ตอนที่ 85 กลยุทธ์การขายแบบระบุหมายเลข!

จ้าวหลานจือยังคงนึกฉงน คุณนายข้าง ๆ ก็ขยับเข้ามากระซิบถาม

"เอ๊ะ เสี่ยวจ้าว ร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วมีกระเป๋าสวยขนาดนี้ขายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เธอรู้เรื่องบ้างไหมเนี่ย"

ภรรยาของหัวหน้าแผนกหลิวยื่นหน้าเข้ามาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

สามีของเธอเป็นหัวหน้าแผนกประจำสำนักอุตสาหกรรมและพาณิชย์ เรียกได้ว่าเป็นผู้กุมเส้นเลือดใหญ่ของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายเอาไว้

เสื้อผ้าของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายหากคิดจะนำไปวางขายในห้างสรรพสินค้า ล้วนต้องอาศัยเส้นสายของคุณนายหลิวผู้นี้ทั้งสิ้น

ผู้หญิงเราน่ะนะ

แค่ออดอ้อนหน่อย เป่าลมข้างหูบนเตียงสักนิด อย่างไรสามีก็ใจอ่อนยอมตามใจ

ดังนั้นพอคุณนายหลิวเอ่ยปาก จ้าวหลานจือจึงต้องตื่นตัวเต็มร้อยทันที

"พี่หลิวคะ ฉันเองก็ไม่ได้สังเกตเลยจริง ๆ ค่ะ!"

จ้าวหลานจือแย้มยิ้มพลางคาดเดาความต้องการของคุณนายหลิว "เรื่องนี้เป็นความผิดฉันเองค่ะ! พรุ่งนี้ฉันจะรีบไปดู แล้วซื้อมาสักสองใบถือเป็นการขอขมาพี่นะคะ!"

"แหม เกรงใจจะแย่เลยแบบนี้!"

คุณนายหลิวเอาผ้าเช็ดหน้าปิดปากหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

จ้าวหลานจือแอบถอนหายใจโล่งอกเบา ๆ

ตลอดทั้งงานเลี้ยง คุณนายเย่กลายเป็นผู้ชนะที่โดดเด่นที่สุด

ตอนก้าวเท้าออกจากงาน เธอเชิดหน้ายืดอกอย่างภาคภูมิ ไม่เคยรู้สึกสะใจและมีความสุขขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต!

เหอะ!

เงินเธอก็มี หน้าตาเธอก็มี!

ดูซิว่าต่อไปใครจะกล้าดูถูกเธออีก!

ส่วนทางด้านร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่ว ในช่วงสองวันนี้ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขึ้นเช่นกัน

ที่นี่เป็นร้านตัดเสื้อเก่าแก่ที่เปิดสืบทอดกันมานับร้อยปี

ตกทอดมาถึงรุ่นของสองสามีภรรยาฉีเกินโซ่วกับจางสุ่ยเซียน ก็เป็นรุ่นที่สามแล้ว

ทั้งสองสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง อายุสามสิบถึงมีลูกสาวคนเดียว ตั้งชื่อให้ว่าจางเฉี่ยวเอ๋อร์ ในยุคสมัยนี้การไม่มีลูกชายสืบสกุลนับเป็นตราบาป ปัจจุบันทั้งคู่อายุใกล้ห้าสิบปีแล้ว จึงมักถูกเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงรังแกอยู่บ่อยครั้ง

ซ้ำร้ายกิจการของร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วก็นับวันยิ่งซบเซา

แม้ว่าจะมีสำมะโนครัวอยู่ในตัวเมือง แต่พวกเขาก็แทบจะประคองตัวต่อไปไม่ไหวแล้ว

ในบ้านมีจักรเย็บผ้าตราซีหูเพียงสองหลัง ซึ่งเป็นสมบัติทั้งหมดที่มี และเตรียมไว้ให้เป็นสินเดิมของจางเฉี่ยวเอ๋อร์ผู้เป็นลูกสาว

เพียงหวังว่าเมื่อแต่งเข้าบ้านสามีไปแล้ว เธอจะไม่ถูกรังแกเพียงเพราะไม่มีพี่ชายน้องชายคอยหนุนหลัง

ทว่าก่อนวันที่พวกเขาตัดสินใจจะปิดร้านเพียงวันเดียว ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาหาถึงหน้าประตู

เขาถือแบบร่างภาพวาดสองสามแผ่นมาด้วยรอยยิ้ม บอกว่าจะมาร่วมมือทำการค้าด้วย และเขาสามารถช่วยกอบกู้ร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วได้

ร่วมมือทำการค้าอย่างนั้นหรือ

ฉีเกินโซ่วและจางสุ่ยเซียนนึกสงสัยอยู่ในใจ แต่ครั้นเมื่อเห็นกระเป๋าสะพายข้างประดับขนกระต่ายสุดประณีตที่ชายหนุ่มหยิบออกมา ความเคลือบแคลงใจทั้งหลายก็มลายหายไปจนสิ้น

อย่างไรเสียก็เป็นร้านเก่าแก่ที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษรุ่นสู่รุ่น

หากต้องมาดับสูญคามือของตัวเอง ทั้งคู่จะไปตัดใจยอมรับได้อย่างไร

แต่ถึงอย่างไรทั้งสองก็อายุมากแล้ว ไม่อาจทนรับความวุ่นวายได้ไหว และไม่อยากเสี่ยงอันตรายอะไรอีก

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงตกลงรูปแบบความร่วมมือใหม่กับเซี่ยเจา

โดยให้ฉีเกินโซ่วและจางสุ่ยเซียนจัดหาจักรเย็บผ้ากับสถานที่ นำกระเป๋าของเซี่ยเจามาวางขายในนามร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่ว พวกเขาจะช่วยผลิตกระเป๋าและถ่ายทอดวิชาการตัดเย็บเสื้อผ้าให้อย่างไม่มีเงื่อนไข

และแลกกับการที่กระเป๋าของเซี่ยเจาขายออกไปได้แต่ละใบ พวกเขาจะได้ส่วนแบ่งสองหยวน

เมื่อลงนามในข้อตกลง สัญญาจึงมีผลบังคับใช้อย่างเป็นทางการ

สองวันนี้ งานขนส่งหอยขมจึงตกเป็นหน้าที่ของพี่ใหญ่เซี่ยเฉิงกับซานหลิวจื่อ

ส่วนเซี่ยโหย่วเจิ้นก็ง่วนอยู่กับไร่นาที่ดินทำกินของตัวเอง

ทางด้านเถียนซิ่วเฟิน นอกจากคอยดูแลหลินมู่อวี่กับเด็กแฝดทั้งสองแล้ว เธอยังเจียดเวลานำเศษผ้ามาทากาวแป้งเปียก เพื่อทำเป็นผ้าซับในโครงกระเป๋า

ทุกคนในบ้านต่างยุ่งกันจนหัวหมุนเป็นลูกข่าง

และผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ กระเป๋าสะพายข้างจำนวนสิบใบถ้วนที่วางเรียงอยู่ในตู้กระจกหน้าร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่ว

นอกจากแบบที่ขายให้คุณนายเย่ไปแล้ว อีกสามแบบที่เหลือล้วนเป็นของใหม่เอี่ยม ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบนชั้นไม้ด้านในสุด ยามแสงสลัวสาดส่องลงมากระทบ ยิ่งแลดูสวยงามหรูหรามีระดับ

"สวยจริง ๆ!"

จางเฉี่ยวเอ๋อร์ถือเข็มกับด้ายในมือ กำลังเย็บป้ายประจำตัวพิเศษติดลงบนกระเป๋าแต่ละใบ

เธอเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง ก่อนจะก้มลงมองหมายเลขใต้ฝีเข็มของตัวเองอีกครั้ง

มันคือเลข "8" ตัวเล็ก ๆ

จางเฉี่ยวเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจาด้วยความสงสัย "มันมีประโยชน์อะไรเหรอพี่ ถ้าไม่เย็บป้ายพวกนี้ติดเข้าไป เราคงประหยัดแรงไปได้ตั้งเยอะ!"

เซี่ยเจาที่กำลังตรวจดูคุณภาพของกระเป๋าแต่ละใบอยู่

เขายิ้มบาง ๆ พลางตอบ "มีประโยชน์มากทีเดียวล่ะ ต่อไปเดี๋ยวเธอก็รู้เอง"

เซี่ยเจาตั้งใจจะใช้รุ่นพิเศษสั่งทำนี้เปิดตลาดกลุ่มชนชั้นสูง

ดังนั้น กระเป๋ารุ่นพิเศษสั่งทำทุกใบจึงต้องมีหมายเลขกำกับเฉพาะตัว

ยอดการผลิตถูกจำกัดไว้ที่ราวสามสิบใบ ดังนั้นกระเป๋าเหล่านี้จึงมีป้ายประจำตัวระบุหมายเลขตั้งแต่หนึ่งถึงสามสิบของตัวเอง

พูดอีกอย่างก็คือ ยิ่งซื้อได้เร็วเท่าไร หมายเลขของกระเป๋าก็ยิ่งอยู่ลำดับหน้ามากเท่านั้น

สำหรับคนในแวดวงชนชั้นสูง ตัวเลขนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่กระเป๋าอีกต่อไป

แต่มันคือสัญลักษณ์แห่งสถานะ

เป็นเกียรติยศของผู้หญิง!

