ตอนที่ 81 การประจันหน้า

เซี่ยเจายิ้มแย้มแจ่มใส

"รับทราบครับพี่เย่!"

คำว่าพี่เย่นี้ทำเอาคุณนายเย่ดีใจจนเนื้อเต้น

เธอหยิบชุดที่จัดเข้าคู่กันไว้แล้วถือกระเป๋า เดินฮัมเพลงจากไปด้วยความเบิกบานใจ

ตอนเปิดประตูก็ชนเข้ากับเย่ฮ่าวตงที่เพิ่งรีบร้อนกลับมาพอดี

"ได้ของดีอะไรมาถึงได้ดีใจขนาดนี้"

เย่ฮ่าวตงเอ่ยถาม

คุณนายเย่ค้อนเขาขวับ "ซื้อเสื้อผ้าใหม่จะไม่ให้ดีใจได้ยังไงคะ"

เธอพูดจบก็ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ก่อนจะหันขวับกลับมา "เสี่ยวเซี่ยเป็นคนมีสายตาเฉียบแหลม คุณอย่าไปรังแกเขานะคะ!"

เย่ฮ่าวตงหลุดขำ "รู้แล้วน่า!"

เขาโบกมือ หันหลังเดินเข้าห้องไป รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหายไปในพริบตา

"เสี่ยวจ้าว นายออกไปก่อน"

เขาหันไปสั่งเลขา

"ครับ"

เสี่ยวจ้าวรีบขานรับ หันหลังย่องออกไปอย่างแผ่วเบาแล้วปิดประตูตามหลัง

เย่ฮ่าวตงเดินผ่านเซี่ยเจาไปนั่งลงหลังโต๊ะทำงาน สายตาจับจ้องมองสำรวจชายหนุ่มผู้นี้อย่างเงียบเชียบ

ภายในห้องพลันเงียบสงัดลงทันที

เซี่ยเจายืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว

ครู่ต่อมา เย่ฮ่าวตงก็หัวเราะออกมา

"สหายเสี่ยวเซี่ย ยืนอยู่ทำไม รีบนั่งลงสิ!"

เขาเอ่ย "ดื่มชาหรือยัง ชาหลงจิ่งชั้นยอดก่อนเทศกาลชิงหมิง ลองชิมดูสิว่าชอบไหม ถ้าชอบฉันจะให้เสี่ยวจ้าวห่อให้สักสองชั่ง เอากลับไปดื่มที่บ้าน!"

เซี่ยเจายิ้มพลางกล่าว "ขอบคุณครับท่านรอง ผมลองชิมแล้ว อร่อยมากครับ แต่ที่บ้านผมไม่มีใครดื่มชา เอากลับไปก็เสียของ สู้เก็บไว้ที่ท่านรอง ให้คนที่รู้ซึ้งถึงรสชาติได้ลิ้มลองจะคุ้มค่ากว่าครับ"

เย่ฮ่าวตงลุกขึ้นชงชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วย

เขาสังเกตเซี่ยเจาอยู่ครู่หนึ่ง เห็นอีกฝ่ายมีท่าทีเป็นธรรมชาติ ผึ่งผายเปิดเผย ในใจก็อดประหลาดใจไม่ได้

หรือว่าจะเป็นแค่การเตือนโดยบังเอิญจริง ๆ

เขาใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง จึงตัดสินใจพูดตรงไปตรงมา

"สหายเสี่ยวเซี่ย ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็จะพูดเปิดอกตรง ๆ ในเมื่อการเคลื่อนไหวครั้งนี้นายเตือนเฉิงกัง ก็ย่อมพิสูจน์แล้วว่าพวกเราอยู่ฝ่ายเดียวกัน"

เย่ฮ่าวตงเอ่ยเสียงขรึม "นายบอกฉันได้ไหมว่าไปได้ข่าวนี้มาจากไหน"

เซี่ยเจาหุบรอยยิ้ม จิบน้ำคำหนึ่งแล้วมองเย่ฮ่าวตง "ท่านรองเคยคิดบ้างไหมครับว่าปัญหาอาจจะเกิดจากคนข้างใน"

สีหน้าของเย่ฮ่าวตงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"ผมแค่ทำมาหากินเล็ก ๆ น้อย ๆ บังเอิญได้ยินมาเท่านั้นครับ"

เซี่ยเจาเอ่ย "แต่ผมได้ยินพวกเขาพูดถึงคนคนหนึ่งชื่อเฉียนหมิงขุย ท่านรองรู้จักไหมครับ"

วินาทีนั้น สีหน้าของเย่ฮ่าวตงพลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง!

