ตอนที่ 93 ป้าว่าเฉี่ยวเอ๋อร์บ้านฉันเป็นยังไงบ้าง

"ดอกเบี้ยก็ต้องจ่าย แถมต้องค่อย ๆ ทยอยจ่ายด้วย"

ลมหายใจของเซี่ยเจาร้อนผ่าวจนน่าใจหาย รินรดอยู่ตรงติ่งหูของเธอ ปลุกเร้ารอยแดงระเรื่อให้ลามไปทั่ว

วินาทีต่อมา เขาก้มลงจูบเธออีกครั้ง สุ่มเสียงอู้อี้ไม่ชัดเจนยามที่ริมฝีปากและไรฟันแนบชิดบดคลึงกัน

"รู้ไหมว่าอะไรคือ... การจ่าย... ด้วยร่างกาย น่ะ หืม?"

เขาเอ่ยถามปนหัวเราะแผ่วเบา

ทว่าพอผ่านพ้นค่ำคืนนี้ไป มือของหลินมู่อวี่ก็เมื่อยล้าจนบรรยายไม่ถูก

เธอเหนื่อยแทบขาดใจ จึงหลับสนิทเป็นตาย

ตอนเช้าที่เซี่ยเจาก้มลงจุมพิตพวงแก้ม เธอยังไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมา

ฟู่...

กลับเป็นเซี่ยเจาที่สดชื่นแจ่มใส เห็นได้ชัดว่าได้รับความสุขสมอิ่มเอมใจอย่างยิ่ง

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

สองวันต่อมา

กระเป๋าสตรีอีกสิบใบขายหมดเกลี้ยง เซี่ยเจายิ้มแย้มส่งกลุ่มลูกค้าที่มารวมตัวกันแน่นขนัดกลับไป

เขาเก็บเงินเรียบร้อยแล้วหันไปหยิบแบบร่างชิ้นใหม่ยื่นให้จางสุ่ยเซียนกับฉีเกินโซ่ว

"นี่เป็นกระเป๋ารุ่นใหม่ พวกน้าลองดูสิครับ ไม่ต้องติดขนกระต่าย ใช้ผ้าซับในรองก้นกระเป๋า ด้านนอกหุ้มด้วยผ้าลายดอก อะไหล่โลหะกับซิปก็ใช้ของเดิม แต่ข้างในยังคงต้องติดป้ายแบรนด์จิ่นซิ่วไว้ เพียงแต่รุ่นนี้ไม่ต้องใส่รหัสตัวเลข"

เซี่ยเจาอธิบายอย่างใจเย็น

นอกจากกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดทั้งสี่แบบแล้ว นี่คือกระเป๋าสตรีอีกรุ่นที่เขาเพิ่งเปิดตัวเพิ่ม

เซี่ยเจารู้ดีกว่าใครว่า หากอยากได้เงินก้อนโต กลุ่มเป้าหมายที่แท้จริงคือตลาดระดับรองลงมา

เพราะกลุ่มเป้าหมายมีจำนวนมากและฐานกว้าง แม้กำไรต่อใบจะไม่สูงเท่าไร แต่มีจำนวนลูกค้าคอยรองรับ

เมื่อนำแต่ละยอดมารวมเข้าด้วยกัน ย่อมกลายเป็นตัวเลขที่มหาศาลไม่น้อย

ไม่อย่างนั้นพวกแบรนด์อย่างชาแนล กุชชี่ หรือดิออร์ ทำไมถึงไม่จับแต่กลุ่มคนรวยไปเลยล่ะ?

