ตอนที่ 73 เทศกาลหยวนเซียว พจนานุกรมคังซี สามเล่มที่เว่ยชิ่งจือมอบให้!

รถบรรทุกใหญ่ตงเฟิงถูกบีบให้จอดสนิทจนได้

จากมุมมองของเฉิงกัง เขามองเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบสี่นายชูปืนขึ้นสูง แล้วพุ่งตรงไปยังรถตงเฟิงทันที

ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำ ทั้งร่างหมอบราบอยู่กับพื้น แข็งทื่อจนไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

และในขณะเดียวกันนั้นเอง ภายในอุโมงค์

ตำรวจนายหนึ่งคุมตัวคนขับลงมาจากรถ ส่วนอีกคนก็เปิดท้ายรถออกอย่างรวดเร็ว

ทว่า สิ่งที่บรรทุกอยู่ข้างในจนเต็มเอี้ยดกลับเป็นเสบียงอาหาร จะมีบุหรี่แม้แต่ซองเดียวเสียที่ไหน?

เขาชะงักงันไป หันขวับไปมองโดยสัญชาตญาณ "หัวหน้าหลัวครับ? มันยังไงกันเนี่ย? ข้างในนี้ไม่มีอะไรเลยนะ!"

หัวหน้าหลัวรีบพุ่งเข้ามา พอเห็นข้าวสารและแป้งหมี่ที่อยู่ข้างใน ก็ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเดือดดาลทันที

"มารดามันเถอะ! ข่าวกรองผิดพลาด! กลับไปก่อนค่อยว่ากัน!"

หัวหน้าหลัวพาลูกน้องเก็บปืน แล้วขับรถบรรทุกใหญ่ตงเฟิงออกไปอย่างรวดเร็วเป็นพรวน

จนกระทั่งเสียงเครื่องยนต์ดังกึกก้องจางหายไปจากอุโมงค์จนหมดสิ้น และเวลาผ่านไปอีกราวครึ่งชั่วโมง บนท้องฟ้าเริ่มมีฝนโปรยปรายลงมาอย่างมัวซัว เฉิงกังถึงค่อยๆ ขยับแขนของตัวเองอย่างยากลำบาก

"แม่งเอ๊ย!"

เขาอดสบถออกมาไม่ได้

ลูกน้องสามคนที่หมอบอยู่ตรงพงหญ้าข้างๆ ต่างก็ทนไม่ไหวมานานแล้ว รีบลุกพรวดแล้ววิ่งเข้ามาหา

"พี่กัง! ปืน! มีปืนด้วย! พวกมันเอาจริงว่ะ!"

"เชี่ยเอ๊ย! พี่กัง ขาผมสั่นพั่บๆ ไปหมดแล้ว! พวกเราจะเอายังไงกันต่อดี?"

"ยังจะกลับไปอีกเหรอ? หรือว่าพวกเราหนีกันดีกว่า?"

เสียงของทั้งสามคนสั่นเทาไปหมด

พอมีลมภูเขาพัดผ่านเข้ามา ก็ยิ่งทำให้ฟันกระทบกันกึกๆ ด้วยความหนาวสั่น

เฉิงกังยันตัวลุกขึ้นมาจากพื้น ปาดน้ำฝนและเหงื่อกาฬบนใบหน้าออก ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าบึ้งตึงทะมึน "เรื่องนี้พวกเราจัดการกันเองไม่ได้แล้ว ไปหาคนของสำนักงานยาสูบ! ถ้าเขายังไม่มีทางแก้ พวกเราก็จบเหม่กันหมดแน่!"

