ตอนที่ 72 เสียงปืนที่ดังก้อง!

พอพูดจบ เธอก็ถือแก้วเคลือบใบหนึ่งออกมา

ด้านในมีไข่ต้มใบชาอยู่หกฟอง

ทุกฟองล้วนกะเทาะเปลือกจนแตกร้าวและต้มจนเข้าเนื้อ

เซี่ยเจายิ้มยิงฟันให้เธอ

"ขอบคุณครับแม่"

เขารับมาแต่ยังไม่กินทันที กลับชะโงกหน้ามองเข้าไปในครัว "แม่ ตะกร้าที่ผมหิ้วกลับมาเมื่อวานอยู่ไหนล่ะครับ"

เถียนซิ่วเฟินพูดว่า "เก็บไว้ในตู้กับข้าวนั่นแหละ ทิ้งไว้ข้างนอกแบบนั้น ถ้าแมวป่าคาบไป แกจะไม่เสียดายหรือไง!"

เธอตีเซี่ยเจาไปทีหนึ่งอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะหันหลังกลับไปหยิบตะกร้าออกมาให้

"ไปเถอะ! อยากทำอะไรก็ทำ! ครูเว่ยเป็นคนมีความรู้ พ่อแกบอกว่าเมื่อปีก่อนๆ มีพวกผู้อำนวยการสำนักอะไรสักอย่างในอำเภออยากเชิญแกไปสอนหนังสือให้ลูกชาย แกยังไม่ยอมตกลงเลย ถ้าแกเชิญมาได้จริง แม่กับพ่อก็ดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว"

เถียนซิ่วเฟินตบมือเขาเบาๆ กำชับว่า "จริงใจเข้าไว้ ได้ยินไหม"

เซี่ยเจาพยักหน้าอย่างจริงจัง "แม่วางใจเถอะครับ"

เซี่ยเจาหิ้วตะกร้า หนีบแก้วเคลือบไว้ แล้วหันหลังเดินออกไปทันที

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เขามาถึงบ้านของเว่ยชิ่งจือ

เวลาหกโมงเช้า ท้องฟ้ายังไม่สว่างดี แต่เว่ยชิ่งจือนั่งอยู่บนม้านั่งแล้ว เขาก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออย่างตั้งอกตั้งใจโดยอาศัยแสงรำไรจากภายนอก

เซี่ยเจายิ้มพลางร้องทัก "ครูเว่ย! กินข้าวหรือยังครับ"

เว่ยชิ่งจือชะงักไป

เขาเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นว่าเป็นเซี่ยเจา สีหน้าก็พลันดูแปลกแปร่งไปเล็กน้อย

ปฏิเสธไม่ได้ว่าในใจเขากลับแอบมีความคาดหวังอยู่รางๆ

"คิดตกแล้วรึ"

เว่ยชิ่งจือปิดหนังสือภาษาอังกฤษล้วนเล่มหนาเตอะราวกับก้อนอิฐ แล้วเงยหน้ามองเซี่ยเจา

เซี่ยเจายิ้มกว้าง เดินเข้ามาและไม่ถือสาอะไร ทิ้งตัวลงนั่งบนก้อนหินตรงนั้นทันที แล้วหยิบเอาไข่ต้มหกฟองที่เถียนซิ่วเฟินให้มา ปอกฟองหนึ่งแล้วยื่นส่งให้เว่ยชิ่งจือ

"กินไข่ก่อน แล้วผมค่อยตอบครับ"

เซี่ยเจากะพริบตาอย่างมีเลศนัย เว่ยชิ่งจือจนปัญญาจึงยื่นมือไปรับมา แต่ในใจก็แอบบันทึกหนี้ก้อนนี้เพิ่มขึ้นไปเงียบๆ

เมื่อเห็นเว่ยชิ่งจือรับไป เซี่ยเจาก็ปอกอีกฟองโยนเข้าปากตัวเอง

รสชาติเค็มมันกลมกล่อมช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก

พอกินเสร็จ เขาถึงได้มองเว่ยชิ่งจืออย่างจริงจังแล้วเอ่ยว่า "ครูเว่ย ก่อนจะตอบคำถามนี้ ครูต้องยอมให้ผมอวดตัวเองสักหน่อยนะครับ"

"ผลการเรียนของผมดีมาโดยตลอด"

"สำหรับผมแล้ว การเรียนหนังสือก็เหมือนกับการกินข้าวดื่มน้ำ เป็นเรื่องธรรมดามากๆ ผมถึงขั้นรู้สึกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของผมไปแล้ว"

"ก่อนจะเจอครู ผมไม่เคยคิดเลยว่าทำไมถึงต้องเรียน ผมคิดแค่ว่ามันคือเส้นทางที่ผมควรต้องเดิน"