ทว่ากลับตั้งราคากระเป๋าไว้ในระดับที่น่าสนใจและก้ำกึ่งอย่างยิ่ง

ระดับไม่กี่หมื่น คนชนชั้นกลางพอกัดฟันก็ยังควักจ่ายไหว

เหมือนแอปเปิลแดงที่ห้อยอยู่บนต้น ไม่สูงและไม่ต่ำจนเกินไป แค่เขย่งปลายเท้าหรือหาอิฐมารองเหยียบก็พอเอื้อมถึง มันจึงมอบความหวังอันไร้ขีดจำกัดให้ผู้คน

กระเป๋าของเซี่ยเจารุ่นนี้ก็เหมือนกับแอปเปิลผลนั้น

กลุ่มเป้าหมายคือผู้หญิงอายุระหว่างสิบแปดถึงสามสิบแปดปี ซึ่งมักตัดสินใจซื้อด้วยอารมณ์ชั่ววูบได้ง่าย

ส่วนใหญ่เริ่มทำงานและมีเงินเก็บเป็นของตัวเอง หรือไม่ก็กำลังเรียนอยู่แต่มีฐานะทางบ้านค่อนข้างดี

กระเป๋าสตรีหนึ่งใบตั้งราคาไว้ที่สามสิบแปดหยวน เท่ากับเงินเดือนหนึ่งเดือน เมื่อเทียบกับราคาหนึ่งร้อยแปดสิบแปดหยวนแล้ว พอกัดฟันก็ยังหาเงินมาจ่ายไหว

ยิ่งเย็บป้ายตรา "จิ่นซิ่ว" ติดเข้าไปด้วย ก็กลายเป็นสัญลักษณ์แสดงฐานะทันที

ทำให้เกิดความรู้สึกภาคภูมิใจในความมีหน้ามีตาว่าตนเองมีบางอย่างทัดเทียมกับบรรดาคุณนายผู้มีอันจะกิน

เพียงเท่านี้ จิตวิทยาการบริโภคของผู้หญิงก็ถูกเขาจับจุดได้อย่างอยู่หมัด

พอเซี่ยเจาอธิบายจบ ฉีเกินโซ่วกับจางสุ่ยเซียนก็ถือแบบร่างถามคำถามอีกสองสามข้อ ไล่เรียงรายละเอียดในใจอย่างถี่ถ้วน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาก็เริ่มเบาใจลง

เพียงไม่กี่วันมานี้ จากส่วนแบ่งกระเป๋าใบละสองหยวน พวกเขาก็มีเงินเข้ากระเป๋าไปเกือบยี่สิบหยวนแล้ว

นี่มันมากกว่าที่พวกเขาเคยหาได้ทั้งเดือนเสียอีก!

จางสุ่ยเซียนเก็บแบบร่างอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นเซี่ยเจาทำท่าจะเดินออกไป เธอก็อดรนทนไม่ไหวจนต้องร้องเรียกเขาไว้

"อ้าว เสี่ยวเซี่ย ป้ามีเรื่องอยากจะถามเธอหน่อยจ้ะ!"

เซี่ยเจาหยุดฝีเท้า "มีอะไรหรือครับป้า?"

"คือว่านะ คนที่กวาดพื้นอยู่ข้างนอกนั่นเป็นพี่ชายคนโตของเธอใช่ไหม?"

จางสุ่ยเซียนเผยรอยยิ้ม พลางถูมือไปมาด้วยความลุ้นระทึก "เธอแต่งงานแล้ว แล้วพี่ชายคนโตของเธอล่ะ? ทำไมไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงเมียตัวเองบ้างเลย?"

เซี่ยเจาพยายามกลั้นหัวเราะ

"โธ่! เขาน่ะเหรอครับ ยังไม่ได้แต่งงานเลย!"

จางสุ่ยเซียนเบิกตากว้าง "อ้าว! ยังไม่ได้แต่งงานหรอกเรอะ!"

