ตอนที่ 82 เห็นเมียตัวเองเช็ดตัว!

หมู่บ้านสือสุ่ย

ภายในห้อง

สี่เป่ากับเล่อเป่าเพิ่งถ่ายเสร็จและเปลี่ยนผ้าอ้อมไป ทั้งคู่ร้องไห้งอแง แขนขาเล็กๆ กวัดแกว่งไปมาอย่างแรงจนใบหน้าแดงก่ำ

หลินมู่อวี่รีบให้นมลูก

เถียนซิ่วเฟินก็ชงนมผง แล้วอุ้มเล่อเป่ามาป้อน

ในที่สุดห้องก็เงียบสงบลง แม่ผัวลูกสะใภ้มองหน้ากันแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ดูเล่อเป่าสิ หน้ายิ่งโตยิ่งกลม มองดูแล้วน่าเอ็นดูน่าชื่นใจจริงเชียว"

เถียนซิ่วเฟินพูดเสียงเบา

พลางมองหลานสาวทั้งสอง ยิ่งมองก็ยิ่งชอบอกชอบใจ

ยิ่งเซี่ยเจากับหลินมู่อวี่หน้าตาดีเป็นเลิศทั้งคู่ ลูกสาวสองคนที่คลอดออกมาจึงยิ่งน่ารักและหมดจดงดงาม

หลินมู่อวี่ให้นมเสร็จ ก็ค่อยๆ วางสี่เป่าที่หลับไปแล้วลงบนเตียงอย่างเบามือ

ดูเหมือนเธอจะเขินอายอยู่บ้าง เหลือบมองเถียนซิ่วเฟินแล้วจึงเอ่ยเสียงค่อย "แม่คะ ตัวฉันสกปรกมากเลย อยากจะเช็ดตัวสักหน่อยค่ะ"

มันรู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวจริงๆ

นับตั้งแต่คลอดลูกจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาครึ่งเดือนกว่าแล้ว หลินมู่อวี่ได้เช็ดตัวที่โรงพยาบาลแค่ครั้งเดียว หลังจากนั้นก็อุดอู้อยู่แต่ในห้องมาตลอด เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการให้นมและดูแลลูกทั้งสอง

หลังคลอดลูกมักจะมีเหงื่อกาฬไหลออกมาตลอด

แม้ว่าจะเป็นช่วงที่อากาศหนาวจัด แต่เสื้อผ้าก็มักจะเปียกชุ่มไปทั้งตัว

ประกอบกับช่วงนี้ที่บ้านกำลังยุ่ง หลินมู่อวี่จึงเกรงใจที่จะให้เถียนซิ่วเฟินต้มน้ำให้ตนเช็ดตัว

เมื่อครู่ทั้งให้นมทั้งเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ลูกสองคน เหงื่อก็ออกจนเปียกไปทั้งตัวอีก

หลินมู่อวี่ทนไม่ไหวจริงๆ ถึงได้เอ่ยปากออกมา

"ดูฉันสิ ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย!"

เถียนซิ่วเฟินวางสี่เป่าลง "ลูก แม่จะไปต้มน้ำให้เดี๋ยวนี้แหละ แต่แค่เช็ดๆ ก็พอนะ ห้ามอาบเด็ดขาด ได้ยินไหม ยังอยู่ในช่วงอยู่เดือน อย่าให้โดนความเย็นเชียว"

หลินมู่อวี่พยักหน้า "ค่ะแม่ ฉันรู้แล้วค่ะ"

เถียนซิ่วเฟินเดินออกไปอย่างเบาฝีเท้าแล้วปิดประตูลง

หลินมู่อวี่ลุกขึ้น เดินไปที่ด้านในสุดของห้อง ตรงนั้นมีตู้ไม้การบูรเก่าคร่ำคร่าตู้หนึ่งวางอยู่ ซึ่งเป็นสินเดิมเพียงชิ้นเดียวของเธอ

หากพูดให้ชัดเจนยิ่งขึ้น มันคือสิ่งเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้เธอ

หีบไม้การบูรเก่าแก่ ด้านบนยังพอมองเห็นสีทาไม้สีแดงคล้ำรางๆ

หลินมู่อวี่เปิดออก ด้านในมีเสื้อผ้าของเธอ และของเก่าแก่ที่เธอนำมาจากบ้านอีกเล็กน้อย

ข้าวของกระจุกกระจิก

มีทั้งหมวกหัวเสือที่น้องชายเคยสวมตอนเด็ก และตั๊กแตนสานที่พ่อสานให้เธอตอนยังเล็ก

หลายชิ้นพังไปแล้ว แต่น่าเสียดายที่เธอทำใจทิ้งไม่ลง

เธอจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตาไปทางอื่น

เธอหยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนออกมา แล้วหยิบหวีค่อยๆ สางผมที่ปล่อยสยายออกให้เรียบร้อย จากนั้นก็หยิบแชมพูไห่โอวที่เซี่ยเจาซื้อมาจากร้านสหกรณ์ออกมา แล้วก้าวออกจากห้องอย่างแผ่วเบา

