ตอนที่ 92 ความน้อยใจที่ไร้สาเหตุของหลินมู่อวี่

"อะไรนะ?!"

"เรื่องแต่งงานของเจ้าใหญ่เหรอ?"

เซี่ยโหย่วเจิ้นถึงกับหมดอารมณ์จะสูบยาเส้นทันที แม้แต่เถียนซิ่วเฟินที่กำลังเตรียมตัวจะไปทำกับข้าวอยู่ข้าง ๆ ก็ยังรีบถลาเข้ามาหา

"ลูกสาวบ้านไหนเหรอ? คนในหมู่บ้านเราหรือเปล่า? แม่กับพ่อแกเคยเห็นหน้าไหม?"

เถียนซิ่วเฟินจ้องมองเซี่ยเจาด้วยความร้อนใจจนแทบจะยื่นมือไปคว้าแขนเขา!

"ลูกสาวของร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วน่ะครับ ชื่อจางเฉี่ยวเอ๋อร์ ตัวเด็กสาวนิสัยดีมาก ฝีมือเย็บผ้าก็เก่ง ฐานะทางบ้านมั่นคง พ่อแม่ของเธอก็ซื่อสัตย์ ตัวเธอเองก็ติดดินขยันขันแข็ง เป็นคนที่จะใช้ชีวิตคู่สร้างครอบครัวได้ดีเลยครับ"

เซี่ยเจาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเสริมขึ้นว่า "และที่สำคัญที่สุด ผมดูแล้วเธอเองก็น่าจะมีใจให้พี่ใหญ่อยู่เหมือนกัน"

ร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วเหรอ?

เถียนซิ่วเฟินตกใจจนคว้าแขนเซี่ยโหย่วเจิ้นไว้แน่น

"ร้านนั้นแม่เคยไปนะ! เสื้อผ้ากับผ้าปูที่นอนตอนเจ้าสองแต่งงานก็ซื้อมาจากบ้านเขานั่นแหละ! สองผัวเมียเฒ่านั้นซื่อสัตย์จริงใจมาก ลูกสาวก็หน้าตาสะสวย เพียงแต่... เพียงแต่ว่า..."

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ก่อนจะมองไปยังเซี่ยเจาอย่างสับสนลังเล "บ้านเราไม่คู่ควรกับเขาหรอก! พวกเขามีทะเบียนบ้านในตัวเมือง กินข้าวปันส่วนของรัฐ ในบ้านยังมีจักรเย็บผ้าตั้งสองคัน! แถมมีลูกสาวคนเดียวแบบนั้น เขาจะมามองพวกบ้านนอกคอกนาอย่างเราได้ยังไงกัน?"

"แล้วพี่ใหญ่ของแกก็ปากหนักเหมือนน้ำเต้าอุดปาก ครึ่งค่อนวันไม่ยอมปริปากสักคำ...!"

เถียนซิ่วเฟินร้อนรนแทบขาดใจ

เซี่ยโหย่วเจิ้นกลับชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมา

เขายืดตัวตรง มองเถียนซิ่วเฟินแล้วเคาะกล้องยาสูบลงบนโต๊ะพลางเอ่ยเสียงขรึม "บ้านนอกแล้วมันยังไงล่ะ? พวกเราทำนาทำไร่ด้วยความซื่อตรง ทำมาหากินสุจริต มีตรงไหนสู้คนในเมืองไม่ได้กัน?"

"ถึงเจ้าใหญ่จะพูดไม่เก่งไปหน่อย แต่จิตใจดีซื่อตรง งานทั้งในบ้านนอกบ้านเขาก็ช่วยเหน็ดเหนื่อยทำหมด ไม่เคยบ่นสักคำ หลายปีมานี้ถ้าไม่ใช่เพราะเขา บ้านเราคงมีคนอดตายไปแล้ว"

ขอบตาของเถียนซิ่วเฟินแดงระเรื่อขึ้นมา และเงียบเสียงลงทันที

เซี่ยเจายื่นมือออกไปตบหลังมือของเธอเบา ๆ

"แม่ครับ พ่อพูดถูกแล้ว ตอนนี้บ้านเราหาเงินได้ มีที่ดินทำกิน ใครมาเห็นก็ต้องชมว่าดีทั้งนั้นแหละครับ"

เซี่ยเจาเอ่ยเสียงเบา "แม่ครับ พี่ใหญ่สมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุดนะ"

ในที่สุดน้ำตาของเถียนซิ่วเฟินก็ร่วงเผาะลงมา

เธอรีบก้มหน้าลงแล้วใช้หลังมือปาดน้ำตา

"ใช่แล้ว อาเฉิงของพวกเราคู่ควรกับทุกคนทั้งนั้น!"

