ตอนที่ 76 โบราณวัตถุเต็มตะกร้า เผือกร้อนหกสิบล้านที่ฉกมา!

ตกดึก

เซี่ยเจานั่งอยู่บนเตียง ด้านหน้ามีม้านั่งยาวตัวหนึ่งตั้งอยู่

เขาโน้มตัวลงเขียน ถือด้ามดินสอจงหัวในมือ และทำข้อสอบที่เว่ยชิ่งจือทิ้งไว้ให้อย่างรวดเร็ว

ข้อสอบของเซี่ยเจายากที่สุด

เพราะเขาเรียนหนังสือมาเยอะที่สุด

นับตั้งแต่การสอบเกาเข่าถูกฟื้นฟูกลับมาในปี 77 จนถึงปี 83 ก็เพิ่งผ่านมาแค่หกปีเท่านั้น

ชาวบ้านทั่วไปได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐานน้อยมาก เนื้อหาการสอบเกาเข่าจึงไม่ยาก โดยพื้นฐานแล้วเป็นการทดสอบความรู้และทักษะพื้นฐานของนักเรียน

ส่วนเงื่อนไขการสมัครสอบยิ่งผ่อนปรน ขอแค่มีคุณสมบัติด้านอายุและวุฒิการศึกษาตามเกณฑ์ก็เข้าสอบได้ทุกคน

พูดอีกอย่างก็คือ ขอแค่ฝากชื่อในทะเบียนนักเรียนไว้ ต่อให้เซี่ยเจากับหลินมู่อวี่ไม่ไปนั่งเรียนในห้องก็สามารถเข้าสอบเกาเข่าได้

เซี่ยเจาทำโจทย์คณิตศาสตร์ข้อสุดท้ายเสร็จ ก็ตรวจทานอีกรอบหนึ่ง จากนั้นจึงค่อยเก็บข้อสอบอย่างระมัดระวัง

หลินมู่อวี่ยังคงอ่านหนังสืออยู่

ในแววตาของเธอทอประกายระยิบระยับ

เปรียบเสมือนดอกตูมที่พยายามตักตวงความรู้จากหนังสือมารดน้ำพรวนดินให้ตนเองเติบโตอย่างเต็มที่ เพื่อสะสมพลังรอคอยช่วงเวลาที่จะผลิบานสะพรั่ง

เซี่ยเจาไม่ตัดใจรบกวนเธอ

เขาหรี่ตามองดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบแบบร่างกระเป๋าสะพายออกมา แล้วเดินออกจากห้องไป

เถียนซิ่วเฟินกำลังตัดผ้าอยู่

เมื่อเห็นเซี่ยเจาเดินออกมา นางก็รีบลุกขึ้น ยกกระจาดอุปกรณ์เย็บปักถักร้อยเดินเข้ามาถามว่า "ลูกมาดูหน่อยซิ ฝีเข็มแบบนี้ใช้ได้ไหม ทรงที่ตัดออกมาพอจะผ่านหรือเปล่า"

นางประหม่ามาก

เมื่อก่อนนางเคยทำแค่แผ่นรองรองเท้า หรือไม่ก็เย็บรองเท้าผ้าไปขายที่ตำบลเซี่ยงหยาง ไม่เคยลองทำของพรรค์นี้มาก่อนเลยสักครั้ง!

ยังดีที่แบบร่างที่เซี่ยเจาเอามาให้นั้นดูเข้าใจง่าย

นำผ้าแต่ละชิ้นมาขึง วาดลวดลายตามแบบลงบนผืนผ้า แล้วค่อยตัดออกมาเป็นอันเสร็จ

เถียนซิ่วเฟินนับเป็นคนที่มีฝีมือด้านงานเย็บปักอยู่แล้ว ประกอบกับของชิ้นนี้ขนาดเล็กและไม่ได้ยากเย็นอะไร เพียงแค่วันเดียว นางก็เริ่มลองเย็บประกบชิ้นส่วนเข้าด้วยกันแล้ว

เซี่ยเจารับเศษผ้าสองชิ้นที่เย็บค้างไว้ครึ่งหนึ่งมา อาศัยแสงจากตะเกียงน้ำมันก๊าดก้มมองดูอย่างละเอียด

สีหน้าของเขาจริงจังยิ่งนัก

เถียนซิ่วเฟินพลอยรู้สึกเกร็งขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

ผ่านไปครู่ใหญ่ เซี่ยเจาจึงเผยรอยยิ้มออกมาแล้วพูดกับเถียนซิ่วเฟิน "สมกับเป็นแม่ผมจริง ๆ ฝีเข็มเนียนกริบ ไม่ต่างจากใช้จักรเย็บผ้าเลยสักนิด!"

เถียนซิ่วเฟินถอนหายใจโล่งอกในทันใด

นางหัวเราะพลางค้อนให้ทีหนึ่ง "มีแต่แกนี่แหละที่ปากหวานเก่งนัก!"

