ตอนที่ 75 ซ้อมหวังเอ้อร์ล่าจื่อจนน่วม เยี่ยฮ่าวตงเบอร์สองแห่งสำนักงานยาสูบ!

ประจวบเหมาะกับตอนนั้นมีชาวบ้านเอาหอยขมมาส่งพอดี พอหวังเอ้อร์ล่าจื่อเห็นคนก็รีบวิ่งตามเข้ามาทันที

"เฮ้ยๆๆ! จางเหมยฮวา! เอาหอยขมมาขายให้ฉันสิ! ฉันก็รับซื้อเธอชั่งละห้าเหมาเหมือนกันนะ!"

จางเหมยฮวาที่ถูกดึงตัวไว้ขมวดคิ้วมุ่น รีบถอยหลังหนีราวกับเจอตัวกาลกิณี "ใครจะขายให้แกกัน? ไอ้คนไม่รู้จักดีชั่ว ขนาดอาจารย์เว่ยแกยังกล้ารังแก!"

"อย่าว่าแต่ชั่งละห้าเหมาเลย ต่อให้ชั่งละหนึ่งหยวนฉันก็ไม่ขายให้แกหรอก!"

"แกคิดว่าคนในหมู่บ้านเราจะไร้ยางอายเหมือนแกงั้นเหรอ?"

"ไอ้เศษสวะต่ำช้ายิ่งกว่าหมา! ไสหัวไปให้พ้นเลยนะ!"

เธอสวดด่ายับเป็นชุดจนหวังเอ้อร์ล่าจื่อหน้าเขียวคล้ำไปหมด!

มีแต่ฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่า เขาแอบตามเซี่ยเจาเข้าเมืองอำเภอ อุตส่าห์ติดต่อเส้นสายกับจ้าวอู่ยีได้จนเริ่มจัดการรับซื้อหอยขม แต่คิดไม่ถึงว่าพอกลับมาแล้วตะโกนเร่รับซื้ออยู่ตั้งค่อนวัน กลับไม่มีใครเอาหอยขมมาขายให้แม้แต่ตัวเดียว!

ทุกคนพอเห็นเขาเดินมาตามทาง ก็พากันปิดประตูรั้วบ้านใส่หมด!

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องขายหอยขมให้เขาเลย!

เขาถึงได้ไม่ยอมแพ้และคิดอุบายชั่วๆ ขึ้นมา กะว่าจะบุกมาชิงคนถึงบ้านเซี่ยเจาเสียเลย

แต่ไม่นึกเลยว่าแม้จะตามมาถึงบ้านของเซี่ยเจา คนก็ยังไม่ยอมขายให้เขาอยู่ดี!

"กล้ามาชิงคนถึงในบ้านกู มึงรังแกข้ามหัวกูเกินไปแล้วโว้ย!"

ในที่สุดเซี่ยเฉิงก็หมดความอดทน

เขาคว้าไม้คานพุ่งพรวดเข้าไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ก่อนจะตะโกนลั่น

"ซานหลิวจื่อ! ปิดประตู!"

ซานหลิวจื่อกำลังผูกลาอยู่ตรงประตูพอดี พอได้ยินเสียงตะโกนของเซี่ยเฉิง เขาก็มือกวักเท้าไว รีบปิดประตูรั้วทันที

หวังเอ้อร์ล่าจื่อสะดุ้งตกใจไปแวบหนึ่ง พอได้สติก็หันหลังคิดจะวิ่งหนี แต่คราวนี้เซี่ยเฉิงไม่ปล่อยโอกาสให้เขาแล้ว

ไม้คานที่หวดแหวกอากาศฟาดเปรี้ยงลงมาใส่หัวเขาทันควัน

"โอ๊ย!"

หวังเอ้อร์ล่าจื่อร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

เซี่ยเฉิงเคยเป็นคนงานเหมือง มีเรี่ยวแรงเหลือเฟืออยู่แล้ว เขาเลือกตีเฉพาะจุดที่ไม่เป็นอันตรายแต่เจ็บเจียนตาย ทั้งก้น แผ่นหลัง แล้วก็โคนขา ไม้คานฟาดลงไปครั้งแล้วครั้งเล่าจนหวังเอ้อร์ล่าจื่อเจ็บจนน้ำตาเล็ด!

"ฆ่าคนแล้ว! โอ๊ย! เซี่ยเฉิงจะฆ่าคนแล้ว!"

เขาร้องโอดครวญราวกับหมูโดนเชือด

เซี่ยเจายืนกอดอกมองดูด้วยสีหน้าเย็นชาอยู่ข้างๆ พอกะเวลาว่าพอสมควรแล้ว เขาถึงได้ยื่นมือออกไปห้ามเซี่ยเฉิง

"กะ...กูจะไปฟ้องพวกมึง!"