และเมื่อชื่อเสียงของกระเป๋าจิ่นซิ่วติดตลาดแล้ว ค่อย ๆ ขยายลงสู่ตลาดล่าง ถึงเวลานั้นต่างหากที่จะทำเงินก้อนโตได้อย่างแท้จริง

เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก

เป็นเซี่ยเฉิงนั่นเอง

"น้องรอง? แม่ให้พี่เอาผ้าซับในมาส่ง"

เซี่ยเฉิงเอ่ยเสียงทุ้ม

เซี่ยเจาลุกขึ้นไปเปิดประตู พลันเห็นผ้าซับในที่กองอัดแน่นเต็มเกวียนลาด้านนอกทันที

"พรุ่งนี้จะเริ่มยุ่งกันแล้ว วันนี้พวกเรากลับไปต้องหาจ้างคนมาช่วย ไม่อย่างนั้นให้แม่ทำคนเดียวคงเหนื่อยเกินไป"

เซี่ยเจายกผ้าซับในลงมาจากเกวียน

จางเฉี่ยวเอ๋อร์รีบเข้ามาช่วย

เธอมองเซี่ยเฉิงแวบหนึ่งแล้วเอ่ยถาม "พี่เซี่ย ดื่มน้ำหน่อยไหมคะ"

เซี่ยเฉิงส่ายหน้า "ฉันไม่หิวน้ำหรอก เธอไม่ต้องช่วยหรอก ผ้าซับในมันหนัก ฉันยกเองดีกว่า"

พูดจบยังไม่ทันที่จางเฉี่ยวเอ๋อร์จะได้ตอบอะไร เขาก็ก้าวผ่านตัวเธอไป แบกผ้าซับในกองใหญ่ตรงเข้าไปในร้านทันที

และเขาก็ไม่ทันได้สังเกตเห็นแววตาผิดหวังระคนวูบไหวของจางเฉี่ยวเอ๋อร์เลยแม้แต่น้อย

เซี่ยเจา "..."

พี่ชายของเขาคนนี้ ดูเหมือนจะทื่อมะลื่อไปหน่อยกระมัง?

พอยกผ้าซับในเสร็จหมดแล้ว เซี่ยเฉิงก็บังคับเกวียนลากลับลำเตรียมพาเซี่ยเจาเดินทางกลับ

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว

ที่บ้านยังมีบัญชีหนี้ก้อนใหญ่ให้ต้องเคลียร์ อาจารย์เว่ยก็กำลังรออยู่ที่บ้านด้วย

เซี่ยเจารีบร้องเรียกเขาไว้

"พี่ใหญ่! เดี๋ยวก่อน!"

เซี่ยเฉิงหันกลับมามองเขา "มีอะไรเหรอ"

เซี่ยเจาพูดอย่างจนใจ "ผมยังมีธุระอีกนิดหน่อย พี่รอผมตรงนี้สักประเดี๋ยวนะ เดี๋ยวผมรีบกลับมา"

พูดจบยังไม่ทันรอให้เซี่ยเฉิงตอบคำ เซี่ยเจาก็หยิบกระเป๋าออกมาจากชั้นวางสามใบ ห่อด้วยกระดาษไขเรียบร้อย แล้วหันหลังสาวเท้าก้าวเร็ว ๆ มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกของเมือง

ทางทิศตะวันตกของเมือง

บ้านเดี่ยวสองชั้นหลังหนึ่ง

คุณนายเย่เพิ่งจะแต่งตัวเสร็จเตรียมออกไปกินข้าวนอกบ้าน พอได้ยินว่าเซี่ยเจามาหาก็รีบบอกให้เจ้าหน้าที่รับใช้พาตัวเข้ามาทันที

"เสี่ยวเซี่ย! ครั้งนี้เธอช่วยฉันได้มากจริง ๆ เลยนะ!"

คุณนายเย่ดีใจจนเนื้อเต้น พลันเห็นเซี่ยเจาก็ยิ้มแย้มต้อนรับ ทั้งยังสั่งให้เจ้าหน้าที่รับใช้ไปหยิบบุหรี่มาสองซองยัดใส่มือเซี่ยเจา

เซี่ยเจายิ้มรับมา

"คุณนายครับ นี่เป็นกระเป๋ารุ่นใหม่ของพวกเรา พรุ่งนี้ถึงจะเริ่มวางขาย ผมนำมาให้คุณนายดูก่อนสามใบ ลองดูสิครับ ตรงนี้คือหมายเลขกำกับ"

หมายเลขกำกับงั้นหรือ

คุณนายเย่เกิดความสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย

เธอจ้องมองเซี่ยเจาแกะห่อกระเป๋าออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เผยให้เห็นป้ายห้อยชิ้นเล็ก ๆ ด้านใน

บนนั้นใช้ด้ายเส้นเล็กปักเป็นตัวเลข "1" ตัวเล็ก ๆ เอาไว้

"ของฉันนี่คือใบแรกเลยงั้นเหรอ ใบแรกของทั้งอำเภอหูตงเลยใช่ไหม"

ดวงตาของคุณนายเย่เปล่งประกายขึ้นมาทันที

เธอหยิบกระเป๋าทั้งสามใบขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด ยิ่งมองก็ยิ่งถูกใจจนวางไม่ลง!

มันช่างสวยงามเหลือเกินจริง ๆ!

แถมป้ายที่ห้อยอยู่บนกระเป๋าทุกใบยังเป็นเลข "1" ทั้งหมด นี่ก็หมายความว่าเธอเป็นเจ้าของกระเป๋าใบแรกไม่ใช่หรือไงกัน