ตอนที่ 53 นี่เขาจงใจหยามกันชัด ๆ!

หลิวหลิงชิงเพื่อนสนิทข้างกายทนไม่ไหวมานานแล้ว หล่อนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อบังหวงอวี่เวยไว้ด้านหลัง แล้วยืนประจันหน้ากับเซี่ยเจาตรง ๆ

"ฉันนึกว่าใคร ที่แท้ก็นายนี่เอง! เซี่ยเจา? เป็นไง อยู่ชนบทไม่ได้จนต้องหน้าด้านหน้าทนซมซานกลับมาล่ะสิ?"

หลิวหลิงชิงแผดเสียงดัง "ตระกูลเฉินไม่สนใจนายแล้ว นายก็เลยมาดักรออวี่เวย นายมันคางคกอยากกินเนื้อหงส์ชัด ๆ!"

เสียงของหล่อนทั้งแหลมทั้งดัง ดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างเข้ามาในทันที

บรรยากาศเงียบกริบลงอย่างแปลกประหลาด

เรื่องมุงดูเรื่องสนุก ใครบ้างจะไม่ชอบ?

เซี่ยเจาชะงักไป

เขายืนอยู่ตรงหน้าหลิวหลิงชิง จ้องมองหล่อนอยู่ครู่หนึ่ง ผ่านไปพักใหญ่จึงเอ่ยถามขึ้น "...เธอคือใครนะ?"

หลิวหลิงชิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ตัวเองปรี่เข้ามาคาดคั้นอย่างดุดัน แต่อีกฝ่ายกลับจำหล่อนไม่ได้เนี่ยนะ?

อย่างน้อยพวกเขาก็เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันตั้งปีหนึ่ง!

นี่เขาต้องจงใจสรรหาวิธีมาฉีกหน้าหล่อนแน่ ๆ!

ทว่า เซี่ยเจาจำไม่ได้จริง ๆ

ต้องรู้ก่อนว่า หลังฟื้นฟูการสอบเกาเข่าในปี 77 ภายใต้ยุคสมัยที่สับสนวุ่นวาย คนกลุ่มใหญ่ที่กระหายอยากเปลี่ยนชะตาชีวิตต่างก็พากันหลั่งไหลเข้าสู่รั้วโรงเรียน

นักเรียนแต่ละคนมีทั้งอายุ หน้าที่การงาน และวัยที่แตกต่างกันไป เพื่อนในห้องเดียวกัน บางคนเป็นหนุ่มวัยรุ่นเลือดร้อนทะเยอทะยาน แต่บางคนถึงขั้นมีลูกมีเต้าแล้ว ทั้งครอบครัวต่างช่วยกันส่งเสียให้เขามาเรียน ในลิ้นชักโต๊ะบางครั้งยังมีกังหันลมที่ซื้อให้ลูกน้อยยัดเอาไว้อยู่เลย

สรุปได้ด้วยคำเดียวคือ คละเคล้าปะปนกันไปหมด

แม้แต่ตัวเซี่ยเจาเอง ตอนที่เข้าเรียนชั้นมัธยมปลายปีหนึ่งก็อายุสิบเจ็ดปีแล้ว

ตอนนั้นในหัวและในสายตาของเขาคิดเพียงแต่ว่าจะตั้งใจเรียนอย่างไรเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ดีเด่น จะมีกะจิตกะใจไปสนใจเพื่อนนักเรียนหญิงวัยสาวรุ่นที่ไหนกัน?

ยิ่งไปกว่านั้น หลิวหลิงชิงมีหน้าตาธรรมดามาก โยนเข้าไปในฝูงชนก็กลืนหายไปทันที เขาจึงยิ่งไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับหล่อนเลย

ในฝูงชนมีคนหลุดหัวเราะออกมาจริง ๆ

"ฮ่าๆ! ขำชะมัด! เขาจำหล่อนไม่ได้เลยสักนิด!"

"นั่นสิ แบบนี้เขาเรียกว่าอะไรนะ คิดไปเองฝ่ายเดียวไงล่ะ!"

"พูดก็พูดเถอะ แต่ดูท่าทางแล้ว ผู้ชายคนนี้จำหล่อนไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ"

เสียงซุบซิบนินทาของฝูงชนแว่วเข้าหู ใบหน้าของหลิวหลิงชิงเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีดสลับกันไปมา

หล่อนทั้งโกรธทั้งอับอาย จึงชี้นิ้วใส่เซี่ยเจาพลางพูดขึ้น "ทุกคนอย่าไปโดนเขาหลอกนะ! หมอนี่ไม่ใช่คนดีอะไรหรอก! เขาชอบเพื่อนของฉัน เลยตั้งใจมาดักรอหล่อนที่นี่ ต้องเป็นเพราะเห็นว่าเพื่อนของฉันใจอ่อน เลยอยากจะมาขอเงินหล่อนแน่ ๆ!"

ขอเงินเนี่ยนะ?

โอ้โฮ!

