ตอนที่ 83 คุณช่วยขัดหลังให้ฉันหน่อยได้ไหม

เขาอยากจะเกาหัว แต่ก็พบว่าในมือตัวเองยังถือไม้เขี่ยไฟอยู่ จึงอดไอแห้ง ๆ สองทีไม่ได้ รีบโยนไม้นั้นทิ้งไปข้าง ๆ ทันที

"แค่ก ๆ !"

เซี่ยเจารีบอธิบาย "ผมเพิ่งกลับมา ได้ยินเสียงข้างในนึกว่าขโมยเข้าบ้าน! คือว่า..."

"ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ! คุณทำต่อเถอะ! เดี๋ยวผมเฝ้าประตูให้!"

เซี่ยเจาพูดพลางรีบเตรียมจะเดินออกไป

มันน่ากระอักกระอ่วนใจจริง ๆ

แต่ว่า...

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เมียเขานี่ขาวจริง ๆ!

ซี้ด!

สวยชะมัด!

ในหัวเขาความคิดตีกันยุ่งเหยิง ทว่ายังไม่ทันก้าวขาออกไปได้สองก้าว เสียงของหลินมู่อวี่ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"เดี๋ยวก่อน!"

เธอเอ่ยปากรั้งเขาไว้

"เซี่ยเจา คุณ...ช่วยขัดหลังให้ฉันหน่อยได้ไหม"

หลินมู่อวี่เอ่ยขึ้นมาด้วยความเขินอาย ทว่าแฝงความแน่วแน่

เธอไม่เคยเป็นคนที่ยอมถอยหลังเลยสักครั้ง

ตอนนั้น ทั้งที่รู้เต็มอกว่าเซี่ยเจาเมาเหล้า แต่เธอก็ยังมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขา

ทั้งที่รู้ดีว่าคนอย่างตนไม่มีสิทธิ์เอื้อมถึงเซี่ยเจา แต่เธอก็ยังพยายามรวบรวมความกล้าดูสักครา

หากภูผาไม่ยอมมาหา เธอจะเป็นฝ่ายก้าวไปหาภูผาเอง

ดวงจันทราอยู่ไกลเกินเอื้อม

เช่นนั้นเธอก็จะกล้าหาญ พยายามเขย่งปลายเท้าเพื่อเอื้อมคว้าให้ถึง

เพื่อดวงจันทร์ในดวงใจ

เธอยินดีทุ่มเทสุดกำลัง

ชั่วขณะนั้นเซี่ยเจาสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า

เขาเนี่ยนะ?

ช่วย?

ขัดหลัง?

เซี่ยเจาไม่แน่ใจนัก เขาหันกลับไป ก็เห็นหลินมู่อวี่กำลังมองมาที่ตนพอดี

แม้จะมีความเอียงอาย ทว่าสายตานั้นจริงจัง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้พูดเล่น

เซี่ยเจาคิดในใจ ขนาดเธอเองยังไม่เขินอายจนเตลิด แล้วตัวเขาจะหันหลังวิ่งหนีไปได้ยังไงกัน

ดูไม่เข้าท่าเอาเสียเลย!

เซี่ยเจาก้มมองมือตัวเองแวบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า "ได้สิ เธอ เดี๋ยวผมไปล้างมือก่อน แป๊บเดียวมา"

พูดจบ เขาก็เก็บไม้เขี่ยไฟกลับไปวางหน้าเตา ถือโอกาสล้างไม้ล้างมือ แล้วจึงหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องด้านใน

หลินมู่อวี่นั่งรอเขาอยู่แล้ว

เธอนั่งอยู่บนม้านั่งตัวยาว หันหลังให้เขา บนตัวสวมเพียงเสื้อซับตัวสั้นแค่ครึ่งตัว

ไอน้ำร้อนลอยอวล

อบอวลจนดวงตาของเซี่ยเจารู้สึกร้อนผ่าว ทั้งที่เตรียมใจไว้แล้ว แต่พอถึงเวลานี้จริง ๆ หัวใจกลับเต้นตึกตักขึ้นมาไม่หยุด

สูดหายใจลึก ๆ!

ใจเย็นไว้!

เซี่ยเจาผ่อนลมหายใจ รับผ้าขัดตัวมาจากมือหลินมู่อวี่ และเพื่อคลายความเคอะเขิน เขาจึงพยายามชวนคุยไปเรื่อยเปื่อย

"ผมซื้อไก่ย่างจากในตัวอำเภอกลับมาด้วยนะ เดี๋ยวเธอลองชิมดู อร่อยมากเลย"

เซี่ยเจาค่อย ๆ เล่า "กระเป๋าวันนี้ก็ขายออกแล้วนะ ได้มาสามร้อยหยวน แถมผมกะไว้ว่ายอดขายน่าจะดีมาก ต่อไปบ้านเราก็จะมีลู่ทางทำมาหากินอื่น ๆ แล้ว ไม่ต้องกังวลว่าต่อไปธุรกิจหอยขมจะทำยาก..."

