ตอนที่ 91 จะสร้างบ้านใหม่ แถมยังเป็นอิฐแดง!

ตกกลางคืน

หมู่บ้านสือสุ่ย บ้านของตาเฒ่าเซี่ย

เมื่อเซี่ยเจาวางปึกเงินที่เป็นระเบียบเรียบร้อยลงบนโต๊ะ ตาเฒ่าเซี่ยกับเถียนซิ่วเฟินก็ถึงกับตาค้าง

มันเยอะมาก

เยอะมากจริง ๆ!

พวกเขาอยู่มาชั่วชีวิตยังไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อน!

"ตรงนี้มีเจ็ดพันกว่าหยวน เป็นเงินเก็บทั้งหมดของบ้านเราครับ"

เซี่ยเจาพูด

เขาหยิบธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนออกมาใบหนึ่งแล้วยื่นให้เถียนซิ่วเฟิน "แม่ครับ นี่เป็นค่าอาหารการกิน เรื่องกินอยู่ประหยัดไม่ได้ มู่อวี่กำลังอยู่เดือน ซื้อไก่มาเพิ่มอีกสักสองสามตัว น้องสาวก็กำลังโต พ่อก็ทำงานใช้แรง จะอดอะไรก็อดได้แต่อย่าให้อดเรื่องกินเลยครับ"

เถียนซิ่วเฟินทั้งเสียดายเงินทั้งดีใจ

นางรับเงินมาพลางพร่ำบ่นว่าสิ้นเปลืองเกินไป ทว่าก็ยังยัดเงินเข้าไปในกระเป๋าผ้าใบเล็กที่พกติดตัวไว้อย่างระมัดระวัง

"ส่วนนี่เป็นค่าแรงของพวกป้าน้าในหมู่บ้านที่ช่วยเราแปรงซับในครับ"

เซี่ยเจาหยิบออกมาอีกยี่สิบหยวนยื่นให้เถียนซิ่วเฟิน "เงินตรงนี้ลดไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคราวหน้าจะจ้างคนมาทำงานก็ลำบาก ทำมาค้าขายสิ่งที่สำคัญที่สุดคือความซื่อสัตย์ครับ"

เถียนซิ่วเฟินพยักหน้าแล้วยื่นมือไปรับมา

จากนั้น เซี่ยเจาก็แจกแจงค่าใช้จ่ายที่จำเป็นทั้งหมดอย่างจริงจัง รวมไปถึงค่าผ้าล็อตต่อไป ค่าซิป และพวกกระดุมโลหะต่าง ๆ

เงินที่เหลืออยู่ถึงจะเป็นกำไรสุทธิ และเป็นเงินที่สามารถใช้จ่ายได้อย่างสบายใจ

"พ่อครับ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง"

เซี่ยเจาเห็นเซี่ยโหย่วเจิ้นทำท่าจะเดินออกไป จึงรีบเอี้ยวตัวร้องเรียก

เซี่ยโหย่วเจิ้นที่กำลังควักยาสูบเตรียมจะไปนั่งยอง ๆ สูบยาตรงหน้าประตูชะงักไป

อะไรนะ?

เรียกเขาเหรอ?

เขาหันหน้ากลับมา "มีเรื่องอะไรเรอะ?"

"บ้านเราจะสร้างบ้านใหม่กันครับ"

เซี่ยโหย่วเจิ้นกับเถียนซิ่วเฟินอึ้งไปพร้อม ๆ กัน

สร้างบ้านใหม่เนี่ยนะ?

"พ่อลองดูบ้านเราตอนนี้สิครับ มีอยู่แค่สามห้อง ผมกับเมียห้องหนึ่ง พี่ใหญ่ห้องหนึ่ง ส่วนน้องสาวจนป่านนี้ยังนอนห้องเดียวกับพ่อแม่ ถึงจะกั้นม่านไว้มันก็ไม่สะดวกอยู่ดี"

พอเซี่ยเจาพูดจบ เซี่ยเถียนที่กอดสมุดหนังสืออยู่ก็โผล่หัวออกมาค้านอย่างขึงขังจริงจัง "ใช่แล้ว! หนูโตแล้วนะ! ครูเว่ยบอกว่าชายหญิงต้องแบ่งแยก! พ่อเป็นผู้ชาย หนูเป็นผู้หญิง เราจะนอนห้องเดียวกันไม่ได้!"

