ตอนที่ 80 กระเป๋าขายออกแล้ว!

บนนิ้วมือยังสวมแหวนทองไว้หลายวง ซ้ำยังมีแหวนเพชรที่น่าจะเป็นของนอกอีกหนึ่งวง

สองเท้าสวมรองเท้าหนังวัวส้นปานกลางสำหรับสตรี ขัดจนเงาวับเป็นมันเลื่อม

มีคำเดียวที่จะบรรยายได้ นั่นคือ หรูหราแพรวพราวไปด้วยเพชรนิลจินดา

แต่พอลองคิดดูก็สมควรอยู่

ที่นี่คือสำนักยาสูบ หน่วยงานที่มั่งคั่งที่สุดในบรรดาหน่วยงานทั้งอำเภอ

หล่อนจะใส่อะไรก็ไม่แปลกทั้งนั้น

เซี่ยเจาใคร่ครวญในใจเสร็จสิ้น ใบหน้าก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมา เขาวางเอกสารในมือลง มองคุณนายเย่แล้วเอ่ยถาม "คุณนายเย่ครับ ผมขอถามหน่อยว่า คนพวกนั้นวิจารณ์การแต่งตัวของคุณนายว่าอย่างไรบ้างครับ"

วิจารณ์อย่างนั้นหรือ

คุณนายเย่เม้มปาก ส่งเสียงฮึดฮัด "พวกจนกรอบพรรค์นั้นจะวิจารณ์อะไรได้อีก ก็หาว่าฉันแต่งตัวเชยเฉิ่มน่ะสิ! พวกหล่อนน่ะเนื้อตัวมีแต่กลิ่นสาบคนจน ฉันยังไม่ทันได้รังเกียจพวกหล่อนเลย!"

เซี่ยเจาเข้าใจในทันที

เขายิ้มกว้าง มองคุณนายเย่พลางเอ่ยขึ้น "ถ้าอย่างนั้นให้ผมลองเลือกชุดให้คุณนายเย่สักชุด แล้วคุณนายลองดูดีไหมครับ"

"เอาสิ!"

เซี่ยเจาลุกขึ้นยืน

เขามองดูกล่องกระดาษหลายใบที่วางอยู่บนพื้น ทั้งหมดถูกห่อไว้ด้วยกระดาษไขของร้านค้าของรัฐ

คุณนายเย่เอ่ยว่า "เธอเปิดดูสิ ข้างในเป็นเสื้อผ้าสำเร็จรูปทั้งนั้น ล้วนเป็นแบบที่ฮิตที่สุดในเมืองเอก ถ้ายังไม่ถูกใจฉันค่อยให้คนไปซื้อที่เมืองเอกมาใหม่อีก ยังไงก็ต้องซื้อชุดสวย ๆ มาได้แน่!"

เซี่ยเจาได้ยินดังนั้นจึงวางรูปลง ย่อตัวลงนั่งมองดูกล่องกระดาษ

มีทั้งหมดแปดชุด

เขาเปิดออกทีละกล่องตามลำดับ เสื้อผ้าอันประณีตงดงามก็ปรากฏสู่สายตาทีละชุด

สัมผัสที่จับต้องได้ล้วนดีเยี่ยม ถือเป็นเนื้อผ้าที่ดีที่สุดเท่าที่จะผลิตได้ในยุคสมัยนี้แล้ว

ไม่เหมือนผ้าพื้นเมืองหรือผ้าเต๋อเชวี่ยเหลียงที่หยาบกระด้างและไม่ระบายอากาศ เนื้อผ้าพวกนี้นุ่มละมุนแนบผิว สีสันสดใส วางซ้อนทับกันเผยให้เห็นความหรูหราฟุ่มเฟือยที่สุดของยุคนี้ตรงหน้าเซี่ยเจา

เขากวาดตามองดูทีละชุด

เปลือกตากระตุกยิก ๆ

ต้องยอมรับเลยว่ารสนิยมของคุณนายเย่ผู้นี้ช่างมีเอกลักษณ์จริง ๆ

อะไรแพงก็ซื้ออันนั้น

ผ้าไหมสีฉูดฉาด ขนมิ้งขนสัตว์ ซ้ำยังมีสารพัดชุดที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าลายตาพร้อยไปหมด