อึก

เสียงพูดของเซี่ยเจาชะงักกึกไปกะทันหัน

ลูกกระเดือกของเขากลืนน้ำลายลงคออย่างอดไม่อยู่ รูม่านตาค่อย ๆ ขยายกว้างขึ้นทีละน้อย

เรือนผมสีดำเปียกชื้นแนบสนิทอยู่ตรงซอกคอ ความขาวผ่องตัดกับความดำขลับอย่างเด่นชัด พอเธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ก็เผยให้เห็นทัศนียภาพอันงดงามและติ่งหูที่แดงระเรื่อเพราะไอน้ำร้อน

เซี่ยเจา "..."

ให้ตายสิ!

นี่มันทรมานกันชัด ๆ!

"เป็นอะไรไปเหรอ"

หลินมู่อวี่เอ่ยถามเสียงเบา

น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาดั่งสายหมอก ในพื้นที่คับแคบที่อบอวลไปด้วยละอองน้ำนี้ เสียงนั้นราวกับขนนกเส้นหนึ่งที่ร่วงหล่นลงแตะยอดดวงใจของเซี่ยเจาอย่างแผ่วเบา

ชั่วพริบตาถัดมา

มันกลับจุดประกายเปลวเพลิงที่พร้อมจะลุกท่วมท้น

เจ้าเซี่ยเจาน้อยผงกหัวตื่น

เซี่ยเจาหน้าแดงซ่าน

เขาเหม่อลอยไปชั่วขณะ ยื่นมือไปแตะลงบนผิวของเธออย่างแผ่วเบา ยามเช็ดถู ปลายนิ้วเลี่ยงไม่ได้ที่จะสัมผัสถึงความเนียนนุ่มดุจเนื้อหยก

ซี้ด!

ขะ...เขา ถึงจะผ่านชีวิตมาสองชาติสองภพ

แต่ในเรื่องความรักความใคร่เนี่ย เขาเป็นแค่ตาแก่ไร้เดียงสาจริง ๆ นะ!

เขาไม่ได้เห็นเลยว่า หลินมู่อวี่ที่นั่งหันหลังให้ตนอยู่นั้น มุมปากยกยิ้มขึ้นมาเป็นส่วนโค้งเร้นลับอย่างแอบกระหยิ่มใจและเปี่ยมล้นไปด้วยความเบิกบานที่น่ารัก

"ต่ำลงไปอีกนิด แล้วก็ตรงข้าง ๆ ก็ต้องเช็ดด้วยนะ"

หลินมู่อวี่เอ่ยกำกับเสียงเบา

ด้านหลัง เซี่ยเจากำลังสู้รบตบมือกับกิเลสในใจอย่างหนัก เขาพยายามสะกดความฟุ้งซ่าน ท่องกฎระเบียบพรรคในใจซ้ำ ๆ ถึงได้ฝืนทำตามคำสั่งของหลินมู่อวี่ ค่อย ๆ เช็ดแผ่นหลังของเธอจนทั่วได้

เมื่อน้ำอุ่นลูบไล้ผ่านไป

ผิวพรรณก็ดูราวกับเครื่องเคลือบชั้นดีที่ชุ่มฉ่ำน้ำ เปล่งปลั่งเย้ายวนจับใจ

"สะ...เสร็จแล้ว"

ในที่สุดเซี่ยเจาก็เช็ดเสร็จ

เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ราวกับเพิ่งผ่านศึกใหญ่มา หมุนตัวตั้งท่าจะเผ่นหนีทันที

เขากลัวจริง ๆ ว่าตัวเองจะทนไม่ไหว

เธอยังไม่พ้นช่วงอยู่เดือน ร่างกายยังมีน้ำคาวปลาอยู่ ก่อนออกจากโรงพยาบาลหมอก็กำชับแล้วกำชับอีกว่าต้องรอให้พ้นช่วงอยู่เดือนไปก่อนถึงจะมีสัมพันธ์กันได้ ไม่อย่างนั้นจะไม่ดีต่อร่างกายของผู้หญิง

หากเกิดอาการเลือดลมผิดปกติหรือมีเลือดออกกะปริบกะปรอยไม่หยุด นั่นแหละถึงจะเป็นเรื่องยุ่งยากของจริง

เซี่ยเจาลุกขึ้นตั้งท่าจะเดินออกไป

ทว่ามือคู่หนึ่งกลับดึงรั้งเขาไว้เบา ๆ

พอเขาหันกลับไป ก็เห็นหลินมู่อวี่สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยและลุกขึ้นมายืนแล้ว

เธอสวมเสื้อเชิ้ต เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มเด่นชัดสะดุดตา

"เธอ เธอยังไม่พ้นช่วงอยู่เดือนนะ..."

