ตอนที่ 87 บ้านนี้ขาดนายไม่ได้ กระเป๋าเริ่มวางขาย!

เซี่ยเจาไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเปิดมันออกต่อหน้าทุกคน ธนบัตรต้าถวนเจี๋ยมัดใหญ่เก้ามัดเต็ม ๆ ปรากฏสู่สายตาสองพี่น้อง

"เงินที่ขายกระเป๋าได้วันนี้"

เซี่ยเจาเอ่ย "กระเป๋าสามใบ เก้าร้อยหยวน"

เซี่ยเถียน "????"

เซี่ยเฉิง "............"

บรรยากาศเงียบกริบอย่างน่าประหลาดไปชั่วขณะ ก่อนตามมาด้วยเสียงสูดหายใจเข้าลึกของเซี่ยเถียน

"นี่มันทองคำเหรอคะเนี่ย เงินพวกคุณนายนี่หาได้ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ พระช่วย พี่รอง พี่สุดยอดเกินไปแล้ว!"

เซี่ยเถียนยกนิ้วโป้งให้ สายตาที่มองเซี่ยเจาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสบูชา!

เซี่ยเฉิงหยิบต้าถวนเจี๋ยทั้งเก้ามัดขึ้นมานับดูอย่างละเอียดเงียบ ๆ พลางพินิจมอง สุดท้ายก็เก็บเงินเข้าที่อย่างเป็นระเบียบโดยไม่พูดจา รวมมันเข้ากับเงินห้าพันกว่าหยวนนั้น แล้วผลักทั้งหมดมาตรงหน้าเซี่ยเจา

"นายเก็บไว้เถอะ"

เซี่ยเฉิงมองเซี่ยเจาแวบหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "พี่กับน้องเล็กทำอะไรไม่ค่อยเป็น ทุกวันนี้ที่บ้านต้องพึ่งนาย นายอยากทำอะไรก็ลงมือทำได้เต็มที่เลย เงินพวกนี้อยู่กับนายถึงจะงอกเงยเป็นเงินก้อนโตกว่าเดิมได้"

เขายื่นมือออกไป ตบลงบนหลังมือของเซี่ยเจาเบา ๆ

"พี่ใหญ่ไม่มีความสามารถอะไร ความคิดอ่านก็ไม่มี สิ่งที่ทำได้ก็แค่ไม่เป็นตัวถ่วงของนาย บ้านเราผูกติดเป็นเชือกเส้นเดียวกัน นายคือเสาหลัก บอกให้พี่ลงแรงทางไหน พี่ก็จะทุ่มแรงไปทางนั้น"

"ถ้าไม่ใช่เพราะนาย บ้านเราก็คงยังต้องก้มหน้าขุดดินหากิน น้องเล็กก็คงไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือ"

"บ้านนี้ขาดนายไม่ได้นะ น้องรอง"

เซี่ยเฉิงพูดจาไพเราะไม่เป็น

กับเซี่ยเจานั้น ในตอนแรกเขาก็เคยสงสัยและไม่พอใจอยู่เหมือนกัน

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความผูกพันทางสายเลือดและความรักฉันพี่น้องที่ฝังลึกในกระดูก ทำให้เขายอมรับเซี่ยเจาในฐานะน้องชายคนรองมากขึ้นเรื่อย ๆ

จนถึงตอนนี้ เขายินดีที่จะฟังเซี่ยเจา

เขาคิดว่า

คนในครอบครัว ขอแค่รักใคร่ปรองดอง อยู่ดีมีสุข นั่นก็ดีกว่าอะไรทั้งหมดแล้ว

"พี่รอง หนูก็เชื่อพี่นะ พี่เจ๋งที่สุดเลย!"

เซี่ยเถียนเอ่ยขึ้นอย่างจริงจังพลางมองเซี่ยเจา

แววตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับ เต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง

ก้นบึ้งหัวใจของเซี่ยเจาพลันอบอุ่นขึ้นมาทันที

ความรักใคร่ในครอบครัวที่ชาติก่อนไม่เคยได้รับ ตอนนี้กลับมาโอบล้อมเขาอีกครั้ง ความรู้สึกที่ได้รับความไว้วางใจและเป็นที่พึ่งพาอย่างหมดใจเช่นนี้ ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างลึกซึ้ง

เฮ้อ

เซี่ยเจาลอบสูดหายใจเข้าลึก กดข่มความแสบร้อนที่เอ่อขึ้นมาในดวงตาเอาไว้

เขาแย้มรอยยิ้ม จากนั้นดึงธนบัตรต้าถวนเจี๋ยปึกหนึ่งออกมาจากย่ามผ้า เต็ม ๆ หนึ่งร้อยหยวน ยื่นให้เซี่ยเฉิง

"ในเมื่อยอมฟังผม งั้นก็รับเงินนี้ไปเถอะครับ"

เซี่ยเจาเอ่ย "นี่เป็นค่าแรง ครอบครัวเดียวกันก็ต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน เอาเงินนี้ไปซื้อเสื้อผ้าสักสองสามชุด แต่งเนื้อแต่งตัวให้ดูดีหน่อย จะได้รีบหาสะใภ้ใหญ่กลับมาให้ผมกับน้องเล็กเร็ว ๆ"

เซี่ยเฉิงลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ปฏิเสธ ยื่นมือไปรับมา

"แล้วหนูล่ะคะ แล้วหนูล่ะ?"

เซี่ยเถียนยื่นหัวเข้ามา มองเซี่ยเจาด้วยสีหน้าคาดหวังเต็มเปี่ยม

"จะขาดส่วนของเธอไปได้ยังไง?"

เซี่ยเจาลูบหัวเธออย่างเอ็นดูปนขำ ดึงต้าถวนเจี๋ยออกมาหนึ่งใบแล้วยื่นให้เธอ

"ที่เหลือฝากไว้ที่พี่รองก่อน รอเธอแต่งงานเมื่อไหร่ จะยกให้ทั้งหมดเลย!"

เซี่ยเถียนยัดเงินใส่กระเป๋าเสื้อราวกับเป็นของล้ำค่า พลางเหลือบมองรอบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าเถียนซิ่วเฟินไม่อยู่ ถึงได้ยิ้มแป้นอย่างพออกพอใจ

"หนูไม่แต่งหรอกค่ะ! ครูเว่ยบอกว่า เกียรติยศสูงสุดคือการอุทิศทุกสิ่งทุกอย่างของตัวเองให้แก่มาตุภูมิ! หนูจะอุทิศตัวเองให้ประเทศชาติ!"

เธอพูดจบก็กอดหนังสือวิ่งฮึดฮัดเปิดประตูเผ่นออกไปทันที

เซี่ยเจาเอามือกุมขมับอย่างจนใจ

ยัยเด็กคนนี้นี่

เอาทฤษฎีมาจับแพะชนแกะมั่วไปหมดได้ยังไงกัน?

ฝนฤดูใบไม้ผลิเทกระหน่ำลงมาอย่างรวดเร็ว

ในอากาศยังคงมีไอเย็นชื้น พัดพาสายฝนสาดกระทบประตูไม้ของห้องโถงเป็นระลอก

ท้องฟ้ามืดสลัวลงจนมืดครึ้ม แสงเทียนในห้องโถงถูกจุดสว่างขึ้น สาดส่องไปยังร่างของคนสามคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำการบ้านอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่ในห้อง

เซี่ยเถียน เซี่ยเจา และหลินมู่อวี่

เว่ยชิ่งจือนำกระดาษและปากกามา แยกแยะหัวข้อความรู้ที่ทั้งสามคนต้องเรียนรู้ออกเป็นส่วน ๆ