เซี่ยเจาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบช้า

"แต่ผมพบว่ามันไม่ได้เป็นแค่นั้น การเรียนหนังสือทำให้ผมสามารถเปลี่ยนแปลงเรื่องราวต่างๆ ได้มากมาย"

"ผมอยากให้สี่เป่ากับเล่อเป่าได้เรียนหนังสืออย่างสบายใจและมั่นใจ อยากให้พวกเธอได้ใช้ชีวิตอยู่ในสังคมที่ปลอดภัยและมั่งคั่ง และที่สำคัญกว่านั้น ผมอยากให้ในวันที่พวกเราก้าวออกนอกประเทศ เราจะสามารถยืดอกได้อย่างสง่าผ่าเผยและภาคภูมิใจ ไม่ต้องทนสายตาดูแคลนหรือถูกใครเหยียบย่ำรังแกอีกต่อไป"

ดวงตาของเซี่ยเจาทอประกายเจิดจ้า ราวกับมีเปลวไฟสองกองกำลังลุกโชนอยู่ภายใน

พวงแก้มของเขายังปรากฏรอยแดงระเรื่อจางๆ จากความตื่นเต้น

"และการจะทำทั้งหมดนี้ให้สำเร็จได้ มีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว นั่นคือเราต้องมีแผ่นดินเกิดที่แข็งแกร่งเกรียงไกร"

"บางทีผมอาจไม่มีความสามารถยิ่งใหญ่พอจะเปลี่ยนแปลงมันได้ทั้งหมด แต่ผมยินดีจะใช้หัวใจอันบริสุทธิ์อันน้อยนิดนี้ เพื่อเป็นอิฐและกระเบื้องร่วมสร้างมันขึ้นมา"

เซี่ยเจาสูดหายใจเข้าลึก จากนั้นจึงเอ่ยออกมาทีละคำอย่างหนักแน่น

"ครูเว่ยครับ ผมยินดี... อ่านหนังสือเพื่อความรุ่งโรจน์ของประเทศชาติ"

เว่ยชิ่งจือตกตะลึง

รุ่งเช้าในหมู่บ้านบนเขาหนาวเหน็บยิ่งนัก ไอน้ำมัวซัวปนหมอกถูกสายลมพัดกรูเข้ามา ทำให้หัวใจของเขาพลันสั่นไหวอย่างรุนแรง

เด็กหนุ่มตรงหน้ามีเครื่องหน้าคมคายหมดจด เขาดูเหมือนจะตื่นเต้นอยู่บ้าง มือข้างหนึ่งกำแน่นเล็กน้อย โน้มตัวมาข้างหน้า และจ้องมองตนด้วยสายตาที่ร้อนแรง

เขาแลเห็นความสัตย์ซื่อบริสุทธิ์ของเด็กหนุ่ม มองเห็นหัวใจที่จริงใจและล้ำค่าดวงนั้น

เว่ยชิ่งจือผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ อย่างหนักหน่วงและลึกซึ้ง

เขาคิดในใจ

เขาควรจะกล้าหาญสักครั้ง ถูกหลอกลวงไปครั้งหนึ่งแล้ว จำต้องขลาดกลัวจนไม่กล้าก้าวต่อไปเลยหรือ

อย่างน้อยที่สุด ตอนนี้เขาก็ไม่ควรปฏิเสธ

เว่ยชิ่งจือยื่นมือออกไปตบบนตัวของเซี่ยเจาเบา ๆ ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยน "ฉันตกลงรับเธอ"

เซี่ยเจาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ดีใจจนแทบคลั่ง

เขาประคองตะกร้าไปวางไว้ตรงหน้าเว่ยชิ่งจืออย่างนอบน้อมจริงจังทันที แล้วคุกเข่าลงทั้งสองข้าง ทำพิธีคำนับกราบไหว้ฝากตัวเป็นศิษย์อย่างถูกต้องตามธรรมเนียมสามครั้ง

เซี่ยเจารู้ดีว่า เว่ยชิ่งจือคู่ควร ไม่ว่าจะเป็นเรื่องคุณธรรมความประพฤติหรือวิชาความรู้ของเขา

"อาจารย์!"

เซี่ยเจาร้องเรียก จังหวะที่เงยหน้าขึ้นนั้น เขายิ้มออกมาอย่างสดใสเหลือเกิน

เว่ยชิ่งจืออดไม่ได้ที่จะยกยิ้มตามไปด้วย

ทว่าขอบตากลับพลันร้อนผ่าวขึ้นมา

โดนวิพากษ์วิจารณ์ประณาม ถูกส่งไปดัดสันดาน ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ยากลำบากถึงเพียงนั้น เขากินแกลบกินผักป่า ตอนที่ไข้ขึ้นสูงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดตั้งหลายครั้ง ก็เคยคิดว่าตัวเองไร้ค่าหรือไม่ อุดมการณ์ของตนช่างน่าขันหรือไม่

แต่มาบัดนี้ เซี่ยเจาบอกกับเขา

ไม่สนใจสิ่งของภายนอก สนใจเพียงจิตใจภายใน

ปีนี้เขาอายุห้าสิบแปดปีแล้ว

ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีภรรยา ไม่มีทายาท

เขาไม่มีอะไรเลย มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น นั่นคือหัวใจอันบริสุทธิ์และจริงใจดวงหนึ่ง แม้จะร่วงโรยไปตามวัยแล้วก็ตาม

เช่นนั้นก็ จงมุ่งทำความดี อย่าได้ถามถึงอนาคตข้างหน้าเลย!