ผู้คนรอบข้างพากันทำสีหน้าเหมือนเพิ่งได้ยินข่าวใหญ่ ยิ่งบวกกับใบหน้าของเซี่ยเจาที่โดดเด่นสะดุดตาอยู่แล้ว เพียงไม่นานคนกลุ่มใหญ่ก็พากันมามุงล้อม ชี้ไม้ชี้มือและเริ่มกระซิบกระซาบกันยกใหญ่

มีคนอดไม่ได้ที่จะตะโกนขึ้นมา "ขอเงินเหรอ? เขายังไม่รู้จักเธอเลย แล้วก็ไม่ได้ยินว่าเขาขอเงินสักคำ! สหายรุ่นเยาว์ พูดจาอะไรต้องมีหลักฐานนะ!"

ใบหน้าของหลิวหลิงชิงเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำสลับซีดเผือด

หล่อนก้าวไปด้านข้างอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง เผยให้เห็นหวงอวี่เวยที่อยู่ด้านหลัง "เขาจะขอจากเพื่อนฉันต่างหาก! เขาอาศัยที่เพื่อนฉันเป็นคนจิตใจดี ถึงได้จงใจมาดักรอหล่อนที่นี่! ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ชาวนาจน ๆ อย่างเขา จะมีปัญญามาซื้อของที่นี่ได้ยังไง?"

หลิวหลิงชิงหันไปมองหวงอวี่เวยแวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียงหึใส่เซี่ยเจา "นายเลิกตามตื๊ออวี่เวยได้แล้ว! พวกนายไม่เหมาะสมกัน! นายไม่มีอะไรคู่ควรกับหล่อนเลยสักนิด!"

ในที่สุดหวงอวี่เวยก็มองไปยังเซี่ยเจาที่สีหน้ายังคงสงบนิ่งมาโดยตลอด

ริมฝีปากของหล่อนสั่นระริกเล็กน้อย ทว่าสีหน้ากลับเด็ดเดี่ยว ขอบตายังแดงระเรื่อจาง ๆ

หล่อนเอ่ยเสียงเบา "เซี่ยเจา ฉันรู้ว่าฉันพูดแบบนี้นายคงจะเสียใจ แต่ว่า พวกเราไม่เหมาะสมกันจริง ๆ"

เซี่ยเจา "..."

เมื่อก่อนทำไมเขาถึงไม่ยักรู้ว่าหวงอวี่เวยจะเล่นละครเก่งขนาดนี้?

ฝูงชนต่างทำหน้าตาเหมือนได้เสพเรื่องสนุกคำโต

จุ๊ๆ!

ดูท่าแล้วนี่มันเรื่องอะไรกันล่ะเนี่ย?

รักเขาข้างเดียวงั้นรึ?

หันไปมองเซี่ยเจา การแต่งเนื้อแต่งตัวเห็นได้ชัดว่าเป็นคนยากจน แล้วหันกลับมามองแม่หนูคนนั้น เสื้อโค้ตแคชเมียร์ตัวเดียวก็มีมูลค่าเท่ากับค่าใช้จ่ายของครอบครัวทั่วไปหลายเดือนแล้ว!

ดูท่าแล้วนี่คงขอความรักไม่สำเร็จ เลยกะจะมาไถเงินสักก้อนล่ะสิ!

เซี่ยเจารู้สึกปวดหัวตุบ ๆ ขึ้นมาทันที

สำหรับหวงอวี่เวยแล้ว เขาไม่ได้ชอบหล่อนจริง ๆ สมัยนั้นหล่อนเคยเขียนบทกลอนให้เขาอยู่สองสามบท สำนวนภาษาไม่ได้ดีเด่นอะไร มีแต่ความหวานเลี่ยนชวนเอียน

ในตอนนั้นเซี่ยเจามีความคิดวนเวียนอยู่แต่เรื่องเรียนหนังสือ

จะมีเวลาไปคิดเรื่องมีความรักได้อย่างไร?

เพียงแต่บางครั้งด้วยความห่วงใยในฐานะเพื่อนร่วมชั้น พอหล่อนมาทำเป็นปวดหัวบ้าง สะดุดล้มบ้างต่อหน้าเขา เขาถึงได้ช่วยไปตามมารยาท

ถ้าจะพูดถึงหน้าตา หล่อนจะไปเทียบกับเมียของเขาได้อย่างไร

"ผมมาซื้อของ รบกวนพวกคุณช่วยหลีกทางหน่อยครับ"

เซี่ยเจาน้ำเสียงราบเรียบ เขาปรายตามองหวงอวี่เวยกับหลิวหลิงชิงแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "ถ้าพวกคุณไม่มาขวางทาง ผมคงซื้อเสร็จไปแล้ว"

หวงอวี่เวยชะงักไป

หล่อนหันกลับไปมอง ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองยืนขวางอยู่หน้าเคาน์เตอร์

สายตาของฝูงชนที่มองมารอบด้านทำให้ใบหน้าของหล่อนร้อนผ่าว แต่ในตอนนี้ทำได้เพียงกัดฟันถอยไปข้าง ๆ สองสามก้าว

"งั้นนายก็ซื้อสิ!"

