ตอนที่ 74 สะกดรอยตาม

"อาจารย์ครับ! ของพวกนี้มีค่ามากเกินไปแล้ว!"

เซี่ยเจาที่ยื่นมือออกไปพลันชักมือกลับมา

เขาขมวดคิ้ว คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดกับเว่ยชิ่งจือว่า "พจนานุกรมทั้งสามเล่มนี้ไม่มีพิมพ์เพิ่มแล้ว ในเมื่ออาจารย์อุตส่าห์เก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี ก็คงรู้มูลค่าของมัน ของล้ำค่าขนาดนี้..."

"เพราะรู้คุณค่าของมันน่ะสิถึงได้เลือกมา"

เว่ยชิ่งจือลูบไล้หนังสือเบา ๆ แล้วจึงส่งมอบให้ถึงมือเซี่ยเจาอย่างจริงจัง

"ในเมื่อฉันรับเธอเป็นลูกศิษย์แล้ว ก็จะถ่ายทอดให้หมดไส้หมดพุง ตัวฉันไม่มีทั้งเมียทั้งลูก พอถึงเวลาตายไปก็เหลือแค่ดินกองเดียว หนังสือพวกนั้นสุดท้ายก็ต้องยกให้อยู่ดี"

เว่ยชิ่งจือกล่าวต่อ "ให้ตอนนี้กับให้ตอนนั้นมันจะต่างอะไรกันล่ะ"

เซี่ยเจา "..."

เขาตั้งสติ แล้วยื่นมือออกไปรับมาอย่างนอบน้อมจริงจังในที่สุด

"ขอบคุณครับอาจารย์"

ห้าโมงเย็น

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว

เซี่ยเฉิงปิดประตูใหญ่ของห้องโถง แล้วจุดตะเกียงน้ำมันก๊าด

แสงไฟสลัวราง ทว่าใบหน้าของทุกคนกลับเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้ม

ในห้องไม่มีลมพัด เซี่ยเจาจึงให้หลินมู่อวี่พาลูก ๆ ออกมากินข้าวด้วย

เขาอุ้มสี่เป่ากับเล่อเป่ามาให้เว่ยชิ่งจือดู และให้หลินมู่อวี่กับเซี่ยเถียนทำความเคารพกราบอาจารย์ด้วยเช่นกัน เถียนซิ่วเฟินกับเซี่ยโหย่วเจิ้นช่วยอุ้มเด็ก ๆ ยืนมองอยู่ข้าง ๆ จนขอบตารื้นแดง

"เอาละ ๆ รีบกินข้าวกันเถอะ กับข้าวเย็นหมดแล้ว!"

เถียนซิ่วเฟินเชื้อเชิญให้เว่ยชิ่งจือนั่งลง พลางตักข้าวเหนียวให้พูนชาม โปะด้วยน่องไก่มันเยิ้ม กลิ่นหอมฟุ้งและเหนียวนุ่มน่ากิน

"อาจารย์เว่ยคะ ฉันมันคนไม่มีความรู้ อ่านหนังสือไม่ออก!"

เถียนซิ่วเฟินถูมือไปมาพลางยื่นชามกับตะเกียบใส่มือเว่ยชิ่งจือ "ฉันก็แค่อยากให้เด็ก ๆ ได้เรียนในโรงเรียนดี ๆ จบมาจะได้มีอนาคต มีงานการของรัฐทำ ไม่ต้องมาลำบากเหมือนฉันกับพ่อเขา แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ! วันข้างหน้าคงต้องรบกวนอาจารย์อีกมาก คุณเป็นผู้มีพระคุณใหญ่หลวงของบ้านเราจริง ๆ!"

สำหรับคนชนบทในยุคนี้ การสอบติดมหาวิทยาลัย จบมามีงานหลวงรองรับ ได้กินข้าวหลวง ถือเป็นหนทางชีวิตที่ดีที่สุดแล้ว

เว่ยชิ่งจือรีบลุกขึ้นรับชามข้าวพลางกล่าวว่า "คุณป้าพูดเกินไปแล้วครับ! การสั่งสอนอบรมคนเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว ไม่ต้องเก็บไปคิดมากหรอกครับ!"

เถียนซิ่วเฟินขยำชายเสื้อ ไม่รู้จะตอบรับอย่างไรต่อ

เซี่ยเจารีบเข้ามาช่วยคลี่คลายบรรยากาศ หัวเราะร่าพลางพูดว่า "อาจารย์รีบทานเถอะครับ! คุยกันต่อไปกับข้าวจะเย็นชืดหมดเสียก่อน!"

เซี่ยเถียนรีบคีบขาหมูชิ้นใหญ่ใส่ลงในชามของเว่ยชิ่งจือทันที

"อาจารย์ทานเยอะ ๆ นะคะ! อิ่มแล้วจะได้มีแรงสอนหนูอ่านหนังสือ หนูจะสอบให้ได้ที่หนึ่ง แล้วไปเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองหลวงให้ได้เลยค่ะ!"