เซี่ยเจาทั้งระอาทั้งขบขัน

ที่คุณนายเย่โดนคนเขาวิจารณ์ว่าเชยเฉิ่ม ก็ไม่ใช่ว่าจะไร้เหตุผลเอาเสียเลย

เซี่ยเจาจัดคู่เสื้อผ้าเหล่านี้ในหัวใหม่อย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็เริ่มลงมือ

อันดับแรกต้องเอาผ้าพันคอไหมกับปกคอขนสัตว์รอบคอออกไปให้หมด เดิมทีหล่อนก็คอสั้นอยู่แล้ว หากประดับประดาช่วงคอมากเกินไปจะยิ่งทำให้ดูเตี้ยตัน และยิ่งเน้นจุดด้อยเรื่องคอสั้นให้เด่นชัดขึ้นไปอีก

รูปร่างท่อนบนของหล่อนค่อนข้างท้วม

ดังนั้นท่อนบนจึงต้องใช้สีเข้ม ส่วนท่อนล่างที่เพรียวกว่าก็ต้องเลือกกระโปรง เพื่อเผยให้เห็นข้อเท้าที่เรียวเล็ก ช่วยลดทอนน้ำหนักทางสายตา...

เขาจับคู่ชุดอย่างตั้งอกตั้งใจ

ถึงขนาดจับคู่ชุดออกมาได้ถึงสามชุด

ยี่สิบนาทีต่อมา เซี่ยเจาก็ลุกขึ้นยืน นำเสื้อผ้าทั้งสามชุดมาคลี่ให้คุณนายเย่ดู

"สองชุดนี้ใส่ในชีวิตประจำวันเหมาะมากครับ ดูสุขุมสง่างาม ภูมิฐานและสำรวม"

เซี่ยเจาพูดจบก็ยกชุดสุดท้ายขึ้นมา "ชุดนี้เป็นเสื้อโค้ตกระดุมสองแถวสีอูฐ ข้างในจับคู่กับกระโปรงและเสื้อซับตัวในสีเข้ม คอกว้าง สวมสร้อยคอสักเส้นก็จะสวยมาก ช่วยขับให้คอดูเรียวยาว และดึงสง่าราศีของคุณนายออกมาได้ดีที่สุดครับ"

แววตาของคุณนายเย่เป็นประกายขึ้นมา

หล่อนจ้องมองชุดนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาว่า "แต่ว่า มันจะไม่ดูซอมซ่อไปหน่อยเหรอ"

มันเรียบเกินไป

ปกติหล่อนเคยชินกับความหรูหราแพรวพราว พอจู่ ๆ ต้องมาจับคู่ด้วยชุดสีเรียบ ๆ จึงทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง

จะพูดยังไงดีล่ะ

หล่อนกับเย่ฮ่าวตงต่างก็บุกบั่นตรากตรำไต่เต้ามาจากพนักงานตัวเล็ก ๆ ผ่านวันเวลาที่ลำบากยากแค้นมามาก พอจู่ ๆ มั่งมีขึ้นมา หล่อนจะไปทนเก็บงำซ่อนไว้ได้อย่างไรกัน

หากจะเปรียบเทียบแบบไม่ค่อยตรงนักก็คงเหมือนกับ... มั่งมีแล้วไม่กลับบ้านเกิด ก็ไม่ต่างอะไรกับสวมชุดผ้าไหมแพรพรรณเดินเฉิดฉายในยามค่ำคืน

หล่อนยากจะทำใจยอมรับได้จริง ๆ

"แค่ก ๆ"

เซี่ยเจายกมือป้องปากไอเบา ๆ ชำเลืองมองคุณนายเย่ "คุณนายคิดว่ามันเรียบเกินไปหรือครับ"

คุณนายเย่พยักหน้า

"ฉันจะทำให้สำนักยาสูบของเราเสียหน้าไม่ได้หรอกนะ!"