ยุคสมัยนี้ แต่ละบ้านไม่มีห้องอาบน้ำโดยเฉพาะ

เวลาพวกผู้หญิงจะอาบน้ำ ก็จะไปเช็ดตัวที่มุมด้านในสุดของห้องครัวตรงที่ใช้หั่นผักเลี้ยงหมู

ตอนนี้เถียนซิ่วเฟินต้มน้ำร้อนไว้เต็มหม้อ และยังจงใจไล่พวกผู้ชายในบ้านออกไปรับซื้อหอยขมข้างนอกกันหมด

"เข้าไปเถอะ แม่จะคอยดูเด็กๆ อยู่ในห้อง เสี่ยวเหมยคอยเฝ้าอยู่ข้างนอก ไม่ต้องกังวลหรอก"

หลินมู่อวี่พยักหน้า ประคองกะละมังถือข้าวของเข้าไปเช็ดตัวข้างใน

ส่วนเซี่ยเจาตอนที่กลับมา ก็พบว่านอกกำแพงลานบ้านตนกำลังรับซื้อหอยขมกันอยู่

มีแถวยาวเหยียดเข้าคิวกัน แค่กวาดสายตามองดูก็รู้ว่าส่วนใหญ่ไม่ใช่คนในหมู่บ้านนี้

"แม่เก็บข้าวไว้ให้แก ไปกินอะไรรองท้องก่อนสิ วันนี้มีกระต่ายป่ากับไก่ฟ้าไม่น้อยเลย กินเสร็จแล้วรีบมาช่วยล่ะ ของเยอะเหลือเกิน"

เซี่ยเฉิงเทหอยขมลงถังไม้ไปพลางพูดไปพลาง "เดี๋ยวถ้าเจอเสี่ยวเหมย บอกให้น้องมาคิดเงินนะ ตัวเลขพวกนี้เห็นแล้วฉันปวดหัว"

เซี่ยเจาพยักหน้า

เขาเดินเข้ามาในลานบ้าน ก็เห็นเซี่ยเถียนกำลังถือหนังสือเล่มหนึ่ง นั่งยองๆ อยู่หน้าประตูห้องครัว อ่านอย่างจดจ่อหลงใหล

แม้แต่เขาเรียกเธอไปหลายคำ เธอก็ยังไม่ได้ยิน

"ดูอะไรอยู่ถึงได้ติดลมขนาดนี้"

เซี่ยเจายื่นมือไปดึงหนังสือออกมาจากมือของเซี่ยเถียน

"อ๊ะ! พี่รอง? พี่กลับมาได้ยังไงเนี่ย"

เซี่ยเถียนลุกขึ้นอย่างดีอกดีใจ แล้ววิ่งไปข้างเตา เปิดจานที่เถียนซิ่วเฟินครอบปิดไว้ออก ยกชามข้าวชามหนึ่งมาส่งให้เขา "พี่กินข้าวเถอะ! แม่ตั้งใจเก็บไว้ให้พี่ อย่าปล่อยให้เย็นล่ะ!"

เซี่ยเจารับมาพลางจ๊อบแจ๊บปาก

มันคือข้าวราดไข่ผัดพริก

พริกสีแดงสดเข้าคู่กับไข่ผัดหอมกรุ่น เถียนซิ่วเฟินใส่น้ำมันมาเต็มที่ ตอนนี้มันเยิ้มไหลอยู่ริมจาน ดูแล้วชวนให้น้ำลายสอยิ่งนัก

แม้เซี่ยเจาจะกินไก่ไปตัวหนึ่งแล้ว แต่โบราณว่าไว้ หนุ่มวัยกำลังโต กินจนพ่อแม่แทบหมดตัว

อีกอย่างเขาเพิ่งเดินมาตั้งยี่สิบลี้ ข้าวชามเดียวแค่นี้สบายมาก!

"พี่ใหญ่ให้เธอไปช่วยน่ะ พี่กินข้าวเสร็จแล้วจะตามไป!"

"ได้เลยจ้ะ!"

