ตอนที่ 58 อย่าได้ลองใจมนุษย์เป็นอันขาด!

ซานหลิวจื่อรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง สองมือถูไปมาบนเสื้อผ้าไม่หยุด

"ป้าครับ ผะ...ผมไม่หิวหรอกครับ!"

เขาพูดเสียงแผ่ว "ตอนเช้าก่อนมาผมกินมาแล้ว ไม่ต้อง..."

เสียงพูดของซานหลิวจื่อเบาลงเรื่อยๆ เบื้องหน้าของเขา เถียนซิ่วเฟินยกเกี๊ยวน้ำชามใหญ่ควันกรุ่นเข้ามาให้แล้ว

"กินก่อนสิลูก! กินให้อิ่มแล้วค่อยทำงาน! กำลังโตแท้ๆ อย่าปล่อยให้ท้องไส้หิวจนพัง!"

สำหรับซานหลิวจื่อแล้ว เถียนซิ่วเฟินรู้สึกสงสารและเอ็นดูมาโดยตลอด

ตอนเขาอายุสิบขวบ เธอเคยตามเซี่ยโหย่วเจิ้นเอาข้าวไปส่งให้

เด็กตัวกะเปี๊ยกนอนคว่ำกับพื้นเก็บเมล็ดข้าวเปลือก พอหิวจัดก็ยัดเข้าปากดิบๆ แบบนั้น เคี้ยวไปไอโขลกๆ ไป

ตอนนั้นน้ำตาเธอไหลพราก

เสียดายที่ตอนนั้นตัวเธอเองก็จนกรอบ ที่บ้านมีลูกสามคนคอยอ้าปากรอข้าว วันๆ ขัดสนชักหน้าไม่ถึงหลัง ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่ได้แยกบ้าน หมั่นโถวผสมรำข้าวแค่สองลูกนี้ก็แอบเอาออกมาให้แท้ๆ

ตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่เริ่มดีขึ้นแล้ว

เมื่อวานเถียนซิ่วเฟินได้ยินมาเหมือนกันว่าแค่วันเดียวหาเงินได้ตั้งหลายร้อยหยวน

ในที่สุดเธอก็ทำใจยอมตัดใจใช้จ่ายได้เสียที

พอมีเหลือกินเหลือใช้ ก็ปฏิบัติต่อเด็กอาภัพคนนี้ให้ดีขึ้นได้บ้าง

ขอบตาของซานหลิวจื่อแดงเรื่อ เขายื่นมือออกไปรับชามเกี๊ยว ความร้อนลวกที่ส่งผ่านชามมาทำให้เขารู้สึกแสบจมูกจนอยากจะร้องไห้

เขาถือชามนั่งลงข้างโต๊ะ คีบเกี๊ยวชิ้นหนึ่งส่งเข้าปาก

เกี๊ยวผักจี้ไช่ ไส้เนื้อก็เยอะ อร่อยเหลือเกินจริงๆ

เขาอดไม่ได้ที่จะแหงนหน้ามองฟ้า

แม่ครับ แม่เห็นหรือยัง?

ลูกชายแม่ได้กินเกี๊ยวหมูแล้วนะ!

ตอนที่เซี่ยเจาและเซี่ยเฉิงตื่นขึ้นมา หอยขมในลานบ้านก็ถูกขนขึ้นเกวียนไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว

ซานหลิวจื่อปาดเหงื่อบนหัว หันมายิ้มแฉ่งให้ทั้งสองคน

"เหลืออีกแค่คันรถเดียวก็ขนเสร็จแล้วครับ! พี่รองเซี่ย พี่ลองดูสิว่ามีอะไรต้องเอาไปด้วยกันอีกไหม?"

ซานหลิวจื่อเอ่ยถาม

เซี่ยเจาอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งชมในใจ

เขาเดินลงมาพลางส่ายหน้า แล้วตบไหล่ซานหลิวจื่อเบาๆ "ลำบากนายจริง! กินข้าวเช้าหรือยัง ถ้ายังไม่ได้กินล่ะก็..."

ซานหลิวจื่อรีบพยักหน้า "คุณป้าตักให้กินแล้วครับ เกี๊ยวผักจี้ไช่ หอมมากเลย!"

เขาเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะเดินไปข้างเกวียนลา แล้วหิ้วพวงกระต่ายป่าขึ้นมา มองปราดเดียวก็รู้ว่ามีอย่างน้อยเจ็ดแปดตัว

"พี่รองเซี่ย พี่รับซื้อกระต่ายป่าไหมครับ? ของพวกนี้ขายไม่ค่อยออก บนเขาก็มีเยอะ ช่วงสองวันนี้ผมวางบ่วงดักจับมาได้ตั้งหลายตัว"

เขาพูดต่อ "ถ้าไม่รับซื้อก็ยกให้คุณป้าเอาไปทำกับข้าวเถอะ ผมคนเดียวกินไม่หมดหรอกครับ"

กระต่ายป่าหรือ?

