ตอนที่ 86 ขายให้คุณนายเย่อีกรอบ กระเป๋าสามใบ เก้าร้อยหยวน!

สีหน้าเธอฉายแววดีใจสุดขีด อดไม่ได้ที่จะร้องบอกเจ้าหน้าที่บริการให้หยิบบุหรี่มาอีกสองซอง แล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อของเซี่ยเจา

"แหม เสี่ยวเซี่ย! เธอดูนี่สิ! ฉันชอบกระเป๋าพวกนี้มากจริง ๆ! ชุดที่เธอจับคู่ให้ก็สวยมากด้วย!"

เธอวางกระเป๋าลงอย่างแสนเสียดาย ก่อนจะมองเซี่ยเจาแล้วยิ้มถาม "ว่ามาเถอะ เท่าไหร่กัน? เดี๋ยวฉันไปหยิบเงินให้เดี๋ยวนี้เลย!"

เซี่ยเจาเอ่ยขอบคุณ จากนั้นก็มองคุณนายเย่ด้วยรอยยิ้มจริงใจ

"คุณนายครับ คุณคือผู้มีพระคุณของผม ครั้งนี้ผมเลยถือวิสาสะคัดใบแรกมาส่งให้คุณถึงที่ แต่ต่อไปถ้ามีกระเป๋ารุ่นใหม่ออกมาอีก ผมคงไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้แล้วล่ะครับ"

เซี่ยเจาชะงักไปเล็กน้อย พอเห็นคุณนายเย่เริ่มขมวดคิ้ว เขาก็รีบพูดเสริมต่อ

"แต่ว่า ก่อนวันเปิดขายหนึ่งวันผมจะแจ้งคุณนายล่วงหน้า ถึงตอนนั้นคุณนายค่อยให้เจ้าหน้าที่บริการไปซื้อก็ได้ครับ ขอแค่ไปเช้าหน่อย ยังไงก็แย่งซื้อเป็นคนแรกได้แน่นอน"

สีหน้าของคุณนายเย่ค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย

เซี่ยเจาลุกขึ้นยืน พลางส่งยิ้มให้อีกครั้ง "แน่นอนครับ ถ้าต่อไปคุณนายเย่ซื้อเสื้อผ้าจากห้างสรรพสินค้าแล้วไม่รู้จะจับคู่ยังไง ก็ยังมาหาผมได้เสมอ ผมจะจับคู่ให้แล้วส่งคนเอาไปให้ถึงที่ นี่เป็นบริการฟรีสำหรับแขกคนสำคัญอย่างคุณนายครับ"

แขกคนสำคัญ

หึ

ในที่สุดสีหน้าของคุณนายเย่ก็ผ่อนคลายและยิ้มแย้มออกมาเต็มที่

"เธอพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ฉันจะว่าอะไรได้อีกล่ะ?"

คุณนายเย่เผยรอยยิ้ม แล้วสั่งให้เจ้าหน้าที่บริการไปเอาเงินมา

"ยังคิดใบละสามร้อยเหมือนเดิมนะ ส่วนที่เกินถือเป็นค่าน้ำใจช่วยวิ่งเต้นให้ก็แล้วกัน!"

ตรงนี้มีสามใบ รวมเป็นเงินเก้าร้อยหยวน

เจ้าหน้าที่บริการรีบยกกล่องใส่เงินกล่องหนึ่งออกมา แล้วยื่นให้เซี่ยเจา

"ลองนับดูนะคะ ทั้งหมดเก้าร้อยหยวน"

เซี่ยเจารับมา ไม่ได้บ่ายเบี่ยงเกรงใจ เปิดนับให้ชัดเจนต่อหน้าคุณนายเย่ทันที

เงินมาของไป นี่คือกฎของการค้าขาย คุณนายเย่ย่อมเข้าใจดี

ตอนนี้เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมาถือไว้ ลูบคลำไม่ยอมวางมือ ดีใจจนสีหน้าเปล่งปลั่งเบิกบาน

โดยเฉพาะแบบที่มีสีสว่างขึ้นมาหน่อยและแซมด้วยสีแดงเข้ม ยิ่งทำให้เธอชอบจนวางไม่ลง ตรงหูหิ้วหุ้มด้วยขนกระต่ายหนานุ่ม อยู่ทรงและไม่เย็นมือเวลาจับ

ตรงหัวซิปยังประดับด้วยลูกตุ้มกลม ๆ ทำจากขนกระต่าย ดูมีชีวิตชีวาและประณีตไม่น้อย

อื้ม!

พอใจมาก!

เธอชอบมันเหลือเกิน!