พูดจบ เขาก็ก้าวเท้ายาวๆ รีบมุ่งหน้าตรงไปยังสำนักงานยาสูบประจำอำเภอหูตงทันที

วันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนอ้าย ฉลองเทศกาลหยวนเซียว

นี่ถือเป็นเทศกาลสุดท้ายของช่วงปีใหม่แล้ว

พอผ่านพ้นวันหยวนเซียวไปก็ถือว่าหมดเทศกาลปีใหม่ ดังนั้นไม่ว่าครอบครัวไหนจะขัดสนเพียงใด ต่างก็ยอมเจียดเงินเก็บอันน้อยนิดออกมาซื้อเนื้อซื้อข้าวสารชั้นดี เพื่อมาปรับปรุงอาหารการกินให้ดีขึ้นสักมื้อ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงช่วงเวลานี้เลย เพราะการขายหอยขมทำให้ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านสือสุ่ยต่างก็หาเงินได้ไม่น้อย

เพียงแค่ช่วงเช้าผ่านไป เนื้อหมูในตำบลเซี่ยงหยางก็ถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงแผง

พลอยทำให้ข้าวสารและแป้งหมี่ในร้านสหกรณ์ขาดตลาดตามไปด้วย!

เฮ้ย!

นี่มันเป็นเรื่องแปลกใหม่เรื่องใหญ่เลยทีเดียว!

ด้วยเหตุนี้ จึงมีคนอดถามขึ้นมาไม่ได้ "มันเกิดอะไรขึ้นกันน่ะ? ช่วงนี้หมู่บ้านสือสุ่ยของพวกนายไปรวยมาจากไหนกัน? กินเนื้อกันทุกบ้านเลยเรอะ?"

"นั่นน่ะสิ! ข้าวสารแป้งหมี่ขายหมดเกลี้ยงเลย! พอถามดู ถึงได้รู้ว่าเป็นคนหมู่บ้านสือสุ่ยเหมาซื้อไปทั้งนั้น! แปลกประหลาดจริงๆ! ที่กันดารแห้งแล้งพรรค์นั้น พวกเขาเอาเงินมาจากไหนกันเยอะแยะ?"

ชาวบ้านจากหมู่บ้านข้างเคียงบางคนที่อยู่ติดกับหมู่บ้านสือสุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะเงี่ยหูแอบฟัง

เรื่องแบบนี้มันเหมือนกับการเห็นญาติยากจนจู่ๆ ก็ร่ำรวยขึ้นมา ช่างชวนให้รู้สึกอึดอัดทรมานใจยิ่งกว่าถูกฆ่าเสียอีก!

"ตาเฒ่าเซี่ยนายรู้จักใช่ไหมล่ะ? เจ้าลูกรองบ้านเขาน่ะ พาลูกชายสองคนออกมารับซื้อหอยขมเชียวนะ! ชั่งละห้าเหมา! มีเท่าไหร่รับหมดไม่อั้น!"

"เรื่องนั้นน่ะพูดได้คำเดียวว่าสุดยอด! กระต่ายป่า หมูป่าบนเขา นายมีอะไรเขาก็รับซื้อหมดนั่นแหละ! เป็นคนซื่อตรงจริงๆ! แถมยังชั่งน้ำหนักให้เป๊ะไม่เอาเปรียบเลยด้วย!"

"ใช่แล้ว ลูกชายสองคนของฉันจะเข้าเรียนตอนเปิดฤดูใบไม้ผลิ ก็ได้เงินค่าเทอมครบก็เพราะเขานี่แหละ! นับว่าเป็นพระโพธิสัตว์เดินดินของหมู่บ้านสือสุ่ยเราแท้ๆ!"

ดังนั้น ในวันเทศกาลหยวนเซียวนี้ กิจการหอยขมและของป่าของเซี่ยเจาจึงขยายตัวเติบโตขึ้นอย่างมาก

ส่วนในเวลานี้ ที่บ้านตระกูลเซี่ย บรรยากาศกลับคึกคักและอบอุ่นเป็นอย่างยิ่ง

เซี่ยโหย่วเจิ้นกำลังทำงานไม้อยู่

เขาซ่อมแซมโต๊ะแปดเซียนจนเรียบร้อยดี และยังปรับปรุงเตียงนอนในบ้านใหม่อีกด้วย

เถียนซิ่วเฟินกับเซี่ยเถียนกำลังช่วยกันทำกับข้าว

วันนี้ยอมควักกระเป๋าลงทุนก้อนใหญ่จริงๆ

เซี่ยเฉิงไปที่ตำบลเซี่ยงหยาง ซื้อขาหมูพะโล้กลับมาหนึ่งขา ส่วนเถียนซิ่วเฟินก็ไปซื้อไก่ตัวผู้สองตัวมาจากบ้านป้าสะใภ้รองจ้าวที่อยู่ข้างบ้าน

