ตอนที่ 56 ทำไมเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนยั่ว

ความเจ็บปวดเสียดแทงใจพลันเหมือนจะมลายหายไปในชั่วพริบตา ใบหน้าสะสวยแดงระเรื่อขึ้นมาทันควัน ร่างกายของเธอเกร็งแน่น ความรู้สึกแปลกประหลาดสายหนึ่งผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

"เธอ?"

เซี่ยเจาเห็นติ่งหูของหลินมู่อวี่ค่อย ๆ ซับสีเลือดขึ้นมา

เขาเรียกซ้ำอีกครั้ง พลางเสริมด้วยสีหน้าจริงจัง "ไม่อย่างนั้น ให้ผมช่วยดูดให้ไหม!"

หลินมู่อวี่ถึงเพิ่งเข้าใจว่า เขาคงหมายถึงช่วยดูดเคลียร์ท่อน้ำนมให้โล่ง!

ฮู่ว!

รอยแดงระเรื่อบนใบหน้าในที่สุดก็ค่อย ๆ บรรเทาลง เธอถลึงตาใส่เซี่ยเจาด้วยความทั้งอายทั้งเคือง ทว่าแววตาที่เจือทั้งความเอียงอายและความตัดพ้อนั้น กลับแฝงเสน่ห์ยวนใจจับตา

เซี่ยเจาน้อยพลันผงกหัวขึ้นมาทันที "..."!

ให้ตายสิ!

ทำไมเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนยั่วกันนะ?

หัวใจเขาเต้นตึกตัก แทบอยากจะตบหน้าตัวเองสักสองฉาด!

ไอ้เซี่ยเจาเอ๊ย ไอ้เซี่ยเจา!

เมียแกให้นมลูกจนเจ็บน้ำตาแทบเล็ด แกยังจะคิดเรื่องพรรค์นั้นอยู่อีก!

ช่างสารเลวสิ้นดี!

"แค่ก ๆ!"

"คือว่า ฉันไม่เจ็บแล้ว..."

ทั้งสองคนเอ่ยขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน สบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหลบสายตาด้วยความกระอักกระอ่วน

ชั่วขณะนั้น หัวใจเต้นระรัวดั่งเสียงกลอง ผ่านไปร่วมสิบกว่านาที เล่อเป่าตัวน้อยก็ปล่อยปากและหลับไปอย่างพึงพอใจ ทั้งคู่ถึงค่อยผ่อนคลายลงได้

"เรื่องท่อน้ำนมอุดตันเนี่ยทนปล่อยไว้ไม่ได้นะ ยิ่งปล่อยนานจะยิ่งเป็นหนัก"

เซี่ยเจายังคงเอ่ยด้วยความจริงจัง "ตอนออกจากโรงพยาบาลหมอก็กำชับผมไว้ บอกว่าต้องใส่ใจเรื่องท่อน้ำ

หลินมู่อวี่กัดริมฝีปาก พลางพยักหน้าเบา ๆ

"แต่ว่า จะให้ทำแบบนั้นจริง ๆ..."

พอนึกถึงคำพูดเมื่อครู่ของเซี่ยเจา ใบหน้านวลก็แดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง

ในหัวอดไม่ได้ที่จะผุดภาพนั้นขึ้นมา

เซี่ยเจาโน้มตัวลงมา ซุกอยู่ในอ้อมอกของเธอ แล้วก็...

ฮื่อ!

หลินมู่อวี่รีบส่ายหน้า ยื่นมือไปผลักเซี่ยเจา ทั้งอายทั้งเคือง หน้าแดงก่ำเอ่ยว่า "ไม่ได้นะ! เปลี่ยนวิธีอื่นเถอะ! ยังไงคุณก็ทำไม่ได้!"

แค่คิดก็อายจะแย่อยู่แล้ว!

เซี่ยเจาเตรียมจะพูดต่อ ทว่านอกประตูกลับมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นกะทันหัน

เถียนซิ่วเฟินผลักประตูเดินเข้ามา

นางขมวดคิ้ว ในมือถือกะละมังน้ำร้อนส่งควันกรุ่น ก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามา พูดด้วยความกังวลว่า "แม่หนู นมคัดทำไมไม่บอกแม่สักคำล่ะ? นี่มันปวดทรมานที่สุดเลยนะ! ทนอยู่ได้ยังไงกัน!"

ในฐานะคนเป็นแม่ ไม่มีใครเข้าใจความทรมานของอาการเต้านมคัดไปมากกว่าเถียนซิ่วเฟินอีกแล้ว

"หลบไป! อย่ามาเกะกะแถวนี้ ยิ่งช้าเมียแกก็ยิ่งเจ็บ!"