หวังเอ้อร์ล่าจื่อลงไปนอนโอดโอยอยู่กับพื้น บนหน้ามีรอยไม้คานฟาดขึ้นเป็นปื้นเขียวช้ำ

เซี่ยเฉิงพออารมณ์เย็นลงบ้างแล้วก็แอบกังวลอยู่เหมือนกันว่าหวังเอ้อร์ล่าจื่อจะไปแจ้งความจริงๆ เพียงแต่เขาไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า ทำเพียงถลึงตาใส่หวังเอ้อร์ล่าจื่ออย่างดุดัน

"มึงกล้าเหรอ?!"

หวังเอ้อร์ล่าจื่อหดคอลงทันที ได้แต่นอนครางงึมงำด้วยความเจ็บจนไม่กล้าส่งเสียงเถียง

ทว่าสายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ชั่วร้ายและดุร้ายเป็นที่สุด

"แกอยากจะไปฟ้องก็ไปฟ้องสิ"

เซี่ยเจายืนกอดอกแล้วเดินยิ้มเยาะเข้ามา เขาหยุดยืนตรงหน้าหวังเอ้อร์ล่าจื่อแล้วก้มมองลงมาอย่างเหนือกว่า

"แกบุกรุกเคหสถาน ฉุดกระชากผู้หญิง พี่ชายฉันตีแกก็เพื่อปกป้องสิทธิและความปลอดภัยของสตรี ทุกคนต่างก็เห็นกันหมด!"

"ถ้าสหายตำรวจจะจับ คนแรกที่โดนจับก็คือแกนั่นแหละ!"

"ทุกคนว่าจริงไหม?!"

ตอนนี้มีชาวบ้านที่เอาหอยขมมาส่งเกาะรั้วดูอยู่เพียบ เห็นหวังเอ้อร์ล่าจื่อโดนซ้อมแล้ว ใครบ้างจะไม่สะใจอยู่ลึกๆ?

พอได้ยินเซี่ยเจาตะโกนถาม ทุกคนก็พากันชะเง้อคอตะโกนรับเป็นเสียงเดียวกัน

"จริงแท้แน่นอน! สมน้ำหน้า! มันฉุดกระชากผู้หญิง! ขืนใจผู้หญิง! ฉันเห็นกับตาเลย!"

"เหมยฮวา! เธอต้องช่วยพูดให้เซี่ยใหญ่นะ! พอสหายตำรวจมา จะได้ลากตัวหวังเอ้อร์ล่าจื่อไปยิงเป้า ทวงความยุติธรรมให้เธอ!"

"ตีได้ดี! ตีได้เยี่ยม! มันน่านัก โดนตีซะบ้างก็สมควรแล้ว!"

เสียงชาวบ้านอื้ออึงเซ็งแซ่ ทุกคำพูดกรอกเข้าหูเขาอย่างจัง

หวังเอ้อร์ล่าจื่อเบิกตากว้าง

แม่งเอ๊ย

ไอ้เซี่ยรองนี่มันกลับขาวเป็นดำชัดๆ!

เขาโมโหจนแทบอกแตก ร่างกายก็เจ็บระบมไปหมด

แต่ดันไม่มีใครเข้าข้างเขาเลยสักคนเดียว!

"พะ...พวกมึง คอยดูเถอะ!"

ในที่สุดหวังเอ้อร์ล่าจื่อก็นอนทนต่อไปไม่ไหว เขากัดฟันยันตัวลุกขึ้นจากพื้น ก่อนจะเดินกะโผลกกะเผลกออกไปข้างนอกด้วยความเจ็บปวด

ก่อนไปยังไม่วายทิ้งคำขู่ไว้

"กูจะต้องทำให้มึง..."

ทว่ายังไม่ทันพูดจบ เซี่ยเฉิงก็ตวัดสายตาเย็นเยียบดั่งใบมีดส่งไป หวังเอ้อร์ล่าจื่อพลันตกใจจนเสียงหาย กลืนคำพูดลงคอแล้วหันหลังวิ่งกะโผลกกะเผลกเผ่นออกจากประตูไป

ผู้คนที่เกาะอยู่บนกำแพงลานบ้านต่างพากันหัวเราะร่า

"ไอ้หวังเอ้อร์ล่าจื่อนี่ ยังคิดจะเลียนแบบบ้านเซี่ยรองทำมาค้าขายอีก! ใครจะกล้าขายให้มัน?"

"โดนซัดสักยกแล้วจะสงบเสงี่ยมไปสามวัน! สะใจจริงๆ!"

"นั่นน่ะสิ! ขนาดอาจารย์เว่ยมันยังรังแกได้! ไม่ใช่คนจริงๆ!"

ขณะเดียวกัน

ในตัวอำเภอ ห้องทำงานของรองผู้อำนวยการสำนักยาสูบ

เฉิงกังเกร็งไปทั้งตัว มองชายวัยกลางคนตรงหน้าด้วยสีหน้าตึงเครียด

ชายคนนี้คือผู้มีอำนาจเบอร์สองของสำนักยาสูบ—เย่ฮ่าวตง

เย่ฮ่าวตงคีบบุหรี่ยี่ห้อหงส์ไว้ในมือ กวาดสายตามองเฉิงกังช้าๆ ก่อนเอ่ยถาม "แกรู้ได้ยังไงว่ามีคนดักซุ่มอยู่?"

