ตอนที่ 55 ทะลวงหน่อย แทงหน่อย เขาพูดเรื่องอะไรกันแน่

คนที่ยืนอยู่หน้าสุดยังคงเป็นครอบครัวของหลิวชุ่ยฮวา

ใบหน้าของนางยิ้มแป้นจนแก้มแทบปริ ในมือหิ้วตะกร้ากลมใบใหญ่ที่อัดแน่นมาเต็มเปี่ยม ตะกร้าหนักอึ้งถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะดัง "ตึง"

"ในนาไม่กี่งานของบ้านฉัน ไอ้เจ้านี่มีเพียบเลย! เธอลองชั่งดูสิ น่าจะไม่ต่ำกว่าห้าสิบชั่งแน่!"

เซี่ยเฉิงรับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เกี่ยวเข้ากับตาชั่ง เลื่อนลูกตุ้มถ่วงไปด้านหลังสองสามที "ห้าสิบสองชั่ง"

พูดจบ เขาก็ยกตาชั่งให้หลิวชุ่ยฮวาดู

ฝ่ายหลังยิ้มกว้างจนหุบไม่มิดทันที

นางเอามือถูกับผ้ากันเปื้อนไปมาแล้วพูดอย่างเบิกบานว่า "เดี๋ยวฉันจะไปเก็บต่อ! พรุ่งนี้บ่ายจะเอามาส่งให้อีกนะ!"

เซี่ยเจาจดบัญชีอย่างรวดเร็วและคิดเงินเสร็จสรรพ "ป้าหลิว ยี่สิบหกหยวน ถือไว้ดี ๆ นะครับ!"

หลิวชุ่ยฮวารับเงินไปด้วยความดีใจ พลางรอให้เซี่ยโหย่วเจิ้นเทหอยขมในตะกร้าออกมาจนหมด นางก็หิ้วตะกร้าวิ่งปรี่ออกไปข้างนอกทันที

ผู้คนในลานบ้านต่างพากันหัวเราะร่า

"นี่รีบไปเก็บเงินชัด ๆ!"

"ดูป้าหลิวสิ! สองวันนี้หาเงินได้มากกว่าทั้งปีของนางเสียอีก!"

"นั่นสิ จะไม่ใช่ได้ยังไง!"

และในเวลานี้

ในลานบ้านข้าง ๆ หวังจินฮวากำลังสับเนื้ออยู่

เสียงเอะอะโวยวายที่ดังมาจากบ้านของเซี่ยคนรอง แน่นอนว่านางย่อมได้ยินอย่างชัดเจน ยิ่งเรื่องรับซื้อหอยขมในช่วงสองวันนี้ ก็ลือกันให้แซ่ดจนรู้กันทั่วทั้งหมู่บ้านแล้ว

แต่หวังจินฮวากลับไม่ยอมไปเด็ดขาด!

นางถือมีดทำครัว ตรงหน้ามีกระดูกซี่โครงท่อนหนึ่ง สับลงไปเสียงดังปึงปังไม่หยุด กัดฟันแน่นแล้วถ่มน้ำลายอย่างเกรี้ยวกราด

"หาเงินอาบเหงื่อต่างน้ำแค่นิดหน่อย! จะไปมีอนาคตสู้จินหลงของเราได้ยังไง?"

นางบ่นพึมพำจบก็หันไปถลึงตาใส่เซี่ยโหย่วซุ่น "ดูสภาพแกสิ! เดี๋ยวออกไปในตำบล ไปหาสหกรณ์สินเชื่อ เอาเงินที่จินหลงส่งกลับมาไปฝากไว้ซะ! นี่เป็นเงินแต่งเมียของเขา พวกเราห้ามแตะต้องเด็ดขาด!"

เซี่ยโหย่วซุ่นชะงักไป

"ส่งกลับมาตั้งห้าร้อยหยวนเชียวนะ! จะได้กินเนื้อแค่มื้อเดียวเองเหรอ? นี่เป็นเงินที่ลูกกตัญญูต่อพวกเรากับปู่ย่าของเขานะ เก็บไว้ใช้เพิ่มอีกหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?"

เขารู้สึกไม่ค่อยยอมรับเท่าไร

ลูกชายอย่างเซี่ยจินหลงนับเป็นคนแรกของตระกูลตาเฒ่าเซี่ยที่ได้ดิบได้ดีมีอนาคต

เซี่ยโหย่วซุ่นภาคภูมิใจในตัวลูกชายคนนี้ที่สุด

เซี่ยจินหลงเองก็กตัญญู ทุกปีจะส่งเงินกลับมา บอกให้เขากับหวังจินฮวากินอิ่มนอนอุ่น บำรุงร่างกายให้แข็งแรง

โดยเฉพาะสองปีมานี้

เขาส่งกลับมาปีละหลายร้อยหยวน ทว่าล้วนถูกหวังจินฮวาแอบเอาไปฝากเก็บไว้หมด แล้วบอกทุกคนว่าเซี่ยจินหลงส่งเงินมาแค่สิบหยวน จากนั้นก็เจียดออกมานิดหน่อยส่งเข้ากองกลางของบ้าน ถึงอย่างไรในบ้านก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

แต่หวังจินฮวาตัดใจใช้ไม่ลง

นางสั่งให้เซี่ยโหย่วซุ่นแอบเอาไปฝากทุกครั้ง โดยบอกว่าเก็บไว้ให้จินหลงแต่งเมียในวันข้างหน้า

"กิน ๆๆ รู้จักแต่กิน! มื้อเดียวยังไม่พอแล้วแกอยากจะกินอีกสักกี่มื้อกัน?"