เซี่ยเจาเอ่ยปากอย่างยากลำบาก

มุมปากของหลินมู่อวี่ผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็พยักหน้า มือทั้งสองข้างเกาะแขนของเซี่ยเจาไว้เบา ๆ ชั่วพริบตาต่อมา เธอก็เขย่งปลายเท้าขึ้น แล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบาท่ามกลางม่านตาที่เบิกกว้างของเซี่ยเจา

อบอุ่น และนุ่มละมุนอย่างเหลือเชื่อ

"ฉันรู้แล้วค่ะ"

เธอผละออกจากริมฝีปากของเซี่ยเจาแล้วกระซิบเสียงเบา

วินาทีถัดมา ใบหน้าของเธอก็ขยายใหญ่ตรงหน้าเซี่ยเจาอีกครั้ง

คราวนี้

เธอกัดเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง

ความเจ็บแปลบเล็กน้อยที่แฝงความซาบซ่านจนยากจะบรรยายแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างของเซี่ยเจา

เซี่ยเจา "...!!!"

ฟู่!

เส้นเลือดตรงขมับของเขาเต้นตุบ ๆ

ได้เลย ได้เลย

ยัยตัวดีคนนี้!

ตั้งใจยั่วกันชัด ๆ!

ในใจของเขา แอบจดบัญชีแค้นหลินมู่อวี่ไว้เงียบ ๆ อีกครั้งด้วยความคับแค้นใจระคนน้อยใจ

สักวันต้องทวงคืนให้สาสม!

อำเภอหูตง

โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่าย

เฉินฉี่หมิงถือกระเป๋าในมือ พลิกดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในใจพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

"ล็อตนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ ผมดูแล้วเข้าท่ามากเลยนะ! กระเป๋าสวยขนาดนี้ อย่าว่าแต่สามร้อยใบเลย ต่อให้ห้าร้อยใบผมก็ขายหมดเกลี้ยงได้!"

เฉินฉี่หมิงพูดอย่างฮึกเหิมเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจ

ถึงขั้นตบไหล่ของเลขา "เลขาหลิว คุณตั้งใจทำงานเข้าล่ะ ต่อไปพอผมมารับช่วงดูแลโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าของเรา รับรองว่าจะเลื่อนตำแหน่งให้คุณเป็นรองผู้อำนวยการโรงงานแน่!"

เลขาหลิวเหงื่อกาฬแตกพลั่กทันที

เรื่องอื่นเขาไม่กล้าพูด แต่ในใจเขารู้แจ้งเห็นจริงดี

ผู้อำนวยการโรงงานของเขาเพิ่งจะอายุเท่าไหร่กันเชียว?

อย่างน้อยก็ยังทำงานต่อได้อีกตั้งยี่สิบปี!

เมื่อก่อนนายน้อยแทบไม่เคยเฉียดมาที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเลย เพราะกลัวผู้อำนวยการจะคิดมาก

นึกไม่ถึงเลยว่านายน้อยที่เพิ่งตามตัวกลับมาคนนี้ นอกจากจะโผล่มาสามวันดีสี่วันไข้แล้ว ตอนนี้ยังถึงขั้นพูดจาโอหังไม่เจียมตัวว่าจะมารับช่วงดูแลโรงงาน แถมยังจะเลื่อนตำแหน่งให้เขาอีก!

ซวยแท้ ๆ!

เขาอยากจะเอามือไปอุดปากเฉินฉี่หมิงไว้ใจจะขาด!

ขืนเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำฮวงโหเขาก็ล้างมลทินไม่หลุด!

"นายน้อยครับ คุณอย่าพูดแบบนั้นอีกเลยนะ!"

เลขาหลิวรีบห้ามปรามเฉินฉี่หมิง แล้วลากเขาเดินออกไปนอกโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า "กระเป๋าทำเสร็จแล้วก็จริง แต่กว่าจะเจรจาช่องทางขายลงตัวยังต้องใช้เวลาอีกตั้งสัปดาห์ ช่วงเวลานี้คุณก็ช่วยประชาสัมพันธ์ไปก่อน ถ้าหากไปสร้างชื่อเสียงในโรงเรียนของคุณได้ ผมคิดว่าน่าจะช่วยเรื่องยอดขายได้มากกว่านี้นะครับ"

"รู้แล้วน่า รู้แล้ว!"

เฉินฉี่หมิงโบกมือไปมา

"กระเป๋าใบนี้ผมเอาไปก่อนล่ะนะ! จะเอาไปให้คนอื่น! รอเจรจาช่องทางขายลงตัวแล้วค่อยมาบอกผมอีกที!"

พูดจบ ยังไม่ทันรอให้เลขาหลิวได้เอ่ยปาก เขาก็ขึ้นคร่อมจักรยานคานคู่ปั่นลิ่วจากไปไกลแล้ว

เลขาหลิว "...?"

นั่นมันกระเป๋าตัวอย่างนะเว้ย!

มีที่ไหนเอากระเป๋าตัวอย่างไปแจกคนอื่นกัน?

เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาเต้นตุบ ๆ รู้สึกอึดอัดคับข้องใจจนไม่รู้จะไประบายที่ไหนจริง ๆ