แม่ไก่ของบ้านตัวเองต้องเก็บเอาไว้ให้ออกไข่ นางตัดใจเชือดไม่ลงหรอก

"จัดโต๊ะในห้องโถงให้เรียบร้อยนะ ประเดี๋ยวพวกเราเข้าไปกินข้างใน ข้างนอกลมแรง"

เถียนซิ่วเฟินหันไปบอกกับเซี่ยเจา "แกรีบไปเชิญอาจารย์เว่ยมาเร็วเข้า! ฉลองเทศกาลหยวนเซียวทั้งที อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันครึกครื้นถึงจะดี!"

เซี่ยเจาขานรับคำหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินออกจากบ้านไป

ตอนที่เขาพาเว่ยชิ่งจือกลับมานั้น ในมือของเว่ยชิ่งจือถือตะกร้าที่ใส่ของไว้เต็มเอี้ยดกับห่อผ้าอีกหนึ่งห่อ

สิ่งที่อยู่ข้างในคือหอยขม

"อาจารย์ครับ ผมถือให้ครับ"

เซี่ยเจาเอ่ยกับเว่ยชิ่งจือด้วยรอยยิ้ม

เว่ยชิ่งจือไม่ได้ปฏิเสธ ระหว่างทางที่ทั้งสองเดินกลับมานั้น เว่ยชิ่งจือได้ทดสอบบทเรียนของเซี่ยเจาอย่างละเอียดถี่ถ้วน

เขาเชี่ยวชาญด้านฟิสิกส์มาโดยตลอด

ทว่าเรื่องวิชาสายวิทย์พวกนี้ ขอเพียงเข้าใจหลักการหนึ่งอย่าง อย่างอื่นก็ทะลุปรุโปร่งตามไปด้วย

เขาเรียบเรียงจุดความรู้ในใจ เริ่มจากฟิสิกส์ไปจนถึงเคมีระดับมัธยมต้น ค่อย ๆ เพิ่มระดับความยากและขยายขอบเขตความรู้ออกไป

และคำตอบของเซี่ยเจาก็ทำให้เว่ยชิ่งจือประหลาดใจระคนยินดีเป็นอย่างยิ่ง

"พื้นฐานของเธอแน่นมาก ฉันพอจะรู้ระดับแล้ว คืนนี้ฉันจะออกชุดข้อสอบให้เธอสักชุด ลองทำดู มีอะไรไม่เข้าใจฉันจะอธิบายให้"

เว่ยชิ่งจือกล่าว "การค้าขายย่อมต้องทำ แต่การเรียนจะทิ้งไม่ได้ การอ่านหนังสือไม่ได้สำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน อาศัยความอดทนและความพากเพียร หลังจากนี้ฉันจะทดสอบบทเรียนของเธอทุกวัน เธอต้องจัดเวลาว่างออกมาให้ได้วันละสองชั่วโมง"

เซี่ยเจาพยักหน้ารับคำทีละข้อ

ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงบ้านของเซี่ยเจา

พอเดินเข้าลานบ้านมา ก็ได้กลิ่นหอมฟุ้งลอยมาแตะจมูก

ข้าวเหนียวนึ่งไก่เพิ่งจะยกลงจากเตา

เอาเห็ดหอมแห้งมาแช่น้ำจนฟูแล้วสับละเอียด นำไปคลุกเคล้ากับข้าวเหนียว ปูไว้ที่ก้นโถเคลือบ ด้านบนวางทับด้วยเนื้อไก่จนพูนชิ้นใหญ่ เนื้อไก่นั้นหมักคลุกเคล้ากับซีอิ๊ว เกลือ ผงชูรสไว้ล่วงหน้าอย่างทั่วถึง สุดท้ายเติมน้ำตาลทรายเล็กน้อยเพื่อดึงรสชาติความสดหวาน

