ตอนที่ 84 นายหญิงเย่ผู้โดดเด่นกลางงานเลี้ยง!

เวลาผ่านไปไวเสมอ

พริบตาเดียวก็ถึงวันจัดงานเลี้ยงของนายหญิงหวัง ภรรยารองผู้อำนวยการสำนักที่ดิน

หกโมงเย็น

ภายในบ้านพักสไตล์ตะวันตกสองชั้นหลังหนึ่งในอำเภอหูตงเปิดไฟสว่างไสว รถยนต์อย่างลาดา ซานตานา โตโยต้าคราวน์ และเซี่ยลี่หลายคันจอดเรียงรายอยู่ด้านนอกคฤหาสน์

คนที่ได้รับเชิญมาที่นี่ ถ้าไม่ร่ำรวยก็มีหน้ามีตาในสังคม ส่วนใหญ่ล้วนเป็นชนชั้นสูงของอำเภอหูตง

ไม่เป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ ก็ต้องเป็นผู้มีอันจะกิน

เงินกับอำนาจ อย่างน้อยต้องมีอย่างใดอย่างหนึ่ง

ไม่อย่างนั้นอย่าหวังว่าจะได้ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา

วันนี้นายหญิงหวังตั้งใจสวมเสื้อคลุมไหมพรมตัวยาวสีชมพูบัว ด้านในจับคู่กับกี่เพ้า เกล้าผมสูง แต่งหน้าประณีตแลดูมีเสน่ห์เย้ายวน

เท้าสวมรองเท้าหนังลูกแกะ ในมือถือกระเป๋าใบเล็กตกแต่งด้วยมุก ดูงดงามยิ่งนัก

เธอยืนอยู่หน้าลานบ้าน เหล่าคุณนายจากตระกูลต่างๆ ที่เดินผ่านไปมาพอเห็นเข้า ต่างก็พากันเผยสีหน้าตื่นตะลึงและอิจฉา ก่อนจะเอ่ยทักทายเธอ

"แหม! นายหญิงหวัง คุณนี่แต่งตัวเก่งจริงๆ วันนี้สวยที่สุดอีกแล้ว! ดูกี่เพ้ากับเสื้อคลุมไหมพรมนี่สิ ทำไมฉันถึงคิดแต่งแบบนี้ไม่ออกบ้างนะ?"

"นายหญิงหวัง บุคลิกของคุณช่างดูดีเหลือเกิน! เสื้อผ้าแบบนี้คนทั่วไปใส่แล้วไม่ได้ความรู้สึกแบบนี้หรอกนะ! ทั้งสวย ทั้งสง่า ทั้งดูหรูหรา! สามีฉันยังบอกตลอดเลยว่าให้เรียนรู้เรื่องการแต่งตัวจากคุณให้ดี!"

"นั่นสิคะ! สวยจริงๆ! ดูสิ พอยืนอยู่ตรงนี้ ใครจะไปมองเห็นพวกเรากันล่ะ? คุณสวยโดดเด่นเปล่งประกายจนแสบตาไปหมดแล้ว!"

คำเยินยอยกยอปอปั้นสารพัดประโยคหลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะจริงใจหรือเสแสร้ง ล้วนทำให้นายหญิงหวังเบิกบานใจจนหุบยิ้มไม่ลง

เธอถึงกับอดไม่ได้ที่จะชะเง้อมองไปทางหน้าประตู

ทำไมนายหญิงเย่วันนี้ยังไม่มาอีกล่ะ?

นั่นน่ะคู่ปรับตัวฉกาจของเธอเชียวนะ!

ชุดวันนี้เธออุตส่าห์พิถีพิถันแต่งเต็มที่ ต้องกดนายหญิงเย่ให้จมดินอีกรอบให้จงได้!

เธอแทบจะรอไม่ไหวอยู่แล้ว!

พอถึงเวลาหกโมงครึ่ง งานเลี้ยงใกล้จะเริ่มขึ้น ท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่ หลายคนสังเกตเห็นท่าทางของนายหญิงหวัง และรู้ดีแก่ใจว่าเธอกำลังรอนายหญิงเย่อยู่

ดังนั้น เหล่าคุณนายที่กำลังจับกลุ่มคุยกันจึงคอยชำเลืองมองออกไปข้างนอกเป็นระยะ

ในที่สุด ประตูรั้วลานบ้านก็เปิดออก

คนรับใช้ในบ้านวิ่งเหยาะๆ เข้ามารายงาน

"ทุกท่านครับ! นายหญิงเย่มาถึงแล้วครับ!"

นายหญิงเย่มาแล้วหรือ?