น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและติดค้างในใจ

ครอบครัวนี้ติดค้างบุญคุณลูกชายคนโตมากที่สุด

เธอคิดว่า หากการสู่ขอแต่งงานครั้งนี้สำเร็จได้จริง ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตของเธอ เธอก็ยอม

ตกกลางคืน

เซี่ยเจาส่งเว่ยชิ่งจือกลับไปแล้ว และเมื่อล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็เดินกลับเข้าห้อง

สี่เป่ากับเล่อเป่าตื่นอยู่ทั้งคู่ ผ่านไปครึ่งเดือนกว่า เจ้าตัวเล็กทั้งสองคนโตขึ้นไม่น้อย แก้มที่เคยเหี่ยวย่นตอนแรกเกิดก็เริ่มอวบอิ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมาแล้ว

หลินมู่อวี่เห็นเซี่ยเจาเดินเข้ามาจึงพูดขึ้นว่า "มาช่วยตรงนี้หน่อย เช็ดตัวให้ลูกหน่อยค่ะ ไม่อย่างนั้นก้นจะแดงเอานะ"

เรื่องก้นแดงของทารกตัวน้อยนี่เป็นเรื่องที่ชวนปวดหัวจริง ๆ

สองสามวันนี้อากาศเริ่มร้อนขึ้น พอเปลี่ยนผ้าอ้อมไม่ทัน ก้นของสี่เป่าก็เริ่มแดง ผิวหนังดูเหมือนจะมีตุ่มน้ำใสขึ้นมาเล็กน้อย พอแตะโดนเข้าก็เจ็บจนร้องไห้จ้า

เซี่ยเจารู้สึกปวดใจเป็นที่สุด

เขารีบเดินเข้ามาแล้วยื่นมือไปรับตัวสี่เป่ามาอุ้มไว้

เจ้าตัวน้อยจ้องมองเขาด้วยดวงตาดำขลับ ปากขยับขมุบขมิบสองสามที ส่งเสียง "อืออา อืออา" พลางเป่าฟองน้ำลายออกมาลูกหนึ่ง

"เรียกพ่อสิลูก"

เซี่ยเจาหยอกล้อลูกสาว ขยับหน้าเข้าไปใกล้แล้วใช้จมูกดุนมือน้อย ๆ ของสี่เป่าที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อเบา ๆ

หลินมู่อวี่อดขำไม่ได้

"ยังเร็วไปค่ะ อย่างน้อยก็ต้องขวบหนึ่งนู่นแหละ!"

เธอพูดไปพลางยื่นมือไปถอดเสื้อผ้าของสี่เป่าออก เผยก้นน้อย ๆ สีแดงก่ำที่ดูน่าสงสารจับใจ

เซี่ยเจารีบนั่งยอง ๆ ลง เพื่อให้หลินมู่อวี่ใช้น้ำอุ่นทำความสะอาดได้สะดวก

ไม่นึกว่าทันทีที่ผ้าขนหนูเปียกน้ำทาบลงไป เสียงร้องไห้จ้าก็แผดดังขึ้นมาทันที

"อุแว้~"

เซี่ยเจาสะดุ้งตกใจ

ข้างหูเหมือนมีใครมาเป่านกหวีดใส่!

เขารีบก้มลงดู พบว่าเป็นสี่เป่าที่เจ็บจนอ้าปากร้องไห้จ้า ใบหน้าดวงน้อยแดงก่ำไปหมด!

"เธอ... เธอ ทำยังไงดีเนี่ย?"

เซี่ยเจาพลันตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว

หลินมู่อวี่เองก็ปวดใจไม่แพ้กัน เธอรีบใช้น้ำอุ่นล้างทำความสะอาด แล้วใช้ผ้าฝ้ายนุ่ม ๆ ซับให้แห้ง สุดท้ายแต้มน้ำมันงาเก่าลงไปเล็กน้อย ก่อนจะดึงผ้าอ้อมผืนหนึ่งมารองไว้

เมื่อเห็นสี่เป่ายังสะอึกสะอื้นอยู่ หลินมู่อวี่ก็สงสารลูกจนทนไม่ไหว จึงรับตัวมาอุ้มไว้แล้วเลิกชายเสื้อขึ้นเพื่อให้นม

ทุกท่วงท่าลื่นไหลรวดเร็วในคราวเดียว

เสียงร้องไห้พลันเงียบลงทันที

ภายในห้องเงียบสงบลงในพริบตา เล่อเป่าเองก็ผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัด แสงเทียนเล่มหนึ่งส่องสว่าง ข้างหูมีเพียงเสียงสี่เป่าส่งเสียงงึมงำสะอึกสะอื้นพลางดูดนม

เซี่ยเจาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาปาดเหงื่อบนหน้าผาก เมื่อก้มลงมองสี่เป่า จู่ ๆ ก็ชะงักไป

เสื้อเชิ้ตสีเหลืองอ่อนถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นความอวบอิ่มกลมกลึงรำไร

ใต้แสงตะเกียงสีส้ม ผิวขาวผ่องจนแสบตา

เส้นผมสีดำขลับยุ่งเหยิงเล็กน้อย ทิ้งตัวลงมาที่หน้าอก ตัดกับผิวขาวกระจ่างจนม่านตาของเขาหดแคบลง