เซี่ยโหย่วเจิ้น "???"

เฮ้ย!

นังเด็กคนนี้นี่!

เถียนซิ่วเฟินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง คิดดูแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย

ยังไงเสียลูกสาวก็โตแล้ว ข้ามปีนี้ไปก็อายุสิบสี่ ครั้งก่อนช่วยขัดหลังให้ก็เห็นว่าโตเป็นสาวขึ้นเยอะ จะให้นอนห้องเดียวกับพวกเขาต่อไปก็ไม่สะดวกจริง ๆ นั่นแหละ อีกอย่างสามีภรรยาวัยดึกก็ต้องมีความเป็นส่วนตัวกันบ้างไม่ใช่หรือไง

ถ้าจะให้นางไปนอนห้องเดียวกับพี่ใหญ่ นั่นก็ยิ่งไม่เข้าท่าเข้าไปใหญ่

อย่าว่าแต่เซี่ยเฉิงอายุยี่สิบกว่าแล้วเลย อนาคตเขายังต้องแต่งเมียอีก!

"บ้านน่ะต้องสร้างจริง ๆ ข้าวเปลือกข้าวสารในบ้านไม่มีที่เก็บ เอาไปกองไว้ในเล้าหมูก็ชื้นตลอด ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาในระยะยาวเลย"

เถียนซิ่วเฟินคิดแล้วจึงพูดเสริมว่า "ถ้าให้ดีสร้างห้องอาบน้ำไว้สักห้องด้วยนะ ต่อไปฉันกับสะใภ้รองจะได้อาบน้ำสะดวกขึ้นหน่อย"

ยังไงพวกนางก็ไม่เหมือนผู้ชาย

หน้าร้อนถอดเสื้อเปลือยท่อนบน กระโดดลงไปว่ายในแม่น้ำสักสองรอบก็ขึ้นมาได้แล้ว

บางครั้งพวกนางก็ทำได้แค่อุ้มกะละมังใบเล็ก อาศัยช่วงกลางคืนที่ไม่มีคนคอยเช็ดเนื้อเช็ดตัวในห้องตัวเอง พอถึงหน้าร้อนที่อบอ้าวจัดจริง ๆ อยากจะตักน้ำราดตัว ก็ต้องเอาผ้ามาคลุมไว้แล้วหิ้วถังน้ำไปอาบในเล้าหมู

มันไม่สะดวกจริง ๆ

พอได้ยินเช่นนั้น เซี่ยโหย่วเจิ้นก็พยักหน้า หยิบยาเส้นมายัดใส่กล้องยาสูบ

"อืม เจ้าใหญ่เองก็ถึงเวลาต้องหาเมียแล้ว สร้างห้องใหม่ไว้สักสองสามห้อง จะได้สู่ขอเมียเข้าบ้านได้ ต่อไปมีลูกก็มีที่อยู่ที่นอน บ้านจะได้คึกคักครึกครื้นถึงจะดี"

เซี่ยเจายิ้มกว้าง

เขาหยิบกระดาษกับปากกามา นอนหมอบกับโต๊ะแล้วร่างแบบแปลนบ้านอย่างรวดเร็ว

ฝั่งหนึ่งของบ้านพวกเขาติดกับบ้านของเซี่ยโหย่วซุ่นกับหวังจินฮวา พูดอีกอย่างก็คือ ถ้าคิดจะขยายลานบ้าน ก็ทำได้แค่ขยายออกไปทางฝั่งซ้ายกับด้านหลังเท่านั้น

ด้านซ้ายเป็นแปลงผัก ซึ่งเซี่ยโหย่วเจิ้นกับเถียนซิ่วเฟินช่วยกันบุกเบิกขึ้นมาเอง เป็นที่ดินส่วนตัว ถือเป็นทรัพย์สินของบ้านตัวเอง จะเอามาสร้างบ้านใหม่ก็ไม่มีใครว่าอะไรได้