เซี่ยเจาบ้วนน้ำแปรงฟันแล้วเดินเข้ามาไม่กี่ก้าว ยื่นมือไปรับมา

เป็นกระต่ายป่าจริงๆ

แถมยังตัวอ้วนพีทุกตัวเสียด้วย

เชือกป่านมัดขาห้อยหัวลงมา ร่างแข็งทื่อจากความหนาวแล้ว ทว่าขนสีน้ำตาลเทายังคงเรียบลื่นและนุ่มนิ่มอย่างยิ่ง

ดวงตาเขาเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย

ขนนี่... เป็นของดีจริงๆ

"รับสิ"

เซี่ยเจาพยักหน้า เขายกกระต่ายป่าขึ้นมาตรวจดูอย่างละเอียดอีกรอบ เมื่อยืนยันว่าขนสัตว์เหล่านี้สมบูรณ์ดี จึงยิ้มตาหยีพลางมองซานหลิวจื่อแล้วถามว่า "นายถลกหนังเป็นไหม ลอกขนกระต่ายป่าออกมาทั้งผืนให้สมบูรณ์ได้หรือเปล่า?"

ซานหลิวจื่อชะงักไปเล็กน้อย "พี่รองเซี่ยอยากได้หนังกระต่ายป่าเหรอครับ? ผมทำเป็นนะ ที่บ้านผมมีเยอะแยะเลย!"

เขาเดินเข้ามา ยื่นมือไปรับกระต่ายป่ามาจากเซี่ยเจา แล้วขอกรรไกรถนัดมือจากเถียนซิ่วเฟินมาหนึ่งเล่ม

การลอกหนังก้นกระต่ายป่าไม่ได้ยากเย็นอะไร

เริ่มจากปาดหลอดลมของกระต่ายป่า จากนั้นใช้เชือกป่านเส้นหนึ่งร้อยจากรอยปาดตรงหลอดลมทะลุออกทางจมูก แล้วเอาเชือกไปแขวนไว้บนราวไม้ไผ่

ขั้นตอนต่อไปก็ง่ายแล้ว

กรีดเปิดรอยแผลตามแนวยาวจากคอลงมา จากนั้นค่อยๆ ลอกหนังออกทีละนิด สุดท้ายก็ถลกขนชั้นบนหัวและหูรูดออกมาทั้งหมด

เช่นนี้ หนังกระต่ายป่าที่สมบูรณ์และสวยงามผืนหนึ่งก็ถูกแยกออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ

เซี่ยเจายื่นมือไปรับมา พินิจดูครู่หนึ่ง ก่อนจะนำขนกระต่ายป่าเข้าไปเก็บในห้อง

"กระต่ายป่านี่ฉันก็รับซื้อในราคาตัวละหนึ่งหยวนยี่สิบเหมาเหมือนกัน มีเท่าไรเอาหมด แต่ถ้าเป็นไปได้อยากให้ติดขนมาด้วย ถ้านายมีหนังขนที่สมบูรณ์จะขายให้ฉัน ฉันก็รับ ผืนละห้าเหมา"

เซี่ยเจาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

ดวงตาของซานหลิวจื่อเป็นประกายวาววับ

"ตกลงครับ! พอกลับมาจากตัวอำเภอ ผมจะรีบเอาขนกระต่ายป่ามาส่งให้เลย!"

เขาเก็บสะสมเอาไว้เกือบร้อยผืนเชียวนะ!

เมื่อตกลงกันเรียบร้อย เซี่ยเจาจึงไปหยิบตาชั่งมา เอาเจ้ากระต่ายป่าทั้งแปดตัวขึ้นแขวนชั่งน้ำหนัก

ตัวหนึ่งเฉลี่ยสามชั่งกว่า กระต่ายป่าทั้งแปดตัวนี้หนักรวมยี่สิบหกชั่งสี่ตำลึง

เซี่ยเจาหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาจดลงไปอย่างรวดเร็ว "เสิ่นจือเหนียน ค่ากระต่ายป่าสามสิบเอ็ดหยวนหกเหมาแปดเฟิน"

ซานหลิวจื่อกำลังถลกหนังอยู่ เมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นเคยแว่วเข้าหู ร่างของเขาก็พลันแข็งทื่อไปทันที

เขาหันขวับกลับมามองแทบจะเป็นปฏิกิริยาสะท้อนกลับ

"พี่...พี่รองเซี่ย? พี่เรียกผมว่าอะไรนะ"

เซี่ยเจายิ้มพลางยกสมุดบัญชีขึ้น หันตัวอักษรสามตัวบนนั้นให้เขาดู

"เสิ่นจือเหนียน ชื่อเพราะมากเลยนะ"

ซานหลิวจื่อเหม่อลอยไป ขอบตาแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความตื้นตัน แต่กลัวว่าจะมีใครสังเกตเห็น จึงรีบหันหน้ากลับไปถลกหนังต่อทันที

ทว่าหัวใจดวงนี้กลับปวดแปลบและสับสนปั่นป่วนจนยากจะบรรยาย

แม้แต่ตัวเขาเองก็แทบจะลืมชื่อนี้ไปแล้ว

เสิ่นจือเหนียน

นั่นคือชื่อที่พ่อตั้งให้เขา

รู้ซึ้งน้ำใจ รู้คุณคน รู้กาลเวลา

สิ่งที่เขาควรต้องจดจำไว้ให้ขึ้นใจ

"หนึ่งพันสามร้อยหกสิบชั่ง! จุ๊ๆ! เจ้าหนุ่ม ฝีมือไม่เบาเลยนี่!"

