแรงงาน

บ้านดินสักหลัง หากในหมู่บ้านมีแรงงานชายมาช่วยกันเยอะ สามสี่วันก็สร้างเสร็จแล้ว

แต่ทว่าครั้งนี้ สิ่งที่บ้านเซี่ยคนรองจะสร้าง คือบ้านอิฐแดง

หนึ่งเดียวในหมู่บ้านสือสุ่ยของพวกเขา!

ในวันเริ่มงาน มีชาวไร่ชาวนาสิบกว่าคนมารวมตัวกันที่ลานบ้าน

เซี่ยเจาซื้อลูกอมถุงใหญ่มาจากร้านสหกรณ์ เขายิ้มแย้มแจ่มใสพลางเดินแจกจ่ายให้ทีละคน

จากนั้นก็หยิบบุหรี่ออกมาซองหนึ่ง ยื่นให้คนละมวน ปากก็ร้องเรียกลุง ๆ อา ๆ อย่างสนิทสนมเป็นกันเอง

พวกเขาล้วนเป็นชาวบ้านซื่อ ๆ พอได้รับการปฏิบัติอย่างนอบน้อมแถมยังยื่นบุหรี่ให้จากคนมีการศึกษา ต่างก็อดไม่ได้ที่จะยืดอกขึ้นด้วยความภาคภูมิ ใบหน้าคล้ำแดดยิ้มจนแก้มปริ เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด

"เซี่ยคนรอง พวกเราพี่น้องโตมาด้วยกันทั้งนั้น นายมีเรื่องอยากให้ช่วย แค่เอ่ยปากคำเดียวพวกเราก็มาแล้ว ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือบ้านอิฐแดงนี่ พวกเราไม่มีประสบการณ์กันจริง ๆ นะ!"

คนที่พูดชื่อเซี่ยหย่งชาง เป็นผู้อาวุโสในตระกูลเซี่ยสายหลัก

เขาอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเซี่ยโหย่วเจิ้น ทั้งคู่โตมาด้วยกันตั้งแต่ยังวิ่งแก้ผ้า

หลายปีมานี้ แต่ละบ้านมีเรื่องอะไรต้องช่วย แค่บอกกล่าวคำเดียวก็มาช่วยกันแล้ว

บ้านของเซี่ยหย่งชางก็เป็นเซี่ยโหย่วเจิ้นที่ช่วยสร้าง เฟอร์นิเจอร์ไม้ข้างใน เซี่ยโหย่วเจิ้นก็จัดการให้ทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว

ดังนั้น คราวนี้พอจะสร้างบ้านใหม่ เซี่ยโหย่วเจิ้นบอกไปคำเดียว เซี่ยหย่งชางก็เรียกพาลูกชายทั้งสามคนของตัวเองมาด้วยทันที

คนเล็กสุดอายุสิบหกปี กำลังอยู่ในวัยที่กินเก่งทำงานคล่อง ตอนนี้งานยังไม่ทันได้เริ่ม ก็กินแผ่นแป้งสาลีที่เซี่ยเถียนทำไปแล้วถึงสามแผ่น

เธอโมโหจนตาเขียวปัด

นั่นมันเสบียงแห้งที่เธอทำเตรียมไว้จะเอาไปกินที่โรงเรียนนะ!

"ช่างก่ออิฐฉาบปูนจะมาถึงในอีกสองวันครับ!"

เซี่ยเจาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม พลางชี้ไปที่กำแพงล้อมข้าง ๆ "ลุง ๆ อา ๆ ครับ วันนี้เรามารื้อกำแพงฝั่งนี้ออก ขุดฐานรากกันไว้ก่อน พออิฐแดงมาส่ง พวกเราก็ทำหน้าที่เป็นลูกมือ คอยฟังคำสั่งจากช่างก่ออิฐก็พอครับ!"

ทุกคนได้ยินแบบนั้นจึงค่อยโล่งอก

ทว่าก็ยังมีบางคนที่กังวลอยู่ในใจ

"บ้านดินกับบ้านอิฐเขียวน่ะพูดง่าย สร้างไม่ยาก แต่บ้านนายเล่นสร้างรวดเดียวหกห้อง แถมยังต้องปรับพื้นลานบ้าน เทพื้นปูนซีเมนต์อีก นี่ไม่มีทางเสร็จในครึ่งค่อนเดือนแน่ ๆ!"