เขายินดีที่จะเดิมพันอีกสักครั้งเป็นครั้งสุดท้าย!

อำเภอหูตง ถนนหลวงระดับมณฑล

เวลาสิบโมงเช้า ท้องฟ้ามืดครึ้ม สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมา

เฉิงกังพาพรรคพวกสองสามคนหมอบอยู่ในพงหญ้าข้างทาง

ที่นี่เป็นถนนหลวงระดับมณฑลซึ่งอยู่ระหว่างภูเขาสูงใหญ่สองลูก ด้านข้างขึ้นรกครึ้มไปด้วยต้นหญ้าคาที่หนาทึบและสูงมาก เฉิงกังพาพวกน้อง ๆ มาทั้งหมดสี่คน พอนอนหมอบลงไปข้างใน ก็มองไม่เห็นตัวเลยจริง ๆ

จากตรงนี้ไปข้างหน้าอีกนิดเดียวก็จะเป็นอุโมงค์ ลอดผ่านอุโมงค์ออกไปแล้วไปต่ออีกสองร้อยเมตรก็จะถึงอำเภอหูตงแล้ว

พูดอีกอย่างก็คือ การจับกุมที่นี่ ผู้กระทำผิดจะหลบหนีได้ยากที่สุด และเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

ตอนสิบโมงห้านาที สุดปลายถนน ตรงทางโค้งเชิงเขา เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ก็ดังขึ้น

หัวใจของเฉิงกังพลันแขวนเติ่งขึ้นมาทันที

เขาเกร็งตัว ส่งสัญญาณให้พวกน้อง ๆ ทั้งสามคนเงียบปากไว้ ส่วนตัวเองก็ค่อย ๆ ขยับตัวอย่างเงียบเชียบ ยื่นหัวออกไปมอง จับจ้องความเคลื่อนไหวตรงปากอุโมงค์ที่อยู่ไม่ไกลอย่างไม่วางตา

รถบรรทุกเป็นรถตงเฟิงคันใหญ่สีเขียวขี้ม้า

มีเพียงคนเฉพาะกลุ่มเท่านั้นที่จะสั่งใช้ได้ วิ่งอยู่บนท้องถนน ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าเรียกตรวจค้นอย่างแน่นอน

ในเวลานี้ ในใจของเฉิงกังยังคงมีความแคลงใจอยู่บ้าง

ฝีมือของท่านผู้ใหญ่คนนั้น ต่อให้เทียบในอำเภอหูตงก็ยังนับเป็นแถวหน้า

ข่าวสารและความสามารถของเขา จะผิดพลาดได้เชียวหรือ

เฉิงกังรู้สึกกระสับกระส่ายอยู่ในใจ

เพื่อเป็นการสับขาหลอก เขาจงใจจัดฉากให้คนธรรมดาแกล้งทำเป็นมารับของ แต่ความจริงในรถกลับไม่มีอะไรเลย

และคนธรรมดาผู้นั้นก็เป็นแค่พ่อค้าหาบเร่คนหนึ่งเท่านั้น

เมื่อเห็นหน้ารถแล่นเข้าสู่อุโมงค์อย่างปลอดภัย เฉิงกังก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในที่สุด

เพียงแต่ในพริบตาถัดมา เมื่อรถตงเฟิงคันใหญ่แล่นเข้าสู่อุโมงค์โดยสมบูรณ์ แสงไฟสว่างจ้าลำหนึ่งก็พลันทะลุผ่านม่านหมอกที่มัวซัว ส่องตรงเข้ามายังตำแหน่งห้องคนขับ!

"หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้! รับการตรวจค้น!"

"ถ้ายังไม่หยุด ฉันจะใช้กำลังบังคับให้หยุด และทำการจับกุมคุณ!"

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

ต่อจากนั้น ภายในอุโมงค์ก็มีเสียงปืนดังสนั่นกึกก้องขึ้นมา

ในพริบตานั้น ร่างกายของเฉิงกังพลันแข็งทื่อ เบิกตากว้างจนกลมโต

เชี่ยเอ๊ย!

แม่งมีปืนด้วย!

พวกมันเอาจริง!