หลินมู่อวี่หลุบตาลง ยื่นมือออกไปตบก้นสี่เป่าเบา ๆ

ริมฝีปากฮัมเพลงกล่อมเด็กแผ่วเบา

อ่อนโยนและนุ่มนวลราวกับขนนกเส้นเล็ก ๆ ที่สะกิดปัดผ่านหัวใจของเซี่ยเจาทีละนิด ระลอกแล้วระลอกเล่า

เขาไม่พูดอะไร ได้แต่มองอยู่อย่างเงียบ ๆ

หัวใจเต้นแรงระรัว ทว่าไม่อาจละสายตาไปได้เลย

สิบนาทีต่อมา

เมื่อสี่เป่ากินอิ่มและหลับไปด้วยความพอใจ หลินมู่อวี่จึงค่อย ๆ วางลูกลงบนเตียงอย่างเบามือ

ทว่าในวินาทีถัดมา พอเธอเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาคู่คมสีดำสนิทที่กำลังปั่นป่วนราวกับคลื่นลมโหมซัด

เซี่ยเจาจ้องมองเธออยู่

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทีละคำ "เธอ ขอผมเก็บดอกเบี้ยล่วงหน้าหน่อยได้ไหม"

ดอกเบี้ยเหรอ

หลินมู่อวี่ชะงักไป

เด็กสาววัยสิบเจ็ดปี ในแววตายังคงมีความไร้เดียงสาของเด็กสาว

เธอไม่ค่อยเข้าใจความหมายของเซี่ยเจานัก

ระหว่างเธอกับเซี่ยเจา ต้องคิดดอกเบี้ยกันด้วยเหรอ

หรือว่าเขาคิดว่าเธอใช้เงินเปลืองเกินไป

คิ้วเรียวงามของหลินมู่อวี่ขมวดเข้าหากัน ประกายในดวงตาค่อย ๆ หม่นแสงลง

"ฉันไม่มีเงินหรอก"

เธอก้มหน้าลงเบา ๆ

น้ำเสียงฟังดูหงอยเหงาและน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก

"ขอคืนให้วันหลังได้ไหม"

หลินมู่อวี่เอ่ยเสียงเบา

เซี่ยเจาอึ้งไป

เขาทั้งขำทั้งเอ็นดู จึงนั่งลงข้างกายเธออย่างเป็นเรื่องเป็นราว

"เธอจะคืนยังไงล่ะ"

เซี่ยเจานึกอยากแกล้งแหย่เธอขึ้นมา จึงตีหน้าขรึมถาม

หากหลินมู่อวี่เงยหน้าขึ้นมองตอนนี้ ก็จะเห็นแววตาพราวระยับและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนไม่มิดตรงมุมปากของเขา

แต่เธอกลับคิดทบทวนอย่างจริงจัง จากนั้นจึงพูดขึ้น "ฉันเรียนหนังสือก่อนได้ รอให้ฉันสอบติดมหาวิทยาลัย ถึงตอนนั้นทางโรงเรียนจะมีเงินเบี้ยเลี้ยงให้ ฉันก็จะมีเงินมาคืนคุณแล้ว"

ทั้งที่เป็นเรื่องที่พูดอย่างจริงจังแท้ ๆ

ทว่าหลินมู่อวี่กลับยิ่งพูดยิ่งรู้สึกน้อยใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ในใจรู้สึกเจ็บแปลบปนขื่นขม

ฝาดเฝื่อนทรมาน

เธอไม่ได้คิดจะให้เซี่ยเจาต้องแบกรับภาระหาเลี้ยงครอบครัวอยู่คนเดียว

แบบนั้นมันกดดันมาก เรื่องนี้เธอเข้าใจดี

"เธอ"

ในที่สุดเซี่ยเจาต้องกลั้นขำเอ่ยขึ้น เขากลัวว่าถ้าแกล้งแหย่ต่ออีกนิด แม่ตัวดีคงได้ร้องไห้ออกมาจริง ๆ แน่

หลินมู่อวี่ขานรับเสียงอู้อี้

วินาทีถัดมา เธอรู้สึกได้ถึงมือคู่หนึ่งที่ประคองจับหัวไหล่ของเธอไว้

ตามติดด้วยจุมพิตที่ชุ่มชื้นและอบอุ่นซึ่งทาบทับลงมา

ไม่ใช่แค่เพียงริมฝีปากแนบชิดธรรมดาอีกต่อไป ลิ้นร้อนผ่าวของชายหนุ่มดุนดันเปิดไรฟัน แล้วค่อย ๆ เกี่ยวกระหวัดรัดรึงเธอเอาไว้

เธอเบิกตากว้างขึ้นทันที

ทว่ากลับรู้สึกได้เพียงว่าท้ายทอยถูกมือข้างหนึ่งประคองรั้งไว้อย่างแน่นหนา

นำพาตัวเธอเข้าหาชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ทีละน้อย