ตอนที่ 89 ขายหมดเกลี้ยง!

ดังนั้น

พอได้ยินเซี่ยเจาบอกว่าจำกัดการซื้อแบบละสองใบเท่านั้น บรรดาพนักงานธุรการและเลขานุการที่ต่อแถวอยู่หน้าสุดก็หน้าเปลี่ยนสีกันถ้วนหน้า!

"ผม! ผมเอาใบหนึ่ง!"

"ผมมาก่อน! เอามาให้ผมใบหนึ่ง! เดี๋ยวผมเซ็นใบสั่งจ่ายให้ทันที รับรองว่าไม่เกินหนึ่งชั่วโมงจะเอาเงินมาให้!"

"ผมพกเงินสดมา! ขายให้ผมก่อน! ผมจ่ายเงินได้ทันที!"

ผู้คนเบียดเสียดจอแจ

ในเวลานี้ ชาวบ้านรอบข้างต่างตกอยู่ในความเงียบงันอันแปลกประหลาด

นี่ใช่บรรดาเจ้าหน้าที่รัฐผู้สูงส่งที่พวกเขาเห็นกันจนชินตาในวันธรรมดาจริงหรือ?

เวลาที่ชาวบ้านตาดำๆ อย่างพวกเขาไปติดต่อราชการ มีคนไหนบ้างที่ไม่ทำตัวสูงส่งวางก้าม มองคนด้วยรูจมูก?

แม้แต่คำเดียวก็ไม่อยากจะพูดด้วย ช่างเย่อหยิ่งและดูถูกคนขนาดไหน?

แต่ตอนนี้ล่ะ?

พวกเขาต่างอะไรกับหมาจรจัดที่แย่งเนื้อกันในตรอกซอกซอย?

แต่ละคนกรูแย่งกันเข้ามา ในมือถือเงินไม่ก็ใบสั่งจ่าย พยายามเบียดไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต เพียงเพื่อกระเป๋าไม่กี่ใบที่วางอยู่บนชั้นนั่น!

ความขัดแย้งอันพิลึกพิลั่นปนเปไปกับความตลกขบขันอย่างบอกไม่ถูก

และตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป กระเป๋าสตรีจิ่นซิ่วก็ได้สร้างชื่อเสียงกระหึ่มไปทั่วอำเภอหูตงอย่างแท้จริง

เซี่ยเจายืนอยู่ตรงหน้าฝูงชน ใบหน้าประดับรอยยิ้มตามมารยาท แนะนำกระเป๋าในมืออย่างสุภาพและจริงจัง

ทั้งจุดเด่น วัสดุ ตลอดจนขนกระต่ายป่าที่ล่ามาจากส่วนลึกของหุบเขาและงานตัดเย็บด้วยมือล้วนๆ

เขาใช้เทคนิคการขายแบบยุคใหม่ โน้มน้าวทุกคนจนเคลิบเคลิ้มตาลุกวาวด้วยความปรารถนาอยากได้

"นี่คือหมายเลขกำกับครับ กระเป๋าทั้งสี่แบบนี้แต่ละแบบจะผลิตเพียงแค่สามสิบใบเท่านั้น ยิ่งซื้อเร็วเท่าไหร่ หมายเลขก็ยิ่งอยู่ลำดับต้นๆ เท่านั้น"

เซี่ยเจาพูดยิ้มๆ ก่อนจะยื่นมือไปรับธนบัตรต้าถวนเจี๋ยยี่สิบใบมาจากมือของชายที่ต่อแถวอยู่หน้าสุด

"กระเป๋าหมายเลขสอง!"

เขาเหลือบมองจางเฉี่ยวเอ๋อร์แวบหนึ่ง อีกฝ่ายก็รีบนำกระดาษไขมาห่ออย่างประณีตบรรจง แล้วส่งให้ชายวัยกลางคนคนนั้น

"ถือดีๆ นะครับ กระเป๋ารับประกันหนึ่งปี อะไหล่โลหะเปลี่ยนให้ฟรีโดยไม่มีเงื่อนไขครับ"

พอพูดจบ เขาก็เปิดซับในด้านในให้ชายวัยกลางคนดูอีกรอบ

"นี่คือป้ายตราของกระเป๋าสตรีจิ่นซิ่วเรา จำสัญลักษณ์นี้ไว้ให้ดีนะครับ"

เซี่ยเจาพูดพลางยื่นเงินทอนให้ชายวัยกลางคน อีกฝ่ายรีบรับไป สีหน้าดีใจสุดขีดพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เฮ้อ!

ในที่สุดก็ซื้อได้แล้ว!

พอกลับไปเขาจะต้องบอกคุณนายให้ได้ว่ากระเป๋าใบนี้ซื้อยากขนาดไหน!

แถมเขายังซื้อกระเป๋าหมายเลขสองมาได้ด้วย!

ใบที่สองเชียวนะ!

ชายวัยกลางคนที่ได้กระเป๋าไปรีบเบียดตัวออกจากฝูงชน ด้านหลังเขา ชายหนุ่มคนหนึ่งก็รีบก้าวเข้ามาแทนที่ทันที

"ผมเอาแบบนี้! อันนี้!"