ทุกคนพากันหัวเราะครื้นเครงขึ้นมาทันที

เว่ยชิ่งจือพยักหน้ารับรัว ๆ ก่อนจะหยิบตะเกียบคีบข้าวเหนียวไก่เห็ดหอมเข้าปากคำหนึ่ง

หอมจริง ๆ

อร่อยเหลือเกิน!

มื้ออาหารพร้อมหน้าครอบครัวจบลงเมื่อเวลาสองทุ่ม

วันที่สิบหกเดือนอ้าย

มื้อเทศกาลหยวนเซียวนี้เซี่ยเจาได้กินอิ่มหนำสำราญอย่างแท้จริง

ข้าวเหนียวย่อยยาก อีกทั้งยังได้กินทั้งเนื้อไก่และขาหมูจนอิ่มตื้อเปรมปรีดิ์ เช้าวันรุ่งขึ้นตอนตื่นนอนจึงรู้สึกมีเรี่ยวแรงกระปรี้กระเปร่ายิ่งขึ้น

"ฮ้า! สบายตัวจริง!"

เซี่ยเจายืดเส้นยืดสายบิดขี้เกียจ แล้วก้มลงหอมแก้มสี่เป่ากับเล่อเป่าทีละคน เจ้าตัวเล็กทั้งสองแก้มเริ่มมีเนื้อมีหนัง ผิวที่เคยแดงก่ำก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นขาวผุดผ่อง มองดูแล้วชวนให้ชื่นใจยิ่งนัก

หลินมู่อวี่รีบยื่นมือมาตีเขาเบา ๆ "หอมเบา ๆ หน่อยสิคุณ เดี๋ยวลูกก็ตื่นหรอก"

เซี่ยเจายู่ปาก

อ้าว

"ฟอด~"

จู่ ๆ เขาก็ยื่นหน้าเข้าไป หอมแก้มหลินมู่อวี่ฟอดใหญ่เสียงดังฟังชัด

"ให้หอมเธอแรง ๆ แบบนี้ใช่ไหมล่ะ"

หลินมู่อวี่ค้อนขวับใส่เขาด้วยความเอียงอาย

"ฮิ ๆ เดี๋ยวอีกสักพักน้องเล็กจะไปเอาข้อสอบมาจากอาจารย์ วันนี้ผมจะเข้าตัวอำเภอไปซื้อหนังสือเรียนมาเพิ่ม การเรียนของพวกเราจะได้ไม่ทิ้งช่วง"

เขายื่นมือไปบีบแก้มหลินมู่อวี่เบา ๆ อีกที

ทั้งเนียนนุ่ม ทั้งยังมีแก้มนุ่มนิ่มน่ารัก สวยใสบริสุทธิ์ สัมผัสดีจริง ๆ เชียว!

หลินมู่อวี่หน้าแดงระเรื่อ ยื่นมือมาตีเขา "โตจนป่านนี้แล้วยังทำตัวไม่รู้จักโตอีก"

เซี่ยเจาส่งยิ้มกริ่มให้เธอ

"งั้นเธอก็พักผ่อนเยอะ ๆ นะ เดี๋ยวขากลับจากตัวอำเภอผมจะซื้อของกินอร่อย ๆ มาฝาก"

"อื้อ"

เซี่ยเจาพูดจบก็ลุกขึ้น ค่อย ๆ ย่องก้าวเดินออกไปอย่างเบาเท้า

ในลานบ้าน เซี่ยโหย่วเจิ้นตื่นแล้ว ข้างตัวยังมีเทียนไขที่ดับไปแล้ววางอยู่ เขากำลังนั่งสานเข่งไม้ไผ่ ตรงข้างเท้ามีเข่งไม้ไผ่ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางร่วมหนึ่งเมตรวางอยู่สามใบ ดูท่าคงนั่งสานมาเกือบทั้งคืน

"หอยขมที่บ้านเยอะเกินไป ถังน้ำกับโอ่งน้ำใส่ไม่พอหรอก เดี๋ยวค่อยเอาไอ้นี่ใส่ หอยขมพวกนี้มันอึดนัก ทางแค่นี้ไม่ตายหรอก"

เซี่ยเจาพยักหน้ารับ

ซานหลิวจื่อมาถึงตอนเกือบเจ็ดโมง

เขาเคาะประตูเปิดเข้ามา พอเซี่ยเฉิงเห็นเขาก็ถามขึ้นทันที "เมื่อวานไปเรียกแกมากินข้าวที่บ้าน ไม่เห็นคนเลย แกไปไหนมาน่ะ"

ซานหลิวจื่อเกาหัวแกรก

เขาหัวเราะแหะ ๆ แล้วพูด "ไปฉลองเทศกาลกับเพื่อนน่ะพี่!"

เพื่อนเหรอ

เซี่ยเฉิงแปลกใจไปวูบหนึ่ง

เขานึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าซานหลิวจื่อจะมีเพื่อนกับเขาด้วย!

แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของคนอื่น เขาจึงไม่ได้ซักไซ้อะไรมาก เพียงแต่เหลือบมองไปเห็นหมูป่าตัวใหญ่ตัวหนึ่งนอนอยู่บนเกวียนลาของซานหลิวจื่อเข้า ทำเอาเขาตกใจจนตาค้าง

"ไอ้หมอนี่ เก่งไม่เบานี่หว่า!"

เซี่ยเฉิงยกนิ้วโป้งให้ แล้วก้มมองรอยปะชุนบนตัวของซานหลิวจื่อ ขมวดคิ้วพูดว่า "หาเงินได้ไม่น้อยแล้ว ก็ไปร้านตัดเสื้อตัดชุดใหม่ใส่สักสองสามชุดบ้างสิ! อย่าทรมานตัวเองนักเลย"

ซานหลิวจื่อบ่นพึมพำเสียงค่อย "กางเกงตัวนี้ยังใส่ได้อยู่นี่นา!"

หลังจากเก็บของเสร็จสรรพ เกวียนลากสองเล่มก็แล่นออกจากลานบ้าน โยกเยกมุ่งหน้าตรงไปยังตัวอำเภอหูตง

และตอนที่เกวียนสองเล่มเคลื่อนพ้นหัวหมู่บ้านไป ก็ไม่มีใครสังเกตเห็นเงาร่างลับ ๆ ล่อ ๆ ที่แอบซ่อนอยู่หลังต้นหลิวใหญ่ต้นนั้นเลย

เที่ยงตรง

พวกเซี่ยเจาทั้งสามคนบังคับเกวียนลากกลับมาถึงหมู่บ้านสือสุ่ย

ทว่าพอเดินเข้าลานบ้าน ก็เห็นเซี่ยโหย่วเจิ้นสีหน้ากระวนกระวาย ยืนเดินวนไปวนมาอยู่กับที่

พอเห็นเซี่ยเจากับเซี่ยเฉิงกลับมา เขาก็รีบก้าวเท้าเข้ามาหาทันที

"เกิดเรื่องแล้ว!"

เซี่ยโหย่วเจิ้นเอ่ยอย่างร้อนรน

เซี่ยเจาขมวดคิ้วแน่น พลิกตัวกระโดดลงจากเกวียน "พ่อ? มีเรื่องอะไรเหรอพ่อ ค่อย ๆ พูด ไม่ต้องรีบ!"

"เป็นอะไรไปน่ะ"

เซี่ยเฉิงก็รีบเข้ามาเช่นกัน ยืนข้างเซี่ยเจา จ้องมองเซี่ยโหย่วเจิ้น "ค่อย ๆ พูดนะ ไม่ต้องรีบ!"

"ไอ้หวังเอ้อร์ล่าจื่อ!"

เซี่ยโหย่วเจิ้นกัดฟันกรอด "ไม่รู้ว่าไอ้สารเลวนั่นนึกบ้าอะไรขึ้นมา! เมื่อช่วงเช้าวันนี้มันถือฆ้องทองเหลืองมาเคาะร้องในหมู่บ้าน พอตั้งใจฟังดู มันก็รับซื้อหอยขมเหมือนกัน!"

อะไรนะ

สีหน้าของเซี่ยเฉิงพลันดำทะมึนลงทันตาเห็น

เขานิ่งเงียบไม่ส่งเสียง แต่สายตากลับกวาดมองไปรอบลานบ้าน เดินดุ่ม ๆ ไม่กี่ก้าวไปที่มุมกำแพง คว้าไม้คานขึ้นมาเตรียมจะพุ่งออกไปข้างนอก

เซี่ยเจารีบคว้าดึงตัวเขาไว้ทันที

"พี่! เดี๋ยวก่อน!"

เซี่ยเจาตะโกนห้าม

"รออะไรอีกล่ะ! ไอ้ลูกหมานี่! มาตัดทางทำมาหากินพวกเรา ดูซิว่ากูจะไม่ซัดมันให้เละ!"

"พี่! พี่จะไปซัดมันก็ต้องดูก่อนว่ามันมีความสามารถพอไหม!"

เซี่ยเจารีบพูด "แล้วอีกอย่าง พี่ซัดมันได้คนหนึ่ง จะซัดคนที่สองคนที่สามได้เหรอ ยังไงมันก็ต้องมีคนมาแย่งค้าขายอยู่แล้ว!"

ร่างของเซี่ยเฉิงชะงักแข็งค้าง ไม่ขยับเขยื้อน

ส่วนนอกลานบ้าน เสียงเคาะฆ้องทองเหลืองผุ ๆ พัง ๆ ของหวังเอ้อร์ล่าจื่อก็ดังแว่วเข้ามาพอดี

"เป้ง! เป้ง! เป้ง!"

"รับซื้อหอยขมจ้า! ชั่งละห้าเหมา!"

"วันนี้รับซื้อ พรุ่งนี้จ่ายเงิน!"

ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ พอเดินผ่านหน้าประตูบ้านเซี่ยเจา เสียงตะโกนนั้นก็ยิ่งดังลั่นขึ้นเป็นพิเศษ