ตอนที่ 78 ร้านตัดเสื้อซิ่งวิ่นกับร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่ว

เซี่ยเจารับกระดาษแผ่นพับคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่แห้งสนิทปึกนั้นมา ความอบอุ่นแผ่ซ่านในอก

เขาก็หยิบแก้วเคลือบที่ห่อด้วยผ้าผืนหนึ่งยัดใส่อกเสื้อของเว่ยชิ่งจือเช่นกัน

"อาจารย์ครับ นี่ไข่ต้มใบชา"

เขาโบกมือ ไม่รอให้เว่ยชิ่งจือปฏิเสธ เซี่ยเจาจึงส่งเสียงร้องบอกลาและบังคับเกวียนลาเดินหน้าต่อไป

เขาหันกลับมาตะโกนว่า "รีบกินตอนร้อน ๆ นะครับ! อย่าปล่อยให้เย็นล่ะ!"

เว่ยชิ่งจือชะงักไปครู่หนึ่ง จนกระทั่งเกวียนลาของเซี่ยเจาแล่นไกลออกไปแล้ว เขาถึงได้พยักหน้าเหม่อ ๆ

สิบโมงเช้า

เกวียนลาสามเล่มก็มาถึงอำเภอหูตง

หลังจากขายหอยขมเสร็จ เซี่ยเจาก็แยกทางกับพวกเซี่ยเฉิง

เขาผูกล่อไว้ข้างร้านขนมเปี๊ยะอบโอ่งตรงปากทางเข้าเมือง จ่ายค่าฝากดูหนึ่งเหมา แล้วมุ่งหน้าไปยังถนนชุนสุ่ยทันที

ถนนชุนสุ่ยเป็นถนนสายหลักเส้นที่สองของอำเภอหูตง

ที่นี่มีร้านหนังสือซินหัวแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐที่มีกรอบอัตรากำลัง ถัดไปด้านข้างก็มีร้านตัดผม ร้านรองเท้า และยังมีร้านถ่ายรูปโบราณอีกร้าน

ร้านรวงแถบนี้เน้นไปทางตอบสนองชีวิตประจำวันและการใช้งานจริงมากกว่า

ด้วยเหตุนี้ แม้ผู้คนจะไม่หนาแน่นเท่าถนนหงซิง แต่ทุกคนที่มาล้วนจับจ่ายใช้สอยกันจริง ๆ

จุดหมายของเซี่ยเจาคือร้านตัดเสื้อที่ดีที่สุดบนถนนชุนสุ่ย หรืออาจจะเรียกได้ว่าดีที่สุดในอำเภอหูตง

ร้านตัดเสื้อซิ่งวิ่น

ยุคสมัยนี้ ทางการเริ่มผ่อนปรนระบบเศรษฐกิจแล้ว ขอเพียงเปิดร้านทำมาค้าขายและมีขนาดกิจการไม่เกินสามคน ก็ถือว่าถูกกฎหมายและถูกต้องตามระเบียบทุกประการ

ดังนั้นตลอดทางที่ผ่านมา ส่วนใหญ่จึงเป็นร้านค้าขนาดเล็กแบบสามีภรรยาช่วยกันทำ

และร้านตัดเสื้อซิ่งวิ่นก็เป็นร้านผัวเมียเช่นเดียวกัน

มันนับเป็นชื่อร้านที่โด่งดังที่สุดบนถนนชุนสุ่ยในเวลานี้

ร้านนี้เปิดขึ้นเมื่อปีก่อนหน้า แม้เวลาจะไม่นาน แต่เพราะมีแบบเสื้อหลากหลาย ตัดเย็บเสื้อผ้าออกมาได้ทันสมัย สวยงาม และดึงดูดใจ กิจการจึงดีเป็นเทน้ำเทท่า ในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงสองปีก็ขยายรวมไปถึงสองคูหา ทั้งยังเปลี่ยนป้ายหน้าร้านใหม่มาแล้วหลายรอบ

ตอนที่เซี่ยเจาเดินมาถึงหน้าร้านตัดเสื้อ บริเวณนี้กำลังคึกคักอย่างยิ่ง

ฝูงชนรุมล้อมอยู่หน้าประตูร้านอย่างจอแจ ส่งเสียงดังถามหาแบบเสื้อที่ทันสมัยที่สุดในช่วงนี้

คนเปิดร้านเป็นคู่สามีภรรยาที่ผัวแก่เมียสาว

มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกหัวหมอและเชี่ยวชาญการค้า

ทั้งสองวัยต่างกันมาก เซี่ยเจาเองก็พอจะรู้เรื่องราวมาบ้าง

ร้านตัดเสื้อซิ่งวิ่นแห่งนี้ไม่ใช่ร้านดั้งเดิมของอำเภอหูตง

พวกเขามาจากต่างถิ่น

และเถ้าแก่เนี้ยของร้านนี้ก็ไม่ใช่คนแรกเริ่มเดิมที

อดีตนางเคยเป็นเพียงเด็กฝึกงานในร้านเดิม

นางกำพร้าพ่อแม่แต่เด็ก พอดีกับที่ผัวเมียเฒ่าคู่นั้นมีลูกไม่ได้ จึงเลี้ยงดูนางประหนึ่งลูกสาวแท้ ๆ ในไส้

ถ่ายทอดวิชาความรู้ให้จนหมดไส้หมดพุง ประคบประหงมเลี้ยงดูดั่งไข่ในหิน

ทว่าเรื่องราวในโลกยากแท้หยั่งถึง

ใช่ว่าทุกคนจะรู้จักตอบแทนบุญคุณและมีจิตใจที่ดีงาม

ตอนที่ภรรยาหลวงอายุห้าสิบปี หญิงสาวก็อายุยี่สิบ

ภรรยาหลวงช่วยทาบทามคู่ครองดี ๆ คอยจัดการดูแลสารพัด จัดเตรียมสินเดิมไว้อย่างเพียบพร้อม เพียงเพื่อให้แก้วตาดวงใจคนนี้ได้แต่งงานออกเรือนไปอย่างสมเกียรติ

กระทั่งร้านตัดเสื้อแห่งนี้ นางยังปรึกษากับสามีว่าจะยกมอบให้เป็นมรดก

แต่อนิจจา ในคืนก่อนวันแต่งงาน

ภรรยาหลวงกลับจับชู้ได้คาเตียง

ร่างกายของนางเดิมทีก็ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว ยามได้เห็นผัวตัวเองกับลูกสาวบุญธรรมที่ตนถนอมดั่งแก้วตาดวงใจนอนกอดก่ายกันอยู่ใต้ผ้านวมสีแดงมงคล สีแดงบาดตา สีขาวนวลบาดใจ ทำให้เลือดลมตีขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย

และสิ้นใจไปในคืนนั้นเอง

ทว่าทั้งสองคนกลับสงบสติอารมณ์ได้ในคืนเดียว พอไปตามหมอมาตรวจ ก็อ้างเพียงว่าตกใจจนช็อกตาย

เมื่อหมอตรวจดูแล้วไม่พบร่องรอยการถูกวางยาพิษ

เรื่องราวก็เป็นอันจบลงอย่างลวก ๆ

ทั้งสองไม่รู้ว่าร้องไห้จริงหรือแกล้งบีบน้ำตา จัดแจงเชิญนักพรตมาทำพิธีกรรม ตีฆ้องตีกลองจัดงานศพอยู่สามวัน

พอพ้นสามวันไป แม้แต่วันทำบุญครบเจ็ดวันก็ยังไม่รอ ทั้งคู่ก็ปิดร้านเดิมแล้วย้ายรอนแรมมาตั้งรกรากที่อำเภอหูตง และเปิดร้านตัดเสื้อซิ่งวิ่นขึ้นมา

ด้วยความที่ฝีมือของทั้งสองคนยอดเยี่ยมจริง ๆ

ประกอบกับหญิงสาวเพิ่งอายุยี่สิบต้น ๆ ช่างค้นคว้าเอาใจใส่ ช่างพูดช่างเจรจา ยามยิ้มแย้มก็ดูสดใสอ่อนช้อยประหนึ่งดอกไม้งามแรกแย้ม