พูดจบ นางก็รับเศษผ้ากลับไป แล้วเริ่มเย็บต่ออย่างประณีตใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าด

เซี่ยเจานั่งลงข้าง ๆ หยิบดินสอกับกระดาษออกมา ในหัวเริ่มร่างความคิดสำหรับแบบกระเป๋าที่เหลืออีกสองแบบ

มีผ้าทั้งหมดสี่ชนิด เขาจึงตั้งใจจะออกแบบสี่สไตล์

สองแบบแรกเป็นแนวสดใสร่าเริง ส่วนอีกสองแบบเป็นแนวเรียบหรูดูเป็นผู้ใหญ่

ทว่าทั้งสองแนวนี้ยังสามารถแบ่งย่อยลงไปได้อีก

แนวสดใสร่าเริงแบ่งเป็นแนวมินิมอลน่ารักกับแนวสดใส ส่วนแนวเรียบหรูเป็นผู้ใหญ่แบ่งเป็นแนวหรูหราโดดเด่นกับแนวสุขุมเรียบง่าย

ในหัวของเซี่ยเจาค่อย ๆ ผุดภาพกระเป๋าสไตล์เรโทรที่ขายดีที่สุดในชาติก่อน รวมถึงรุ่นคลาสสิกของแบรนด์เนมหรูระดับโลกหลายแบรนด์

ครู่ต่อมา เขาขยับข้อมือจรดดินสอ ลายเส้นปรากฏขึ้นบนกระดาษขาวทีละเส้น ผ่านการลบแก้ไขและคิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดก็สรุปสองแบบสุดท้ายออกมาได้สำเร็จ

"เฮ้อ!"

เขาพรูลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ลุกขึ้นยืนพลางบีบนวดข้อมือที่เมื่อยล้า

เวลานี้ปาเข้าไปสามทุ่มแล้ว

แสงจันทร์นอกหน้าต่างสว่างนวล สาดประกายสีเงินอาบทั่วผืนดิน

เซี่ยเจายื่นหน้าออกไปมอง กะว่าจะพักสายตาเสียหน่อย ทว่าในจังหวะนั้น เงาดำร่างหนึ่งก็โผล่ออกมาจากมุมกำแพงกะทันหัน ทำเอาเขาตกใจจนสะดุ้ง

"เชี่ย!"

เขาสบถออกมาโดยไม่รู้ตัว

ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำและสุขุมของเซี่ยเฉิง

"พี่เอง"

เขาถือตะกร้าใบหนึ่ง เลี้ยวออกมาจากโคนกำแพง

"พี่เหรอ? ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่หลับไม่นอน ออกไปทำอะไรมาเนี่ย"

เซี่ยเจานวดหว่างคิ้ว เปิดประตูเดินออกไปใต้ชายคา และอาศัยแสงจันทร์จนมองเห็นสภาพของเซี่ยเฉิงได้ชัดเจนในที่สุด

ไม่รู้ว่าเขาไปมุดมาจากซอกไหน เนื้อตัวมอมแมม บนหัวมีหยากไย่เกาะเต็มไปหมด ในมือถือตะกร้าที่มีผ้าสีน้ำเงินคลุมไว้ชั้นหนึ่ง

ผืนผ้าแง้มเปิดออกเป็นช่องเล็ก ๆ เผยให้เห็นสิ่งของทรงกลมที่อยู่ข้างใน

เซี่ยเจาเบิกตากว้าง

เดี๋ยวนะ

สีนั่นมัน...

"นี่มันอะไรน่ะ แจกันเหรอ"

เซี่ยเฉิงนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

เขาเดินรี่เข้าไปไม่กี่ก้าว ดึงเซี่ยเจาเข้ามาในห้อง แล้วปิดประตูห้องโถงลงทันที

"นายดูซิว่าพวกนี้คืออะไร มีราคาไหม"

เซี่ยเฉิงเอ่ยเสียงเบา

พูดจบ เขาก็เปิดผ้าลายดอกออก เผยให้เห็นสิ่งของที่อยู่ข้างในตะกร้า

และพอเซี่ยเจามองเห็นของในตะกร้าชัดถนัดตา เขาก็ตาโตขึ้นมาในทันใด

แม่เจ้าโว้ย!