หล่อนพูด

หวงอวี่เวยรู้ดีว่าข้างหลังหล่อนคือเคาน์เตอร์ขายครีมหิมะกับครีมตลับหอย

ครีมตลับหอยอันละหนึ่งหยวน ส่วนครีมหิมะกระปุกละตั้งสามหยวน!

อันเล็กนิดเดียว ยังไม่เท่าฝ่ามือด้วยซ้ำ คนทั่วไปไม่มีทางตัดใจซื้อหรอก!

แล้วที่ได้ยินเฉินฉี่หมิงเล่ามา บ้านตระกูลเซี่ยยากจนข้นแค้น ข้าวปลาแทบไม่มีจะกิน เซี่ยเจาจะมีเงินมาซื้อของพวกนี้ได้ยังไง?

เขาต้องหาข้ออ้างให้ตัวเองแน่ ๆ!

เซี่ยเจาไม่ได้สนใจความคิดเล็กคิดน้อยของหวงอวี่เวย

เขาเดินตรงไปที่หน้าเคาน์เตอร์ แล้วพูดกับพนักงานขายที่กำลังยืนดูเรื่องสนุกอย่างเพลิดเพลินว่า "ครีมหิมะหนึ่งกระปุก ครีมตลับหอยสองตลับครับ"

"เอ๊ะ อ๋อ?"

พนักงานขายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสติกลับมาได้ "สหาย จะซื้อจริง ๆ หรือคะเนี่ย? ของพวกนี้ไม่ถูกเลยนะ!"

เซี่ยเจาพยักหน้า

"ห้าหยวน ใช่ไหมครับ?"

เขายื่นมือล้วงเอามัดธนบัตรต้าถวนเจี๋ยปึกเล็ก ๆ ออกมาจากย่ามผ้าสีน้ำเงินข้างตัวทันที

ในนี้มีอยู่หนึ่งร้อยหยวน

เขาซื้อครีมหิมะกับครีมตลับหอยก่อน เงินที่เหลือค่อยเอาไปจ่ายค่าเสื้อกั๊กขนสัตว์

"นี่ครับสหาย รบกวนช่วยเร็วหน่อยนะครับ ผมรีบ"

เซี่ยเจายื่นธนบัตรต้าถวนเจี๋ยใบหนึ่งไปให้ ซึ่งก็คือใบละสิบหยวน

พนักงานขายอึ้งไปชั่วขณะ ถึงเพิ่งได้สติ หล่อนอ้าปากค้างด้วยความตกใจ รีบยื่นมือออกไปรับมาทันที

"ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันห่อให้ค่ะ!"

หล่อนพูดจบ ก็หยิบเงินห้าหยวนใบหนึ่งออกมาทอนให้เซี่ยเจา "ถือดี ๆ นะคะ นี่เงินทอนค่ะ"

เซี่ยเจารับมาแล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้ออย่างคุ้นชิน

และในขณะนี้

บริเวณโดยรอบก็เงียบกริบลงในพริบตา

พวกเขาเห็นอะไรกันเนี่ย?!

ต้าถวนเจี๋ยตั้งเยอะแยะ!

ปึกเล็ก ๆ นั่น มีถึงหนึ่งร้อยหยวนเชียวนะ!

เกือบเท่าเงินเดือนสามเดือนของพนักงานประจำทั่วไปเลยนะนั่น!

นี่คิดจะควักออกมาก็ควักออกมาง่าย ๆ อย่างนี้เลยเหรอ?

ยิ่งกว่านั้น ถ้าพวกเขาดูไม่ผิด ย่ามผ้าสีน้ำเงินของเด็กหนุ่มคนนี้ตุงแน่นขนัด ดูท่าไม่ได้มีแค่เท่านี้ หรือว่า...

ข้างในนั้นเป็นเงินทั้งหมดเลย?

พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ทุกคนก็พากันสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

คุณพระช่วย!

ถ้าเป็นเงินทั้งหมด นั่นไม่ปาเข้าไปหลายร้อยหยวนเลยเรอะ?

เงินขนาดนี้ซื้อห้องแถวเล็ก ๆ ในตัวอำเภอได้ห้องหนึ่งแล้วนะ!

แบบนี้เนี่ยนะไม่มีเงิน? ยังมาดักหน้าผู้หญิงเพื่อจะขอเงินเขาเนี่ยนะ?

ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย!

ชั่วพริบตานั้น สายตาที่ทุกคนมองไปยังหวงอวี่เวยก็เปลี่ยนไป แม่สาวคนนี้เป็นอะไรไปเนี่ย? พูดโกหกหน้าตายตาใสอย่างนี้เลยเหรอ?

"นี่ต้องเป็นเงินที่คนอื่นฝากไว้กับเขาแน่ ๆ!"

หลิวหลิงชิงตะโกนขึ้นมา "ไม่อย่างนั้นนายจะมีเงินมาจากไหน? ไม่ก็ต้องขโมยมาแน่ ๆ!"

สีหน้าของเซี่ยเจาในที่สุดก็เย็นชาลง