หวังจินฮวาด่าเซี่ยโหย่วซุ่นไปยกหนึ่ง พลางพูดว่า "ถ้าไม่ใช่เพราะแกเป็นคนขาเป๋ ฉันจะต้องลำบากต้องตระหนี่ถี่เหนียวขนาดนี้ไหม? งานในนากับงานในบ้าน มีอย่างไหนบ้างที่ฉันไม่ได้ลงมือทำเองทั้งหมด? แกช่วยอะไรได้บ้างล่ะ? ถึงเวลาจินหลงหาแฟนแต่งงาน กลับมาบ้านแล้วเห็นสภาพแก แถมในกระเป๋าก็ไม่มีเงิน แกคิดว่าเด็กสาวคนไหนเขาจะยอมแต่งด้วยไหม?"

หวังจินฮวาพูดไปพลางร้องไห้ไปพลาง

เจิ้งกุ้ยเอ๋อร์ที่กำลังสุมไฟอยู่หน้าเตาไฟได้แต่ก้มหน้า ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว

เฮ้อ

ใครใช้ให้คนทั้งบ้านของพวกเขาติดค้างนางกันเล่า?

เป็นเวรเป็นกรรมแท้ ๆ!

ห้าโมงเย็น

ในที่สุดลานบ้านก็ว่างลง

เถียนซิ่วเฟินกำลังทำกับข้าว เซี่ยเถียนช่วยสุมไฟ ตอนที่เซี่ยเจาเดินเข้าไป ก็เห็นนางกำลังถือท่อนไม้ขีด ๆ เขียน ๆ บนขี้เถ้าที่โรยไว้บนพื้น

เป็นวิชาคณิตศาสตร์

เซี่ยเถียนคิดเลขเก่งมาก

เซี่ยเจาไม่ได้ส่งเสียง เขามายืนมองอยู่ข้าง ๆ นางแวบหนึ่ง ก็พบว่าคำตอบถูกต้องทั้งหมดจริง ๆ

"ฉลาดจริง ๆ"

เซี่ยเจาไม่ตระหนี่คำชมเลยสักนิด เซี่ยเถียนหันศีรษะมา พอเห็นว่าเป็นเซี่ยเจา ก็ยิงฟันยิ้มแป้นให้เขาทันที

"พี่ ดูสิ! ฉันเก่งมากเลยใช่ไหม?"

เซี่ยเถียนเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ "ฉันสอบได้คะแนนเต็มทุกครั้งเลยนะ!"

นางพูดพลางชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วลดเสียงลงกระซิบกระซาบว่า "แม่ชอบบอกว่าต่อไปให้ฉันหาบ้านดี ๆ แต่งงานออกไป แต่มีอะไรดีกันล่ะ? แต่ละวันมีงานทำไม่หมดไม่สิ้น แล้วยังต้องคลอดลูก ให้นมลูก เจ็บจะตายอยู่แล้ว วันนี้ฉันยังเห็นพี่สะใภ้น้ำตาไหลพรากอยู่เลย!"

น้ำตาไหลงั้นเหรอ?

เซี่ยเจาชะงักไป สีหน้าพลันเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาทันที

"ทำไมพี่ไม่เห็นรู้เรื่องเลย?"

เขาเอ่ยเสียงเบา

เซี่ยเถียนแอบชำเลืองมองไปทางห้องพลางลดเสียงลง "พี่สะใภ้ไม่ยอมให้ฉันบอกจ้ะ! พี่เขาบอกว่าพรุ่งนี้ก็คงหายแล้ว! ขนาดแม่ยังไม่รู้เรื่องเลยนะ!"

คราวนี้เซี่ยเจาไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรอีกต่อไป

เขาล้วงตลับน้ำมันหอยลายสองตลับออกจากกระเป๋ากางเกง ยัดใส่มือเซี่ยเถียนทันที

"อันนี้ เธอแบ่งกับแม่คนละตลับนะ จะเอาไว้ทามือหรือทาหน้าก็ได้!"