จ้าวอู่ยีส่งเสียงจึ๊กจั๊กในลำคอสองที แล้วบอกให้สมุห์บัญชีจ่ายเงิน

"หนึ่งพันสี่ร้อยเก้าสิบหกหยวน ถือไว้ดีๆ นะครับ"

สมุห์บัญชีจ่ายเงินด้วยธนบัตรต้าถวนเจี๋ยตามธรรมเนียม

เซี่ยเจานับอย่างละเอียดรอบคอบแล้วเก็บใส่กระเป๋าผ้า จากนั้นจึงยิ้มให้จ้าวอู่ยีพลางเอ่ย "เงินของชาวบ้านทั้งนั้นแหละครับ ผมก็แค่ช่วยขนมาให้ตามทางเท่านั้น"

จ้าวอู่ยีหรี่ตาลง

เขาล้วงหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อหนึ่งมวน คาบไว้ในปาก แล้วส่งให้เซี่ยเจาอีกหนึ่งมวน ก่อนจะถามขึ้นคล้ายไม่ใส่ใจ "ราคาทุนคงไม่สูงเท่าไรใช่ไหม สองเกวียนนี้คงทำเงินได้ไม่น้อยล่ะสิ"

เซี่ยเฉิงกำลังจะอ้าปากตอบ ทว่าในจังหวะถัดมา มือของเซี่ยเจาที่อยู่ด้านหลังก็แอบโบกส่งสัญญาณให้เขาเบาๆ

เขาจึงหุบปากลงทันที

"เงินแลกเหงื่อทั้งนั้นแหละครับ พอหาเงินมาจุนเจือครอบครัวได้บ้างเท่านั้นเอง"

เซี่ยเจาหัวเราะกลบเกลื่อนไปที

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวกลับก่อนนะครับ พรุ่งนี้ค่อยเอาหอยขมมาส่งใหม่ เชิญน้าทำงานต่อเถอะครับ"

พอพูดจบ เขาก็ก้าวขึ้นเกวียนล่อ กวักมือเรียกเซี่ยเฉิง แล้วเกวียนทั้งสองเล่มก็เคลื่อนออกจากตรอกไป

ครั้นพ้นหัวมุมถนน รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยเจาก็จางหายไป

เขาหันไปมองเซี่ยเฉิงแล้วเอ่ยเรียกเสียงเบา "พี่"

เมื่อเซี่ยเฉิงเห็นสีหน้าจริงจังเคร่งเครียดของเซี่ยเจา เขาก็พลอยเกร็งตัวขึ้นมาด้วย "มีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

"ต่อไปเวลาเราขนหอยขมต้องระวังตัวให้มากขึ้น เงินทองอย่าให้ใครเห็น และอย่าไปพูดกับใครว่าทำอาชีพนี้แล้วได้เงินดี"

เซี่ยเจาเอ่ยเสียงแผ่ว "สันดานมนุษย์น่ากลัว ต่อให้เดิมทีเขาไม่ได้คิดอะไร แต่พอเจอสิ่งล่อใจเข้าก็อาจจะหวั่นไหวขึ้นมาได้"

เรื่องจิตใจคนแบบนี้

ชาติก่อนเขาพบเจอมานับไม่ถ้วน

"อย่าได้ลองดีกับสันดานดิบของมนุษย์เป็นอันขาด"

เซี่ยเฉิงพยักหน้ารับ

"จริงสิ เดี๋ยวพี่กับซานหลิวจื่อกลับไปก่อนนะ ผมจะแวะไปภัตตาคารของรัฐสักหน่อย เหลือกระต่ายป่าอยู่ไม่กี่ตัว ขายหมดแล้วผมจะรีบตามกลับไป"

ช่วงไม่กี่วันมานี้การรับซื้อหอยขมที่บ้านเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว น้องสาวคนเล็กกับเซี่ยโหย่วเจิ้นคอยช่วยรับซื้ออยู่ชั่วคราว แต่เซี่ยเจาก็ยังวางใจไม่ลงอยู่ดี

เพราะหลินมู่อวี่

เธอต้องเลี้ยงลูกสองคนอยู่คนเดียว หากไม่มีใครปลีกตัวมาช่วยแบ่งเบาได้ เธอจะเหนื่อยขนาดไหนกัน

เซี่ยเฉิงไม่ได้อิดออด เขาพยักหน้าแล้วกระโดดขึ้นไปบนเกวียนล่อของซานหลิวจื่อ