ตอนที่ 79 คุณนายเย่

เฉิงกังกับหู่จื่อกลัวว่าเซี่ยเจาจะหนี

ทั้งสองคนหิ้วปีกเซี่ยเจาเดินไปไกลถึงสองลี้ถึงยอมหยุด

"เฮ้อ!"

อย่างไรเสียเซี่ยเจาก็เป็นผู้ชายตัวโตเต็มวัย น้ำหนักตัวใช่จะน้อย พอเท้าแตะพื้น ก็ได้ยินเสียงเฉิงกังกับหู่จื่อก้มตัวเอามือยันเข่า หอบหายใจแฮ่ก ๆ

"พี่เฉิง?"

เซี่ยเจามองเขาอย่างขำ ๆ "พี่มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ"

เฉิงกังปาดเหงื่อบนหน้าผาก สองมือค้ำขา เงยหน้ามองเซี่ยเจา ในที่สุดก็หายเหนื่อยจนพูดได้

"ก็ใช่น่ะสิ! ไอ้หนูนี่ ลื่นยิ่งกว่าปลาไหลเสียอีก! ข้าไปดักรอที่ลานเต้นรำอู่หวังตั้งครึ่งค่อนวัน แทบจะพลิกอำเภอหูตงหาเอ็งอยู่แล้ว!"

พูดจบ เฉิงกังก็ชี้ไปที่สำนักยาสูบด้านหลัง "ถ้าเอ็งยังไม่มา ข้าคงไม่มีหน้าไปส่งงานให้เขาจริง ๆ แล้ว"

เซี่ยเจาหรี่ตาลงเล็กน้อย

เขาเป็นคนหัวไว เพียงแค่คิดแวบเดียวก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

"คนหนุนหลังพี่เหรอครับ"

เซี่ยเจาถาม

เฉิงกังพยักหน้า ตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วพูดเสียงขรึม "เรื่องนี้ถือว่าข้าติดหนี้บุญคุณเอ็งครั้งหนึ่ง ถือเป็นมิตรภาพร่วมเป็นร่วมตาย ข้าจะจำไว้ ขอบใจนะ"

เซี่ยเจาโบกมือ

เขาเดินตามเฉิงกังเข้าไปข้างใน ก็พบชายหนุ่มคนหนึ่งยืนรออยู่ที่หน้าประตูพอดี

อายุราว ๆ ยี่สิบเจ็ดแปดปี เห็นใครก็ยิ้มให้ ดูเป็นมิตรและกระตือรือร้นมาก พอมองเห็นเซี่ยเจาก็รีบยื่นมือออกมาก่อนอย่างกระตือรือร้น "นี่คงเป็นน้องชายเซี่ยสินะ ดูหนุ่มแน่นมีความสามารถ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา!"

เฉิงกังแนะนำ "นี่คือเซี่ยงเจี่ยฟ่าง หัวหน้าแผนกจัดสรรประจำสำนักยาสูบ การจัดสรรยาสูบในอำเภอเราทั้งหมดอยู่ใต้การดูแลของเขานี่แหละ"

แผนกจัดสรรงั้นเหรอ

จุ๊ ๆ

ตำแหน่งอู่ข้าวอู่น้ำแท้ ๆ

หากได้นั่งเก้าอี้ตำแหน่งนี้ แถมมีแบ็กคอยหนุนหลังอีก ตำแหน่งนี้ต่อให้เอาทองพันชั่งมาแลกก็ไม่ยอม!

เซี่ยเจายิ้มพลางยื่นมือไปจับ "หัวหน้าเซี่ยงเกรงใจไปแล้วครับ ท่านอายุน้อยแค่นี้แต่ได้นั่งตำแหน่งใหญ่โต นี่สิถึงเรียกว่าหนุ่มแน่นมีความสามารถ อนาคตข้างหน้าต้องก้าวหน้าไร้ขีดจำกัดแน่นอนครับ!"

คำพูดนี้แทงใจดำเข้าเป้าถูกใจเซี่ยงเจี่ยฟ่างอย่างจัง!

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยงเจี่ยฟ่างดูจริงใจขึ้นมาก เขาจ้องมองเซี่ยเจา พลางลอบประเมินอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ

คนผู้นี้พอเจอเขา ก็ไม่ถ่อมตนจนต่ำต้อยและไม่อวดเบ่ง ไม่มีความตื่นตระหนกลนลานแม้แต่น้อย

เห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่เคยผ่านโลกกว้างมาไม่น้อย!

ในใจจึงยิ่งนึกชื่นชมและให้ราคากับเซี่ยเจาขึ้นอีกหลายส่วน

เขายิ้มพร้อมทำท่าผายมือเชิญ "น้องชายเซี่ย รองผู้อำนวยการเย่ของเราพูดถึงนายอยู่ตลอดเลยนะ! วันนี้ในที่สุดนายก็มาเสียที ไม่อย่างนั้นท่านคงตามจี้พวกเราที่เป็นลูกน้องอีกแน่"

รองผู้อำนวยการเย่?

เปลือกตาของเซี่ยเจาขยับกระตุก

จุ๊ ๆ

ดูท่าอิทธิพลเบื้องหลังของสองคนนี้จะไม่เบาเลยทีเดียว!

เขาตามไปอย่างสงบนิ่ง จนกระทั่งถึงห้องทำงานห้องสุดท้ายที่ชั้นสามของสำนักยาสูบ

เซี่ยงเจี่ยฟ่างเคาะประตูเบา ๆ

แต่ด้านในกลับมีเสียงผู้หญิงวัยกลางคนดังออกมาอย่างเนือย ๆ "ใครน่ะ"

เซี่ยงเจี่ยฟ่างรีบพูด "พี่สะใภ้อยู่เหรอครับ ผมเอง เสี่ยวเซี่ยงครับ!"

"เสี่ยวเซี่ยงเองเหรอ เข้ามาสิ! ประตูไม่ได้ล็อก"

เซี่ยงเจี่ยฟ่างผลักประตู แล้วหันไปพูดกับเซี่ยเจา "รองผู้อำนวยการเย่อยากพบนายแค่คนเดียว"

เขายิ้มอย่างขออภัย แล้วหันไปมองเฉิงกัง "กังจื่อไปนั่งเล่นที่ห้องทำงานฉันสักพักไหม ดื่มชาหน่อย?"

เฉิงกังลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก

สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเขาไม่อยากก้าวเข้าไปข้างในสักนิด!

เฉิงกังพยักหน้ารัว ๆ แล้วหันไปมองเซี่ยเจา ยื่นมือตบหลังเขา "น้องชาย รอเอ็งออกมา พี่จะเลี้ยงไก่ย่าง!"

พูดจบ เฉิงกังก็ลากตัวหู่จื่อรีบจ้ำอ้าวหนีไปราวกับวิ่งหนีภัย

เซี่ยเจา "..."

รอเขาออกมา

ฟังคำพูดนี้แล้วทำไมมันแปร่ง ๆ ชอบกล

เซี่ยงเจี่ยฟ่างพาเซี่ยเจาเดินเข้าไป แล้วปิดประตูตามหลัง

ภายในห้องมีโต๊ะไม้พะยูงตัวใหญ่ ผนังแขวนภาพอักษรพู่กันจีนอยู่หลายภาพ ข้าง ๆ วางเก้าอี้พนักพิงไม้พะยูงสองตัว บนโต๊ะมีรูปปั้นผีซิววางประดับอยู่

เซี่ยเจาปรายตามองรอบหนึ่งแล้วสรุปได้ทันที... รวย

เป็นที่รู้กันดีว่าสำนักยาสูบเป็นหน่วยงานที่ร่ำรวยอู้ฟู่ที่สุด

พอกวาดตาดูรอบหนึ่งก็เป็นเช่นนั้นจริง หากเขาดูไม่ผิด แค่โต๊ะไม้พะยูงหลังใหญ่นี้ตัวเดียว ในยุคนี้ก็มีราคาหลายหมื่นหยวนแล้ว

ขณะนั้น มีผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังนั่งพิงอยู่ข้างโต๊ะไม้พะยูง

เธอชำเลืองมองเซี่ยเจากับเซี่ยงเจี่ยฟ่างแวบหนึ่งแล้วพูดขึ้น "มีสินค้าล็อตหนึ่งมีปัญหานิดหน่อย เขาออกไปจัดการ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว พวกเธอนั่งตามสบายเถอะ"

คุณนายเย่พูดจบก็โบกมือ วินาทีต่อมา เลขานุการที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลาก็รีบไปชงชาทันที

เซี่ยงเจี่ยฟ่างรีบลุกขึ้นพูดว่า "พี่สะใภ้ครับ แผนกของผมยังมีงานอยู่ ชาคงไม่ดื่มแล้ว นี่คือคนที่พี่เย่อยากพบ เดี๋ยวรบกวนพี่บอกพี่เย่สักคำก็พอครับ"

คุณนายเย่ส่งเสียงอืมในลำคอคำหนึ่ง เซี่ยงเจี่ยฟ่างจึงรีบเดินออกไป

เลขานุการยกชาเข้ามาวางไว้ข้างกายของคุณนายเย่กับเซี่ยเจา

คุณนายเย่ถือถ้วยชา นั่งลงตรงข้ามเซี่ยเจา พลางมองสำรวจพ่อหนุ่มตรงหน้าแวบหนึ่ง

รูปร่างสูง หน้าตาหล่อเหลา ดูอ่อนเยาว์สดใสเป็นอย่างยิ่ง

"อายุเท่าไหร่ล่ะ"

"สิบแปดครับ"

"ทำงานอะไรอยู่"

"ทำธุรกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ ครับ ตอนนี้ตั้งใจจะทำกระเป๋าผู้หญิง"

เซี่ยเจาตอบอย่างจริงจัง

กระเป๋าผู้หญิงงั้นเหรอ

คุณนายเย่ไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไร

เธอเงยหน้าขึ้น กวาดตามองเซี่ยเจาตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางเอ่ยถามอย่างสงสัย "เธอนี่นะ"

พ่อหนุ่มตรงหน้าดูไม่เหมือนคนทำอาชีพนี้เอาเสียเลยจริง ๆ

แม้หน้าตาจะหล่อเหลาคมคาย แต่เสื้อผ้าชุดนี้ดูธรรมดาเกินไป

มองดูแล้วซอมซ่อ

มีตรงไหนเหมือนคนที่คลุกคลีกับเรื่องพวกนี้กัน

ทว่าเซี่ยเจากลับนิ่งเฉยเปิดเผย ปล่อยให้เธอมองตามสบาย

เขาลุกขึ้นยืน มองคุณนายเย่ และเริ่มเสนอตัวอย่างสุภาพไม่นอบน้อมและไม่หยิ่งยโส

"มิสู้ให้ผมลองช่วยจับคู่ชุดให้คุณนายสักชุดไหมครับ สวยหรือไม่สวย คุณนายเป็นคนตัดสินเองเลย!"

โอ้โฮ

เธอเริ่มจะชื่นชมความกล้าของเซี่ยเจาขึ้นมาบ้างแล้ว

"งั้นก็ประจวบเหมาะพอดี มะรืนนี้คุณนายหวังจะจัดงานเลี้ยง ลองเลือกเสื้อผ้าให้ฉันสักชุดสิ ถ้าจัดชุดได้ดี ต่อไปฉันไม่ลืมที่จะอุดหนุนธุรกิจของเธอแน่"

เธอพูดจบก็หยิบซองเอกสารบนโต๊ะส่งมาให้

เซี่ยเจาลุกขึ้นรับมา เปิดดูจึงพบว่าข้างในเป็นปึกรูปถ่าย

ด้านในล้วนเป็นเสื้อผ้าที่จับคู่กันไว้เป็นเซต มุมขวาล่างมีตราประทับของห้างสรรพสินค้าประทับอยู่ด้วย

ดูท่าทางคงเป็นเสื้อผ้าในห้างสรรพสินค้า

ซ้ำยังเป็นของที่จัดสรรให้เหล่าคุณนายข้าราชการโดยเฉพาะ

ต้องรู้ก่อนว่า ศึกชิงดีชิงเด่นระหว่างบรรดาคุณนายในแวดวงชนชั้นสูงก็เป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง

บรรดาสามีในบ้านแข่งตำแหน่งหน้าที่การงาน เหล่าคุณนายของคนที่มีตำแหน่งทัดเทียมกันก็ต้องแข่งเรื่องการแต่งเนื้อแต่งตัว แข่งรสนิยม แข่งการจับคู่เสื้อผ้า แข่งเครื่องประดับ และอื่น ๆ

ส่วนสนามประลองก็ย่อมเป็นงานสังสรรค์ที่เหล่าคุณนายจัดขึ้นเอง

ใครแต่งตัวสวย แต่งตัวทันสมัย คนนั้นก็เป็นจุดสนใจของทั้งงาน ทั้งยังสร้างหน้าตาให้สามีของตัวเองได้อีกด้วย

ใครบ้างล่ะจะไม่ทุ่มเทแรงกายแรงใจแต่งตัวให้เต็มที่

และเรื่องกลุ้มใจของคุณนายเย่ก็มาจากตรงนี้นี่เอง

สามีของเธอกับสามีของบ้านคุณนายหวังต่างก็เป็นรองผู้อำนวยการ ทั้งสองคนไม่ถูกกันมาหลายปีแล้ว ในงานเลี้ยงคราวก่อน คุณนายหวังแต่งตัวงดงามเฉิดฉาย สวยหยาดเยิ้มจนน่าเหลือเชื่อ

ข่มเธอจนมิดในพริบตา!

ครั้งนี้คุณนายหวังจะจัดงานเลี้ยงอีก ซ้ำยังเจาะจงเชิญเธอเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะอย่างไรครั้งนี้เธอจะแพ้อีกไม่ได้เด็ดขาด!

วันนี้จึงตั้งใจไปเลือกซื้อเสื้อผ้าที่ห้างสรรพสินค้ามาหลายชุด เพียงแต่เลือกไปเลือกมาก็รู้สึกว่าเหมือน ๆ กันไปหมด เธอจึงหมดอารมณ์ขึ้นมาทันที

คนข้างล่างจึงได้แต่ให้คนส่งรูปถ่ายแบบอื่นมาให้ หากเลือกได้แล้วค่อยเข้าไปซื้อในเมืองเอกของมณฑล

ยังไงก็ต้องเลือกชุดที่ดีที่สุดออกมาให้ได้!

เซี่ยเจาพิจารณาคุณนายเย่อย่างเงียบเชียบ

รูปร่างของเธออวบอัด ดัดผมลอนเล็กที่ทันสมัยที่สุดแล้วเกล้าไว้ด้านหลังศีรษะ บนร่างสวมเสื้อโค้ตขนจิ้งจอก ยิ่งขับเน้นลำคอที่เดิมทีไม่ได้ระหงให้ดูสั้นเต่อเข้าไปอีก