ตอนที่ 59 อู๋ลิ่ว ซื้อคูปองผ้าจัดสรรพิเศษ!

"งั้นเอ็งก็ไปช้า ๆ หน่อยนะ!"

เขาตะโกนบอก พลางหันหลังเดินตามเกวียนลาจากไป

เซี่ยเจามุ่งหน้าตรงไปยังภัตตาคารของรัฐทันที

ผู้ช่วยหวงเห็นกระต่ายป่าก็ไม่ได้แปลกใจ ให้ราคารับซื้อชั่งละสองหยวนห้าสิบเหมา

เขาจ๊อบแจ๊บปาก พ่นควันบุหรี่เป็นวง เก็บกระต่ายป่าเข้าตู้แช่ แล้วเอ่ยกับเซี่ยเจาอย่างพอใจ "เนื้อหมูป่านั่นแน่นดีจริง หอมด้วย! ถ้าเอ็งหาได้อีกก็เอามาส่งให้ข้าสักสองสามตัว เรื่องราคาคุยกันได้!"

"ถ้ามีผมเอามาส่งให้อาเป็นคนแรกแน่นอนครับ!"

เซี่ยเจายิ้มพลางกล่าว

เขาพูดพลางยื่นบุหรี่ให้ผู้ช่วยหวงอีกมวนแล้วถามว่า "อาครับ ผมอยากสอบถามอะไรหน่อย"

ได้ของเขามาแล้วก็ต้องผ่อนปรน ผู้ช่วยหวงไม่ได้เงยหน้าขึ้นด้วยซ้ำ เพียงพยักหน้ารับ "ว่ามาสิ"

"คูปองผ้าจัดสรรพิเศษนี่ อาพอจะรู้ไหมครับว่ามีขายที่ไหน"

คูปองผ้าจัดสรรพิเศษงั้นหรือ

ผู้ช่วยหวงปรายตามองเซี่ยเจาในที่สุด "เอ็งจะเอาไอ้ของพรรค์นั้นไปทำอะไร"

ยุคนี้แม้นโยบายการซื้อขายจะเริ่มเปิดกว้างขึ้นแล้ว ปกติสิ่งของต้องใช้คูปองซื้อ แต่ถ้าไม่มีคูปอง ก็ยังพอหาซื้อได้ในราคาที่แพงกว่านิดหน่อย

ทว่านั่นจำกัดเฉพาะสินค้าธรรมดาทั่วไปเท่านั้น

แต่หากเป็นพวกสุราหรือยาสูบชั้นดี หรือผ้าเนื้อดีระดับพรีเมียม ก็จำเป็นต้องใช้คูปองจัดสรรพิเศษ

ตามชื่อของมัน คือจัดสรรไว้ให้คนเพียงกลุ่มเล็ก ๆ เท่านั้น

แต่ละอำเภอจะได้รับโควตาตามความเหมาะสม ส่วนใหญ่มักเป็นคนในหน่วยงานรัฐถึงจะมีคูปองพวกนี้ไว้ในครอบครอง และการมีคูปองอย่างเดียวยังไม่พอ ยังต้องมีเงินอีกด้วย

สรุปสั้น ๆ ก็คือ สิ่งของที่แลกมาด้วยคูปองจัดสรรพิเศษได้ นั่นแหละถึงจะเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยที่แท้จริงของยุคนี้

"อยากซื้อผ้าเนื้อดีสักหน่อย เอาไปตัดชุดดี ๆ ให้เมียกับลูกใส่ครับ"

เซี่ยเจาบอก "ตอนแต่งงานเมื่อก่อนชีวิตลำบาก ไม่มีปัญญา ตอนนี้พอหาเงินได้บ้างแล้ว ก็อยากจะชดเชยให้เธอน่ะครับ"

"เอ็งนี่รักเมียเหมือนกันนี่หว่า!"