ส่วนด้านหลังนั้นติดกับเขาฮวง

ถึงจะอยู่ไม่ไกลจากเขาฮวงเท่าไรนัก แต่ก็กว้างพอที่จะสร้างลานบ้านได้สบาย

"เราขยายลานบ้านให้กว้างขึ้นหน่อย ขยับไปทางซ้าย เอาแปลงผักมาสร้างบ้านสักสามห้อง ตรงกลางเว้นเป็นทางเดินไว้ แล้วสร้างอีกสามห้องไปทางด้านหลัง ส่วนข้าง ๆ ที่ติดกับเล้าหมูก็ซ่อมแซมปรับปรุงไว้ทำเป็นโกดังเก็บของ แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้วครับ!"

การจะรื้อบ้านเก่าทิ้งแล้วสร้างใหม่นั้นเป็นไปไม่ได้เลย

พวกเขาจำเป็นต้องมีที่ซุกหัวนอน อีกอย่างเซี่ยโหย่วเจิ้นก็ไม่มีทางยอมแน่

สำหรับคนรุ่นพวกเขานั้น ย่อมมีความผูกพันเป็นพิเศษกับบ้านเก่า

เซี่ยโหย่วเจิ้นกับเถียนซิ่วเฟินก้มมองแบบร่างของเซี่ยเจา ดูแล้วก็ชอบใจ ทางซ้ายกับด้านหลังต่างก็สร้างบ้านใหม่ พอดีให้ลูกคนโตกับคนรองแยกไปอยู่ มีลูกมีเต้าในวันข้างหน้าก็ยังมีที่อยู่เพียงพอ

บ้านเดิมหลังนี้เขากับเมียพาลูกสาวอยู่ ก็กว้างขวางเหลือเฟือแล้ว

แต่ทว่า

นั่นมันตั้งหกห้องเชียวนะ!

เขาปวดใจกับเงินที่จะต้องเสียไปเหลือเกิน

"ถ้าใช้แต่อิฐเขียวทั้งหมดนี่ ต้องเปลืองเงินไม่ใช่น้อยเลย..."

เซี่ยโหย่วเจิ้นขมวดคิ้ว ทว่ายังพูดไม่ทันจบ เซี่ยเจาก็หันมาขัดขึ้นเสียก่อน

"อิฐเขียวเหรอครับ"

เซี่ยเจาส่ายหน้าแล้วพับแบบร่างในมืออย่างประณีต "พ่อไม่รู้ล่ะสิครับ ที่ตำบลเซี่ยงหยางมีโรงงานอิฐแดงแล้วนะ ไม่เปลืองเท่าไรหรอก ถูกกว่าอิฐเขียวตั้งเยอะ! พวกเราต่อเติมหกห้อง กำแพงก็ไม่ต้องใช้รั้วไม้ไผ่ ใช้เป็นอิฐแดงไปเลย เปลืองยังไงก็ไม่เปลืองเงินเท่าไรหรอกครับ!"

หา?

รั้วลานบ้านก็จะใช้อิฐด้วยเรอะ?

เซี่ยโหย่วเจิ้นสำลักคำพูด ยาสูบก็ไม่สูบแล้ว

"แล้วมันต้องใช้เงินเท่าไรกันล่ะ"

เขาตกใจจนตาโต "ต่อให้อิฐแดงจะถูก แต่สร้างตั้งหกห้อง รวมค่าแรงค่าของ แล้วยังต้องรวมกำแพงอีก อย่างน้อยก็ต้องหมดเป็นพันๆ หยวนเลยนะ!"

ให้ตายสิ!

เงินก้อนนี้เพิ่งได้มายังไม่ทันอุ่นมือก็ช่างเถอะ อย่าให้ถึงขนาดว่าไม่พอแล้วต้องควักเนื้อเติมเข้าไปอีกนะ!