นิ้วของเขาชี้ไปยังกระเป๋าสะพายข้างลายดอกไม้เล็กสีเหลืองอ่อนที่อยู่ริมสุด

"นี่ใบสั่งจ่าย! เดี๋ยวไม่เกินหนึ่งชั่วโมงผมจะเอาเงินมาให้ทันที! ไม่เบี้ยวค่าสินค้าแน่นอน!"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ผู้คนก็พากันทำสีหน้าแปลกประหลาดระคนตกตะลึงอีกครั้ง

ไม่เบี้ยวค่าสินค้าเนี่ยนะ!

คำพูดแบบนี้กลับหลุดออกมาจากปากของเจ้าหน้าที่หน่วยงานรัฐเนี่ยนะ!

เซี่ยเจารับใบสั่งจ่ายมา พิจารณาชื่อหน่วยงานบนนั้นอย่างละเอียด ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า "ถ้าไม่เอามาส่งภายในหนึ่งชั่วโมงล่ะก็ คราวหน้าที่เปิดขายสินค้าใหม่ คุณจะหมดสิทธิ์จองคิวนะครับ"

ชายหนุ่มสะอึกไป

คุณนายบ้านเขายังไงก็เป็นถึงภริยาหัวหน้ากลุ่มประจำสำนักสรรพากรท้องที่ เวลาไหนบ้างที่ไม่ใช่คนอื่นมาคอยอ้อนวอนขอให้ช่วยทำเรื่อง?

ต่อให้เป็นการเซ็นใบสั่งจ่าย นั่นก็เป็นใบสั่งจ่ายที่มีมูลค่าจริง มีแต่คนอื่นที่ร้องขออยากเอาเงินมาส่งให้ ไม่เคยมีครั้งไหนที่ต้องวิ่งโร่เอาเงินไปประเคนให้ถึงที่แบบนี้มาก่อน!

แต่เขากลับไม่กล้าทำกร่างแม้แต่น้อย!

วันนี้ก่อนออกจากบ้าน คุณนายสั่งเด็ดขาดไว้ว่าต้องซื้อให้ได้ ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องกลับไป!

ชายหนุ่มเกาหัวหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ พอเห็นเซี่ยเจายื่นกระเป๋าที่ห่อเสร็จแล้วมาให้ จึงถามหมายเลขบนนั้นเพิ่มอีกปาก

พอรู้ว่าเป็นหมายเลข "2" ในใจเขาก็ค่อยโล่งอกและรู้สึกดีขึ้นมาก

"ได้ๆๆ! เดี๋ยวผมกลับไปแล้วจะรีบเอาเงินมาส่งให้เลยครับ!"

ชายหนุ่มถือกระเป๋า วิ่งหน้าบานกลับไปรายงานผลทันที

กระเป๋าอีกแปดใบที่เหลือขายออกไปได้อย่างราบรื่นสุดๆ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เซี่ยเจายื่นมือออกไปพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า ผายมือให้ทุกคน "วันนี้กระเป๋าสตรีขายหมดเกลี้ยงแล้วครับ เชิญทุกท่านมาใหม่งวดหน้านะครับ"

หา?

ขายหมดแล้ว?

จริงหรือหลอกเนี่ย?

"ขายหมดแล้วเหรอ? ไม่จริงน่า? มีแค่สิบใบจริงๆ เหรอเนี่ย? ฉันยังซื้อไม่ได้เลยนะ!"

"คุณพระช่วย! คุณไม่ได้แอบกั๊กของไว้ไม่ยอมเอาออกมาขายใช่ไหมเนี่ย? แล้วฉันจะกลับไปรายงานเจ้านายยังไงล่ะ? มารอตั้งแต่เช้าตรู่ก็เพื่อกระเป๋าใบเดียวนี่นะ!"

"เชี่ยเอ๊ย! คนต่อไปก็ถึงคิวฉันแล้วแท้ๆ! รีบเอาออกมาอีกสักสองสามใบสิ! คนมารอเยอะขนาดนี้ มีเงินตรงหน้าไม่ยอมคว้าไว้ โง่หรือเปล่าวะเนี่ย?"

เสียงด่าทอ ความโมโห คำบ่นกระปอดกระแปด และความคับข้องใจ

สารพัดเสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นไม่ขาดสาย

เซี่ยเจายังคงประดับรอยยิ้ม ยืนอยู่ตรงหน้าทุกคนอย่างสุขุมเยือกเย็น

เขาถึงขั้นถอยไปข้างๆ สองสามก้าวอย่างเปิดเผย เพื่อให้ทุกคนมองเห็นตู้โชว์ด้านหลัง

"ทุกท่านครับ เรื่องเงินใครๆ ก็อยากได้ทั้งนั้น แล้วพวกเราจะแอบซ่อนกระเป๋าไว้ทำไมกัน มันทำเร็วกว่านี้ไม่ได้จริงๆ ครับ ทุกฝีเข็มทุกเส้นด้ายล้วนเย็บด้วยมือ เพื่อรับประกันคุณภาพ จึงจำเป็นต้องจำกัดจำนวน ไม่อย่างนั้นหากทำงานลวกๆ หยาบๆ ออกมา จะกล้าขายในราคาสูงขนาดนี้ได้ยังไงจริงไหมครับ?"