เสียงนี้เปรียบเสมือนน้ำที่หยดลงในกระทะน้ำมันร้อนๆ ทุกคนเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะพากันส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาพร้อมกันทันที

จ้าวหลานจือเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

อย่างไรเสียเฉินตงห่ายก็เป็นถึงบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในอำเภอหูตง

และการสร้างฐานะของเขา ย่อมเลี่ยงการติดต่อผูกมิตรกับพวกข้าราชการไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงให้จ้าวหลานจือมาเข้าสังคมคุณนาย โดยเน้นทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัว คอยประจบสอพลอ และสรรหาวิธีมอบเงินมอบของขวัญเพื่อเอาอกเอาใจพวกหล่อน

เพื่อที่กิจการของตนจะได้ราบรื่นไร้อุปสรรคในอำเภอหูตง

จ้าวหลานจือยิ้มจนหน้าชาไปหมดแล้ว แต่ก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตารับคำและเออออไปตามน้ำ

"นายหญิงเย่คนนี้ชอบถือว่าตัวเองมีเงิน แต่งตัวประโคมเพชรนิลจินดาวาววับทุกที ช่างไร้รสนิยมสิ้นดี คราวนี้ต้องสู้คุณนายหวังไม่ได้อีกแน่!"

"จริงด้วยสิ! รูปร่างก็เทียบกับคุณนายหวังไม่ได้ ออกจะท้วมไปด้วยซ้ำ!"

"แต่สำนักยาสูบนี่มีเงินจริงๆ นะ ได้ยินว่าแหวนเพชรของหล่อนวงหนึ่งตั้งหลายพันหยวนเชียว!"

"เอี๊ยด..."

ประตูรั้วถูกผลักเปิดออก

นายหญิงเย่เดินก้าวเข้ามา

ทว่าคราวนี้ ทันทีที่นายหญิงเย่ปรากฏตัว ทุกคนกลับยืนอึ้งตะลึงงันไปตามๆ กัน

นี่... นี่ยังใช่นายหญิงเย่อยู่หรือเปล่า?

ด้านนอกสวมเสื้อโค้ตผ้าวูลแคชเมียร์ตัวยาวสีกากีติดกระดุมสองแถว ทรงเข้ารูปดูภูมิฐานมีระดับ ส่วนด้านในไม่ได้เป็นเสื้อไหมพรมหรือเสื้อเชิ้ตลายฉูดฉาดลายตาเหมือนเคยอีกต่อไป

แต่เป็นเสื้อไหมพรมคอวีเข้ารูปสีดำเรียบหรูที่ขับเน้นทรวดทรงอวบอิ่ม ท่อนล่างสวมกระโปรงทรงสอบรัดรูป ไม่ดูอ้วนเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับดูเย้ายวนและงดงามจับตา!

ลำคอของเธอดูระหงเพรียวยาว ประดับด้วยสร้อยคอเส้นงาม ขับผิวให้ดูขาวผ่องและเปี่ยมไปด้วยความสูงศักดิ์

ผมดัดลอนเป็นทรงแล้วเกล้าไว้บนกระหม่อม ยิ่งช่วยเสริมให้รูปร่างดูเพรียวสูงขึ้นไปอีก

และที่สำคัญที่สุด

คือกระเป๋าที่เธอถืออยู่ในมือ!

มองเห็นตั้งแต่ไกลๆ ว่ามีขนกระต่ายป่าสีเทาอมขาวปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง นุ่มละมุนละเอียดอ่อน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นขนสัตว์แท้

แถมรูปทรงดีไซน์ยังดูหรูหราและสง่างามเหลือเกิน!

ตัวกระเป๋าอยู่ทรงสวยงาม มองไกลๆ ยังไม่ทันสังเกต พอคุณนายเย่เดินเข้ามาใกล้ พวกเธอถึงได้พบว่าเนื้อผ้านี้ถักทอขึ้นด้วยมือล้วนๆ!

ลวดลายเมฆมงคลดูหรูหราสง่างาม ผสานกับขนกระต่ายป่าและตัวกระเป๋าที่ทำโครงแข็งขึ้นรูปมาเป็นพิเศษ ช่างงดงามและประณีตเหลือเกิน!

คุณนายเย่วางมันลงบนโต๊ะ หมุดโลหะที่ก้นกระเป๋าส่งเสียงดัง "กริ๊ก" สายตาทุกคู่ก็ถูกดึงดูดไปที่นั่นโดยไม่รู้ตัว!

"เป็นอะไรกันไป ทำไมเงียบกันหมด ไม่ต้อนรับฉันเหรอคะ"

คุณนายเย่พึงพอใจกับสายตาของทุกคนเป็นที่สุด!

ฮึ!

ในที่สุดก็ถึงตาเธอได้หน้าบ้างแล้ว!

เธอถึงขั้นจงใจหันกระเป๋าไปอีกทาง ให้ตรงกับสายตาของคุณนายหวังพอดี "คุณนายหวัง ทำไมไม่พูดไม่จาเลยล่ะคะ ชวนฉันมาร่วมงานเลี้ยง คงไม่ได้กะจะให้ฉันมานั่งกร่อยคนเดียวหรอกนะ"

คุณนายหวัง "..."