ผู้ช่วยหวงหัวเราะชอบใจ

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "ของพรรค์นี้ในมือข้าไม่มีหรอก แต่ถ้าเอ็งอยากซื้อจริง ๆ ลองไปดูที่ลานเต้นรำทางเหนือของเมือง ตรงหน้าประตูมีคนขายเมล็ดแตงคั่วอยู่คนหนึ่ง เป็นหลานชายข้าเอง มันชอบเสาะหาลู่ทางพวกนี้อยู่ ในมือน่าจะพอมีบ้าง"

พอเซี่ยเจาได้ยินชื่อสถานที่นี้ก็รู้ทันทีว่ามีหวังแน่นอน

เขายิ้มออกมา กล่าวขอบคุณ แล้วจึงหมุนตัวมุ่งหน้าไปยังทางเหนือของเมือง

ทางเหนือของอำเภอหูตง นับเป็นย่านที่หรูหราฟุ่มเฟือยที่สุดในตัวอำเภอ

ทั้งลานเต้นรำและโรงฉายวิดีโอ อีกทั้งยังมีร้านตัดผมกับร้านนวดเท้า

พอลัดเลี้ยวหัวมุมมา เซี่ยเจาได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นควันบุหรี่ลอยมาในอากาศทันที

เขาผูกล่อไว้ให้เรียบร้อย จัดแจงเสื้อผ้า แล้วเดินออกจากตรอก

ลานเต้นรำอู่หวังตั้งอยู่ตรงหัวถนนพอดิบพอดี

หน้าร้านประดับประดาด้วยสีสันฉูดฉาด ด้านข้างตั้งเสาไฟหมุนสามสีทรงกระบอกยาวไว้สองต้น พอเปิดไฟข้างในก็เริ่มหมุนทันที เสาใหญ่สองต้นถูกทาเป็นสีชมพู ตรงกลางแขวนป้ายสีน้ำเงิน เขียนด้วยตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่ว่า——"ลานเต้นรำอู่หวัง"

ส่วนด้านข้างยังมีกระดานดำตั้งอยู่อีกแผ่น

บนนั้นเขียนรายการแสดงของวันนี้ไว้ว่า——"การแสดงแซกโซโฟนเพลงคัทยูชา!"

ตอนนี้เริ่มขายตั๋วแล้ว ผู้คนต่างเบียดเสียดกันเดินเข้าไปด้านใน ซุ้มขายตั๋วอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ ราคาไม่ใช่ถูก ๆ ใบละสองหยวน

เซี่ยเจาเดินเข้าไป กวาดสายตามองไปในฝูงชน ปราดเดียวก็เห็นคนขายเมล็ดแตงคั่วอยู่สามคน

คนทางขวาเป็นหญิงชรามีอายุ อุ้มกล่องไม้ใบเล็ก ด้านนอกเขียนคำว่า "ของคั่ว" เอาไว้ กำลังนั่งยอง ๆ มองดูผู้คนรอบทิศ

อีกคนเป็นชายวัยกลางคน

สีหน้าของเขาดูกระอักกระอ่วน ก้มหน้ากอดแก้วเคลือบไว้ มืออีกข้างถือกระดาษหนังสือพิมพ์ที่ใช้ห่อเมล็ดแตง สายตาล่อกแล่กไปมา เห็นได้ชัดว่ารู้สึกอับอาย

ส่วนคนสุดท้ายที่เหลือ

เป็นชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเซี่ยเจา

เขากำลังจับจักรยานไว้ ด้านท้ายจักรยานมีกล่องไม้ใบหนึ่ง ข้างในถูกแบ่งเป็นสองช่อง มีเมล็ดแตงกองพูนอยู่เต็ม

ด้านบนมีไม้ไผ่เสียบกระดาษปักไว้ในกองเมล็ดแตง เขียนบอกรสชาติเอาไว้

รสพะโล้และรสดั้งเดิม

หากมีคนซื้อตั๋วเดินผ่าน เขาจะรีบปรี่เข้าไปต้อนรับทันที พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างอย่างสดใส

"พี่ชาย ซื้อเมล็ดแตงไหมครับ ลองชิมดูก่อนได้นะ แม่ผมคั่วเองกับมือ หอมมากเลยล่ะ! มีทั้งรสพะโล้ทั้งรสดั้งเดิมเลยครับ! ไม่ซื้อ แค่ลองชิมสักสองสามเม็ดก็ยังได้นะพี่!"

