ตอนที่ 88 คุณพระช่วย! เท่าไหร่กันนะ ใบละหนึ่งร้อยแปดสิบแปดหยวนเนี่ยนะ!

มนุษย์ล้วนมีพฤติกรรมทำตามกระแส

โดยเฉพาะในยุคสมัยนี้ ผู้คนยิ่งมีความชื่นชมเลื่อมใสต่อข้าราชการที่กินชามข้าวเหล็กอย่างไม่มีเหตุผล

ในยามนี้

เมื่อเห็นข้าราชการที่ปกติมักวางตัวสูงส่งวิ่งตรงไปยังถนนชุนสุ่ยทีละคนสองคน แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ยังพากันวิ่งตามไปมุงดูความคึกคักอย่างสุดกำลัง

จิ๊!

ต้องมีเรื่องดีอะไรแน่ๆ!

ราวแปดโมงครึ่ง ถนนชุนสุ่ยก็คึกคักจอแจจนแทบแตก

หวังชิวสุ่ยเปิดประตูร้านออกมา เห็นผู้คนกลุ่มใหญ่หลั่งไหลมาทางนี้อย่างเอิกเกริก ในใจก็พลันยินดี

นี่มุ่งหน้ามาที่ร้านตัดเสื้อผ้าชัดๆ!

จะเป็นที่ไหนได้อีกล่ะถ้าไม่ใช่ร้านตัดเสื้อซิ่งวิ่นของพวกเธอ?

เธอเร่งสามีให้นำเสื้อผ้าสำเร็จรูปกับสมุดเลือกแบบออกมาอย่างร่าเริง ทว่าไม่นึกเลยว่าพอหันกลับไป ก็เห็นลูกค้าประจำที่คุ้นหน้าคุ้นตาสองสามคนแทบจะอดใจไม่ไหว มุดเข้าไปในร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วฝั่งตรงข้ามเสียแล้ว?

หวังชิวสุ่ยถึงกับอึ้งงัน

ไม่ได้มาหาเธอเพื่อซื้อเสื้อผ้าหรอกเหรอ?

ไปร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วทำอะไรกัน?

ขณะนี้ ร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วฝั่งตรงข้ามถูกฝูงชนล้อมไว้สามชั้นในสามชั้นนอกท่ามกลางความอึกทึกครึกโครม บานประตูไม้ที่ปิดสนิทมาตลอดในที่สุดก็เปิดออก

"แกร๊ก"

มันคือประตูไม้แบบบานเลื่อนถอดสลักรุ่นเก่าแก่ที่สุด แต่ละบานเสียบเข้ากับร่องปูนซีเมนต์ด้านบนและด้านล่าง

เวลาเปิดประตูต้องยกขึ้นข้างบน แล้วค่อยๆ ยกออกทีละบาน

ใบหน้าที่โผล่ออกมาเป็นคนแรกคือจางเฉี่ยวเอ๋อร์

แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอเห็นคนมากมายขนาดนี้นอกประตู เธอก็ยังอดตื่นเต้นกระวนกระวายไม่ได้

"โอ๊ย! แม่หนู! พวกเธอเปิดประตูเสียทีนะ!"

ในฝูงชน ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง จากนั้นก็ได้ยินใครอีกคนถามขึ้นมาว่า "กระเป๋าล่ะ? กระเป๋าขนกระต่ายร้านพวกเธอมีไหม? แบบที่ใช้สะพายนั่นน่ะ! รีบเอาออกมาขายเร็วเข้า!"

คุณนายเย่แค่สะพายไปในงานเลี้ยงเพียงครั้งเดียว บรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาเหล่านี้ก็เหมือนแมลงวันที่ได้กลิ่นไข่เน่า แห่กันบินมาราวกับฝูงผึ้งแตกรังในพริบตาเดียว

แน่นอนว่าต้องซื้อสักใบ!

ไม่ใช่แค่เพราะทันสมัยและสวยงามเท่านั้น!

แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ พวกเขาต้องการทำตามอย่างคุณนายเย่!

เพื่อสนับสนุนร้านตัดเสื้อยี่ห้อเก่าแก่ประจำอำเภอหูตงของพวกเขา!

"ทุกคนเข้าแถวเถอะค่ะ!"

จางเฉี่ยวเอ๋อร์ตระโกนบอก

เธอหันกลับไปมองเซี่ยเจาอีกครั้งด้วยสีหน้าลำบากใจ "พี่รองเซี่ยคะ? คนเยอะขนาดนี้ ถ้าเปิดประตูออกหมดแล้วพวกเขาพรูเข้ามาจะทำยังไงกันดี?"