พวกนี้มันอะไรกันเนี่ย

ของที่อยู่ชั้นนอกสุดของตะกร้าคือแจกันใบหนึ่ง เคลือบผิวสีฟ้าอ่อน ลายดอกบัวก้านขดสีน้ำเงิน คอยาว สวยงามอย่างยิ่ง

ส่วนลึกลงไปข้างล่าง มีขวดนัตถุ์ขึ้นคราบมันวาว จาน ชาม เครื่องทองเครื่องเงินอันประณีตงดงาม ข้างใต้ยังมีเหรียญเงินชั้นหนึ่งกับเหรียญทองแดงจำนวนหนึ่ง และมีหนังสือสองสามเล่มทับอยู่ด้านบน

เซี่ยเจาอึ้งไปเลย

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เขาเกิดใหม่ ที่รู้สึกตกตะลึงอย่างถึงที่สุด

เขาจ้องเซี่ยเฉิงแล้วกดเสียงต่ำถามว่า "พี่ไปเอาของพวกนี้มาจากข้างบ้านเหรอ"

เซี่ยเฉิงพยักหน้า "อืม"

"หล่อนซ่อนไว้ในเล้าหมู ฉันเห็นทุกครั้งแหละ ก่อนหน้านี้ขี้เกียจจะยุ่ง แต่หล่อนรังแกคนอื่นเกินไป! ฉันเลยอยากให้หล่อนได้ลิ้มรสดูบ้าง ว่าปวดใจจนกระอักเลือดมันเป็นยังไง!"

เซี่ยเฉิงจ้องเซี่ยเจา "มีราคามากเลยเหรอ"

เซี่ยเจา "..."

ถ้าแจกันใบนี้เป็นของจริง เทียบกับใบที่คล้าย ๆ กันซึ่งเขาเคยเห็นในงานประมูลโพลีเมื่อชาติก่อน น่าจะมีราคาประมาณสามสิบล้าน

เซี่ยเจาหยิบเหรียญเงินพวกนั้นขึ้นมาดูอีก

ถึงกับสูดหายใจเข้าลึกอีกรอบ

ในบรรดานั้นมีเหรียญมังกรคู่ต้าชิงอยู่หนึ่งเหรียญ และยังมีเหรียญรูปคนสวมหมวกทรงสูงสะท้อนแสงสีรุ้งอยู่อีกหนึ่งเหรียญ

ซี้ด!

สองเหรียญนี้นี่ก็ปาเข้าไปอีกสามสิบล้านแล้วนะเนี่ย!

ถึงจะเป็นเซี่ยเจาในเวลานี้ ก็ยังอยากจุดบุหรี่สูบสักมวนเพื่อเรียกสติให้ใจเย็นลง

เขารู้ว่าเซี่ยเฉิงไปเอาของมาจากข้างบ้าน แต่คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าจะเป็นของพวกนี้!

"เป็นอะไรไป"

เซี่ยเฉิงพลอยชะงักตามไปด้วย "ของพวกนี้มีปัญหาเหรอ"

เซี่ยเจาส่ายหน้า ในที่สุดก็เรียกสติกลับมาได้

หลังจากความตกตะลึงอย่างมหาศาลผ่านพ้นไป จู่ ๆ เขาก็ตระหนักถึงปัญหาข้อหนึ่ง—ของพวกนี้มาจากไหนกัน

ตระกูลเซี่ยไม่ต้องพูดถึง นับย้อนไปสามชั่วคนก็เป็นชาวนายากจนข้นแค้นมาตลอดจนกรอบแกรบ อย่าว่าแต่ของโบราณพวกนี้เลย ต่อให้เป็นเหรียญเงินหยวนต้าโถวธรรมดาที่สุดสักเหรียญยังควักออกมาไม่ได้

เช่นนั้นก็เหลือแค่หวังจินฮวาแล้ว

แต่บ้านของหวังจินฮวาก็เป็นแค่ชาวนาธรรมดาไม่ใช่เหรอ

หล่อนจะมีของพวกนี้ได้ยังไง

อีกอย่าง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ตอนช่วงกวาดล้างสี่เก่า เล้าหมูของหล่อนก็คงโดนค้นกระจุยกระจายไปนานแล้ว

จะยังเหลือรอดมาได้ยังไง

คำตอบเดียวที่เป็นไปได้มีแค่อย่างเดียว—นี่เป็นของใหม่ที่เพิ่งหามาได้ในช่วงไม่กี่ปีมานี้

หวังจินฮวากับเซี่ยโหย่วซุ่นน่ะเหรอ

ค้าของเก่าเนี่ยนะ

เซี่ยเจานวดหว่างคิ้ว รู้สึกว่านี่เป็นปริศนา ตอนนี้ยังปะติดปะต่ออะไรไม่ได้ จึงเลิกคิดไปเสียเลย

เขาใจเย็นลงเล็กน้อย จากนั้นก็เอ่ยกับเซี่ยเฉิงว่า "พี่ใหญ่ ของพวกนี้พี่ต้องเก็บไว้ให้ดีเลยนะ ไม่ว่าใครมาถาม ก็บอกว่าไม่รู้เรื่องทั้งนั้น"

เซี่ยเฉิงชะงักไป

เขาไม่คิดเลยว่าจะยุ่งยากขนาดนี้

"สมองฉันมันทื่อ ในเมื่อของพวกนี้สำคัญขนาดนี้ งั้นแกเก็บไว้เองเถอะ!"