เซี่ยเจาเอ่ยต่อ "เราต้องรับผิดชอบต่อลูกค้า และยิ่งต้องรับผิดชอบต่อชื่อเสียงร้านเก่าแก่ที่สืบทอดมาร้อยปีด้วยครับ"

"ทุกท่านอย่าเพิ่งโมโหไปเลยนะครับ กระเป๋าสตรีแต่ละแบบจะผลิตเพิ่มอีกประมาณยี่สิบใบ และจะวางขายชุดที่สองในอีกสองวันข้างหน้า นั่นก็คือแปดโมงเช้าของวันมะรืน ร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วจะมีกระเป๋ารุ่นใหม่มาวางขาย ขอให้ทุกท่านอดใจรอนะครับ"

เซี่ยเจาพูดจามีหลักมีเกณฑ์ ชัดถ้อยชัดคำจนไม่มีใครหาข้อตำหนิได้เลยสักนิด!

เมื่อเห็นว่าในร้านเริ่มเก็บกวาดข้าวของ และจ้องมองเคาน์เตอร์อันว่างเปล่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่ยอมตัดใจ จนแน่ใจแล้วว่าไม่มีกระเป๋าเหลืออยู่จริงๆ ฝูงชนจึงค่อยๆ ทยอยแยกย้ายกันไป

"ฟู่!"

จางเฉี่ยวเอ๋อร์ปาดเหงื่อบนหน้าผาก พลางถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทว่าในแววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและแปลกใหม่

อยู่มาจนป่านนี้ ร้านตัดเสื้อของที่บ้านไม่เคยมีคนเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย!

คนที่แวะเวียนมาอุดหนุนส่วนใหญ่เป็นลูกค้าเก่าแก่ทั้งนั้น พอยุคหลังมีร้านตัดเสื้อซิ่งวิ่นมาเปิดฝั่งตรงข้าม แม้แต่ลูกค้าประจำก็แทบจะไม่เหลือหลอ

จางเฉี่ยวเอ๋อร์ถึงกับเกือบจะยอมจำนนต่อโชคชะตา คิดจะปิดร้าน แต่งงาน แล้วไม่แตะต้องอาชีพช่างตัดเสื้อนี้อีกต่อไป

แต่ในยามนี้ การค้ากระเป๋าสตรีที่เซี่ยเจานำเข้ามา ได้เปิดหูเปิดตาและเปลี่ยนโลกทัศน์ของเธอไปอย่างสิ้นเชิง

เธอยืนเหม่ออยู่กับที่อยู่นาน

ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ส่วนทางด้านนี้ เซี่ยเฉิงก็เริ่มลงมือเก็บกวาดอย่างคล่องแคล่ว

ทั้งเปลือกเมล็ดแตงบนพื้นและเศษกระดาษไขที่ถูกทิ้งเรี่ยราด เขาถือไม้กวาดกวาดทำความสะอาดอย่างตั้งอกตั้งใจ ตอนที่เดินผ่านจางเฉี่ยวเอ๋อร์ เขาใช้ด้ามไม้กวาดสะกิดเท้าเธอเบาๆ อย่างจริงจัง

"น้องเฉี่ยวเอ๋อร์ หลบหน่อยนะ"

"อ๊ะ? ได้จ้ะ ได้"

จางเฉี่ยวเอ๋อร์รีบขยับหลบ เธอหันไปมองเซี่ยเฉิงตามสัญชาตญาณ เห็นเพียงแผ่นหลังกว้างและท่อนแขนอันกำยำของชายหนุ่ม

หัวใจพลันเต้นระรัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เธอรีบเบือนสายตาหนีทันที

เฮ้อ

ทำไมจู่ๆ หัวใจเธอถึงเต้นแรงแปลกๆ แบบนี้นะ?

ส่วนในห้องด้านใน ฉีเกินโซ่วกับภรรยาอย่างจางสุ่ยเซียนกำลังเกาะขอบประตู ชะโงกมองทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้านนอก

จนกระทั่งฝูงชนแยกย้ายกันไปจนหมด สองสามีภรรยาก็ยังคงตกตะลึงจนเรียกสติกลับมาไม่ได้อยู่นาน

น...นี่ ขายหมดแล้วเหรอ?

กระเป๋าใบละหนึ่งร้อยแปดสิบแปดหยวน ไม่ถึงชั่วโมงก็ขายหมดเกลี้ยงเลยเนี่ยนะ?

แถมยังมีคนอีกตั้งเยอะที่ซื้อไม่ทันอีก?

คุณพระช่วย!

พวกเขาใช้ชีวิตมาทั้งชีวิต ก็ไม่เคยพบเคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ!