ตอนที่ 77 กระเป๋าใบแรกเสร็จสมบูรณ์!

เซี่ยเฉิงยื่นตะกร้าให้เซี่ยเจา "ฉันไปอาบน้ำนอนก่อนนะ พรุ่งนี้ยังต้องไปส่งหอยขมอีก"

เขาพูดจบก็เปิดประตูเดินออกไป ทว่าก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ "จริงสิ วันนี้ซานหลิวจื่อเอาขนกระต่ายป่าที่ฟอกเสร็จแล้วมาส่ง แกไปดูหน่อยว่าใช้ได้ไหม กองไว้ตรงมุมครัวนู่นแน่ะ"

พูดจบก็ปิดประตูแล้วไปล้างหน้าล้างตา

เซี่ยเจาถือตะกร้าที่หนักอึ้งเอาไว้

หัวใจของเขาเต้นระรัว อดไม่ได้ที่จะก้มลงมองของเก่าเต็มตะกร้านี้

นี่มันมูลค่าหลายสิบล้านเลยนะ!

แวบหนึ่งเซี่ยเจาคิดจะเอาไปขายเปลี่ยนเป็นเงิน แต่ก็รีบกดความคิดนั้นลงไปทันที

ยังไม่ใช่เวลา

ข้อแรก ของเต็มตะกร้านี้ที่มาที่ไปไม่ชัดเจน ขืนเอาออกไปขายแล้วมีคนสืบสาวมาถึงตัว เผลอ ๆ จะรักษาชีวิตไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

ข้อสอง เขายังไม่มีช่องทางปล่อยของพวกนี้

ไร้เงินไร้อำนาจ บุ่มบ่ามเอาของโบราณไปขาย ถ้าไม่ถูกกดราคาก็คงโดนปล้น

เขาค่อย ๆ พับความคิดนั้นเก็บไป และสงบสติอารมณ์ลงได้สนิท

ไม่ว่ายังไง ซ่อนเอาไว้ก่อนดีกว่า

วันหน้าย่อมมีโอกาสเสมอ

วันรุ่งขึ้น

แต่เช้าตรู่ เซี่ยเจาลุกขึ้นมาแล้วเดินไปที่ห้องครัว

เถียนซิ่วเฟินยังไม่ตื่น

เขาเดินไปยังมุมที่เก็บมันเทศในครัว เห็นตะกร้าสะพายหลังใบใหญ่ใบหนึ่ง ด้านในอัดแน่นไปด้วยหนังขนกระต่ายป่า

เขาหยิบขึ้นมาดูอย่างละเอียด พลางลอบชื่นชมในใจว่าฝีมือนายพรานเฒ่าช่างประณีตจริง ๆ

ต้องรู้ก่อนว่า ขนกระต่ายป่าพอลอกออกมาแล้วไม่ใช่ว่าจะเอาไปเย็บเป็นกระเป๋าได้ทันที บนแผ่นหนังมีไขมันและโปรตีนอยู่มาก ต้องผ่านกรรมวิธีเฉพาะเพื่อขจัดสิ่งเหล่านี้ออกไป จึงจะป้องกันไม่ให้มันเน่าเปื่อยและส่งกลิ่นเหม็นได้

คนที่ฟอกหนังนี้คืออาจารย์ของซานหลิวจื่อ เป็นนายพรานชราที่มีอายุมากแล้ว ขึ้นเขาไม่ไหวมานานแล้ว

ชีวิตความเป็นอยู่ขัดสน ทั้งยังเป็นชายโสดตัวคนเดียว วัน ๆ อาศัยเงินที่ซานหลิวจื่อเจียดให้ประทังชีวิต

เซี่ยเจาจึงจ้างให้เขาช่วยฟอกหนัง โดยให้ค่าแรงผืนละห้าเหมา

ตอนนี้ชุดแรกที่ฟอกเสร็จส่งกลับมา มีทั้งหมดถึงสามสิบผืน

เซี่ยเจาเก็บหนังกระต่ายป่าให้เรียบร้อยแล้วถือเข้าไปในโถงบ้าน พอหันกลับไปก็เห็นเถียนซิ่วเฟินเดินออกมาจากห้อง

ใต้ตาของเธอมีรอยคล้ำเป็นวง ดูเหนื่อยล้าเหลือเกิน ทว่าในยามนี้ ดวงตาของเธอกลับเป็นประกายทอแสง เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นและภาคภูมิใจ

"เจ้าลูกรอง แกดูสิ! แม่ทำให้แกเสร็จแล้ว!"

สิ่งที่เธอถืออยู่ในมือ คือกระเป๋าลายเมฆามงคลใบนั้น ซึ่งเป็นทรงคลาสสิกรุ่นดั้งเดิมของแบรนด์ดังแบรนด์หนึ่ง

งานปักช่วยเพิ่มความหนักแน่นและประณีต ส่วนงานฝีมือเย็บด้วยมือนั้น ไม่ว่าจะเป็นขอบมุมหรือรอยเย็บต่างก็ทำออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

กระเป๋าถูกออกแบบมาเป็นทรงถือ ส่วนหูหิ้วนั้นเซี่ยเจาไปขอให้เซี่ยโหย่วเจิ้นช่วย โดยนำไม้ไผ่ที่เหนียวที่สุดมารนไฟดัดให้โค้ง พอกด้วยเยื่อกระดาษ แล้วหุ้มทับด้วยผ้าสีเดียวกันในขั้นตอนสุดท้าย

เนื้อสัมผัสดีเยี่ยม ถือไว้ในมือแล้วมีน้ำหนัก ดูแวบเดียวก็รู้ว่าหรูหรามีระดับ

ตัวกระเป๋าก็ไม่ได้ใช้แค่ผ้าธรรมดาชั้นเดียว

หากใช้ผ้าชั้นเดียวก็จะนิ่มยวบเกินไปและไม่มีทรง เถียนซิ่วเฟินจึงคิดวิธีขึ้นมาได้ โดยใช้วิธีเดียวกับการเย็บพื้นรองเท้า คือนำเศษผ้ามาต่อเข้าด้วยกัน ทาน้ำแป้งเปียกซ้ำไปซ้ำมา จากนั้นคลุมทับด้วยผ้าฝ้ายสีขาวชั้นหนึ่ง ใช้แผ่นไม้กับก้อนหินทับไว้ ผึ่งลมทิ้งไว้ทั้งคืน ผ้าก็แข็งเป็นทรงขึ้นมา

เพราะฉะนั้น อย่าเห็นว่าเป็นแค่กระเป๋าใบเล็ก ๆ ข้างในมีลูกเล่นและขั้นตอนไม่น้อยเลยทีเดียว

ไม่อย่างนั้นจะยืดเยื้อมาจนถึงตอนนี้หรือ

เซี่ยเจาลองรูดซิปดู พบว่าลื่นไหลดีทุกอย่าง

กระดุมโลหะที่ใช้ประดับและงานเก็บริมผ้าล้วนลงตัวพอดิบพอดี ตอนนี้สิ่งที่ขาดไปเพียงอย่างเดียว ก็คือขนกระต่ายป่า

เซี่ยเจาตัดสินใจลงมือทำด้วยตัวเอง

เขายกโต๊ะแปดเซียนออกมาไว้ที่ลานบ้าน แล้วหาม้านั่งมาตัวหนึ่งเพื่อจะนั่งลง มือข้างหนึ่งถือกระเป๋า อีกข้างถือแผ่นหนังกระต่ายป่าที่สมบูรณ์ทั้งผืน ทาบดูตำแหน่งอย่างละเอียดถี่ถ้วน ในหัวก็จำลองภาพชิ้นงานที่เสร็จสมบูรณ์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ในที่สุดเขาก็เลือกตำแหน่งและรูปทรงที่เหมาะสมที่สุดได้ จากนั้นจึงหยิบดินสอขึ้นมาร่างแบบลงบนขนกระต่ายป่าอันนุ่มนิ่มทีละนิด

สองชั่วโมงต่อมา ท้องฟ้าสว่างโร่เต็มที่ เซี่ยเจาก็ทำเสร็จสมบูรณ์ในที่สุด

เซี่ยเถียนที่เพิ่งตื่นนอนขยี้ตาเบา ๆ พอเดินพ้นประตูออกมาก็เห็นกระเป๋าขนกระต่ายวางอยู่บนโต๊ะแปดเซียน

ตาของเธอเบิกกว้างขึ้นมาทันที!

แม่เจ้า!

นี่คือกระเป๋าที่พี่รองทำเสร็จแล้วเหรอเนี่ย

สวยจริง ๆ เลยเชียว!

ทั้งลวดลายนั่น ทั้งขนกระต่ายนั่น ดูหรูหรามีราคาจริง ๆ!

เธอเดินเข้ามา อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบเบา ๆ แล้วก็ฉีกยิ้มดีใจจนหุบไม่ลง

"พี่รอง! กระเป๋าใบนี้สวยจริง ๆ! ขนก็นุ๊มนุ่ม! ดูมีราคามากเลย! พี่จะเอาไปขายที่อำเภอจริง ๆ เหรอเนี่ย? จะขายออกเหรอ?"

เซี่ยเจาที่กำลังบ้วนปากแล้วถือโอกาสล้างหน้าไปด้วย พอได้ยินคำพูดของเซี่ยเถียนก็หันหน้ามายิ้มพลางบอกว่า "กระเป๋าใบนี้พี่ไม่เพียงแต่จะขายให้ออก แต่ยังจะขายใบละหนึ่งร้อยหยวนด้วย"

หา?

เซี่ยเถียนตกใจจนแทบจะกัดลิ้นตัวเอง!

ใบละหนึ่งร้อยหยวนเนี่ยนะ?

นั่นมันเงินเดือนของคนงานทั่วไปตั้งสามสี่เดือนเชียวนะ!

ใครจะไปตัดใจซื้อลง?

ถึงจะสวยแค่ไหนแต่มันก็กินแทนข้าวไม่ได้นี่นา!

เซี่ยเจาเห็นเซี่ยเถียนทำหน้าตาไม่อยากจะเชื่อ แต่เขาก็ไม่ได้อธิบายอะไร

การแบ่งชนชั้นคนรวยคนจนมีอยู่ทุกยุคทุกสมัย อยากจะหาเงินจากคนระดับบน ย่อมไม่อาจใช้การลดแลกแจกแถมหรือราคาถูกมาดึงดูดพวกเขาได้

สิ่งที่คนพวกนั้นแสวงหาคือความเป็นหนึ่งเดียวไม่ซ้ำใคร ความโอ้อวด และความรู้สึกเหนือกว่าที่อยู่สูงส่ง

ตอนที่เซี่ยเฉิงกับเซี่ยโหย่วเจิ้นตื่นนอน เถียนซิ่วเฟินก็ทำอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เธอต้มไข่ต้มใบชาไว้เต็มหม้อ พลางเอ่ยกับเซี่ยเจาว่า "เดี๋ยวตอนไปก็เอาไปให้อาจารย์เว่ยสักสองสามฟองนะ! เขาอยู่คนเดียวตอนเช้าทำกับข้าวยุ่งยาก บอกเขาว่าไม่ต้องลำบากทำหรอก มากินที่บ้านเรานี่แหละ!"

เซี่ยเจาพยักหน้ารับคำ

เขากินไข่ไปสามฟอง ซดข้าวต้มมันเทศไปอีกสองชามใหญ่ กินจนอิ่มแปล้ร่างกายอบอุ่นขึ้นมาทันที

ส่วนสองวันนี้หมู่บ้านข้างเคียงได้ยินว่าบ้านเซี่ยคนรองรับซื้อหอยขม นับตั้งแต่ผ่านเทศกาลหยวนเซียวมา ยอดรับซื้อหอยขมในแต่ละวันก็พุ่งไปถึงสองพันกว่าจิน

ดังนั้น วันนี้ตอนออกเดินทางจึงกลายเป็นเกวียนลากสามคัน

คันที่เพิ่มขึ้นมานั้นเซี่ยโหย่วเจิ้นไปเช่ามาจากในหมู่บ้าน

ลาไม่เหมือนวัว เดิมทีก็ใช้ลากของอยู่แล้ว ช่วงนี้ไม่ใช่ฤดูทำนาที่ต้องขนของเข้าอำเภอ ผูกลาทิ้งไว้ที่บ้านก็เปล่าประโยชน์ ปล่อยเช่าให้เซี่ยเจา วันหนึ่งยังได้ค่าจ้าง ทุกคนจึงเต็มใจอย่างยิ่ง

ไอ้หนุ่มที่มาขับเกวียนชื่อเหมาหย่ง เป็นญาติห่าง ๆ ของผู้ใหญ่บ้าน ฝากฝังให้มาช่วยขับเกวียน เที่ยวหนึ่งได้ค่าจ้างหนึ่งหยวน

เขาดูประหม่าอยู่บ้าง แต่ทำงานคล่องแคล่วซื่อตรง งานในมือก็ทำได้อย่างละเอียดรอบคอบ

เซี่ยเจาพอใจมาก

เกวียนลากสามคันบรรทุกหอยขมสองพันสามร้อยกว่าจินออกจากหมู่บ้าน ล้อเกวียนบดลงบนดินโคลนชื้นแฉะทิ้งรอยลึกเป็นทาง สายหมอกต้นฤดูใบไม้ผลิพัดพาไอเย็นมาปะทะ คลอเคล้าไปกับเสียงกระดิ่งที่ผูกอยู่ตรงคอลา มุ่งหน้าไปยังอำเภอหูตงอย่างเนิบช้า

ตอนที่เซี่ยเจาผ่านหน้าบ้านของเว่ยชิ่งจือ ก็แปลกใจที่พบว่าอีกฝ่ายกำลังรอเขาอยู่เช่นกัน

เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีเข้ม ผมที่ขาวโพลนไปครึ่งศีรษะถูกลมภูเขาชื้นไอหมอกพัดจนยุ่งเหยิง เปียกชื้นแนบติดอยู่บนหน้าผาก

พอเห็นเซี่ยเจามา เขาจึงสาวเท้าเข้ามาไม่กี่ก้าว หยิบของที่กอดไว้ในอกตลอดเวลาออกมาส่งให้

"รู้ว่าเธอไม่มีเวลา นี่เป็นคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่ฉันคัดลอกด้วยลายมือและตั้งใจเลือกมาเป็นพิเศษ เธอเอาไปท่องระหว่างทางนะ ตอนเย็นฉันจะสุ่มตรวจ"

เว่ยชิ่งจือกล่าวต่อ "แล้วที่รับปากฉันไว้ว่าจะเรียนวันละสองชั่วโมงก็อย่าลืมเสียล่ะ ถ้าไม่มีเวลาจริง ๆ ตอนเย็นฉันจะไปสอนที่บ้านเธอเอง ฉันเรียบเรียงตำราเสร็จแล้ว เรื่องเรียนหนังสือน่ะต้องรีบตักตวงเวลา อย่าให้ล่าช้า"