เถียนซิ่วเฟินรู้สึกโมโหอยู่บ้าง

เจ้าลูกชายคนรองของนางคนนี้เรื่องค้าขายฉลาดเป็นกรดแท้ ๆ ทำไมถึงไม่รู้จักเห็นอกเห็นใจคนเอาเสียเลย?

นอนเตียงเดียวกับเมียตัวเองทุกวัน แม้แต่เมียนมคัดยังไม่รู้เรื่อง!

ช่างไม่ได้ดั่งใจเสียจริง!

เซี่ยเจา "..."

เขาลูบจมูก ถอนหายใจอย่างยอมจำนนแล้วลุกขึ้นยืน

เขารู้ดีว่าเรื่องแบบนี้เถียนซิ่วเฟินผู้เป็นแม่มีประสบการณ์มากกว่าตนเยอะ เพียงแต่นึกถึงท่าทางของหลินมู่อวี่เมื่อครู่ เขาก็ยังวางใจไม่ลงอยู่ดี

"แม่ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ พรุ่งนี้ผมพามู่อวี่ไปตรวจที่โรงพยาบาลนะ! อย่าทนฝืนล่ะ!"

เถียนซิ่วเฟินถลึงตาใส่เขา

"รู้แล้ว! รีบไปกินข้าวได้แล้ว! พ่อแกมีเรื่องจะคุยด้วย!"

เซี่ยเจาถึงได้เดินออกจากห้องไป

ในลานบ้าน โต๊ะแปดเซียนตัวหนึ่งถูกยกออกมาตั้งไว้ บนโต๊ะมีหม้อดินเผาวางอยู่สองสามใบ

วันนี้เถียนซิ่วเฟินใจป้ำไม่น้อย มีเนื้อตุ๋นหัวไชเท้ากะละมังใหญ่ ผัดผักกาดขาวหม้อดินเผาหนึ่งหม้อ และสุดท้ายคือเห็ดหอมแช่น้ำผัดกับหมูสับแถมยังใส่วุ้นเส้นมันเทศกำใหญ่ลงไปเต็มชามกระเบื้องใบโต

เซี่ยเจาสูดกลิ่น ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที!

หอมจริง ๆ!

เมื่อกี้อยู่ในห้องตลอดจึงไม่ทันรู้สึกตัว แต่พอออกมา ท้องก็ร้องโครกครากด้วยความหิว พอเขานั่งลงปุ๊บ เซี่ยเถียนก็ยกกะละมังข้าวสวยขนาดใหญ่ออกมา

"พี่รอง! กินสิ!"

เซี่ยเถียนยิ้มยิงฟันให้เขา

เซี่ยเจารับมา กล่าวขอบคุณ แล้วเหลือบมองรองเท้าผ้าขาด ๆ ที่เท้าของนางอย่างจนใจ "ทำไมไม่ใส่รองเท้าคู่ใหม่ล่ะ?"

"แม่บอกว่ารอให้แดดออกฟ้าโปร่ง พื้นไม่มีโคลนแล้วค่อยใส่!"

เซี่ยเถียนตักข้าวให้ตัวเองชามหนึ่ง แล้วยัดวุ้นเส้นผัดหมูสับคำโตเข้าปาก พูดอู้อี้ไม่ชัดว่า "ถ้าใส่เปรอะ ฉันเสียดายแย่!"

เซี่ยเจายักไหล่อย่างจนปัญญา

เขาคิดไว้แล้วเชียว

พอกินข้าวไปได้ครึ่งหนึ่ง เถียนซิ่วเฟินก็เดินออกมา

เซี่ยเจารีบวางชามกับตะเกียบ ยืดคอมองเถียนซิ่วเฟิน "แม่ เป็นยังไงบ้างครับ"

"โล่งแล้ว!"

เถียนซิ่วเฟินปาดเหงื่อบนหน้าผาก พลางว่า "อุดตันหนักเชียว ต้องขอบใจเล่อเป่าแท้ๆ! ยัยเด็กคนนี้นี่ ตะกละจริง! แหวะอ้วกออกมาเต็มพื้นก็ยังดูดต่อ ออกแรงดูดซะยกใหญ่!"

เซี่ยเจาชะงักไปนิดหนึ่ง รู้สึกทั้งขำทั้งสงสาร

"โบราณถึงว่า ออกแรงเหมือนตอนกินนมแม่ คำพูดที่ส่งต่อมารุ่นสู่รุ่น มันจะผิดไปได้ยังไงกัน"

เถียนซิ่วเฟินวางกะละมังลง ถลึงตาใส่เซี่ยเจาทีหนึ่ง "คอยดูแลเมียแกให้ดีๆ หน่อย! เมียแกน่ะลำบากไม่เบาเลยนะ!"

เซี่ยเจาพยักหน้ารัวๆ พลางกินพลางประจบ "รู้แล้วครับแม่! กับข้าวฝีมือแม่นี่อร่อยจริงๆ! หอมกว่าที่ภัตตาคารของรัฐอีก!"