เซี่ยเจายิ้มพลางยื่นมือไปหยิบห่อกระดาษไขที่ตัวเองนำติดตัวมา

"นี่อะไรน่ะ"

คุณนายเย่ถามด้วยความสงสัย

เซี่ยเจาแกะห่อบรรจุภัณฑ์อย่างใจเย็น ได้ยินดังนั้นก็พูดหยอดให้อยากรู้ "นี่คือจุดชูโรงที่จะแต่งแต้มให้สมบูรณ์แบบครับ"

เมื่อกระดาษไขแผ่นสุดท้ายหลุดร่วงลง กระเป๋าที่อยู่ด้านในก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าคุณนายเย่

มันคือกระเป๋าที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าประณีตและงดงามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

งานปักมือ ลายเมฆมงคล รูปแบบแปลกใหม่ทันสมัย และจุดที่ช่วยขับเน้นให้โดดเด่นสะดุดตาที่สุดก็คือขนกระต่ายอันพลิ้วไหวดั่งมีชีวิตชั้นนั้น ขนนุ่มละเอียดหนาแน่น มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นขนสัตว์แท้

ส่วนหูหิ้วก็ยิ่งตั้งตรงอยู่ทรง พอนำมาจับคู่กับอะไหล่โลหะแวววาว ยิ่งขับเน้นความหรูหราหนักแน่นและภูมิฐาน

มันวางนิ่งอยู่บนโต๊ะ ทว่ากลับตรึงสายตาของคุณนายเย่จนไม่อาจละไปไหนได้อีก

เธอลุกขึ้นยืนพลางอุทานด้วยความประหลาดใจ "กระเป๋าใบนี้สวยจัง!"

เซี่ยเจายิ้มพลางกล่าว "คุณนายสายตาเฉียบแหลมมากครับ นี่เป็นกระเป๋าถือที่ทำด้วยมือล้วน ใช้ผ้าจัดสรรพิเศษที่หาได้ยาก ส่วนขนกระต่ายด้านบนก็เป็นกระต่ายฤดูหนาวที่เก็บขนมาตอนสภาพขนสวยสมบูรณ์ที่สุด พอนำมาจับคู่กับชุดนี้ของคุณนาย จะช่วยขับเน้นให้โดดเด่นขึ้นมาทันตา ไม่มีอะไรเหมาะไปกว่านี้อีกแล้วครับ"

เรียบงั้นหรือ

ถ้าอย่างนั้นก็จับคู่กับกระเป๋าที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าประณีตและหรูหราสูงส่งขั้นสุดไปเลย

เช่นนี้แล้วมันย่อมเป็นสิ่งที่ช่วยเติมเต็มให้สมบูรณ์แบบที่สุด และจะกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนในงานอย่างแน่นอน!

"ขอดูหน่อยสิ!"

คุณนายเย่อดรนทนไม่ไหวจนต้องลุกขึ้นมา ยื่นมือออกไปหยิบกระเป๋าใบนี้มาถือไว้ในมือ

พอได้สัมผัสจริง เธอก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความประณีตและสัมผัสอันเปี่ยมคุณภาพของกระเป๋าใบนี้

เธอไม่เคยเห็นกระเป๋าที่สวยขนาดนี้มาก่อนเลย!

"นี่ไปเอามาจากไหนเนี่ย ไม่ใช่ของจากห้างสรรพสินค้าใช่ไหม ขนาดในตึกสรรพสินค้าที่เมืองเอกของมณฑล ฉันยังไม่เคยเห็นกระเป๋าแบบนี้เลย!"

คุณนายเย่ถือกระเป๋าแล้วมองดูเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกหน้าต่าง

ดูเหมือนคนทั้งร่างจะเปลี่ยนไปเลย!

เธอชอบมันมากจริง ๆ!