เขาพูดช้ามาก แต่เฉิงกังกลับสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ไร้รูป

จนถึงตอนนี้เฉิงกังยังคงตกตะลึงไม่หาย

หลายปีก่อนเขาต่อเส้นสายกับสำนักยาสูบได้ คนที่ติดต่อกับเขามาโดยตลอดคือเจ้าหน้าที่จัดสรรเซี่ยงเจี่ยฟ่าง

แม้เซี่ยงเจี่ยฟ่างจะเป็นเพียงเจ้าหน้าที่จัดสรร แต่เขาสามารถเข้าถึงการกระจายสินค้าของยาสูบได้โดยตรง อำนาจจึงนับว่าไม่น้อยเลย

การไปรับของนัดพบในครั้งนี้ก็เป็นเซี่ยงเจี่ยฟ่างที่บอกเขา

ตลอดหลายปีที่ติดต่อกันมา เฉิงกังก็พอเดาได้เลาๆ ว่าเบื้องหลังของเซี่ยงเจี่ยฟ่างมีคนหนุนหลังอยู่ ดังนั้นพอตำรวจปรากฏตัวเมื่อวานนี้ เขาจึงรีบมาหาเซี่ยงเจี่ยฟ่างทันที หวังให้อีกฝ่ายรายงานเบื้องบนเพื่อตรวจสอบเรื่องนี้ให้กระจ่าง

ไม่อย่างนั้นแม้แต่หน้าเขาก็ยังไม่กล้าโผล่

แต่บ่ายวันนี้ เซี่ยงเจี่ยฟ่างกลับเรียกเขามาที่นี่โดยตรง

บอกว่ามีคนต้องการพบเขา

เฉิงกังเดาได้ว่าคนเบื้องหลังคงอยากพบตน แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าคนผู้นั้นจะเป็นเย่ฮ่าวตง!

เบอร์สองของสำนักยาสูบ!

"หืม? ทำไม มีอะไรที่พูดไม่ได้งั้นเหรอ?"

เย่ฮ่าวตงหรี่ตาลง เคาะขี้บุหรี่พลางใช้สายตาคมกริบจ้องสำรวจเขา

ในเวลานี้ ในใจของเขาก็กำลังปั่นป่วนคลื่นลมโหมกระหน่ำเช่นกัน เพียงแต่เขาชินกับการเก็บซ่อนอารมณ์ความรู้สึก จึงไม่มีใครดูออก

เป็นไปได้อย่างไร?

สินค้าเต็มคันรถคันนั้น เขาเป็นคนติดต่อกับทางเหนือด้วยตัวเองเพื่อขนย้ายมา!

เพราะมันมีมูลค่ามหาศาล เขาจึงระมัดระวังรอบคอบเป็นพิเศษ คนที่เข้าถึงได้ล้วนเป็นคนสนิทของเขาทั้งสิ้น

แต่ถึงกระนั้น ข้อมูลก็ยังรั่วไหลออกไปได้งั้นหรือ?

หากสินค้าถูกดักยึด แล้วตามรอยสาวมาถึงต้นตอ ตัวเขาที่เป็นถึงเบอร์สองของสำนักยาสูบย่อมหนีไม่พ้นแน่!

ดูท่าฝ่ายนั้นจงใจพุ่งเป้ามาที่เขาชัดๆ!

แต่โชคดีที่สวรรค์ยังไม่ทอดทิ้งเขา!

เฉิงกังที่อยู่ตรงหน้านี้ กลับช่วยชีวิตเขาเอาไว้ได้อย่างบังเอิญ!

ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการ คือการตรวจสอบที่มาที่ไปของเรื่องนี้ทั้งหมดให้กระจ่าง!

เฉิงกังได้สติ ยิ้มพลางพูดกับเย่ฮ่าวตง "ท่านรองเย่ มีอะไรที่พูดไม่ได้กันล่ะครับ"

"ผมเองก็ฟังคำเตือนจากน้องชายคนหนึ่งมา ถึงไม่ได้เสี่ยงออกไปรับของตามนัดครับ!"

จากนั้น เฉิงกังก็เล่าเรื่องที่ตนพบกับเซี่ยเจา รวมถึงคำพูดที่เซี่ยเจาบอกกับเขา ให้เย่ฮ่าวตงฟังอย่างละเอียดครบถ้วนทุกถ้อยคำ

ในที่สุดเย่ฮ่าวตงก็เผยสีหน้าตกตะลึงออกมา

คนคนนี้เป็นใครกัน?

ถึงกับสืบรู้ข่าวลึกขนาดนี้ได้เชียวหรือ?

ตกลงเป็นเรื่องบังเอิญหรือมีเหตุผลอื่นแอบแฝงกันแน่?

"แกไปพาตัวเขามาพบฉัน! เดี๋ยวนี้เลย!"

เย่ฮ่าวตงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง