ตอนที่ 57 เช่าลา

ครู่ต่อมา เสียงฝีเท้าดังสวบสาบก็แว่วขึ้น ประตูถูกแง้มเปิดออกเป็นช่อง ซานหลิวจื่อชะโงกหน้าออกมา พอเห็นว่าเป็นเซี่ยเฉิง ตาเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที จึงเบี่ยงตัวหลบแล้วรีบเปิดประตูกว้างให้ทั้งสองคนเข้าไป

"พี่ใหญ่เซี่ย พี่รองเซี่ย? พวกพี่มากันได้ยังไงเนี่ย"

เขาพูดอย่างดีใจ "รีบเข้ามาสิครับ บ้านผมไม่มีใครมาตั้งนานแล้ว! รกไปหน่อยนะ!"

เซี่ยเจาเดินเข้าไปในห้อง

พอมองเห็นภาพตรงหน้าชัดๆ เขาก็ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

คอกวัวแห่งนี้แบ่งออกเป็นฝั่งซ้ายขวาสองฝั่ง ด้านขวาเป็นเพิงฟาง ข้างในมีลาอยู่ตัวหนึ่งจริงๆ พอเห็นคนมา มันก็แผดเสียงร้องดัง "กู๋กากู๋กา" สองสามที แล้วก็นอนหมอบสัปหงกต่อ

ส่วนฝั่งซ้าย ก็คือที่ที่ซานหลิวจื่อใช้ชีวิตอยู่

มันรกมากจริงๆ

บนพื้นมีเตาดินเผาวางสุมอยู่ มีฟืน และเสื้อผ้าที่กองไว้ตรงมุมห้อง

หนังสือพิมพ์ รำข้าว ถ้วยน้ำดื่ม และอื่นๆ

สิ่งที่มีค่าที่สุดน่าจะเป็นกระติกน้ำร้อนอะลูมิเนียมอันหนึ่ง วางอยู่บนเก้าอี้สี่เหลี่ยมพังๆ ทว่าบนนั้นมีฝุ่นเกาะหนาเป็นชั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใช้นานแล้ว

อืม

ห้องของชายโสดแบบมาตรฐานเป๊ะ

ซานหลิวจื่อปีนี้อายุยี่สิบเอ็ดแล้ว รูปร่างสูงโปร่งผอมเกร็ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย เขาสวมเสื้อนวมบุกระสอบที่ขาดวิ่น ท่อนล่างสวมกางเกงขายาวสีดำกระรุ่งกระริ่งไม่รู้เอามาจากไหน หัวเข่าขาดเป็นรู

รองเท้าผ้าคู่หนึ่งขาดเป็นรูตั้งนานแล้ว นิ้วโป้งเท้าโผล่ออกมาข้างนอก

เขาดูเก้อเขินอยู่บ้าง จึงถูก้นมือไปมาพลางพูดกับพวกเซี่ยเฉิงว่า "แหะๆ บ้านผมไม่มีใครมา มันรกไปหน่อย พวกพี่นั่งตรงนี้นะ เดี๋ยวผมเช็ดให้!"

พูดจบ เขาก็ยื่นมือออกไป รีบใช้แขนเสื้อปาดฝุ่นบนม้านั่งยาวออก แล้วลากม้านั่งมาตรงหน้าคนทั้งสอง

เซี่ยเจากับเซี่ยเฉิงก็นั่งลงไป

ในชนบท ไม่มีใครรังเกียจใครหรอก

ย้อนไปไม่กี่รุ่น ใครบ้างไม่เคยเป็นคนบ้านนอกขาลุยโคลนมาก่อน?

"ในบ้านควรหาเมียได้แล้ว แกดูแกใช้ชีวิตเข้าสิ หาเงินมาได้ก็ไม่มีที่จะใช้!"

เซี่ยเฉิงขมวดคิ้วพูดกับซานหลิวจื่อ "สร้างบ้านสักหลัง ทำลานบ้านใหม่อีกหน่อย แต่งเมียเข้าบ้าน ชีวิตถึงจะยิ่งอยู่ยิ่งเจริญรุ่งเรืองขึ้นได้"

ซานหลิวจื่อได้แต่ยิ้ม

"พี่ใหญ่เซี่ย ผมไม่ใช่ว่าไม่อยากเก็บกวาดนะ แต่พอเก็บกวาดทีไรมันนอนไม่หลับทุกที"

ซานหลิวจื่อชี้ไปที่ถ้วยกระเบื้องเคลือบขึ้นเงาใบหนึ่งที่วางอยู่บนพื้นพลางว่า "นั่นเป็นถ้วยเคลือบที่พ่อผมชอบที่สุด ก้นรั่วแล้ว แถมขึ้นราอีก ผมทิ้งไปตั้งหลายรอบก็ยังเก็บกลับมาทุกที"