เซี่ยเจาพยักหน้า ส่งสัญญาณว่าตนเข้าใจแล้ว

เขาหันไปมองเซี่ยเฉิงกับซานหลิวจื่อ ทั้งสองคนลุกขึ้นยืนพร้อมเพรียงกันทันที

"เดี๋ยวเฝ้าประตูให้ดี ใครไม่เข้าแถวห้ามปล่อยให้เบียดเข้ามา ซานหลิวจื่อรับผิดชอบเฝ้าประตู พี่ใหญ่ดูแลเรื่องจัดแถว ผมจะรับเงินกับอธิบายสินค้า ส่วนเฉี่ยวเอ๋อร์เธอคอยหยิบกระเป๋า"

เขาแบ่งหน้าที่ให้ทุกคนอย่างรวดเร็วและกระชับ

หัวใจของทุกคนกลับมาสงบลงได้อย่างน่าประหลาด

เซี่ยเฉิงรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง

ฝ่ามือมีเหงื่อซึมออกมาเป็นชั้นบางๆ

เขาไม่ค่อยได้พบปะพูดคุยกับผู้คนเท่าไรนัก แต่ก่อนตอนอยู่ในเหมือง ส่วนใหญ่ก็ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเอง พอลงเหมืองก็ถูกหัวหน้าคนงานจับตามองตลอดเวลา จึงไม่มีโอกาสได้พูดคุยเลย

บ่อยครั้งที่ทั้งวันพูดไม่ถึงสองประโยคด้วยซ้ำ

ถึงแม้ช่วงหลังจะไปรับซื้อหอยขม ก็เป็นการติดต่อกับชาวบ้านในละแวกที่คุ้นเคยกันดี

มาตอนนี้จู่ๆ ต้องเผชิญหน้ากับคนมากมายขนาดนี้ แถมส่วนใหญ่ยังเป็นข้าราชการที่ถือชามข้าวของรัฐ ในใจเขาจึงอดประหม่าหวาดหวั่นไม่ได้

ความคิดแล่นผ่านไปเพียงชั่วพริบตา ประตูก็เปิดออกอย่างสมบูรณ์

แสงสว่างสาดส่องเข้ามา วินาทีต่อมา ฝูงชนกลุ่มใหญ่ก็ทำท่าจะเบียดเสียดทะลักเข้ามาข้างใน

"กระเป๋า! ฉันมาซื้อกระเป๋า! รีบหยิบให้ฉันสักใบเร็ว!"

"ฉันมาก่อน! ขอดูหน่อย! ฉันก็เอาใบหนึ่งเหมือนกัน!"

"อย่าเบียดสิ! แค่ซื้อกระเป๋า สหายทั้งหลายอย่าเพิ่งใจร้อน! แต่ว่าฉันมาก่อนนะ ก็ควรให้ฉันซื้อก่อนสิ!"

ฝูงชนส่งเสียงเอะอะเซ็งแซ่

เซี่ยเฉิงกับซานหลิวจื่อตาไวและมือไว พลันก้าวไปยืนขนาบข้างประตูสองฝั่ง จากนั้นก็ยกมือขึ้นขวางไว้แล้วตะโกนลั่น "เข้าแถว! ทุกคนเข้าแถวซื้อ! ไม่อย่างนั้นวันนี้ไม่ขาย!"

อะไรนะ?

ไม่ขายงั้นเหรอ?

คนที่มามุงดูอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมา

ยุคสมัยนี้ช่างแปลกพิลึกแท้ เคยได้ยินแต่ลูกค้าไม่ยอมซื้อของ ไม่เคยได้ยินว่าคนทำการค้าไม่ยอมขายของมาก่อนเลย!

นึกว่าตัวเองเป็นทองคำหรืออย่างไรกัน?

ถึงได้ล้ำค่านัก?

ฝูงชนวงนอกพากันมุงดูเรื่องสนุก ส่วนคนวงในส่วนใหญ่เป็นพวกกินเบี้ยหวัดหลวง แต่ละคนต่างรักศักดิ์ศรีหน้าตา พอถูกเซี่ยเฉิงตะโกนใส่แบบนี้ แม้สีหน้าจะไม่ค่อยสบอารมณ์ แต่ก็ยังยอมเข้าแถวกันแต่โดยดี

"สหายทุกท่าน ผมรู้ว่าทุกคนมีธุระยุ่ง แต่การเข้าแถวก็เพื่อประหยัดเวลา ทุกท่านล้วนเป็นปัญญาชนมีความรู้ น่าจะเข้าใจกันได้เป็นอย่างดีครับ"

สีหน้าของทุกคนจึงค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย

ทว่าก็ยังมีบางคนอดไม่ได้ที่จะปั้นหน้าบึ้งตึงแล้วพูดขึ้น

"รีบเอากระเป๋าออกมาได้แล้ว! ฉันยังต้องรีบกลับไปทำงาน ที่โรงงานมีเรื่องต้องจัดการอีกเยอะ!"

"ใช่ พวกเรายอมเข้าแถวแล้ว แกก็อย่ามัวชักช้าอยู่เลย ขายกระเป๋าใบเดียวแต่เล่นเอิกเกริกขนาดนี้ ดูไม่ได้เลยจริง ๆ!"

"สหายหนุ่ม อย่าเล่นตัวให้มันมากนัก ไม่ใช่ทุกคนจะพูดง่ายเหมือนพวกเราหรอกนะ ระวังจะไปล่วงเกินใครเข้าโดยไม่รู้ตัว!"