ใครบ้างจะไม่ชอบ

เพียงเวลาแค่สองปี การค้าก็รุ่งเรืองจนบดบังร้านเก่าแก่มีชื่อเสียงประจำอำเภอหูตงอย่างร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วไปเสียมิด

เซี่ยเจาเงยหน้าขึ้นกวาดตามอง ในใจอดทอดถอนใจไม่ได้

ความแตกต่างช่างชัดเจนจนน่าใจหายเหลือเกิน

เขาสืบเท้าเดินตรงไปยังร้านตัดเสื้อซิ่งวิ่น

ผู้คนที่อยู่หน้าร้านแห่งนี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้ชาย

ส่วนใหญ่ไม่ได้ตั้งใจมาซื้อเสื้อผ้าจริงๆ หรอก เพียงแต่เถ้าแก่เนี้ยหวังชิวสุ่ยคนนั้นสะสวยเหลือเกิน ล่อตาล่อใจจนวิญญาณพวกเขาแทบหลุดลอยตาม จึงพากันถ่อมาดูให้เห็นกับตา

ตอนที่เซี่ยเจาเบียดฝูงคนเข้าไป หวังชิวสุ่ยกำลังยิ้มเย้ายวนพลางถือแบบเสื้อสูทแปดชิ้นชี้ให้ทุกคนดู

"ไม่แพงหรอก ชุดละยี่สิบหยวนเอง พวกคุณอย่าขี้เหนียวไปหน่อยเลยน่า!"

น้ำเสียงออดอ้อนของเธอดังขึ้น ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ "ตัดชุดเสร็จแล้ว ร้านตัดเสื้อซิ่งวิ่นของเรายังบริการส่งให้ถึงหน้าบ้านเชียวนะ นี่ก็ต้องลงแรงอีกตั้งเท่าไร!"

พลันมีคนส่งเสียงถามกลั้วหัวเราะ "ใครมาส่งถึงบ้านล่ะ เถ้าแก่เนี้ยมาเองหรือเปล่า ถ้าเถ้าแก่เนี้ยมาส่งเองฉันจะสั่งสักชุด!"

ฝูงชนระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นมาทันที

ทว่าชายที่ก้มหน้าก้มตาตัดเย็บผ้าอยู่ข้างในสีหน้าพลันบึ้งตึงขึ้นมาทันใด

เขาคว้ากรรไกรขึ้นมา จ้องเขม็งไปยังทุกคนอย่างเย็นชา "จะตัดเสื้อไหม ไม่ตัดก็อย่ามามุงเกะกะ!"

ผู้คนจึงค่อยสงบปากสงบคำลง และพากันหยอกล้อพลางแยกย้ายกันไป

เซี่ยเจาถึงได้ขยับมายืนอยู่ด้านหน้าสุด

หวังชิวสุ่ยกำลังอารมณ์ดี พลอยหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เธอหันไปถลึงตาใส่สามีตัวเองรอบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมากวาดตามองเซี่ยเจาตั้งแต่หัวจรดเท้า

เนื้อผ้าเสื้อกางเกงล้วนธรรมดา บนตัวไม่มีของมีค่าอะไรสักชิ้น เธอจึงเริ่มแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์

พวกจนๆ ชอบมาถามราคา ถามอยู่นั่นแหละแต่ไม่ซื้อ

จะได้ประโยชน์อะไร

"มาตัดเสื้อเหรอ อยากได้ราคาเท่าไรล่ะ ร้านฉันตัดชุดหนึ่งอย่างต่ำก็สิบหยวนนะ"

หวังชิวสุ่ยปรายตามองเซี่ยเจาแล้วเอ่ยถาม

เซี่ยเจาส่ายหน้า

"ผมไม่ได้มาซื้อเสื้อผ้าครับ ผมมีข้อเสนอทางการค้า อยากมาถามว่าสนใจจะร่วมมือกันไหม"

เซี่ยเจาพูดพลางยกห่อกระดาษไขในมือขึ้น เตรียมจะเปิดออกแสดงให้ดู

ทว่าเซี่ยเจายังพูดไม่ทันจบ หวังชิวสุ่ยก็หัวเราะพรวดออกมา

"ร่วมมือเหรอ มีอะไรให้ร่วมมือกันมิทราบ"

เธอส่งเสียงขึ้นจมูก หาวหวอดหนึ่งที แล้วโบกมือไล่เซี่ยเจา "น้องชาย เธอยังเด็กไปนะ คิดจะดีดลูกคิดในใจอะไรอยู่ ฉันอยู่ห่างไปสิบลี้ยังได้ยินเลย! รีบตัดใจเสียแต่เนิ่นๆ เถอะ คิดจะมาเอาเปรียบฉันมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!"

เซี่ยเจา : "..."

เอาเถอะ

หากจะบอกว่าเดิมทีเขายังลังเลกับการร่วมมือครั้งนี้อยู่บ้าง ท่าทีของหวังชิวสุ่ยก็ดับความตั้งใจของเขาจนมอดสนิท

การเลือกหุ้นส่วนทำมาหากิน ความซื่อสัตย์จริงใจต้องมาเป็นอันดับแรก

เขาเองที่เลอะเลือนไปชั่ววูบ

หน้ามืดตามัวจนถึงขั้นดั้นด้นมาที่นี่

เซี่ยเจายิ้มบางๆ ไม่ได้โต้ตอบอะไร เขาหิ้วกระเป๋าที่ห่อด้วยกระดาษไข หมุนตัวเตรียมเดินเข้าร้านตัดเสื้อจิ่นซิ่วฝั่งตรงข้าม

ทว่าในตอนนั้นเอง ฝั่งตรงข้ามของถนน เฉิงกังกับหู่จื่อลูกน้องของเขาก็เบิกตากว้างขึ้นพร้อมกัน!

"เฮ้ย! เซี่ยเจา! ให้ตายสิ! ไอ้นี่! ลื่นยิ่งกว่าปลาไหลเสียอีก!"

เฉิงกังถ่มน้ำลายลงพื้น แล้วใส่เกียร์หมาวิ่งกระโจนตรงมาทางเซี่ยเจาทันที

เวรเอ๊ย

เขาเดินตระเวนหาทั่วเมืองอำเภอมาทั้งวันเต็มๆ แล้วนะ!

ถ้าวันนี้ยังหาไม่เจออีก เขาตั้งใจจะไปแปะประกาศคนหายที่หน้าประตูเมืองแล้วด้วยซ้ำ!

ไอ้เด็กนี่ ทำไมถึงหาตัวยากขนาดนี้วะ

สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเขาต้องพาตัวหมอนี่กลับไปส่งงาน!

นั่นมันถึงขั้นรองผู้อำนวยการสำนักยาสูบเชียวนะ จะให้ผู้ใหญ่เขามารอตัวเองงั้นเรอะ

เขาเป็นตัวอะไรกัน มีกี่หัวให้ตัดถึงกล้าทำแบบนั้น

ตอนที่เฉิงกังเห็นเซี่ยเจาในเวลานี้ จึงรู้สึกเหมือนเห็นพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด ขอบตาร้อนผ่าว แทบจะปล่อยโฮกอดหมอนี่ไว้ให้รู้แล้วรู้รอด

"โอ๊ย! น้องรักของพี่! ในที่สุดก็ตามหาตัวเจอเสียที!"

เซี่ยเจารู้สึกเพียงเงาดำร่างหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามา ชั่วพริบตาถัดมา เขาก็ถูกคนหิ้วปีกขนาบซ้ายขวา สองเท้าแทบลอยพ้นพื้น ถูกพาออกจากถนนชุนสุ่ยไปอย่างงงๆ

เซี่ยเจา : "...?"

เดี๋ยวก่อนสิ

เขามีขา เดินเองได้โว้ย!