สุดท้ายก็สรุปเป็นใจความสำคัญแล้วแจกจ่ายให้แต่ละคน

เริ่มจากอ่าน ตามด้วยท่องจำ จากนั้นอธิบายอย่างละเอียด สุดท้ายก็ตั้งโจทย์ทดสอบ ส่วนตรงไหนที่ไม่เข้าใจเขาก็จะช่วยชี้แจงไขข้อข้องใจให้

ราตรีค่อย ๆ ลึกล้ำขึ้น

เปลวไฟจากตะเกียงสามดวงริบหรี่ดั่งเมล็ดถั่ว

บนใบหน้าของทั้งสามคนเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจและความกระหายในความรู้อย่างถึงที่สุด

ในยุคสมัยที่ความรู้ยังแร้นแค้น ภายใต้สภาพแวดล้อมที่กระทั่งการกินอิ่มท้องยังเป็นเรื่องยาก การคิดจะเรียนหนังสือ คิดจะเรียนให้ดี ย่อมยากเย็นแสนเข็ญยิ่งกว่าสิ่งใด

ทว่า

หากในใจยังมีเปลวไฟ ในดวงตายังมีประกายแสง และมีความมุ่งมั่นดั่งคบเพลิง

เช่นนั้นแล้ว แม้จะอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ก็ย่อมจุดประกายความเชื่อมั่นให้เป็นคบไฟส่องสว่างเส้นทางข้างหน้าได้ ทั้งยังสามารถกลายเป็นสะเก็ดไฟดวงน้อยที่ลุกลามแผดเผาไปทั่วทั้งทุ่งกว้าง

สายฝนแห่งฤดูใบไม้ผลิตกพรำตลอดทั้งคืน

ครั้นตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ฝนก็ซาเม็ดลงแล้ว พลันผลักหน้าต่างเปิดออก ก็พบว่าท้องฟ้ากลับมาแจ่มใสอีกครั้ง

เซี่ยเจาตื่นแต่เช้าตรู่

ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัวราง เขาก็ลุกออกจากเตียงแล้ว

ไอหมอกนอกหน้าต่างหนาทึบ

หลินมู่อวี่ได้ยินเสียงเซี่ยเจาลุกขึ้น เธอพลิกตัวไปมาแต่ก็ยังลืมตาไม่ขึ้น

เพราะง่วงงุนเหลือเกิน

เมื่อวานเว่ยชิ่งจือสั่งการบ้านไว้ หลังจากให้นมลูกเสร็จเธอก็ต้องอดนอนทำการบ้านจนเสร็จ ถึงตอนนี้เพิ่งจะได้นอนไปแค่สองชั่วโมง ในช่วงที่กำลังง่วงจัดแบบนี้ พลอยทำให้ตอนที่ได้ยินเสียงเซี่ยเจาลุก เธอจึงสะลึมสะลือจนลืมตาแทบไม่ไหว

"เมียจ๋า เดี๋ยววันนี้ขายกระเป๋าหมดแล้ว ผมจะซื้อไก่ย่างกลับมาให้เธอกินอีกนะ"

เซี่ยเจาขยับตัวลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา เดินมาข้างกายหลินมู่อวี่ แล้วก้มลงจุมพิตที่แก้มของเธอเบา ๆ

สัมผัสเปียกชื้น

ทำให้หลินมู่อวี่ฝืนลืมเปลือกตาขึ้นมองเซี่ยเจาแวบหนึ่ง

"ซื้อนมผงมาด้วยนะ"

หลินมู่อวี่ขยี้ตา "นมผงที่บ้านใกล้จะหมดแล้ว"

เซี่ยเจาพยักหน้ารับ

เขาเห็นเธอสะลึมสะลือจนลืมตาไม่ขึ้น ท่าทางงัวเงียน่ารักนั้นทำให้เขาอดใจไม่ไหว ยื่นหน้าเข้าไปหอมอีกฟอดหนึ่ง