ความจริงแล้ว

การหาหนอนบ่อนไส้นั้นไม่ยากเลย

สำหรับเซี่ยเจาที่ได้กลับชาติมาเกิดใหม่ ยิ่งไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร

ตำแหน่งข้าราชการพวกนี้ มีหัวผักกาดหนึ่งหัวต่อหนึ่งหลุม ขอเพียงดูว่าหลังจากเย่ฮ่าวตงล้มลงแล้วใครได้ประโยชน์ก็รู้ได้ทันที

ชาติก่อน เซี่ยเจาเคยเห็นการโยกย้ายบุคลากรของสำนักยาสูบ

นับตั้งแต่เฉิงกังมีเรื่อง เฉียนหมิงขุยก็ขึ้นมาเป็นเบอร์สองของสำนักยาสูบ ทั้งยังสร้างผลงานใหญ่จนได้รับการลงหนังสือพิมพ์ยกย่องเชิดชู

ส่วนว่าผลงานนี้ได้มาจากไหน ย่อมไม่ต้องพูดให้มากความ

"เป็นมันจริง ๆ!"

สีหน้าของเย่ฮ่าวตงย่ำแย่ถึงขีดสุด

"บัดซบ! กูอุตส่าห์ประคบประหงมพามันมาถึงตำแหน่งนี้ มันกล้าทรยศกูเรอะ!"

เย่ฮ่าวตงผุดลุกขึ้นพรวด ถ้วยชาตรงหน้าถูกปัดคว่ำ ตกลงพื้นแตกกระจายเกลื่อน

เขาโกรธจนกำหมัดแน่น พอนึกขึ้นได้ว่าเซี่ยเจายังอยู่ จึงข่มอารมณ์ที่เสียกิริยาเอาไว้

"สหายเสี่ยวเซี่ย เรื่องคราวนี้ฉันต้องขอบใจนายจริง ๆ!"

เย่ฮ่าวตงมองเซี่ยเจาด้วยสายตาเป็นประกายคมกริบ "ว่ามาเถอะ! นายอยากได้อะไร ฉันให้ได้หมด!"

ชั่วพริบตานั้น จะบอกว่าไม่หวั่นไหวก็คงเป็นไปไม่ได้

เงินทองงั้นหรือ

อำนาจงั้นหรือ

หรือจะเป็นบ้านช่องและหน้าร้านที่จับต้องได้มากกว่า

ความคิดมากมายแล่นผ่านหัวของเซี่ยเจาไปทีละอย่าง แต่เมื่อใจเย็นลง เขาก็ปฏิเสธมันทิ้งทั้งหมด

สิ่งที่เย่ฮ่าวตงทำอยู่นั้นไม่ต่างอะไรกับการเดินไต่ลวด ไม่แน่ว่าวันไหนอาจจะพังครืนลงมา

และเมื่อถึงเวลานั้น สิ่งของที่เขาขอไปจากมืออีกฝ่าย ก็จะกลายเป็นหลักฐานมัดตัวแน่นหนา เป็นระเบิดเวลาดี ๆ นี่เอง!

เขาจะถลำลึกเกินไปไม่ได้!

เซี่ยเจาค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง สุดท้ายก็มองเย่ฮ่าวตงพลางยิ้มแล้วเอ่ย "ท่านรองเย่ก็ทราบ ผมเป็นแค่พ่อค้าหาเช้ากินค่ำ ถ้าท่านรองเย่อยากจะขอบคุณผมจริง ๆ สู้ให้คุณนายเย่ช่วยอุดหนุนการค้าของผมบ่อย ๆ ดีกว่าครับ แล้วถ้าวันหน้าผมเจอเรื่องยุ่งยาก ค่อยช่วยพูดจาไกล่เกลี่ยให้สักคำก็พอแล้วครับ"

คำพูดไม่อาจพูดให้ตายตัวจนเกินไปได้

หากวันหน้าเขาอยากเปิดร้านค้า ไม่ว่าจะเช่าห้องแถวหรือทำใบอนุญาตประกอบการค้า ล้วนต้องอาศัยเส้นสายทั้งสิ้น

บอกกล่าวไว้ล่วงหน้าก่อน

เผื่อว่าจะได้ใช้ประโยชน์ในวันข้างหน้า

เย่ฮ่าวตงเห็นว่าเซี่ยเจาไม่ได้เรียกร้องเกินตัว ในใจก็อดไม่ได้ที่จะมองเขาใหม่อย่างชื่นชมขึ้นอีกหลายส่วน

เจ้าหนุ่มคนนี้ จิตใจมั่นคงเด็ดเดี่ยว วันหน้าต้องสร้างความสำเร็จยิ่งใหญ่แน่นอน!

เขาทอดถอนใจด้วยความซาบซึ้ง อีกทั้งยังรู้สึกขอบคุณจากใจจริง อดไม่ได้ที่จะดึงลิ้นชักโต๊ะเปิดออก หยิบบุหรี่หงส์เหินออกมาสองแถวยัดใส่มือเซี่ยเจา

"อันนี้นายต้องรับไว้นะ!"

เย่ฮ่าวตงไม่เปิดโอกาสให้เซี่ยเจาปฏิเสธ "ชีวิตฉันมีค่ามากกว่าบุหรี่สองแถวนี้เยอะมากนัก!"