"ก็ใช่น่ะสิครับ! พี่ใหญ่ผมคนนี้เป็นคนซื่อ ช่วงปีก่อน ๆ ทางบ้านลำบาก เขาต้องลงเหมืองคนเดียว เรื่องนี้เลยล่าช้าไป นี่ไงครับ พ่อกับแม่ผมเลยร้อนใจจะแย่ พอช่วงสองปีนี้ที่บ้านเริ่มหาเงินได้ ก็เริ่มเร่งเร้าเขาแล้ว"

เซี่ยเจาปั้นหน้าจริงจัง "ป้าจาง ช่วยดู ๆ ให้หน่อยสิครับ? ถ้าได้พี่ใหญ่ผมไปเป็นลูกเขย รับรองว่าไม่มีที่ติแน่นอน!"

จางสุ่ยเซียนตื่นเต้นขึ้นมาทันที

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเก็บซ่อนไว้ไม่อยู่เลยแม้แต่น้อย

"ใช่สิ ใช่เลย เป็นเด็กหนุ่มที่ดีจริง ๆ!"

พอพูดจบ เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองลูกสาวของตัวเอง

จางเฉี่ยวเอ๋อร์ในเวลานี้ ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ ที่มายืนอยู่ตรงขอบประตูห้องด้านในพอดี จึงได้ยินคำพูดทั้งหมดเข้าเต็มสองหู

พวงแก้มของเธอร้อนผ่าว หัวใจเต้นระทึกเหมือนมีกระต่ายตัวน้อยกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างใน

ดวงตาของเธอยิ่งทอประกายสดใสวาววับ

ยังไม่แต่งงาน!

เซี่ยเฉิงยังไม่ได้แต่งงานเลย!

"งะ...งั้นเธอดูซิว่าเฉี่ยวเอ๋อร์บ้านฉันเป็นยังไงบ้าง"

จางสุ่ยเซียนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก เธอนึกหันไปมองลูกสาวของตัวเองแวบหนึ่ง "ฉันกับพ่อเขามีลูกสาวคนนี้แค่คนเดียว เลี้ยงดูฟูมฟักมาเหมือนแก้วตาดวงใจ ถ้าหากได้ลงเอยกับพี่ใหญ่ของเธอจริง ๆ ล่ะก็ ร้านนี้ ที่ดินผืนนี้ ฉันยกให้เขาทั้งหมดเลย!"

"แล้วแม่หนูเฉี่ยวเอ๋อร์คิดยังไงล่ะครับ"

เซี่ยเจาเอ่ย "ตัวเธอเองเต็มใจ นั่นถึงจะเป็นเรื่องสำคัญที่สุด!"

พอพูดถึงเรื่องนี้ จางสุ่ยเซียนก็ทั้งขำทั้งโมโห

"เธอดูท่าทางของเด็กคนนั้นสิ เหมือนคนไม่เต็มใจหรือไง"

ลูกสาวตัวเองเป็นคนยังไง มีหรือที่เธอจะไม่รู้

ทุกครั้งที่เจอเซี่ยเฉิง ลูกสาวเธอก็หน้าแดงใจสั่น สายตาอดไม่ได้ที่จะคอยเหลือบมองเขาอยู่เรื่อย

จางสุ่ยเซียนทั้งรู้สึกขำและโล่งใจ

ในที่สุดลูกสาวของเธอก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

เธอเองก็ควรจะปล่อยมือได้เสียที

และยังโชคดี

เซี่ยเฉิงที่ลูกสาวต้องตา ทั้งตัวเธอและตาเฒ่าต่างก็ถูกใจ

เป็นคนซื่อตรง รักครอบครัว แถมยังมีความสามารถหาเงินได้ ไม่ว่าจะมองยังไงก็ถือเป็นที่พึ่งพาที่ดี

ส่วนเรื่องที่เป็นพวกตีนเปื้อนโคลนจากบ้านนอก จางสุ่ยเซียนกับฉีเกินโซ่วไม่ได้ใส่ใจเลยจริง ๆ

ถึงพวกตนจะมีสิทธิ์ซื้อข้าวหลวง แต่ก็ไม่ได้มีชามข้าวเหล็กงานราชการให้ถือ สุดท้ายก็ต้องดิ้นรนเพื่อปากท้องอยู่เหมือนกันไม่ใช่หรือ

ขอแค่ผู้ชายมีความสามารถ

ต่อให้อยู่บ้านนอกก็แต่งได้!