เซี่ยเจายิ้มรับแต่ไม่ได้ต่อปากต่อคำ ตอนนี้เขาเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าทั้งสี่แบบออกมา แล้ววางเรียงไว้บนตู้กระจกด้านหน้าสุด

"มีทั้งหมดสี่แบบ จำกัดการซื้อแบบละสองใบ ใบละหนึ่งร้อยแปดสิบแปดหยวน ใครมาก่อนได้ก่อนครับ"

น้ำเสียงของเซี่ยเจาที่ดังชัดเจนทีละคำ ตกกระทบเข้าหูของฝูงชนที่อยู่ด้านหลังไม่ต่างอะไรกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ!

เท่า... เท่าไรนะ?

สหายหนุ่มคนนี้บอกว่าราคาเท่าไรกันนะ?!

หูพวกเขาไม่ได้ฝาดไปใช่ไหม?

หนึ่งร้อยแปดสิบแปดหยวน?

ใบละเนี่ยนะ?

ใบละอะไร?

กระเป๋าเนี่ยนะ?

แถมยังจำกัดการซื้ออีก?

ทุกคนตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

แม้พวกเขาจะอาศัยอยู่ในตัวอำเภอ ถือสำมะโนครัวกินเสบียงรัฐ และส่วนใหญ่ก็มีงานทำกันทั้งนั้น ทว่าการจะควักเงินรวดเดียวหนึ่งร้อยแปดสิบแปดหยวนออกมา มันยังเป็นเรื่องยากลำบากแสนสาหัสอยู่ดี!

พวกเขาได้เงินเดือนเฉลี่ยเดือนละสามสิบหยวน ต่อให้เป็นครอบครัวที่ทำงานกินเงินเดือนทั้งสามีภรรยา ก็ต้องไม่กินไม่ใช้เก็บเงินถึงสามเดือนเต็มถึงจะมีเงินมากขนาดนี้!

แต่ตอนนี้ กระเป๋าแค่ใบเดียว กลับต้องใช้เงินมากถึงเพียงนี้!

ให้ตายสิ!

เงินจำนวนนี้ซื้อจักรยานตราหย่งจิ่วได้คันหนึ่งเลยนะ!

ฝูงชนเริ่มฮือฮากันยกใหญ่ ทว่าเมื่อกวาดสายตาไปเห็นกระเป๋าทั้งสี่ใบที่วางอยู่บนตู้กระจก สีหน้าของเหล่าสหายหญิงในกลุ่มคนก็เริ่มเปลี่ยนไปอีกครั้ง

มีทั้งประหลาดใจ อิจฉาตาร้อน และที่มากที่สุดคือความชอบใจจนล้นปรี่!

มันช่างสวยงามเหลือเกิน!

มีทั้งหมดสี่ใบ แต่ละแบบล้วนมีเอกลักษณ์และสะดุดตาอย่างยิ่ง

ใบที่สีเข้มขึ้นมาหน่อยดูประณีตหรูหรา ภูมิฐานและมีระดับ ยิ่งจับคู่กับขนกระต่ายนั่น มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นสินค้าคุณภาพชั้นเลิศ ต้องเป็นคนที่ทั้งรวยทั้งมีหน้ามีตาเท่านั้นถึงจะได้สะพาย!

พอหันไปมองอีกสองแบบที่เหลือ

ก็ดูอ่อนเยาว์มีชีวิตชีวา การตกแต่งด้วยหูกระต่ายช่างดูไร้เดียงสาน่ารัก สีสันสดใสมีเสน่ห์ พวกเธอไม่เคยเห็นแบบและการจับคู่ดีไซน์เช่นนี้มาก่อน จนแทบละสายตาไปไม่ได้เลยจริง ๆ!

ด้วยเหตุนี้

จิตใจของเหล่าสหายหญิงจึงพลิกผันกลับตาลปัตรอย่างสิ้นเชิง

พอได้ยินราคา นี่มันปล้นกันชัด ๆ! แพงเกินไปแล้ว!

แต่พอมองดูรูปแบบและคุณภาพพวกนี้อีกที!

สวรรค์!

พวกเธอจะต้องเก็บเงินซื้อมาให้ได้สักใบ!

มันช่างสวยงาม ประณีต และไม่เหมือนใครจริง ๆ!

ทว่าในยามนี้ เหล่าเจ้าหน้าที่รัฐที่มาต่อแถวซื้อ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นพนักงานธุรการและเลขานุการ

หน้าที่หลักของพวกเขาคือการดูแลเรื่องสารพัดของพวกคุณนายเจ้าหน้าที่ระดับสูง และจัดการงานบ้านงานเรือนของครอบครัวแกนนำให้เรียบร้อย

วันนี้ได้รับคำสั่งมาให้มาซื้อกระเป๋า จะราคาหนึ่งร้อยแปดสิบแปดหยวนหรือสองร้อยแปดสิบแปดหยวนก็ช่าง เป้าหมายของพวกเขามีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือต้องได้กระเป๋ากลับไป!