เซี่ยเจายิ้มพลางกล่าว "พ่อครับ อิฐแดงนั่นถ้าเราไปซื้อเองราคาก้อนละสองเฟินสี่หลี่ แต่ถ้าเราไปหาผู้ใหญ่บ้านให้ออกใบรับรอง ซื้อในนามของส่วนรวมหมู่บ้าน ก็จะเหลือก้อนละหนึ่งเฟินเจ็ดหลี่ ถูกลงไปตั้งเยอะเชียวนะครับ!"

"พ่อวางใจเถอะครับ เงินพอแน่นอน ถึงตอนนั้นที่บ้านเราต้มไข่แดงเพิ่มอีกหน่อย นำไปแจกจ่ายให้สมาชิกในหน่วยผลิตของเราทุกบ้าน คนอื่นก็ไม่มีใครว่าอะไรแล้ว"

เซี่ยเจาวางแผนเอาไว้หมดแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เขายังไม่ได้พูดออกมาก็คือ รอให้สร้างบ้านใหม่เสร็จแล้ว เขาก็กะว่าจะตกแต่งซ่อมแซมบ้านเก่าที่เซี่ยโหย่วเจิ้นกับเถียนซิ่วเฟินพักอยู่ตอนนี้ให้ดีด้วย

ทาสีผนัง ปรับพื้นให้เรียบแล้วเทปูนซีเมนต์

สุดท้ายถ้ายังมีเงินเหลือ ก็ต้องปรับปรุงห้องครัวให้เรียบร้อยด้วยเช่นกัน

ไม่อย่างนั้นบ้านดินหลังนี้มีลมโกรกทั้งสี่ด้าน ข้างนอกฝนตกหนักข้างในก็ตกปรอยๆ ทำกับข้าวเสร็จเพิ่งยกมาวางก็เย็นชืดแล้ว ช่างบั่นทอนจิตใจเหลือเกิน

"อีกอย่าง ธุรกิจหอยขมของบ้านเราตอนนี้มีรายรับเกือบหนึ่งพันหยวนต่อวัน กระเป๋าของร้านตัดเสื้อก็ขายดี เงินทองจะมีเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ พ่อไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอกครับ"

เซี่ยเจามองเขาอย่างจริงจัง "พ่อกับแม่แก่ตัวลงแล้ว เรื่องหาเงินควรเป็นหน้าที่ผมที่ต้องคอยจัดการเอง"

เซี่ยโหย่วเจิ้นถอนหายใจไปหลายเฮือก ในที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ก็จริง

เขาอายุมากแล้ว สมควรให้พวกลูกชายเป็นคนตัดสินใจเสียที

เมื่อเห็นว่าเรื่องสร้างบ้านตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เซี่ยเฉิงก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "ฉันไปเก็บหอยขมให้เรียบร้อยก่อน แล้วจะแวะไปถามพวกจ้าวเอ้อร์หู่จื่อดูว่าว่างกันไหม จะได้กำหนดวันเริ่มลงมือสร้าง"

พูดจบ เขาก็เดินออกไป

ส่วนเซี่ยโหย่วเจิ้นก็ลอบถอนหายใจ ยื่นมือเตรียมจะเอากล้องยาสูบเข้าปาก ทว่านึกไม่ถึงว่าเซี่ยเจาจะเรียกเขาไว้อีกครั้ง

"พ่อครับ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง..."

เซี่ยโหย่วเจิ้น : "????"

พับผ่าสิ!

พูดให้มันจบในคราวเดียวเลยไม่ได้หรือไง!

"เรื่องอะไรอีกล่ะ!"

เซี่ยโหย่วเจิ้นปั้นหน้าบึ้งตึง รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาบ้างแล้ว

ยาสูบคำนี้ของเขาจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้สูบเข้าปากสักที!

"เรื่องแต่งงานของพี่ใหญ่ครับ"

เซี่ยเจาพูดอย่างใจเย็นเนิบนาบ เพียงประโยคเดียวจบลง ร่างของเซี่ยโหย่วเจิ้นก็แข็งทื่อพร้อมกับเบิกตากว้างขึ้นมาอีกครั้ง