ตอนที่ 54 คนอย่างผมไม่ใช่จะคว้าใครก็ได้!

"ถ้ายังปากไม่มีหูรูดอีกล่ะก็ พวกเราไปคุยกับสหายตำรวจกันเดี๋ยวนี้เลย! ถ้าเงินนี่เป็นของผมจริงๆ ผมจะแจ้งความเอาเรื่องคุณฐานหมิ่นประมาทแน่!"

เขาพูดเสียงเย็น

หลิวหลิงชิงหน้าซีดเผือดลงทันควัน

แจ้งความเหรอ?

เธอไม่เอาด้วยหรอก!

หวงอวี่เวยรีบออกหน้าช่วยพูดแก้ต่าง "เซี่ยเจา หลิงชิงแค่ปากไวไปหน่อย ไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร นายอย่าโกรธไปเลยนะ"

"เธอแค่กลัวว่านายจะไปทำเรื่องผิดกฎหมายเข้า คำพูดคำจาเลยอาจฟังไม่เข้าหูไปบ้าง นายอย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ"

เซี่ยเจารับครีมสโนว์และน้ำมันหอยลายที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันมาจากมือพนักงานขาย แล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้ออย่างระมัดระวัง

เขาถึงค่อยหันไปมองหวงอวี่เวยด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

"เพื่อนหวง สุขภาพดีขึ้นแล้วเหรอ?"

หวงอวี่เวยชะงักไป

"ตอนที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน สามวันเธอก็สะดุดล้ม ห้าวันเธอก็เป็นลมล้มพับ แถมทุกครั้งยังต้องล้มมาทางผมตลอด ผมเห็นแก่มิตรภาพเพื่อนร่วมชั้นเลยช่วยดูแลเธอ ตอนนั้นทำไมไม่เห็นเธอจะรู้จักหลบเลี่ยงหรือพูดว่าเราสองคนไม่เหมาะสมกันบ้างล่ะ?"

เซี่ยเจาพูดจาอย่างไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย

พอเขากล่าวจบ ผู้คนรอบข้างก็พากันหัวเราะร่าขึ้นมาทันที

จิ๊!

ที่แท้ใครตามตื๊อใครกันแน่ ชักจะไม่แน่ซะแล้วสิ!

"เซี่ย... เซี่ยเจา! นายอย่ามาพูดจาซี้ซั้วนะ!"

หวงอวี่เวยตัวสั่นเทิ้ม รู้สึกแสบร้อนไปทั้งใบหน้าด้วยความอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี!

ทว่าเซี่ยเจายังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแต่เพียงเท่านี้

นิสัยของเขาแต่ไหนแต่ไรมาเป็นเช่นนี้เสมอ ยามปกติจะไว้ไมตรีสามส่วน แต่หากอีกฝ่ายบีบคั้นไม่เลิกรา ก็อย่าหวังว่าจะเหลือไมตรีไว้ให้แม้แต่เศษเสี้ยว เขาพร้อมจะเหยียบเส้นแล้วรุกคืบต่อไปจนถึงที่สุด!

เซี่ยเจายิ้มพลางยักไหล่ จ้องมองใบหน้าที่พลันซีดขาวของหวงอวี่เวยแล้วพูดต่อ "เมื่อก่อนตอนที่ผมยังเป็นลูกชายของเฉินตงห่าย เธอก็กระตือรือร้นจะเข้ามาพึ่งพิง เข้าหาผมครั้งแล้วครั้งเล่า ทำไมล่ะ พอเห็นตอนนี้ผมตกอับเข้าหน่อย ก็กลัวว่าผมจะตามตื๊อเธออย่างนั้นสิ?"