"พอกลางคืนหลับตาลงทีไรก็เห็นเขามาด่าผม บอกว่าผมเอาของที่เขาชอบที่สุดไปทิ้ง ด่าว่าผมเป็นลูกล้างผลาญ แล้วผมจะกล้าทิ้งได้ยังไงกันล่ะพี่"

เขาพูดจบด้วยรอยยิ้มบางๆ ทั้งสามคนในห้องก็เงียบไปชั่วขณะ

ไม่ใช่ว่าไม่อยากทิ้ง

แต่เป็นเพราะทุกครั้งที่เก็บกวาด อดีตที่ไม่อยากนึกถึงเหล่านั้นก็จะผุดขึ้นมาใหม่ ทรมานเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฝันร้ายไม่เคยหยุด

ก่อนที่พ่อแม่เขาจะตาย ไออยู่ตั้งหลายเดือนเต็มๆ ในช่วงไม่กี่วันสุดท้ายก็เอาแต่กระอักเลือดออกมาคำโต

ในห้อง ขื่อบ้าน และบนเตียงฟาง ล้วนถูกย้อมจนแดงฉาน

เขาไม่มีวันลืมได้ตลอดชีวิต

"ไม่ทิ้งก็ไม่ต้องทิ้ง เก็บไว้ต่อไปข้างหน้าต้องมีราคามากแน่ๆ"

จู่ๆ เซี่ยเจาเอ่ยปากขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

เขามองซานหลิวจื่อแล้วพูดว่า "ฉันเอาเงินมาให้แกแล้วนะ"

เซี่ยเจาพูดพลางล้วงถุงผ้าที่เขาตั้งใจเก็บไว้ให้ซานหลิวจื่อออกมาจากกระเป๋า ด้านในใส่เงินค่าขายหมูป่ากับหอยขมเอาไว้

"ทั้งหมดสองร้อยยี่สิบสี่หยวนหกเหมา แกนับดูสิ!"

ซานหลิวจื่อตาเป็นประกายวาววับ

"พี่รองเซี่ย พวกพี่ขายหมูป่าได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ!"

เขารีบเช็ดมือ ยื่นมือไปรับเงินมา แล้วนับอย่างละเอียดถี่ถ้วนรอบหนึ่ง

"ถูกต้อง! พอดีเป๊ะเลย!"

เขาตื่นเต้นจนเนื้อเต้น กำถุงผ้ายัดเข้าไปในอกเสื้อ แล้วเงยหน้ามองทั้งสองคน "พี่ใหญ่เซี่ย พี่รองเซี่ย พวกพี่มาหาผมแค่เพื่อเอาเงินมาส่งให้เฉยๆ เหรอครับ"

เซี่ยเฉิงส่ายหน้า

"ไม่ใช่ มาเพราะลาตัวนี้น่ะ"

ลาตัวนี้จะว่าไปตามตรงก็ไม่ใช่ของซานหลิวจื่อ

ตอนนั้นเขาอายุสิบขวบพ่อแม่ก็ด่วนจากไปหมด ทางหน่วยผลิตเห็นว่าเขาน่าสงสาร อีกทั้งยังนึกถึงบุญคุณของพ่อแม่เขา จึงให้ลามาเลี้ยงดู

ต่อมาแม่ลาคลอดลูกลา แม่ลาถูกจูงไปขายที่ตลาด ส่วนลูกลาก็ถูกทิ้งไว้ให้เขาเลี้ยงดูต่อ

นี่เป็นทรัพย์สินของหน่วยผลิต

แต่ลูกลาตัวนี้โตมากับซานหลิวจื่อตั้งแต่เล็ก เห็นเขาเป็นพ่อเป็นแม่ตามติดแจ นอกจากเขาแล้วใครก็สั่งมันไม่ได้

"พวกพี่จะเอาลานี่ไปลากของเหรอครับ"

ซานหลิวจื่อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น "ก่อนหน้านี้ผู้ใหญ่บ้านเคยเปรยกับผมไว้ บอกว่าถ้ามีใครอยากใช้ก็ให้ยืมออกไปได้ ค่าเช่าที่ได้มาเป็นเงินหรือเสบียงถึงเวลาก็เอาส่งให้หน่วยผลิตก็พอ"

"แต่ลานี่มันดื้อรั้น นอกจากผมแล้วใครก็คุมไม่อยู่หรอกครับ"

เซี่ยเฉิงเลิกคิ้ว

"มีงี้ด้วยเหรอ"

เขาลุกขึ้น เดินไปที่เพิงลา คว้าแส้ยาวติดมือมาแล้วเคาะประตูไม้ดังโป๊กๆ

เจ้าลาพ่นลมหายใจฮึดฮัดสองที เงยหน้าขึ้นมาปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

"ลุกขึ้น!"