พอพูดจบ ตัวเขาก็วิ่งพรวดเข้าไปในห้องแล้ว

ภายในห้อง

หลินมู่อวี่กำลังให้นมลูกอยู่

คิ้วของเธอขมวดมุ่น กัดริมฝีปากล่างเบา ๆ ขอบตาแดงระเรื่อ ทว่ายามที่สี่เป่าร์ดูดนมอยู่ในอ้อมอก ความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจก็แล่นริ้วเข้ามาเป็นระลอก บีบให้น้ำตาของเธอเอ่อล้นทะลักออกมาทันที

มันเจ็บเหลือเกินจริง ๆ

เจ็บปวดราวกับมีเข็มมาทิ่มแทงหัวใจ

อย่าได้ดูแคลนทารกตัวน้อยเชียว ร้องอุแว้ ๆ คลอดออกมาจากท้อง พออ้าปากได้ก็รู้ความว่าต้องกินนมทันที

ชั่วขณะที่ดูดติดเข้าไป ก็ราวกับถูกปลาไหลกัดเอาแน่น ๆ ดูดแรง ๆ ติดต่อกันทีละครั้ง จนทำให้หลินมู่อวี่ที่เป็นแม่คนครั้งแรกถึงกับผิวแตกถลอก บ่อยครั้งที่เลือดสด ๆ ไหลปนออกมาพร้อมกับน้ำนม

ความเจ็บปวดเสียดแทงเช่นนี้ เธอยังพอกัดฟันทนไหว รอจนตกสะเก็ดก็คงดีขึ้น

แต่ความทรมานจากเต้านมคัดตัน มันเจ็บจนเธอสุดจะกลั้นน้ำตาไว้ได้จริง ๆ

อย่าว่าแต่ให้นมลูกเลย

แค่เนื้อผ้าเสียดสีโดนเบา ๆ ก็เจ็บแทบแย่แล้ว

น้ำนมเริ่มคัดตันตั้งแต่เมื่อเช้าวันนี้

เพียงเพราะเล่อเป่าร์นอนนานไปหน่อย ไม่ได้กินนมตรงเวลา ผลคือน้ำนมเลยคัดตัน ตอนแรกเธอนึกว่าให้กินนมสักสองสามมื้อก็คงเปิดโล่งแล้ว ทว่าคาดไม่ถึงว่าจะยิ่งคัดตันรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

มาตอนนี้ เต้านมข้างซ้ายเพียงแค่แตะโดนเบา ๆ ก็เจ็บแปลบ

น้ำตาหยดโต ๆ ร่วงผล็อยลงมา ร่างกายก็อดสั่นเทาเบา ๆ เพราะความเจ็บไม่ได้

ในใจพลันรู้สึกน้อยใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ทันทีที่เซี่ยเจาเดินเข้าประตูมา ก็เห็นหลินมู่อวี่กำลังก้มหน้าหลั่งน้ำตาอยู่

พอได้ยินเสียง เธอก็ร้อนรนเล็กน้อย รีบเบี่ยงตัวเข้าไปข้างในอีกนิด แล้วรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้ง

"คุณเข้ามาทำไมคะ?"

หลินมู่อวี่เอ่ยเสียงเบา "ไม่ใช่ว่ากำลังยุ่งอยู่เหรอคะ?"

ทั้งที่เป็นเพียงคำถามธรรมดา ทว่าเซี่ยเจาฟังแล้วกลับจับเค้าความน้อยใจตัดพ้อได้จาง ๆ

"ยุ่งเสร็จหมดแล้ว!"

เซี่ยเจารีบเดินเข้ามานั่งลงข้างเตียง เขายิ้มให้หลินมู่อวี่ แล้วก้มลงมองเล่อเป่าร์ที่กำลังกินนมอยู่ "ดูแก้มกลม ๆ ของลูกสิ มีเนื้อมีหนังขึ้นเยอะเลย ต่างจากตอนเพิ่งคลอดลิบลับเลยนะ!"

เขาอุ้มสี่เป่าร์ขึ้นมาอีกคน จูบมือเล็ก ๆ ของลูกเบา ๆ แต่เจ้าตัวเล็กกำลังหลับอยู่ ส่งเสียงงึมงำในคอทีหนึ่งแล้วก็ไม่สนใจเซี่ยเจาอีก

เซี่ยเจา "..."

หลินมู่อวี่เบือนหน้าหนี สูดน้ำมูกเบา ๆ

เมื่อมองจากมุมที่เซี่ยเจานั่งอยู่ ยังมองเห็นหยาดน้ำตาใสกระจ่างเม็ดเล็ก ๆ เกาะพราวอยู่บนขนตายาวงอนของเธอ

"น้องเล็กบอกว่าคุณนมคัดตันใช่ไหม?"

เซี่ยเจาตัดสินใจถามตรง ๆ เขาอุ้มสี่เป่าร์พลางขยับเข้าไปชิดหลินมู่อวี่อีกนิด สายตาจับจ้องเธอเขม็ง

"หรือจะให้ผมช่วยทะลวงให้ไหม?"

หลินมู่อวี่ชะงักไป

ด้วยความที่เซี่ยเจากดเสียงต่ำลงกะทันหันจนฟังดูแหบพร่า เธอจึงได้ยินเพี้ยนไปชั่วขณะ

ถึงกับมึนงงไปวูบหนึ่ง

ช่วยทะลวงให้เหรอ?

หรือว่าทิ่มแทงให้?

ไม่ใช่สิ นี่เขาพูดอะไรของเขาเนี่ย?