ตอนที่ 71 บอกฉันมาสิว่าทำไมเธอถึงอยากเรียนหนังสือ

ที่ทับอยู่ด้านในสุดกลับเป็น "พจนานุกรมคังซี" สามเล่ม และยังเป็นฉบับที่เก่าแก่ที่สุดเสียด้วย

ต้องรู้ก่อนว่าในปี 2019 พจนานุกรมคังซีฉบับโบราณครบชุดหกเล่ม ประมูลกันในงานประมูลได้ราคาสูงลิ่วถึงแปดแสนหยวน!

ผู้ชายย่อมมีความสนใจในของเก่า อำนาจ เงินทอง และผู้หญิงเป็นธรรมชาติติดตัวอยู่แล้ว

เขาก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

จึงได้ตั้งใจสังเกตดูเป็นพิเศษ

ทว่าไม่นึกเลยว่าพอย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ในชาตินี้ จะได้มาเห็นมันที่นี่!

หัวใจเขาเต้นแรง พอเพ่งดูให้ละเอียดอีกที ก็พบว่าหนังสือมีค่าพวกนี้มีอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

โดยพื้นฐานล้วนเป็นหนังสือเก่าฉบับตีพิมพ์จำกัด การที่พวกมันรอดพ้นผ่านช่วงกวาดล้างสี่สิ่งเก่ามาได้โดยยังคงสภาพสมบูรณ์ขนาดนี้ ย่อมพอบอกได้ว่าเว่ยชิ่งจือต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายไปมากเพียงใด

"เธอมาทำไมรึ"

เสียงของเว่ยชิ่งจือดังขึ้นมาจากด้านหลัง

เซี่ยเจาหันขวับกลับไปก็เห็นเขาเข้าพอดี

ในมือของเขาถือไหดินเผาผุ ๆ ใบหนึ่ง ด้านในยังมีหอยขมอยู่บ้าง ขากางเกงที่พับขึ้นมาเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน

อาจเพราะร่างกายยังฟื้นตัวได้ไม่ดี บนศีรษะของเขาในยามนี้จึงผุดเม็ดเหงื่อละเอียดเต็มไปหมด และกำลังหอบหายใจเบา ๆ

"อาจารย์เว่ยครับ"

เซี่ยเจารีบส่งยิ้มให้ "ผมมีธุระมาหาท่านครับ"

เว่ยชิ่งจือชะงักไปเล็กน้อย

เขารีบวางไหดินเผาลงบนพื้น แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว เอี้ยวตัวทำท่าเชื้อเชิญ

"เข้ามาคุยข้างในเถอะ"

เขาพาเซี่ยเจาเดินเข้าไปในบ้านของตนเอง ไม่ได้มีความรู้สึกกระดากอายเพราะความยากจนข้นแค้นของบ้านเลยแม้แต่น้อย แต่กลับดึงม้านั่งขาเป๋ตัวหนึ่งออกมาอย่างผ่าเผย ทั้งยังเอาแผ่นไม้สองสามชิ้นมารองใต้ขาเก้าอี้ เพื่อให้เซี่ยเจานั่งได้อย่างมั่นคง

"เธอนั่งก่อนสิ เดี๋ยวฉันไปต้มน้ำให้ แต่ที่บ้านไม่มีใบชา ดื่มน้ำต้มสุกธรรมดาได้ไหม"

เซี่ยเจารีบห้ามเขาไว้

"อาจารย์เว่ยครับ ไม่ต้องลำบากหรอกครับ! ผมไม่หิวน้ำ!"

เว่ยชิ่งจือชะงักไปนิด มองเซี่ยเจาอย่างหยั่งเชิง "น่าละอายจริง ๆ ตอนนี้ฉันไม่มีเงินติดตัวเลย แต่พรุ่งนี้..."

"ผมไม่ได้มาทวงเงินท่านหรอกครับ!"

เซี่ยเจาโบกมือ

เขาเปิดประเด็นตรงไปตรงมา โดยเปิดผ้าคลุมถุงของที่หิ้วมาออก แล้ววางไว้ตรงหน้าเว่ยชิ่งจือ

"นี่คือ..."

เว่ยชิ่งจือตกใจ

เขาเห็นของข้างในตะกร้า

ข้างในมีทั้งเนื้อ มีไข่ไก่ แล้วยังมีน้ำมันกับข้าวสารอีกหรือ

หัวใจเขาเต้นระทึก คิ้วขมวดมุ่น จ้องมองเซี่ยเจา "สหาย พวกเราจะทำผิดพลาดทางการเมืองไม่ได้นะ! ไม่ได้มีความชอบจะรับผลประโยชน์ได้อย่างไร ของพวกนี้ของเธอ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก!"

เขามีหลักการและจุดยืนของตัวเอง

มิเช่นนั้น ก็คงไม่ต้องมาอาศัยอยู่ในคอกวัวเช่นทุกวันนี้

"อาจารย์เว่ยครับ! ท่านเข้าใจผิดแล้ว! ที่ผมมาคราวนี้ อยากจะเชิญท่านออกมารับหน้าที่เป็นอาจารย์สอนหนังสือให้ผมครับ!"