เมื่อออกจากบ้านของคุณนายเย่ เซี่ยเจาเหน็บเงินไว้แนบอก แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วทันที

และในขณะเดียวกัน

ในลานตึกพักอาศัยของหน่วยงานที่ไม่ไกลกันนัก จ้าวหลานจือก็กำลังปั้นหน้ายิ้มแย้มกล่าวบอกลาคุณนายหลิว

"เรื่องกระเป๋านั่นรบกวนเสี่ยวจ้าวช่วยดูลาดเลาให้ฉันหน่อยนะ ฉันติดธุระ ปลีกตัวไปไม่ได้ ถึงตอนนั้นเธอช่วยซื้อให้ฉันก่อน แล้วฉันค่อยเอาเงินให้เธอนะ"

คุณนายหลิวยิ้มพลางเอ่ยกับจ้าวหลานจือ

จ้าวหลานจือยิ่งฉีกยิ้มกว้างขึ้นไปอีก

เธอควงแขนคุณนายหลิวอย่างสนิทสนมพลางพูดว่า "พี่หลิวคะ พวกเราสนิทกันมากี่ปีแล้ว คนกันเองแท้ ๆ ไม่ต้องเกรงใจกันหรอกค่ะ ถ้าไม่ได้พี่กับหัวหน้าแผนกหลิวคอยดูแล มีหรือที่ตงห่ายของพวกเราจะมีชีวิตสุขสบายอย่างทุกวันนี้ได้?"

"พี่วางใจเถอะค่ะ พรุ่งนี้เช้าตรู่ฉันจะรีบไปเลย! กระเป๋านั่นพี่เห็นแล้วชอบ ฉันเห็นแล้วยังใจสั่นเลยค่ะ พอดีฉันเองก็กะจะซื้ออยู่แล้ว เป็นเรื่องแวะซื้อติดไม้ติดมือ พี่อย่าเก็บไปกังวลเลยนะคะ!"

คำพูดประจบเอาใจชุดนี้ทำให้คุณนายหลิวรู้สึกพออกพอใจเป็นที่สุด ความรู้สึกเกรงใจเมื่อครู่พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

เธอยิ้มกว้าง โบกมือลาจ้าวหลานจือเตรียมจะกลับเข้าบ้าน

"งั้นก็รบกวนด้วยนะ! เดี๋ยวเหล่าหลิวต้องกลับมากินข้าว ฉันต้องไปทำกับข้าวแล้วล่ะ!"

จ้าวหลานจือรีบตะโกนตามหลัง "เอ่อ คุณนายหลิวคะ เรื่องที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายมีสินค้าใหม่จะวางขายในห้างสรรพสินค้านั่น..."

"แหม! เดี๋ยวฉันบอกเหล่าหลิวให้เองน่า! เธอวางใจได้เลย!"

จ้าวหลานจือถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ทันทีที่คุณนายหลิวหันหลังเดินเข้าลานบ้านไป รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวหลานจือก็เลือนหายไปจนหมด

เธอชักสีหน้าบึ้งตึง หันหลังเตรียมจะเรียกรถสามล้อถีบสักคัน

ทว่าในจังหวะที่หันขวับไปนั้น เงาร่างอันคุ้นตาของใครคนหนึ่งกำลังก้าวออกจากบ้านตึกสไตล์ตะวันตกหลังหนึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลับหายไปตรงหัวมุมถนน

จ้าวหลานจือชะงักอึ้งไป

เงาร่างนั้น...

เหมือนจะเป็นเซี่ยเจา?

เขามาทำอะไรที่นี่?

ต้องรู้ก่อนนะว่าแถบนี้คือบ้านพักของหน่วยงานรัฐ ยิ่งบ้านตึกสไตล์ตะวันตกพวกนั้นไม่ต้องพูดถึง ต้องเป็นครอบครัวเจ้าหน้าที่ที่มีอำนาจระดับหนึ่งเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์อยู่

หมอนั่นคงไม่ได้คิดจะมาหาทางลัดอะไรแถวนี้หรอกนะ?

สีหน้าของจ้าวหลานจือเริ่มแปลกประหลาดขึ้นมาทันที

เรื่องที่คุณนายข้าราชการบางคนเลี้ยงเด็กหนุ่มหน้าขาวไว้เธอก็เคยได้ยินมาบ้างเหมือนกัน

แต่กับเซี่ยเจา เด็กที่ตัวเองเลี้ยงดูมากับมือคนนี้ จ้าวหลานจือยังคงไม่อยากจะเชื่อ

แต่ทว่า...

ใครจะไปรู้ล่ะ

หนึ่งปีที่เขากลับไป ทนอยู่ในบ้านป่าเมืองเถื่อนแร้นแค้นพรรค์นั้น พอนานเข้าจนทนไม่ไหวจะเกิดความคิดนอกลู่นอกทางขึ้นมา ก็เป็นเรื่องธรรมดา

แววตาของเธอเริ่มฉายแววดูแคลนและรังเกียจออกมาจาง ๆ

อย่างไรเสียก็เป็นแค่พวกตีนเปื้อนโคลนวันยังค่ำ!