เซี่ยเฉิงตวาดสั่ง

เขาทำตามอย่าง สะบัดแส้ยาวฟาดกลางอากาศจนเกิดเสียงเปรี๊ยะใสกังวาน

ทว่าเจ้าลากลับไม่แม้แต่จะกระดิกเปลือกตา พ่นลมหายใจฟึดฟาดแล้วหันหน้าหนีไปอีกทางหน้าตาเฉย

เฮ้ย!

เซี่ยเฉิงไม่ยอมแพ้ สะบัดแส้ฟาดใส่อีกหลายที แต่กลับทำให้เจ้าสัตว์หน้าขนหงุดหงิดจนนิสัยดื้อดึงของลาปะทุขึ้นมา

"กูกา! กูกา! กูกา!"

มันผุดลุกขึ้นพรวดพราด ดันชนประตูไม้อย่างแรง สองกีบหน้าดีดผาง เผยอริมฝีปากบนล่างแผดเสียงร้องแสบแก้วหู

ฮึ่ม

ไม่ทำโว้ย!

เซี่ยเฉิงตกใจจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ซานหลิวจื่อสาวเท้าพรวดๆ เข้ามาแล้วเคาะมือลงบนประตู "เต๋อฟา! หุบปาก!"

จิ๊!

เรื่องประหลาดก็เกิดขึ้น เจ้าลาดื้อตัวนี้ยอมสงบเสงี่ยมไม่ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่น้อยทันควัน!

เซี่ยเจาเห็นแล้วอดขำไม่ได้

ลานี่ รู้ภาษาคนขนาดนี้เชียว!

"เอาแบบนี้แล้วกัน!"

เซี่ยเจาเดินเข้ามา มองซานหลิวจื่อแล้วพูดว่า "ลานายมันยอมแต่นาย ถ้าอย่างนั้นนายมาช่วยพวกเราส่งของเป็นไง ให้เที่ยวละสองหยวน รับรองไม่ขาดทุนแน่!"

นี่มันงานชั้นดีชัดๆ

เที่ยวละสองหยวน ไปวันละเที่ยว เดือนหนึ่งก็ได้ตั้งหกสิบหยวน!

นี่มันสูงกว่าเงินเดือนของพนักงานกินเบี้ยเลี้ยงรัฐเสียอีก!

ซานหลิวจื่ออึ้งไปครู่ใหญ่ หันไปมองเซี่ยเฉิงด้วยความตกตะลึง "พี่ใหญ่เซี่ย ผมทำได้เหรอครับ"

เซี่ยเฉิงพยักหน้า

"แน่นอนอยู่แล้ว พรุ่งนี้เช้าตรู่ต้อนลามารวมกัน พวกเราจะขนของขึ้นเกวียนเข้าตัวอำเภอ!"

ซานหลิวจื่อส่งเซี่ยเจากับเซี่ยเฉิงกลับไปแล้ว นั่งเหม่ออยู่ริมเตียงอยู่นานสองนานถึงค่อยได้สติตั้งตัวติด

เขานั่งเหม่อ มองดูสภาพบ้านช่องที่รกรุงรัง พลางทอดสายตามองชามใบใหญ่บิ่นๆ สองใบกับตะเกียบที่วางอยู่บนโต๊ะ

จู่ๆ เขาก็ก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา

วันรุ่งขึ้น

ตีห้าครึ่ง

เซี่ยเถียนเปิดประตูออกมาเจอกับซานหลิวจื่อก็ตกใจจนสะดุ้ง

"พี่ซานหลิวจื่อ ทำไมพี่มาเช้าขนาดนี้ล่ะจ๊ะ"

ซานหลิวจื่อเห็นได้ชัดว่าจัดการเนื้อตัวมาเป็นอย่างดี โกนหนวดเครา ล้างหน้าล้างตา ผมเผ้าก็จัดแต่งจนดูสะอาดสะอ้านสดใส

เขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าชุดที่ดีที่สุด แม้จะยังมีรอยปะชุนอยู่ แต่ก็ดูสะอาดตาขึ้นมาก

เขาฉีกยิ้มกว้าง พูดกับเซี่ยเถียนว่า "พี่ขับเกวียนลามาแล้ว แล้วก็มีกระต่ายป่าที่จับได้บนเขาช่วงสองวันนี้ด้วย ไม่รู้ว่าลุงใหญ่เซี่ยจะรับซื้อไหม!"

เซี่ยเถียนเชื้อเชิญให้เขาเข้ามาข้างใน

เถียนซิ่วเฟินกำลังทำอาหารเช้าอยู่ พอเห็นซานหลิวจื่อก็ส่งเสียงทักทายอย่างยิ้มแย้มทันที "มาเช้าจริง! ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหมล่ะ เดี๋ยวรอกินที่บ้านป้าสักหน่อยนะ ร้อนๆ เลย จะได้ไม่หนาวสั่นกลางทาง!"