เถียนซิ่วเฟินหัวเราะพลางด่า "มีแต่ปากแกนี่แหละหวานกะล่อน!"

พอกินข้าวเสร็จ ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

เซี่ยเฉิงดึงแขนเซี่ยเจา ชี้ไปทางหอยขมในลานบ้านแล้วพูดว่า "น้องรอง แกดูสิ"

ในลานบ้านหลังเล็ก เต็มไปด้วยถังไม้กับโอ่งน้ำ กระทั่งหม้อดินเผาที่มีรอยบิ่นแตก ก็ยังถูกนำมาใส่หอยขม

"วันนี้พวกเรารับซื้อมาตั้งพันกว่าชั่ง หอยขมที่คนครึ่งหมู่บ้านเอามาส่งอยู่ที่นี่หมดแล้ว ถึงพ่อเราจะตกลงกับผู้ใหญ่บ้านไว้ ว่าพรุ่งนี้จะเช่าล่อบ้านเขาอีก วันละหนึ่งหยวน แต่เราจะเอาของทั้งหมดไปโปะไว้บนหลังล่อตัวเดียวไม่ได้หรอกนะ?"

เซี่ยเฉิงอดพึมพำไม่ได้ "ถ้ามันเหนื่อยตายขึ้นมาจริงๆ พวกเราไม่มีปัญญาชดใช้หรอก!"

ต้องรู้ก่อนว่า ในยุคสมัยที่ข้าวของราคาถูกเช่นนี้ แต่สัตว์ใช้งานอย่างล่อกลับมีราคาไม่ถูกเลย

ตามที่มีบันทึกไว้และสืบหาได้ ล่อตัวหนึ่งขายได้ถึงสามพันหยวนเลยทีเดียว!

แม้จะบอกว่าล่อหนึ่งตัวสามารถลากของได้พันกว่าชั่ง ทว่าในใจของเซี่ยเฉิงก็ยังคงกังวลอยู่ดี

ถ้าเกิดมันเหนื่อยจนล้มพับไปจริงๆ ละก็ คงยุ่งยากแน่

"แล้วจะทำยังไงดีล่ะครับ"

เซี่ยเจาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วเอ่ย "ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้พวกเราค่อยขนไปส่งหลายๆ เที่ยวเอา?"

เซี่ยเฉิงลุกขึ้นยืน ปัดก้นตัวเอง แล้วหันมองออกไปข้างนอก

"ไปเถอะ ไปหาซานหลิวจื่อ ที่บ้านเขามีลาอยู่ตัวหนึ่ง"

บ้านของซานหลิวจื่ออยู่ท้ายหมู่บ้าน

บ้านของเขาซอมซ่อมาก หากพูดให้ถูก มันคือคอกวัวหลังหนึ่ง

เมื่อแสงไฟสลัวส่องกระทบกองดินทิ้งร้างตรงหน้า เซี่ยเจายังพอเห็นเค้าโครงสิ่งปลูกสร้างที่เคยงดงามในอดีตได้รางๆ

เสียดายก็แต่คฤหาสน์หลังใหญ่ในวันวาน เหลือเพียงฐานรากที่เป็นหลุมเป็นบ่อ ทุกหนทุกแห่งล้วนมีร่องรอยการรื้อถอนอย่างป่าเถื่อนในยุคนั้น

บนพื้นยังมีเศษกรอบหน้าต่างแกะสลักลวดลายประณีตตกอยู่ ครึ่งหนึ่งถูกเหยียบย่ำจนพังจมดิน อีกครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยรอยด่างพร้อย

เหลือเพียงกระท่อมดินสีเหลืองหลังเตี้ยๆ เพียงหลังเดียวที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่

นั่นคือคอกวัวของตระกูลเสิ่นในอดีต เอาไว้ให้วัวกับคนรับใช้ใช้นอน

ตอนช่วงกวาดล้างสี่เก่า สองสามีภรรยาตระกูลเสิ่นร้องไห้อ้อนวอนขอให้คนเมตตาละเว้น และยอมให้ตรวจค้นบ้านหลังนี้ทั้งข้างในข้างนอกอยู่หลายรอบ จนแน่ใจว่าไม่มีการซุกซ่อนทองคำเงินตรา ถึงได้รักษากระท่อมดินหลังนี้เอาไว้ได้

ภายในห้องมีหน้าต่างบานหนึ่ง แปะกระดาษหนังสือพิมพ์ทับซ้อนกันไว้เป็นชั้นๆ ยามลมพัดผ่านก็ส่งเสียงหวีดหวิว

"ก๊อกๆ..."

เซี่ยเฉิงเคาะประตู "ซานหลิวจื่ออยู่ไหม ฉันเซี่ยเฉิงเอง!"