เซี่ยเจาพูดพลางยิ้ม

เป็นอาจารย์งั้นหรือ

เว่ยชิ่งจืออึ้งงันไป รู้สึกสงสัยว่าตนเองฟังผิดไปหรือไม่

ทว่าในวินาทีถัดมา เซี่ยเจาก็พูดซ้ำอีกรอบ

"ปีที่แล้วผมเพิ่งเรียนจบมัธยมสี่เทอมหนึ่งก็ลาออก ตอนนี้ทำมาค้าขายอยู่ที่บ้าน แต่ผมก็ยังอยากเรียนมหาวิทยาลัย อยากหาความรู้ อยากออกไปดูโลกกว้างข้างนอกครับ"

เซี่ยเจามีสีหน้าจริงใจ "ดังนั้น ผมเลยอยากเชิญท่านมาเป็นอาจารย์ของผม แน่นอนครับว่าที่บ้านผมยังมีเมียกับน้องสาวอีก พวกเธอก็อยากเรียนหนังสือเหมือนกัน ถ้าเป็นไปได้ จะรบกวนช่วยรับพวกเราไว้เป็นลูกศิษย์ของท่านได้ไหมครับ"

สมองของเว่ยชิ่งจืออื้ออึงไปหมด

เชิญเขาเป็นอาจารย์งั้นหรือ

ก่อนจะถูกส่งมาดัดสันดาน เขาก็ทำงานสายนี้มาตลอด ตรากตรำร่ำเรียนจนได้ไปสอนหนังสือสั่งสอนผู้คนในสถาบันการศึกษาชั้นนำ ทั้งยังเคยรับลูกศิษย์คนโปรดไว้ถ่ายทอดวิชาอยู่หลายคน

แต่สุดท้ายแล้ว...

เขาหลับตาลง ไม่อยากจะหวนคิดถึงมันอีก

เว่ยชิ่งจือจ้องมองเซี่ยเจา เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปากขึ้นมากะทันหันว่า "เธอทำการค้าขาย ก็เพื่อเปลี่ยนชีวิตความเป็นอยู่ เพื่อให้มีชีวิตที่ดีขึ้น แต่การเรียนหนังสือล่ะ"

สายตาของเขาดูสงบนิ่ง ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับแฝงความเฉียบคมและการพินิจพิเคราะห์อย่างประหลาด

"เธอตอบฉันมาก่อนสิ ว่าทำไมเธอถึงอยากเรียนหนังสือ"

เซี่ยเจาอึ้งไป

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เคยคิดถึงคำถามนี้มาก่อนเลย

ทำไมถึงอยากเรียนหนังสือน่ะหรือ

เพื่อเปิดหูเปิดตาเห็นโลกกว้างขึ้นงั้นหรือ

แต่ว่า การทำมาค้าขายก็ทำแบบนั้นได้เหมือนกัน

ยิ่งไปกว่านั้นในบางแง่มุม การทำมาค้าขายยังรวดเร็วกว่าด้วยซ้ำ เมื่อความมั่งคั่งสั่งสมไปถึงระดับหนึ่ง ไม่ว่าในประเทศหรือต่างประเทศ ต่างก็พร้อมจะกวักมือต้อนรับเขาอย่างเต็มที่

ถ้าเช่นนั้น เขาจะดิ้นรนเหนื่อยยากเพื่อเดินบนเส้นทางการเรียนหนังสือไปทำไมกันเล่า

"ที่ฉันสั่งสอนอบรมคน ไม่ใช่เพราะจำใจต้องทำ แต่ฉันรักในอาชีพนี้จริง ๆ"

เว่ยชิ่งจือกล่าว "เหมือนกับการปลูกต้นกล้า ค่อย ๆ ฟูมฟักดูแล ฉันยินดีที่จะช่วยให้มันพยายามเติบโตสูงขึ้นไป เพื่อจะได้มีโลกที่กว้างใหญ่กว่าเดิม"

"แต่ว่า ฉันอยากเห็นพวกมันเติบใหญ่จนกลายเป็นไม้ที่ใช้ประโยชน์ได้มากกว่า"

"กลายเป็นเสาหลักที่ค้ำฟ้าพยุงแผ่นดิน"

ยามที่ชาติบ้านเมืองเผชิญวิกฤต ประชาชนทุกคนล้วนมีหน้าที่

นับตั้งแต่วินาทีที่เว่ยชิ่งจือเลือกที่จะเป็นครู เขาก็พร้อมจะใช้สังขารอันทรุดโทรมนี้ จุดตัวเองประหนึ่งเปลวเทียนเพื่อส่องสว่างเส้นทางให้แก่เหล่าลูกศิษย์

ทว่าบนเส้นทางนี้ เขาเคยล้มเหลวมาแล้วหนหนึ่ง

หากจะให้เขาเลือกใหม่อีกครั้ง จึงจำต้องรอบคอบยิ่งกว่ารอบคอบ

เมื่อเห็นเซี่ยเจายืนเหม่อ เว่ยชิ่งจือก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ

เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะดันตะกร้ากลับไปตรงหน้าเซี่ยเจา แล้วดึงผ้าคลุมปิดไว้ตามเดิม

"คิดให้รอบคอบก่อนแล้วค่อยมาตอบฉัน ของพวกนี้ ฉันรับไว้ไม่ได้"

เว่ยชิ่งจือรู้ดีว่าตนเองติดค้างน้ำใจ

แต่บางเรื่อง จะประนีประนอมไม่ได้ และจะปล่อยเลยตามเลยไม่ได้เช่นกัน

เซี่ยเจานิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

เขาหิ้วตะกร้า ลุกขึ้นยืน แล้วหันหลังเดินออกจากคอกวัวไป

ระหว่างทาง

สายลมฤดูใบไม้ผลิแฝงความเหน็บหนาว พัดบาดผิวจนรู้สึกยะเยือก

ทำไมถึงต้องเรียนหนังสือ

ในสมองของเขา คำถามนี้ผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชัดเจนขึ้นทีละตัวอักษร

เขาน้อยครั้งนัก หรือแทบจะไม่เคยคิดถึงปัญหานี้เลยด้วยซ้ำ

ราวกับมีความรู้สึกบางอย่างแล่นพล่านอยู่ในใจ ทว่าเขากลับหาทางระบายออกไม่ได้ และหาสาเหตุไม่เจอ ตลอดทางกลับบ้านเขาจึงดูเหม่อลอยไปหมด แม้กระทั่งตอนกินข้าวก็ยังใจลอย

จนกระทั่งดึกสงัด พอหลับตาลง คำพูดที่เว่ยชิ่งจือพูดกับเขาก็ยังคงดังก้องอยู่

เซี่ยเจานอนอยู่บนเตียง มองเพดานห้องที่มืดมิด แล้วเอ่ยขึ้นกะทันหัน "เธอ ทำไมเธอถึงอยากเรียนหนังสือล่ะ"

หลินมู่อวี่ชะงักไปเล็กน้อย

เธอพลิกตัว เอามือยันศีรษะไว้ ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเบา "ฉันไม่รู้สิ ฉันแค่ไม่อยากให้สี่เป่ากับเล่อเป่าต้องทนลำบากอีกแล้ว ไม่อยากให้พวกแกต้องถูกจับถ่วงน้ำตายเหมือนเด็กผู้หญิงพวกนั้น แล้วก็ไม่อยากให้วันข้างหน้าพวกแกไม่ได้เรียนหนังสือ ฉันอยากให้พวกแกอยู่รอดปลอดภัยและมีความสุข"

เซี่ยเจาอึ้งไป

ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจได้อย่างกระจ่างแจ้ง

ชาติก่อน โลกใบนี้ไม่ได้สงบสุขเลย

มีสงครามเกิดขึ้นทุกหนทุกแห่ง

ทว่ามีเพียงประเทศที่เขาอยู่นี้เท่านั้น ที่อาศัยความแข็งแกร่งและความศรัทธา ปกป้องความปลอดภัยของพวกเขาเอาไว้

ภายนอกมีศัตรูร้ายจ้องเขมือบ แต่พวกเขากลับยังคงร้องรำทำเพลง และใช้ชีวิตอย่างสงบสุขปลอดภัยได้

เหตุผลเบื้องหลัง ก็เพียงเพราะมาตุภูมิเข้มแข็งเท่านั้นเอง

ในที่สุดเซี่ยเจาก็เข้าใจความหมายในคำพูดของเว่ยชิ่งจือแล้ว

เขาขยี้ตา ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจค่อย ๆ สงบลงอย่างสิ้นเชิง

ทว่าในอก กลับมีบางสิ่งบางอย่างเปิดกว้างและกระจ่างชัดขึ้นมาอย่างฉับพลัน พร้อมกับประกายไฟดวงเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ

ในที่สุดเขาก็คิดตกแล้ว

วันรุ่งขึ้น

ตีห้า เซี่ยเจาตื่นแต่เช้าตรู่

ท้องฟ้าข้างนอกยังมืดสลัว

วันนี้เป็นวันเทศกาลหยวนเซียว จ้าวอู่ยีบอกไว้ล่วงหน้าแล้วว่าเขาจะกลับไปฉลองเทศกาลที่หลิ่วโจว วันนี้จึงงดรับซื้อหอยขมหนึ่งวัน

เถียนซิ่วเฟินกำลังต้มโจ๊กอยู่

พอเห็นเซี่ยเจาเดินออกมา นางก็รีบเช็ดมือ ขมวดคิ้วสาวเท้าเข้ามาหาอย่างรวดเร็วด้วยความห่วงใย "เมื่อคืนแม่เห็นเหมือนลูกมีเรื่องในใจ กินข้าวไปแค่ไม่กี่คำ หิวจนตื่นล่ะสิท่า วันนี้เป็นวันเทศกาล แม่ต้มไข่ใบชาไว้ ลูกกินรองท้องสักสองสามฟองก่อนสิ!"