ตอนที่เซี่ยเจาและเซี่ยเฉิงกลับมาถึงหมู่บ้านสือสุ่ยก็เป็นเวลาบ่ายสี่โมงแล้ว

เมฆดำทะมึนลอยต่ำลงมาจากขอบฟ้า เซี่ยเฉิงสะบัดแส้เร่งความเร็ว พลอยพากันรุดหน้ากลับเข้าลานบ้านได้ทันเสี้ยววินาทีเดียวกับที่เสียงฟ้าร้องรับฤดูใบไม้ผลิคำรามลั่น

"เปรี้ยง!"

ประกายสายฟ้าดั่งอสรพิษสีเงินฟาดผ่าท้องนภา ตามติดด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง

เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วเทกระหน่ำลงมา เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าฤดูใบไม้ผลิมาเยือนแล้ว

เซี่ยโหย่วเจิ้นนั่งยอง ๆ อยู่ใต้ชายคา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเปรมปรีดิ์

ฝนฤดูใบไม้ผลิมีค่าดั่งน้ำมัน หากตกลงมาอย่างเต็มที่จนผืนดินอิ่มน้ำ ถึงจะปลูกพืชผลได้งอกงาม

"เฮ้อ! ในที่สุดก็รอด ไม่เปียกฝนจนได้!"

เซี่ยเจาพูดพลางหัวเราะ

เขายื่นมือค้ำแล้วกระโดดลงจากเกวียน ก้าวฉับ ๆ วิ่งฝ่าละอองฝนเข้าไปในห้องโถงกลาง

เว่ยชิ่งจือกำลังรอเขาอยู่

พอเห็นเซี่ยเจา เขาก็ขมวดคิ้วทันที "ทำไมวันนี้ถึงช้าไปตั้งเยอะขนาดนี้?"

เซี่ยเจาเกาศีรษะอย่างเกรงใจ "อาจารย์ครับ ผมมีธุระติดพันเลยเสียเวลานิดหน่อย ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ!"

พูดจบ เขาก็หยิบชุดข้อสอบที่เว่ยชิ่งจือให้ไว้เมื่อวานออกมาส่งให้อย่างเอาอกเอาใจ "วิชาคณิตศาสตร์กับภาษาอังกฤษของเมื่อวาน ผมทำเสร็จระหว่างทางแล้วครับ อาจารย์ลองตรวจดูไหมครับ?"

ได้ยินคำพูดของเซี่ยเจา สีหน้าของเว่ยชิ่งจือถึงค่อยดูดีขึ้นมาบ้าง

เขารับชุดข้อสอบมา แล้วหยิบดินสอเดินไปตรวจอยู่อีกด้านหนึ่ง

เซี่ยเจาลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

เซี่ยเฉิงพูดขึ้นว่า "เดี๋ยวฉันไปเอาสมุดบัญชีมา พวกเรามาคิดบัญชีช่วงนี้ของบ้านเรากันหน่อย เงินที่อยู่กับฉันเดี๋ยวจะยกให้แกให้หมด ไว้กับตัวฉันมันรู้สึกไม่ปลอดภัยยังไงก็ไม่รู้"

เซี่ยเฉิงพูดจบโดยไม่รอให้เซี่ยเจาตอบ ก็หมุนตัวเดินเข้าห้องไปหิ้วสมุดบัญชีกับย่ามผ้าใบใหญ่สีน้ำเงินเข้มออกมา

เซี่ยเถียนกำลังอ่านหนังสืออยู่ พอเห็นพี่ใหญ่หอบเงินเก็บก้นถุงทั้งหมดของบ้านออกมา จึงรีบวิ่งไปปิดประตูทันที

เซี่ยโหย่วเจิ้นที่อยู่นอกประตู "???"

มีเรื่องอะไรต้องปิดบังคนเป็นพ่ออย่างเขาด้วยหรือ?

ภายในห้อง

เซี่ยเจาคำนวณตัวเลขในบัญชีอย่างรวดเร็ว

ช่วงนี้ รายได้ของบ้านเพิ่มขึ้นด้วยอัตราเร็วที่น่ากลัวมาก

สองวันนี้ กำไรจากหอยขมพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด มีกำไรสุทธิวันละประมาณหนึ่งพันหยวน แม้จะหักค่ากินอยู่ของคนในบ้านและเงินค่าจ้างที่จ่ายออกไป หรือกระทั่งหักต้นทุนทำกระเป๋าที่เซี่ยเจาลงทุนไปในช่วงนี้ ยอดเงินสุทธิสุดท้ายที่ได้ออกมา ก็ยังทำให้ทุกคนต้องสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

"ห้าพันสามร้อยหกสิบสองหยวนห้าเหมาสามเฟิน!"

เซี่ยเถียนมองตัวเลขที่เซี่ยเจาเขียนออกมา กับกองธนบัตรหนาปึ้กที่จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ เธอถึงกับยกมือปิดปากแล้วอุทานออกมา

เซี่ยเจายิ้มบาง ๆ ก่อนจะหยิบกล่องใส่เงินใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างที่พกติดตัว

"นี่คืออะไรน่ะพี่?"

เซี่ยเถียนเอ่ยถามอย่างสงสัย