ตัวบ้านน่ะไม่ยากเท่าไร

ความจริงก็คือบ้านชั้นเดียวแบบเรียบง่าย ก่ออิฐแดงขึ้นมาธรรมดาที่สุดก็ใช้ได้แล้ว

ฉาบปูนซีเมนต์ทับ ไม่ต้องใช้แม้กระทั่งเหล็กเส้น ขอแค่วางฐานรากให้ดี แล้วก่ออิฐซ้อนขึ้นไปก็พอ

แต่มันเปลืองแรงและเสียเวลามาก

ถ้าเป็นช่วงว่างเว้นจากการทำนาก็ว่าไปอย่าง

แต่นี่เพิ่งเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ ไม่ช้าก็ต้องเริ่มงานเกษตรอันแสนวุ่นวายแล้ว พวกเขาต่างก็เป็นเรี่ยวแรงหลักของครอบครัว การจะปลีกเวลาสักวันสองวันมาช่วยงานเพื่อตอบแทนน้ำใจที่เซี่ยคนรองเคยช่วยไว้ในอดีตก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ถ้าต้องมาช่วยทำงานนานหลายวัน นอกจากงานในไร่นาของตัวเองจะคั่งค้างแล้ว ในใจก็คงรู้สึกลำบากใจอยู่ไม่น้อย

เพราะเมื่อก่อนนายช่วยฉันสามวัน ก็นับเป็นสามแรง แต่นี่ฉันต้องมาช่วยนายตั้งครึ่งเดือนเลยหรือ

ที่ไหนมีเอาเปรียบกันแบบนี้

ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างเงียบเสียงลง ทว่าอดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองมองเซี่ยเจา

พวกเขาดูออกแล้ว

ตอนนี้ในบ้านหลังนี้ เจ้าลูกชายคนรองของตระกูลเซี่ยนี่แหละที่เป็นคนมีปากมีเสียงตัดสินใจได้!

และก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

หลังจากคนผู้นั้นพูดจบ ก็เห็นเซี่ยเจายิ้มออกมา

เขากวักมือเรียกเซี่ยเฉิงให้ยกกาชาใบใหญ่มา วางลงบนโต๊ะ พร้อมกับวางชามไว้ใบหนึ่ง

จากนั้นจึงหันไปมองชาวบ้านหมู่บ้านสือสุ่ยแล้วเอ่ยขึ้น

"ทุกคนต้องยุ่งกับการไถหว่านช่วงฤดูใบไม้ผลิ จะมาช่วยงานที่นี่ถึงครึ่งเดือนได้อย่างไรกันครับ อีกอย่างก็ไม่ได้ต้องการลูกมือเยอะขนาดนั้นด้วย!"

เซี่ยเจาเอ่ย "ลุง ๆ อา ๆ ทุกท่าน พวกท่านติดค้างแรงพ่อผมอยู่เท่าไร ในใจย่อมรู้กันดีอยู่แล้ว พอชดใช้แรงเดิมครบแล้ว เราค่อยมาคิดตามอีกวิธีหนึ่งครับ"

เซี่ยเจาพูดพลางทำมือทำไม้เป็นสัญญาณ

"พวกเราเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียงกันทั้งนั้น พ่อผมไม่มีทางให้พวกท่านต้องเสียเปรียบแน่นอน!"

เซี่ยเจาเอ่ย "วันละหนึ่งแรง เลี้ยงข้าวหนึ่งมื้อ ได้วันละสองหยวน เป็นยังไงครับ"

ดวงตาของทุกคนพลันเบิกกว้างเป็นประกายขึ้นมาทันที

วันละสองหยวน

จึ๊!

ไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะนั่น!

ต้องรู้ไว้ว่าหลายวันมานี้เพื่อหาเงิน หอยขมตามท้องนาและในแม่น้ำต่างถูกพวกเขาพลิกหาจนแทบจะเกลี้ยงแล้ว

ชาวบ้านหลายครอบครัวไม่มีหอยขมให้เก็บแล้ว

พอนึกว่าจะขาดรายได้ขึ้นมา ทุกคนต่างก็ใจคอไม่ค่อยดี

แต่ตอนนี้ดีแล้ว

มาช่วยงานวันละสองหยวน แถมยังเลี้ยงข้าวหนึ่งมื้อ!

ไม่ขาดทุนเลยสักนิด!

ในใจทุกคนพลันโล่งอกขึ้นมาทันที บนใบหน้าก็แย้มยิ้มอย่างเบิกบาน

เซี่ยหย่งชางรินน้ำชาใส่ชามแล้วกระดกอึกๆ ดื่มหมดก็ปาดปาก กวักมือเรียกลูกชายทั้งสามคนของตนให้เริ่มทำงาน

"เร็วๆ เข้า รีบขยับแข้งขยับขากันหน่อย!"

เขาแบกจอบเดินตรงไปยังแปลงผัก "พวกแกอย่าเอาแต่กินข้าวแล้วไม่ทำงาน ระวังข้าจะฟาดให้!"