"เธอรีบนอนต่อเถอะ เดี๋ยวพอลูกตื่นก็เรียกแม่มาช่วยดูแลนะ วันนี้ที่บ้านจะจ้างคนมาช่วยทากาวซับใน"

หลินมู่อวี่พยักหน้ารับ

ยังไม่ทันที่เซี่ยเจาจะเอ่ยอะไรอีก เธอก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เอียงศีรษะแล้วผล็อยหลับไปอีกรอบ

เธอนอนหลับตา แพขนตายาวงอน แสงอรุณรำไรทอลงบนขอบตาล่าง ทอดเป็นเงาโค้งสวยงามจับตา

หัวใจของเซี่ยเจาอ่อนยวบยาบไปหมด

เขาอดใจไม่ไหวอีกครั้ง แอบยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บที่ริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็ว

อื้อ

ขอคาดโทษเธอไว้หนึ่งกระทง!

ข้อหา : ยั่วยวนให้เขาก่ออาชญากรรม!

ครั้นเซี่ยเจาเดินออกมาที่ลานบ้าน เซี่ยเฉิงกับพวกซานหลิวจื่อก็ขนของขึ้นเกวียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เถียนซิ่วเฟินก็ยื่นซับในที่ลงแป้งเปียกจนแข็งตั้งใหญ่ซึ่งมัดด้วยเชือกปออย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยส่งมาให้ "เมื่อวานแม่วานผู้ใหญ่บ้านช่วยดูให้แล้วว่ามีป้าคนไหนในหมู่บ้านมาช่วยได้บ้าง เดี๋ยวพอคนมาแม่จะสอนพวกเขาทำก่อน ผ่านไม่ผ่านบ่ายนี้ลูกกลับมาค่อยตรวจดูอีกทีนะ"

เซี่ยเจาพยักหน้ารับ

เถียนซิ่วเฟินยัดแก้วเคลือบที่ใส่ไข่ต้มมาเต็มแก้วให้อีกอัน

"เอาไว้กินระหว่างทาง แล้วเอาไปให้อาจารย์เว่ยด้วย ชวนเขามากินข้าวที่บ้านเราวันนี้ด้วยล่ะ ได้ยินไหม?"

เซี่ยเจารีบล้างหน้าแปรงฟันอย่างคล่องแคล่ว แล้วกอดแก้วไข่ต้มกระโดดขึ้นเกวียน

"รู้แล้วครับ!"

"เพียะ!"

ปลายแส้สะบัดเสียงดังสนั่น ล่อและลาก็ออกเดินอย่างเอื่อยเฉื่อย มุ่งหน้าออกจากหมู่บ้านสือสุ่ยตรงไปยังอำเภอหูตง

ฟ้าหลังฝน

อากาศแจ่มใสปลอดโปร่ง

ทว่าวันนี้ในตัวอำเภอหูตงกลับมีความเคลื่อนไหวที่ไม่ธรรมดาเกิดขึ้น

บนถนนชุนสุ่ย มีผู้คนหลั่งไหลเข้ามาตั้งแต่เช้าตรู่ ทุกคนต่างมุ่งหน้าตรงไปยังร้านตัดเสื้อผ้าเป็นจุดเดียวกัน

ดูจากการแต่งเนื้อแต่งตัวของคนเหล่านั้นแล้ว แต่ละคนล้วนเป็นคนมีหน้ามีตา ปกติมักเป็นลูกค้าประจำของห้างสรรพสินค้า ทว่าตอนนี้เหตุใดถึงได้แห่กันเบียดเสียดเข้ามาที่ถนนชุนสุ่ยกันเป็นกลุ่มเป็นก้อนขนาดนี้?

ยิ่งไปกว่านั้น ในกลุ่มคนเหล่านั้นยังมีเจ้าหน้าที่หน่วยงานรัฐที่กินเงินเดือนหลวงปะปนอยู่ด้วยอีกหลายคน?

นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?