"แต่คนอย่างผมไม่ใช่จะคว้าใครก็ได้หรอกนะ"

"เมื่อก่อนเป็นยังไง ตอนนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้น"

น้ำเสียงของเซี่ยเจาเน้นหนักทีละคำอย่างเฉียบขาด "คนเราสิ่งสำคัญที่สุดคือการรู้จักประเมินตัวเอง ไม่อย่างนั้นก็คงใช้ชีวิตเป็นได้แค่ตัวตลก!"

ใบหน้าของหวงอวี่เวยพลันซีดเผือดในพริบตา!

ริมฝีปากของเธอขยับไหว แต่ลำคอกลับราวกับถูกกาวหยอดติดไว้ จนพูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ

และในตอนนั้นเอง พนักงานขายที่ไปหยิบเสื้อกั๊กขนสัตว์ก็กลับมาเสียที

เธอหอบหายใจพลางปาดเหงื่อบนหน้าผาก หิ้วกล่องกระดาษใหม่เอี่ยมห้ากล่องวิ่งยิ้มแย้มเข้ามาข้างกายเซี่ยเจา

"สหายคะ เสื้อกั๊กที่คุณต้องการเอามาให้แล้วค่ะ ฉันใช้เชือกมัดรวมกันไว้ให้เรียบร้อยแล้ว คุณจะได้หิ้วกลับสะดวกๆ!"

เซี่ยเจาพยักหน้า

เขาควักเงินเจ็ดสิบห้าหยวนออกมาส่งให้ "รบกวนคุณแล้วครับ"

สุภาพและเปี่ยมไปด้วยมารยาท

มองดูแล้วชวนให้รู้สึกสบายตาสบายใจอย่างยิ่ง

เขาหิ้วกล่องกระดาษทั้งห้ากล่อง เดินผ่านหวงอวี่เวยกับหลิวหลิงชิงไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง แล้วก้าวออกจากห้างสรรพสินค้าไปตรงๆ

จนกระทั่งเงาร่างของเซี่ยเจาลับสายตาไปอย่างสิ้นเชิง ภายในห้างสรรพสินค้าถึงได้ระเบิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาดังสนั่น

"โอ้โห! เห็นกันไหมนั่น? ซื้อของรวดเดียวตั้งแปดสิบหยวน! นั่นมันเงินเดือนตั้งสองเดือนของพวกเราเชียวนะ! ถ้านั่นไม่ใช่เงินของเขาเอง ใครจะไปตัดใจจ่ายได้ลงคอ?"

"เหอะ สหายหญิงสองคนนี้พูดจาไม่รับผิดชอบเอาเสียเลย! นี่มันกุเรื่อง! หมิ่นประมาท! ใส่ร้ายป้ายสีทำลายชื่อเสียงคนอื่นชัดๆ!"

"ก็ไม่ใช่เพราะเขาไม่ชายตามองหรอกเหรอ ถึงได้มาพูดจาเลอะเทอะแบบนี้! เขาเรียกว่าอะไรนะ? ตัวเองไม่ได้ก็คิดจะทำลายทิ้งน่ะสิ! คนพรรค์นี้ฉันเห็นมาเยอะแล้ว!"

เสียงซุบซิบนินทาจอแจของฝูงชน ราวกับฝ่ามือที่ระดมตบฉาดลงบนใบหน้าของหวงอวี่เวยและหลิวหลิงชิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หวงอวี่เวยทนไม่ไหวอีกต่อไป ใบหน้าแดงก่ำ รู้สึกว่าทั้งเกียรติทั้งศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี!

เธอเอามือปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นวิ่งก้มหน้าหนีออกไป หลิวหลิงชิงก็รีบก้มหน้าวิ่งตามไปติดๆ ในใจทั้งโกรธทั้งแค้น!

ฮึ่ม

เซี่ยเจาคนน่ารังเกียจ!

ทั้งหมดเป็นความผิดของเขานั่นแหละ!