ดังนั้น เซี่ยเจากับจางสุ่ยเซียนจึงตกลงกันว่าจะหาเวลาให้ทั้งสองฝ่ายได้มาพบหน้ากัน

ในยุคสมัยที่คำสั่งของพ่อแม่ยิ่งใหญ่กว่าฟ้า เรื่องนี้ก็ถือว่าสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง

ในเวลาเดียวกัน

ตระกูลเฉิน

จ้าวหลานจือมองกระเป๋าสะพายในมือ รู้สึกอัดอั้นตันใจเป็นที่สุด

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ใช้เงินซื้อของยังต้องคอยดูสีหน้าคนอื่น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพอนึกขึ้นได้ว่าซื้อมาจากมือของเซี่ยเจา เธอก็ยิ่งหงุดหงิดใจ

เฉินฉี่หมิงเห็นใบหน้าของจ้าวหลานจือซีดเผือดสลับคล้ำ ก็รีบขยับเข้ามาประจบ เอาสองมือช่วยบีบนวดไหล่ให้พลางยิ้มเอาอกเอาใจ

"แม่ครับ พอยกกระเป๋าใบนี้ให้ไป พรุ่งนี้ของของผมก็จะได้ขึ้นวางขายในห้างสรรพสินค้าแล้วนะ!"

เฉินฉี่หมิงพูด "กระเป๋าที่ผมทำ รูปแบบน่ะมาจากหยางเฉิงเชียวนะ! ยังไงก็ไม่มีทางด้อยกว่าของร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วหรอก! แถมผมยังขายแค่ใบละยี่สิบแปดหยวนเอง! ถูกขนาดนี้! รับรองว่าสองสามวันก็ขายหมดเกลี้ยง! แม่คอยดูได้เลย!"

"พอถึงตอนที่หาเงินได้แล้ว ผมจะซื้อกระเป๋าให้แม่ใหม่ แบบไหนก็หาซื้อมาให้ได้ทั้งนั้น!"

ปากเขาก็พูดจ้อไม่หยุด จนกล่อมให้สีหน้าของจ้าวหลานจือผ่อนคลายลงได้ในที่สุด

เธอถอนหายใจ หันกลับไปมองเฉินฉี่หมิงแวบหนึ่ง

ในใจชั่วขณะนั้นเกิดความรู้สึกซับซ้อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ในใจเธอ มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาเงียบ ๆ ตลอดเวลา แต่ไม่กล้าพูดออกมา

หากว่า... เธอหมายถึงหากว่า

ร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วนั่น เป็นของเซี่ยเจาจริง ๆ ล่ะ

ตัวเขาคนเดียวกลับทำของพรรค์นี้ขึ้นมาได้ ทำให้พวกคุณนายข้าราชการเหล่านั้นหลงใหลจนวางไม่ลง ถึงขั้นคลั่งไคล้กันไปหมด

แล้วถ้าหากวันหน้าเขาไปทำกิจการอื่น อย่างเช่น... ขายเสื้อผ้าล่ะ

นั่นไม่เท่ากับว่าหนทางจะราบรื่นไร้อุปสรรค บรรดาคุณนายข้าราชการทุกคนต่างพากันเสนอตัวหยิบยื่นเส้นสายให้เขาหรอกหรือ

หัวใจของจ้าวหลานจือสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

เธอถึงกับตกใจกับความคิดของตัวเองไปวูบหนึ่ง วินาทีถัดมา เธอก็ระบายลมหายใจยาวและหนักหน่วงออกมาอย่างแรง ราวกับต้องการจะพ่นเอาความกังวลใจทั้งหมดทิ้งไป

เรื่องนี้ ย่อมไม่มีทางเป็นไปได้อย่างเด็ดขาด!