เซี่ยเจาจนใจ จึงไม่ได้ปฏิเสธอีก

เมื่อเดินตามเฉิงกังออกมาจากสำนักยาสูบ ทั้งหมดก็พากันถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมกัน

เฉิงกังดึงแขนเซี่ยเจา มุ่งหน้าตรงไปยังร้านไก่ย่างทันที

เขาสั่งเหล้ามาสองขวด และสั่งเป็ดมาอีกสามตัว ผลักทั้งหมดมากองตรงหน้าเซี่ยเจา

"มาๆๆ! คนละตัวไปเลย! ดื่มเหล้าแล้ว พวกเราก็เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายกัน!"

เฉิงกังรินเหล้าจนเต็ม แล้วฉีกน่องไก่ส่งให้เซี่ยเจา เอ่ยอย่างตื่นเต้น "น้องเซี่ย เหล้าจอกนี้แกต้องดื่มนะ ถ้าไม่ได้แก ป่านนี้ฉันคงได้กินลูกปืนไปแล้วจริงๆ!"

เซี่ยเจาหัวเราะออกมา

เขาขัดไม่ได้ จึงทำได้เพียงดื่มไปหนึ่งจอก ก่อนจะเลื่อนจอกออกไป "พี่เฉิง เหล้าผมก็ดื่มแล้ว ผมก็นับพี่เป็นพี่น้องเหมือนกัน พี่อย่าได้เกรงใจผมขนาดนี้เลยครับ"

เฉิงกังพยักหน้ารัวๆ

"ใช่ๆๆ เดี๋ยวถ้าน้องสะใภ้โกรธขึ้นมาจะไม่ดี!"

เขายัดน่องไก่ใส่มือเซี่ยเจาอีกครั้ง "กินไก่สิ! ไก่ร้านนี้อร่อยที่สุดแล้ว! แกชิมดู!"

เซี่ยเจารับมาแล้วกัดไปคำหนึ่ง รสชาติหอมอร่อยเป็นเลิศ ฉ่ำน้ำเนื้อจริงๆ

เขาอดไม่ได้ที่จะหันไปสั่งเถ้าแก่อีกสองตัว ให้ห่อกลับบ้านเตรียมนำไปให้คนที่บ้านกิน

ตลอดมื้อนี้ เฉิงกังแทบจะเปิดอกพูดจนหมดเปลือก สิ่งที่ควรพูดหรือไม่ควรพูดก็เล่าออกมาจนสิ้น

เพียงแต่พอเอ่ยถึงเรื่องในวันนั้น ไม่ว่าจะเป็นเฉิงกังหรือแม้กระทั่งหู่จื่อที่เงียบมาตลอด ต่างก็หน้าซีดเผือด

ความรู้สึกแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตายนั้น ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

"ฉันมองออกทะลุปรุโปร่งแล้ว เงินพวกนี้มีปัญญาหาแต่ไม่มีชีวิตใช้! แค่ฉันคนเดียวก็ช่างเถอะ แต่จะพาลูกน้องข้างล่างไปกินลูกปืนตามฉันไม่ได้!"

เฉิงกังกัดฟันพูด

หู่จื่อเองก็ไม่พูดอะไร

เซี่ยเจาตบไหล่เฉิงกังเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

ครู่ต่อมา เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า "เรื่องขายบุหรี่พักไว้ก่อนเถอะครับ ตอนนี้คงมีหลายสายตาจับจ้องอยู่ รอให้เรื่องซาลงแล้วค่อยเปลี่ยนอาชีพใหม่ ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้วครับ"

เฉิงกังทอดถอนใจยาว "คงทำได้แค่นั้นแหละ"

ทั้งสองคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง พอกินไก่เสร็จ เฉิงกังก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ หันไปมองเซี่ยเจาแล้วเอ่ย "เมื่อกี้แกบอกว่าแกค้าขายหอยขมอยู่แถวทางใต้ของเมืองใช่ไหม"

"ครับ ทำมาสักพักแล้ว"

"อย่างนั้นนี่เอง ช่วงนี้แกก็ระวังตัวหน่อยล่ะ ไม่แน่อาจจะโดนพวกไม่ดูตาม้าตาเรือเพ่งเล็งเข้า"

เฉิงกังเรอออกมาด้วยฤทธิ์เหล้า "แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องกังวลอะไรนักหนาหรอก ถ้าพวกมันกล้ามาหาเรื่องจริง กูจะสั่งสอนให้พวกมันต้องเสียใจไปตลอดชีวิต!"

เขาพูดจบ ก็ตบไหล่เซี่ยเจาอีกครั้ง

"น้องชาย! ถ้าเจอปัญหาเข้าจริงๆ ต้องมาหาฉันนะ! สองสามวันนี้ฉันจะอยู่ที่ตรอกหมายเลขสองแถวทางใต้ของเมือง ตรงบ้านที่รับซื้อของเก่านั่นแหละ! บอกชื่อฉันได้เลย!"

เซี่ยเจายิ้มพลางยกจอกเหล้าขึ้น แล้วดื่มเหล้าจอกสุดท้ายลงไป

"ขอบคุณมากครับพี่เฉิง!"