เธอหน้าเขียวคล้ำไปหมดแล้ว!

เธอฝืนเค้นรอยยิ้มออกมา เดินเข้าไปควงแขนคุณนายเย่อย่างสนิทสนมพลางเอ่ย "คุณนายเย่ช่างพูดเล่น จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงกันคะ! แค่คาดไม่ถึงว่าวันนี้คุณจะเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัว ทำเอาพวกพี่ๆ น้องๆ แทบจำไม่ได้แหนะค่ะ"

คุณนายหวังพูดไปพลาง ในที่สุดสายตาก็เลื่อนไปหยุดอยู่ที่กระเป๋าสะพายใบนั้น

"คุณนายเย่ กระเป๋าสะพายของคุณใบนี้ดูสวยจริงๆ คนทั้งงานเทียบไม่ติดเลย! กระเป๋าใบนี้ซื้อมาจากไหนเหรอคะ ห้างสรรพสินค้าในเมืองเอกหรือเปล่า แต่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะ!"

พอบคุณนายหวังถามจบ เหล่าคุณนายทุกคนก็เงี่ยหูฟังทันที

แม้ในใจจะไม่ยอมแพ้ แต่งานเลี้ยงสังสรรค์ก็เป็นแบบนี้เอง

มีแพ้มีชนะ

วันนี้เธอเด่นกว่าฉัน พรุ่งนี้ฉันก็ข่มเธอกลับ

ถ้าจะให้ถึงขั้นผูกใจเจ็บก็ไม่ขนาดนั้น พวกเธอแค่พยายามสรรหาวิธีสืบหาว่าเสื้อผ้ามาจากไหน กระเป๋าซื้อจากที่ใด

เพราะกระเป๋าสวยๆ ผู้หญิงคนไหนบ้างจะไม่อยากได้?

ในใจของคุณนายเย่ลิงโลดเป็นที่สุด!

เธอแทบจะจำไม่ได้แล้วว่าไม่ได้สัมผัสความรู้สึกที่ตกเป็นศูนย์กลางความสนใจของทุกคนแบบนี้มานานแค่ไหน!

ฮู่ว!

เธอยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิ ยกกระเป๋าขึ้นมาถือไว้ตรงหน้าตัวเอง

"นี่มีพ่อหนุ่มคนหนึ่งเอามาขายให้ฉัน เขาบอกว่าเป็นสินค้าใหม่ของร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่ว สามีของพวกเราล้วนเป็นข้าราชการดูแลทุกข์สุขของชาวอำเภอหูตง ฉันก็ย่อมต้องสนับสนุนร้านเก่าแก่ของอำเภอหูตงสิคะ! นี่เรียกว่าเข้าใจและช่วยเหลือชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้าน!"

คุณนายเย่กล่าวอย่างภาคภูมิใจ

"ของจากเมืองเอกอะไรกัน สนับสนุนร้านเก่าแก่ของอำเภอหูตงเราไม่ดีกว่าเหรอคะ ไม่ได้ด้อยไปกว่าสินค้าสั่งเข้าจากเมืองเอกพวกนั้นเลยสักนิด!"

คำพูดเหล่านี้ย่อมเป็นเย่ฮ่าวตงที่สอนให้เธอพูด

และก็เป็นไปตามคาด

พอบคุณนายเย่พูดจบ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

นั่นสิ!

ทำไมพวกเธอถึงคิดคำพูดแบบนี้ไม่ออกกันนะ?

ได้ทั้งกระเป๋าถูกใจ และยังได้ชื่อเสียงหน้าตาอีกด้วย

น่าเจ็บใจนัก

วันนี้คุณนายเย่ถือว่าชนะขาดลอย!

จ้าวหลานจือมองดูกระเป๋าใบนั้น ในใจก็ประหลาดใจเป็นที่สุด

ถ้าจะบอกว่าพวกคุณนายข้าราชการเหล่านี้ปกติไม่ค่อยได้ไปเดินตามตรอกซอกซอยเล็กๆ ในอำเภอหูตง แต่เธอไปบ่อยจะตาย!

ตรงข้ามร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วก็คือร้านตัดเสื้อซิ่งวิ่น ที่บ้านของเธอก็ร่วมมือกับร้านตัดเสื้อซิ่งวิ่นอยู่ มักจะเอาเสื้อผ้าสำเร็จรูปไปวางขายที่นั่นเป็นประจำ เพราะร้านตัดเสื้อซิ่งวิ่นค้าขายดี จึงร่วมมือกันเพื่อผลประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่าย

แต่เธอไม่เคยเห็นร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วขายกระเป๋าเลยสักครั้ง!

มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

อีกอย่าง คุณนายเย่บอกว่าพ่อหนุ่มคนหนึ่งเป็นคนขาย?

แต่ร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วมีแค่สองสามีภรรยาสูงวัยกับลูกสาวของพวกเขาเท่านั้นนี่!

จะมีพ่อหนุ่มมาจากไหนกัน?