ร้านสหกรณ์

เมื่อเห็นว่าเซี่ยเจาซื้อเสื้อกั๊กขนสัตว์มาถึงห้าตัว เซี่ยโหย่วเจิ้นก็รู้สึกเสียดายเงินจนสำลักควันยาเส้นไปหนึ่งยก

"โธ่เอ๊ย! เจ้าเด็กคนนี้นี่ ทำไมพูดไม่ฟังเลยนะ? พ่อจะไปอยากได้ของพรรค์นี้ที่ไหนกัน? วันๆ ทำงานร้อนจนเหงื่อท่วมตัว ขืนใส่เข้าไปคงร้อนตายพอดี! รีบเอาไปคืนเดี๋ยวนี้เลยนะ! เปลืองเงินเปล่าๆ ปลี้ๆ! เงินตั้งเท่านี้เอาไปซื้อเนื้อได้ตั้งกี่ชั่งแล้ว?"

เซี่ยโหย่วเจิ้นกระโดดลงจากรถลาก จะปรี่เข้ามาดึงตัวเซี่ยเจาให้เดินกลับไปคืนของท่าเดียว

เซี่ยเจาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ โยนกล่องกระดาษทั้งห้ากล่องลงบนรถลากทันที

บนเกวียนมีแต่ขี้โคลน พอวางลงไปก็เปื้อนทันที เขาเลยยิ้มยิงฟันใส่เซี่ยโหย่วเจิ้นอย่างอารมณ์ดี "เปื้อนแล้วเขาไม่รับคืนหรอกนะพ่อ!"

เซี่ยโหย่วเจิ้น "..."

เจ้าเด็กเวรนี่!

เซี่ยเฉิงเองก็เสียดายเงิน

แต่พอเห็นเนื้อผ้าแคชเมียร์ที่ถักทออย่างประณีตแน่นหนา เขากลับชอบมันขึ้นมาทันที

พอได้จับไว้ในมือมันช่างอุ่นเหลือเกิน ราวกับช่วยปลอบประโลมแผลหิมะกัดและรอยหนังลอกที่มือจากการลงเหมืองได้ในพริบตา

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้งเพื่อระงับความเสียดายเงินลงไป ในใจก็แอบตั้งปณิธานไว้

ต้องจับปลาให้มากขึ้น รับซื้อหอยขมให้มากขึ้น

ยังไงก็ต้องหาเงินคืนกลับมาให้ได้!

พอคิดได้แบบนี้ เขาก็รู้สึกดีขึ้นมาก จึงหันไปร้องบอกเซี่ยโหย่วเจิ้น "พ่อ! ไปกันเถอะ ขืนไม่รีบกลับบ้านชาวบ้านคงรอกันแย่แล้ว!"

เซี่ยโหย่วเจิ้นทำได้เพียงยอมรามือ

เขาถอนหายใจยาว ปีนขึ้นเกวียน สะบัดแส้ต้อนล่อมุ่งหน้ากลับหมู่บ้านสือสุ่ย

หนึ่งชั่วโมงกว่าหลังจากนั้น

บ่ายโมงครึ่ง

เมื่อเกวียนล่อโคลงเคลงเข้ามาในหมู่บ้าน หน้าบ้านของเซี่ยโหย่วเจิ้นก็ถูกผู้คนล้อมไว้แน่นขนัดถึงสามชั้นแล้ว

วันนี้ชาวบ้านมากันเยอะกว่าเดิม แถมตะกร้าไม้ไผ่ที่หิ้วมาในมือก็ใบใหญ่ขึ้นด้วย!

"พี่รองเซี่ยกลับมาแล้ว!"

ท่ามกลางฝูงชน ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาก่อนคำหนึ่ง ชั่วพริบตาต่อมา พวกของเซี่ยโหย่วเจิ้นที่เพิ่งโผล่พ้นหัวโค้งถนนก็ถูกกรูเข้ามาล้อมไว้รอบทิศ

"พี่รองเซี่ย! เป็นไงบ้าง วันนี้รับเงินได้หรือยัง?"