"นี่เป็นกระเป๋าของร้านตัดเย็บเก่าแก่จิ่นซิ่วครับ"

เซี่ยเจายิ้มแล้วเอ่ย "ร้านพวกเขามีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าร้อยปี นี่เป็นแบบใหม่ที่เพิ่งออก เย็บด้วยมือล้วน ใบหนึ่งต้องใช้เวลาทำถึงครึ่งเดือน แถมทั่วทั้งเมืองเอกของมณฑล นี่เป็นใบแรกเลยครับ ในอนาคตอย่างมากที่สุดก็จะผลิตแค่ยี่สิบใบเท่านั้น"

"ซื้อก่อนก็ได้ใช้ก่อน คุณนายเย่คิดว่าอย่างไรครับ"

แนวคิดการตลาดแบบผลิตจำนวนจำกัดถูกเซี่ยเจานำมาใช้ได้อย่างเชี่ยวชาญช่ำชอง

คุณนายเย่ยิ่งฟัง ดวงตาก็ยิ่งเป็นประกาย!

ใบแรกเชียวนะ!

"กระเป๋าใบนี้ราคาเท่าไหร่ ขายให้ฉันได้ไหม"

คุณนายเย่โบกมืออย่างใจป้ำ "บอกราคามาเลย!"

เซี่ยเจาแสร้งทำเป็นลำบากใจ "เดิมทีกระเป๋าใบนี้ตั้งใจจะเอาไปแขวนโชว์ในร้านครับ แต่ในเมื่อคุณนายเย่อยากได้ ผมตัดสินใจแทนให้ก่อนได้ จะขายใบแรกนี้ให้คุณนายครับ"

"ใบละหนึ่งร้อยแปดสิบแปดหยวน คุณนายเห็นว่าอย่างไรครับ"

คุณนายเย่ขมวดคิ้ว เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วมองเซี่ยเจาพลางเอ่ย "เอาอย่างนี้ ฉันเพิ่มให้อีกหนึ่งร้อยหยวน ให้เธอสามร้อยหยวนไปเลย เธอรับประกันกับฉันได้ไหมว่าก่อนงานเลี้ยงมะรืนนี้ จะมีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่มีกระเป๋าใบนี้"

เธอไม่อยากโดนใครแย่งซีนอีกแล้ว!

มะรืนนี้

กระเป๋าใบนี้เซี่ยเจาแค่ตั้งใจเอามาหยั่งกระแสตอบรับของตลาดพอดี เวลาสองวันย่อมเพียงพอให้เขาทำกระเป๋าชุดต่อไป

"ได้แน่นอนครับ!"

เซี่ยเจายิ้มพลางกล่าว "ผมจะแจ้งเถ้าแก่ไว้ให้ คุณนายวางใจได้เลยครับ ตอนไปร่วมงานเลี้ยง กระเป๋าใบนี้ของคุณนายจะเป็นหนึ่งไม่มีสอง ช่วยเชิดหน้าชูตาได้อย่างสมศักดิ์ศรีแน่นอน!"

คุณนายเย่พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

ทันใดนั้นเธอก็สั่งให้เลขาเก็บกระเป๋าและเสื้อผ้าทั้งหมดไว้

และให้เลขาไปเบิกเงินมา เป็นธนบัตรต้าถวนเจี๋ยเต็ม ๆ สามสิบใบ แล้วยัดใส่มือเซี่ยเจาทันที

"พ่อหนุ่มชื่ออะไรน่ะ สายตาเข้าทีเลยนี่"

คุณนายเย่เอ่ยถามด้วยความพอใจ

"เซี่ยเจาครับ"

"เสี่ยวเซี่ย เอาอย่างนี้นะ ต่อไปถ้าร้านตัดเย็บจิ่นซิ่วของพวกเธอมีกระเป๋าแบบใหม่ออกมาอีก ให้ส่งมาที่สำนักการคลังใบหนึ่ง ราคาเท่าไหร่ก็ให้เสี่ยวจ้าวเบิกจ่ายให้เธอได้เลย"

คุณนายเย่หาวออกมาทีหนึ่ง "จำไว้นะ ใบแรกต้องเอามาให้ฉัน ราคาเท่าไหร่ก็ไม่สำคัญ!"