แล้วก็ยกโถเคลือบทั้งใบนี้ใส่ลงไปในกระทะเหล็กใบใหญ่ มีตะแกรงรองอยู่ด้านล่าง นึ่งตุ๋นด้วยน้ำ

ไอความร้อนพวยพุ่งส่งเสียงปุด ๆ ลอยออกมา สิ่งที่ตามมาด้วยก็คือกลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อไก่ที่ผสมผสานกับเห็ดหอม

"ซี๊ด! แม่! หอมจังเลย!"

เซี่ยเถียนเดาะลิ้น นางชะโงกหน้ามองเข้าไปในกระทะที่เปิดฝาอยู่อย่างอดใจไม่อยู่

เถียนซิ่วเฟินยิ้มร่า ด่าว่านางเป็นเจ้าแมวตะกละไปหนึ่งคำ แต่ก็ยังคีบเนื้อไก่ชิ้นหนึ่งยื่นให้นาง

"ไปเอาชามมา ตักไปให้พี่สะใภ้รองของแกชามหนึ่ง นางจะปล่อยให้หิวไม่ได้"

"ได้เลยจ้า!"

เซี่ยเถียนไปหยิบชามมา ตักข้าวเหนียวจนพูนชาม ด้านบนโปะด้วยเนื้อไก่ชั้นหนึ่ง ทับด้วยน่องไก่ใหญ่อีกหนึ่งน่อง แล้วหมุนตัวยกเข้าไปให้หลินมู่อวี่ทันที

ทางด้านนั้น ขาหมูที่ตุ๋นในหม้อดินก็เสร็จเรียบร้อยแล้วเช่นกัน

ฝาหม้อส่งเสียงดังกึกกัก ไอความร้อนพุ่งปุด ๆ กระทั่งถั่วเหลืองข้างในก็ตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม

หอมจริง ๆ!

"อาจารย์เว่ยมาแล้ว!"

เถียนซิ่วเฟินเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม "พวกเราก็จะเริ่มกินข้าวกันพอดีเลย!"

เซี่ยเฉิงรีบยกม้านั่งมาอย่างกระฉับกระเฉง

เซี่ยโหย่วเจิ้นก็ช่วยเก็บกวาดอยู่ข้าง ๆ พอเห็นเขาก็เงยหน้าทักทายพร้อมกับส่งรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร

เว่ยชิ่งจือเหม่อลอยไปชั่วขณะ

เขาอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีลูกไม่มีเต้า ไม่มีญาติพี่น้องหรือผู้อาวุโส

ทำความผิดจนถูกส่งตัวลงมาที่หมู่บ้านสือสุ่ยเพียงลำพัง นานวันเข้าก็ด้านชาไปแล้ว ทว่าบรรยากาศความอบอุ่นของชีวิตความเป็นอยู่และสายสัมพันธ์อันจริงใจและอบอุ่นที่สุดระหว่างคนในครอบครัวที่โถมเข้าใส่กะทันหันนี้ ก็ยังทำให้ขอบตาของเขาแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

"รบกวนพวกคุณจริง ๆ"

เว่ยชิ่งจือกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เขาปลดถุงผ้าลงมา วางไว้บนม้านั่ง เปิดออก แล้วหยิบหนังสือสามเล่มยื่นให้เซี่ยเจา

"นี่เป็นของตอบแทน ฉันไม่มีอะไรอย่างอื่น มีแต่หนังสือพวกนี้ เธออย่ารังเกียจเลยนะ"

เซี่ยเจายิ้มตาหยีพลางพยักหน้า กำลังจะยื่นมือออกไปรับ แต่พอเหลือบมองหนังสือสามเล่มนั้น ตาของเขาก็ค้างเติ่งทันที!

หา?

เดี๋ยวนะ!

"พจนานุกรมคังซี" สามเล่มงั้นเหรอ?!