ตอนที่ 90 เฉินเสวี่ยเหลียนผู้ตื่นตะลึง!

"เก่งกาจจริง ๆ เลยนะ!"

ฉีเกินโซ่วอดเดาะลิ้นไม่ได้ พลางทอดถอนใจ "ถ้าเฉี่ยวเอ๋อร์ของเราได้แต่งเข้าบ้านนั้น ชาตินี้ก็คงไม่ต้องห่วงอะไรแล้วล่ะ!"

จางสุ่ยเซียนถลึงตาใส่เขา "เจ้าหนุ่มเซี่ยคนรองนั่นแต่งงานแล้วนะ คิดอะไรของแกน่ะ?"

ฉีเกินโซ่วมองนางด้วยสายตาแปลก ๆ

"แกคิดอะไรอยู่? ฉันหมายถึงพี่ใหญ่ตระกูลเซี่ยต่างหาก! เจ้าเซี่ยคนรองเก่งกาจเกินไป ลูกสาวเรารับมือไม่ไหวหรอก แกดูลูกคนโตตระกูลเซี่ยสิ พูดน้อย ขยันขันแข็ง มาถึงร้านก็ไม่เคยหยุดพักเลยสักนิด! ถ้าภายภาคหน้าลูกสาวเราได้ลงเอยกับเขาจริง ๆ รับรองว่าต้องเป็นคนรักเมียแน่ ๆ! เหมือนฉันเนี่ยไง!"

จางสุ่ยเซียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปหยิกเขาทีหนึ่ง

"แก่ป่านนี้แล้วยังไม่รู้จักอายอีก"

พูดจบนางก็หันหน้ามองออกไปข้างนอกอีกครั้ง

เซี่ยเฉิงกวาดพื้นเสร็จแล้ว กำลังเก็บเศษผ้าใต้จักรเย็บผ้าเหล่านั้นอยู่

เศษผ้าพวกนั้นต้องเอาพากลับหมู่บ้านสือสุ่ยเพื่อทากาวแป้งเปียกทำเป็นผ้าซับใน

ตั้งแต่เขาเดินเข้ามาก็ไม่เคยพักเลยสักนาที ขยันขันแข็ง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนซื่อตรงและหนักเอาเบาสู้

ถ้าลูกสาวได้แต่งงานสร้างครอบครัวกับเขาจริง ๆ ล่ะก็...

จางสุ่ยเซียนอดคิดไม่ได้

เช่นนั้นนางกับตาแก่ก็คงวางใจได้เสียที!

ในเวลานี้ เซี่ยเจาเองกำลังนั่งทำบัญชีอยู่

การค้าหนึ่งอย่างก็สมุดบัญชีหนึ่งเล่ม

ทั้งต้นทุนของธุรกิจกระเป๋าสตรี กำไร ค่าแรง และอื่น ๆ เขาต้องจัดแจงให้เป็นระเบียบทั้งหมด ไม่อย่างนั้นหากบัญชีเละเทะ ต่อไปพอเข้าที่เข้าทางแล้วจะกลายเป็นปัญหาใหญ่เอาได้

ไร้กฎเกณฑ์ย่อมไม่อาจสำเร็จการใหญ่

เขาก้มหน้าอย่างจริงจังยิ่ง จึงไม่ทันสังเกตเห็นหญิงคนหนึ่งที่วิ่งพรวดพราดออกจากฝูงชนแล้วหลบเข้าไปตรงหัวมุมถนน

นั่นคือเฉินเสวี่ยเหลียน

เธอเคยเป็นพี่สาวคนโตของเขามาถึงสิบแปดปี

ความจริงแล้วเฉินเสวี่ยเหลียนมาถึงตั้งนานแล้ว

เธอถูกจ้าวหลานจือเรียกตัวมา

เมื่อวานเธอทะเลาะกับผัวที่บ้าน ด้วยความโมโหจึงหนีกลับบ้านเดิม นึกไม่ถึงว่าจ้าวหลานจือผู้เป็นแม่จะปลุกเธอลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ สั่งให้ลางานแล้วรีบมาซื้อกระเป๋าสตรีที่ร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่ว

เธอถึงกับฟังไม่ออกไปชั่วขณะ!

กระเป๋าสตรี?

มันคืออะไรกัน?

จ้าวหลานจือจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงให้เธอฟังรอบหนึ่ง จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าย่ำแย่ว่า "คุณนายหลิวคนนั้นเจาะจงเลยว่าต้องเป็นกระเป๋าแบบนั้น ถ้าไม่ให้ไป กระเป๋าของน้องชายแกก็ไม่มีทางได้เข้าไปวางขายในห้างสรรพสินค้าหรอก แกรีบไปเดี๋ยวนี้เลย อย่าให้ชักช้า ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องซื้อกลับมาให้ได้!"

เฉินเสวี่ยเหลียนทั้งประหลาดใจทั้งตื่นตะลึง

กระเป๋าอะไรกัน ถึงได้สวยงามทันสมัยขนาดนั้น?

ด้วยเหตุนี้เธอจึงมาที่ถนนชุนสุ่ย เพียงแต่เธอประเมินจำนวนคนที่อยากซื้อกระเป๋านี้ต่ำไป พอเฉินเสวี่ยเหลียนกินมื้อเช้าเสร็จแล้วมาถึงร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่ว ผู้คนก็ยืนล้อมแน่นขนัดสามชั้นนอกสามชั้นในจนน้ำแทบไหลไม่ผ่าน

เธอถึงกับอึ้งงัน

กระเป๋านี้ ขายดีเป็นที่ต้องการขนาดนี้เชียวหรือ?

ตอนนั้นเธอได้แต่ยืนอยู่นอกฝูงชน เขย่งปลายเท้ามองเข้าไปข้างใน ทว่ามองไม่เห็นสถานการณ์ด้านในจริง ๆ ได้ยินเพียงเสียงอันคุ้นเคยแว่วลอยออกมาข้างนอก

เฉินเสวี่ยเหลียนยังคงยืนงงอยู่บ้าง

เสียงนี้ ทำไมถึงคุ้นหูขนาดนี้นะ?

คุ้นเคยอย่างยิ่งเลยเชียว!

เพียงแต่คนเยอะเหลือเกิน โดยเฉพาะตัวเธอที่อยู่รั้งท้ายนอกสุด เสียงข้างในจึงขาด ๆ หาย ๆ เธอเลยยังคิดไม่ออกในทันที จนกระทั่งฝูงชนเริ่มแยกย้ายสลายตัว เธอจึงเขย่งปลายเท้าพยายามแหวกผู้คนชะเง้อมองเข้าไปข้างใน

พอมองแวบนี้ ขวัญหนีดีฝ่อแทบสิ้นสติ!

สวรรค์!

นั่นมันเซี่ยเจา!

ทำไมถึงเป็นเขาไปได้?!

เสียงที่คุ้นหูพลันเชื่อมโยงเข้ากับใบหน้าตรงหน้าทันที เธอตกตะลึงจนยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ กระทั่งเซี่ยเจาเงยหน้าขึ้นมาคล้ายกำลังจะมองมาทางนี้ เธอถึงได้สะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบหันหลังมุดหนีเข้าไปในตรอกโดยสัญชาตญาณ!

จะให้เขาเห็นไม่ได้เด็ดขาด!

ในชั่วขณะนี้ ในหัวของเธอมีเพียงความคิดนี้แล่นอยู่เท่านั้น!

ในใจของเฉินเสวี่ยเหลียนปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์โหมซัด เธอหลบอยู่ตรงหัวมุมตรอก ทั้งยังไม่ยอมถอดใจ แอบชะเง้อมองเข้าไปในร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หรือว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ?

หรือบางทีเซี่ยเจาอาจจะแค่บังเอิญมาซื้อกระเป๋าเหมือนกัน?

เขาจะเป็นคนขายกระเป๋าไปได้อย่างไร?

เขาเอาสิทธิ์อะไรมาขายกระเป๋าได้กัน?!

ความคิดสับสนปนเปผุดพรายขึ้นมาในหัวไม่หยุด จนกระทั่งเซี่ยเจาทำบัญชีเสร็จ แล้วขับเกวียนฬ่อจากไปพร้อมกับเซี่ยเฉิงและซานหลิวจื่อ เธอถึงได้รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่างจนตัวสั่นเทา และได้สติกลับมาอย่างสมบูรณ์

และในที่สุดเฉินเสวี่ยเหลียนก็ยืนยันเรื่องหนึ่งได้อย่างแน่ชัด

กระเป๋าพวกนี้ เซี่ยเจาเป็นคนขาย

หรือพูดอีกอย่างก็คือ เขาอยากจะขายให้ใครก็ขายให้คนนั้น!

เฉินเสวี่ยเหลียนวิ่งหน้าตั้งกลับบ้านไปตลอดทาง

เธอผลักประตูเปิดออกแล้วร้องตะโกนลั่น "แม่! แย่แล้ว! แย่แล้ว แม่ออกมาเร็วเข้า!"

จ้าวหลานจือกำลังกินมื้อเช้าอยู่ในห้องรับแขก

เธอดื่มน้ำเต้าหู้ไปคำหนึ่ง พลอยสำลักเกือบพุ่งเพราะเสียงตะโกนของเฉินเสวี่ยเหลียน!

"เป็นอะไรไป? ตะโกนโวยวายแต่เช้าตรู่ จะทำให้ใครตกใจตายกันหืม?"

จ้าวหลานจือขมวดคิ้ว หยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับปาก พลางหันไปมองเฉินเสวี่ยเหลียน แต่เมื่อเห็นว่าในมือของเธอว่างเปล่า สีหน้าของจ้าวหลานจือก็พลันบึ้งตึงขึ้นมาทันที

"กระเป๋าล่ะ? แกออกไปแต่เช้าตรู่ ทำไมถึงกลับมามือเปล่าได้?"

จ้าวหลานจือโมโหอยู่บ้าง "บ่ายนี้ฉันยังนัดดื่มน้ำชากับคุณนายหลิวไว้นะ แกทำแบบนี้แล้วฉันจะไปคุยกับเขายังไง?"

เฉินเสวี่ยเหลียนร้อนรนจนทนไม่ไหว ถลันเข้าไปตรงหน้าแม่แล้วพูดเสียงดัง "แม่! ยังจะดื่มน้ำชาอยู่อีกเหรอ! แม่รู้ไหมว่าใครเป็นคนขายกระเป๋า?"

"เซี่ยเจาไงแม่! เป็นเขานั่นแหละ!"

จ้าวหลานจือชะงักงัน

เซี่ยเจาเนี่ยนะ?

"จะเป็นไปได้ยังไง? แกตาฝาดไปหรือเปล่า?!"

จ้าวหลานจือโพล่งปฏิเสธออกมาแทบจะตามสัญชาตญาณ!

"ฉันเห็นมากับตาตัวเองเลย! เขาทำเรื่องจำกัดการซื้ออะไรนั่น วันหนึ่งขายแค่สิบใบ แถมกระเป๋าแต่ละใบยังมีหมายเลขกำกับ ทำลูกเล่นแพรวพราวไปหมด!"

เฉินเสวี่ยเหลียนพูดด้วยความตื่นเต้น "แม่! แม่รู้ไหมว่ากระเป๋าใบหนึ่งขายเท่าไร? หนึ่งร้อยแปดสิบแปดหยวนเชียวนะ! ทำไมเขาไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ!"

จ้าวหลานจือเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

เธอยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ อ้าปากพะงาบๆ แต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

จู่ๆ เธอก็นึกถึงเซี่ยเจาที่ได้เห็นที่บ้านคุณนายหลิวในวันนั้นขึ้นมา

หรือว่า เขาจะไปขายกระเป๋า?

ใช่แล้ว!

วันนั้นคุณนายเย่ก็บอกว่ากระเป๋าของตัวเองมีคนหนุ่มคนหนึ่งขายให้เหมือนกัน!

คนหนุ่มคนนั้นมีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นเซี่ยเจา!

หัวใจของจ้าวหลานจือพลันดิ่งวูบลงสู่ถ้ำน้ำแข็ง เธอผุดลุกขึ้นอย่างเลื่อนลอย แล้วเดินวนไปวนมารอบโซฟา

ในปากพึมพำซ้ำไปซ้ำมาว่าจะเป็นเขาไปได้อย่างไร?

หลังจากเฉินเสวี่ยเหลียนยกน้ำเต้าหู้ขึ้นดื่มอึกๆ ไปหลายคำ ในที่สุดก็สงบสติอารมณ์ลงได้โดยสิ้นเชิง

"แม่ แม่ก็อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย เก้าในสิบส่วนเขาคงขาดเงิน เลยไปรับจ้างทำงานในร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วมากกว่า!"

เฉินเสวี่ยเหลียนกล่าว "ร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วนั่นไม่ใช่ของเขาเสียหน่อย แม่ลืมแล้วเหรอ? เขาต้องไปช่วยงานแน่ๆ! ไม่มีทางที่กระเป๋าพวกนั้นจะเป็นของเขาไปได้หรอก!"

จ้าวหลานจือได้ยินเช่นนั้นก็สงบใจลงได้ในที่สุด

เธอเดินกลับมาที่ข้างโซฟา นั่งลง สูดหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง สมองจึงค่อยปลอดโปร่งขึ้นมาไม่น้อย

นั่นสินะ

สองสามีภรรยาชราของร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วนั่น ตนก็เคยเจอ ร้านเปิดมาตั้งหลายปี ไม่มีทางที่จะขายให้คนอื่นชั่วข้ามคืนแน่

อีกอย่าง เซี่ยเจาจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อร้านตัดเสื้อ?

เขาต้องไปรับจ้างทำงานช่วยแน่ๆ!

แก่ตัวลงจนพูดจาค้าขายไม่คล่องแคล่ว การจ้างคนหนุ่มสาวมาทำงานก็เป็นเรื่องธรรมดามาก

บ้านตัวเองในห้างสรรพสินค้าก็ยังจ้างคนมาคอยเฝ้าเสื้อผ้าโดยเฉพาะไม่ใช่หรือไง?

พอคิดกระจ่างแล้ว สีหน้าของจ้าวหลานจือจึงค่อยดูดีขึ้นมาบ้าง

เธอยกน้ำเต้าหู้ขึ้นมา จิบไปคำหนึ่ง ถึงเพิ่งรู้ว่ามันเย็นชืดไปหมดแล้ว

เหอะ

ก็แค่โชคดีหน่อยที่มีอำนาจอยู่ในมือบ้าง

คนรับจ้างกับคนเป็นเถ้าแก่

มันจะเทียบกันได้ยังไง?

"อีกสองวันฉันค่อยให้คนอื่นไปซื้อ หาคนที่หน้าไม่คุ้น ซื้อกระเป๋ามาให้ได้ก็พอ เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือต้องเปิดทางกับคุณนายหลิวให้ได้ กระเป๋าของน้องชายแกก็ใกล้จะเริ่มวางขายแล้ว นี่ถึงจะเป็นเรื่องที่พวกเราต้องใส่ใจ"