เซี่ยเถียนวิ่งออกไปช่วยคิดบัญชีอย่างอารมณ์ดี

ลืมเรื่องที่เถียนซิ่วเฟินกำชับไว้เสียสนิท

เซี่ยเจานั่งยองๆ อยู่หน้าประตูห้องครัว กวาดข้าวราดไข่ผัดชามนั้นจนเกลี้ยง จากนั้นจึงลุกขึ้นไปล้างถ้วยชามตะเกียบจนสะอาด แล้วเดินเข้าครัวเตรียมจะเก็บเข้าตู้กับข้าว

สิ่งที่เรียกว่าห้องครัว ก็เป็นแค่กระท่อมดินสองห้องติดกันเท่านั้น

ห้องด้านนอกใช้ทำกับข้าว ก่อเตาไฟไว้ ส่วนห้องด้านในใช้สับหญ้าเลี้ยงหมู เก็บมันเทศ และเสบียงอาหารบางส่วน

ในลานบ้านไม่มีคน ในห้องครัวจึงพลอยเงียบกริบไปด้วย

หูของเซี่ยเจาแว่วได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวบางอย่าง

เป็นเสียงแผ่วเบา คล้ายเสียงซุบซิบกระซิบกระซาบดังขึ้นในพื้นที่เล็กๆ แห่งนี้

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง

หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาคือมีขโมยเข้าบ้าน

จะโทษว่าเขาคิดมากก็ไม่ได้

ตอนนี้ที่บ้านทำมาค้าขาย มีคนคอยจับจ้องอยู่ทุกฝีก้าว อีกทั้งห้องด้านในยังเป็นที่เก็บเสบียงสำคัญของบ้านอีกด้วย

เวลานี้ไม่มีใครอยู่บ้าน แต่ข้างในกลับมีเสียงดังขึ้นมา นอกจากขโมยแล้วยังจะเป็นอะไรได้อีก

เซี่ยเจาใจเต้นระทึกขึ้นมาทันที

เขาตีหน้าขรึม หยิบท่อนไม้สำหรับเขี่ยไฟหน้าเตาขึ้นมาอย่างเบามือ แล้วย่องเข้าไปทางห้องด้านในเงียบๆ

ขณะนี้

หลินมู่อวี่เพิ่งถอดเสื้อผ้าออก ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำร้อนค่อยๆ เช็ดถูร่างกายอย่างละเอียดลออ

ผิวของเธอขาวผุดผ่องยิ่งนัก

ส่วนที่มิดชิดอยู่ในร่มผ้าตลอดทั้งปียิ่งขาวเนียนดั่งหยกเนื้อดี หยาดน้ำไหลรินตามลำคอลงไป ค่อยๆ ไหลผ่านส่วนเว้าส่วนโค้งอันงดงามที่ชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิง

แสงรำไรที่ลอดผ่านหลังคาหญ้าคาผุพังลงมา ยิ่งขับเน้นให้เธอดูขาวผ่องดั่งหยก งดงามราวกับภาพวาด

เซี่ยเจาที่กำลังถือไม้เขี่ยไฟอย่างขึงขัง จึงยืนตะลึงค้างอยู่ตรงนั้น

หา?

เดี๋ยวก่อน

นี่เขา... กำลังเห็นเมียตัวเองเช็ดตัวอยู่เหรอเนี่ย

"ใครน่ะ?!"

หลินมู่อวี่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านหลังเช่นกันอย่างเห็นได้ชัด

เธอตกใจจนทำอะไรไม่ถูก มือคว้าสะเปะสะปะตามสัญชาตญาณ ดึงเสื้อผ้าที่วางกระจัดกระจายอยู่ด้านข้างมาคลุมกายไว้ แล้วหันขวับไปมอง

สายตาทั้งสองสบประสานกัน

ต่างฝ่ายต่างนิ่งอึ้งไปพร้อมกัน

พวงแก้มของหลินมู่อวี่ขึ้นสีระเรื่อด้วยไอน้ำร้อน ดวงตาคู่นั้นราวกับเพิ่งช้อนขึ้นมาจากผืนน้ำ ทั้งฉ่ำชื้น ใสกระจ่าง และบริสุทธิ์

"คุณ... คุณกลับมาได้ยังไงคะ"

เธอเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหูแดงก่ำไปหมด

ทว่าตอนนี้นั่งอยู่บนม้านั่งตัวเตี้ย มือทั้งสองข้างกอดเสื้อผ้าไว้ ชั่วขณะนั้นจึงไม่รู้ว่าควรจะลุกขึ้นยืนหรือจะเช็ดตัวต่อดี

จะว่าไปแล้ว เซี่ยเจาเองก็เป็นสามีของเธอ

แต่ครั้งนั้นทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันตอนที่สติไม่สมบูรณ์

หากพูดให้ถูกต้อง คือตอนที่เซี่ยเจาไร้สติสัมปชัญญะ

ส่วนหลินมู่อวี่นั้น รู้ตัวดีมาตลอดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

เซี่ยเจากระอักกระอ่วนใจจนแทบมุดแผ่นดินหนี