ลูกชายทั้งสามรีบกุลีกุจอตามไป

ชั่วพริบตา ชาวบ้านกลุ่มใหญ่ก็แบกเครื่องมือของตัวเองมุ่งหน้าไปยังแปลงผักอย่างคึกคัก

ขุดดิน ขนดิน วัดขนาดพื้นที่

ช่างครึกครื้นยิ่งนัก

อำเภอหูตง

ห้างสรรพสินค้า

หลังจากที่จ้าวหลานจือมอบกระเป๋าเพื่อเปิดทางเชื่อมสายสัมพันธ์กับคุณนายหลิว กระเป๋าผู้หญิงที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายผลิตขึ้นก็ขึ้นวางบนชั้นจำหน่ายในห้างสรรพสินค้าได้เสียที

ตู้กระจกด้านในสุดเป็นของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่าย

แม้ว่าจะเป็นวิสาหกิจเอกชน แต่เฉินตงห่ายเคยเอาชื่อไปผูกติดไว้ใต้สังกัดของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าของรัฐ จึงพอจะนับเป็นหน่วยงานส่วนรวมได้

พูดอีกอย่างก็คือ สวมเปลือกนอกของรัฐเอาไว้

ทว่าทุกคนต่างรู้แก่ใจดี เคาน์เตอร์จึงอยู่ได้แค่ตำแหน่งด้านในสุดเท่านั้น

ตู้กระจกขนาดไม่ใหญ่นัก ด้านหลังแขวนเสื้อผ้าสำเร็จรูป ด้านหน้าสุดวางกระเป๋าผู้หญิงไว้สามใบ

ผิวกระเป๋าสีฟ้าคราม รูปทรงกระบอก แบบสะพายข้าง

เวลานี้มีเด็กสาวสองสามคนมายืนล้อม กำลังจ้องมองกระเป๋าด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ถ้าชอบลองดูก่อนได้นะคะ!"

พนักงานประจำเคาน์เตอร์ก็คือพนักงานขายของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่าย เธอเอ่ยแนะนำกับเด็กสาวทั้งหลายอย่างกระตือรือร้น "นี่เป็นกระเป๋าผู้หญิงที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายของเราเพิ่งผลิตออกมา สวยมากเลยนะจ๊ะ ถ้าชอบพวกเธอจะลองสะพายดูก่อนก็ได้!"

เด็กสาวคนหน้าสุดกะพริบตา ดูเหมือนกำลังลังเลใจอยู่บ้าง

เธอถามว่า "มีกระเป๋าตราจิ่นซิ่วไหมคะ ฉันอยากซื้อยี่ห้อนั้นน่ะค่ะ!"

พนักงานขายชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าแทบจะค้างเติ่ง!

"ขอโทษด้วยนะคะ ของเราเป็นกระเป๋าผู้หญิงที่ผลิตจากโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายค่ะ ถ้าคุณลูกค้าอยากซื้อกระเป๋าผู้หญิงตราจิ่นซิ่ว คงต้องไปซื้อที่ร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วตรงถนนชุนสุ่ยแล้วล่ะค่ะ"

"ร้านนั้นขายแค่รอบละสิบใบเอง! ถ้าฉันซื้อทัน ยังจะต้องมาตามหาที่นี่กับเธอหรือไง"

เด็กสาวยู่ปาก

รอยยิ้มบนใบหน้าของพนักงานขายแทบจะประคองไว้ไม่อยู่

ที่แท้ก็ซื้อกระเป๋าของร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วไม่ได้ ถึงได้มาหาของพวกเธอหรอกหรือ

เธอฝืนปั้นยิ้มออกมา "หรือคุณลูกค้าจะลองดูกระเป๋าของพวกเราก่อนไหมคะ เสื้อผ้าสำเร็จรูปของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายเราก็สวย กระเป๋าก็ไม่แพ้กันเลยนะ!"

เด็กสาวถือกระเป๋าไว้ ยู่ปากพลางยังคงลังเลใจอยู่บ้าง

เมื่อสองวันก่อน แม่ของเธอสะพายกระเป๋าขนกระต่ายที่สวยสะดุดตาใบหนึ่งกลับบ้าน

เด็กสาวชอบมาก พอถามดูก็รู้ว่าเป็นกระเป๋าผู้หญิงจากร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่ว

ในกระเป๋าเธอมีเงิน หนึ่งร้อยแปดสิบแปดยังพอจะจ่ายไหว

แต่ใครจะไปคิดว่าพอวิ่งไปถามที่ร้านตัดเสื้อ อย่าว่าแต่ซื้อกระเป๋าเลย แม้แต่จะสั่งจองล่วงหน้ายังจองไม่ได้ด้วยซ้ำ!