"ฉันเก็บมาได้อีกเพียบเลย! วันนี้มีตั้งสี่สิบชั่งแน่ะ! พี่รองเซี่ย ยังรับซื้ออยู่ไหม?"

"เมื่อวานซานหลิวจื่อบอกว่าพวกนายรับซื้อหมูป่าด้วย พี่รองเซี่ย บ้านนายรับซื้อทุกอย่างเลยเหรอ กระต่ายป่าเอาไหมล่ะ?"

ผู้คนส่งเสียงจอแจเซ็งแซ่ ร้องเรียก 'พี่รองเซี่ย' กันไม่ขาดปากจนเซี่ยโหย่วเจิ้นรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เขามองไปทางเซี่ยเจาโดยไม่รู้ตัว

เขากลัวเวลาคนเยอะๆ ที่สุด จะพูดจะจาก็ตอบไม่ทัน ร้อนรนไปหมด!

เซี่ยเจายืนขึ้นพลางยิ้มกริ่ม

เดิมทีเขาก็ยืนอยู่บนเกวียนอยู่แล้ว จึงร้องตะโกนขึ้นเสียงดัง "ทุกคนครับ! วันนี้หอยขมก็รับซื้อ ส่วนเงินที่ลงบัญชีไว้เมื่อวานก็จ่ายให้ครบแน่ แต่มีข้อแม้ว่าทุกคนอย่าขวางทางสิครับ! มีใครช่วยจูงเกวียนล่อเข้าไปในลานบ้านผมหน่อยได้ไหมครับ?"

นั่นปะไร

พอคำพูดนี้หลุดออกไป คนกลุ่มนั้นก็หัวเราะลั่นขึ้นมาทันที มีคนคว้าเชือกจูงล่อแล้วลากเกวียนตรงเข้าไปในลานบ้าน

"ทุกคนหลบทางหน่อย! เทพเจ้าแห่งโชคลาภของหมู่บ้านสือสุ่ยเรามาแล้ว!"

ทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะครืนขึ้นมาพร้อมกันทันที

ไม่กี่นาทีต่อมา เมื่อเกวียนเข้ามาในลานบ้าน ทุกคนก็ช่วยกันยกถังไม้และโอ่งน้ำสารพัดบนเกวียนลงมาจนหมด

ล้างทำความสะอาด จัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อย ทั้งยังช่วยกันตักน้ำมาใส่จนเต็ม

ตอนที่เซี่ยเจากำลังมึนๆ งงๆ นั่งลงหลังโต๊ะแปดเซียนแล้วหยิบสมุดบัญชีขึ้นมา ในใจก็เกิดความรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"คนเยอะพลังยิ่งมหาศาล"

"ท่านประธานไม่ได้หลอกเราจริงๆ ด้วย!"

พอรำพึงจบ เขาก็กางสมุดบัญชีออกแล้วหันไปพูดกับฝูงชน "เข้าแถวทีละคนนะครับ รับซื้อหอยขมก่อน ส่วนคนที่ลงบัญชีไว้เมื่อวาน จะจ่ายเคลียร์ให้พร้อมกันเลย!"

ฮือฮา!

ฝูงชนต่างตื่นเต้นคึกคักขึ้นมาทันควัน!

จ่ายเงินเคลียร์บัญชีเหรอ?!

จะได้เงินจริงๆ แล้ว!

ชั่วพริบตา ชาวบ้านก็พากันจัดแถวกันเองอย่างรู้หน้าที่ ทุกคนอยู่หมู่บ้านเดียวกัน หน้าตาก็คุ้นเคยกันดี ใครมาก่อนมาหลังต่างรู้แก่ใจ จะแซงคิวก็ทำไม่ได้

เซี่ยเจาเปิดถุงผ้าสีน้ำเงิน หยิบเงินต้าถวนเจี๋ยออกมาห้าปึก วางแหมะลงบนโต๊ะ

"พี่ใหญ่ ชั่งน้ำหนักเลย!"