รอยยิ้มของเขาดูสดใส น้ำเสียงแจ่มใสฉะฉาน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพ่อหนุ่มอัธยาศัยดีที่ยิ้มแย้มเป็นนิจ

ชวนให้ผู้คนรู้สึกถูกชะตาได้ง่ายมาก

การค้าของเขาจึงขายดีที่สุดด้วยเช่นกัน

ตอนที่เซี่ยเจาเดินเข้าไป เมล็ดแตงในกล่องของเขาก็ขายไปได้เกินครึ่งแล้ว ส่วนกระเป๋าใบเล็กที่ใส่เศษเงินก็ตุงแน่นขนัด

"ซื้อเมล็ดแตงไหมครับ"

พอเห็นเซี่ยเจาเดินเข้ามา อู๋ลิ่วก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างสดใส พลางผายมือเชื้อเชิญ "ลองชิมดูก่อนสิพี่! แม่ผมคั่วเองกับมือ หอมมากเลยนะ!"

เซี่ยเจาได้ยินดังนั้นจึงหยิบมาสองเม็ดแล้วโยนเข้าปาก

หอมจริงอย่างที่ว่า

"เอาอย่างละหนึ่งชั่งแล้วกัน"

ชั่งละหนึ่งหยวน แพงกว่าที่ร้านสหกรณ์อยู่สองเจี่ยว

แต่นี่มันหน้าประตูโรงเต้นรำ ราคาเท่านี้ถือว่าปกติธรรมดามาก

"ได้เลยพี่!"

อู๋ลิ่วรีบหยิบกระดาษหนังสือพิมพ์ขึ้นมาพับเป็นทรงกรวย จากนั้นก็ใช้ถ้วยตักใส่เข้าไปทีละถ้วย

"ถ้วยนี้ตักครั้งหนึ่งได้สองตำลึงนะพี่ ถ้าพี่ไม่มั่นใจ พอกลับไปถึงบ้านลองชั่งดูได้เลย ขาดไปเท่าไหร่กลับมาบอกผม เดี๋ยวผมแถมชดให้!"

อู๋ลิ่วยิ้มร่า

เซี่ยเจารับเมล็ดแตงมา จ่ายเงินเรียบร้อยแต่ก็ยังไม่เดินไปไหน เขามองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นว่า "ขอถามหน่อย นายรู้จักผู้ช่วยหวงไหม เขาให้ผมมาหานายน่ะ"

ผู้ช่วยหวงงั้นเหรอ

รอยยิ้มบนใบหน้าของอู๋ลิ่วชะงักไปเล็กน้อย เขากวาดสายตามองเซี่ยเจาตั้งแต่หัวจดเท้า แล้วเอ่ยขึ้นทันที "ที่แท้ก็ลุงหวงให้พี่มานี่เองเหรอ"

เขายกแขนขึ้นกอดอก หรี่ตามองเซี่ยเจา "มีเรื่องอะไรล่ะ"

ในชั่วพริบตานั้น อู๋ลิ่วดูเหมือนจะเปลี่ยนท่าทีไปเล็กน้อย

เขาวางมาดนิ่งสงบ แผ่กลิ่นอายความเจนโลกและความเฉลียวฉลาดที่ดูไม่เข้ากับวัยออกมา

เซี่ยเจาหรี่ตาลง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะการลักลอบค้าขายของพวกนี้มันสุ่มเสี่ยงกับการถูกตราหน้าว่าเก็งกำไรปั่นราคาอยู่ตลอดเวลา ใครเล่าจะไร้เดียงสาและใสซื่อจริง

"ผมอยากจะซื้อคูปองโควตาพิเศษสักหน่อย ไม่รู้ว่านายพอจะมีบ้างไหม"

คูปองโควตาพิเศษงั้นเหรอ

พอได้ยินคำนี้ อู๋ลิ่วก็หัวเราะร่าออกมา "คูปองอะไรล่ะ จักรเย็บผ้าหรือว่าจักรยาน แต่ผมบอกไว้ก่อนเลยนะ ตั๋วสองอย่างนี้ขาดตลาดมาก ราคาไม่ใช่ถูกๆ เลยล่ะ"

จักรยานกับจักรเย็บผ้านับเป็นหนึ่งในสี่ของใหญ่

ยุคสมัยนี้ โดยเฉพาะในตัวอำเภอ ชายหญิงที่แต่งงานกันต่างก็เรียกร้องให้ซื้อสามหมุนหนึ่งส่งเสียง

สามหมุนหมายถึงจักรเย็บผ้า จักรยาน และนาฬิกาข้อมือ ส่วนหนึ่งส่งเสียงก็คือวิทยุ

ทว่าการจะซื้อของทั้งสี่อย่างนี้ล้วนต้องใช้คูปองทั้งสิ้น

แม้คูปองพวกนี้จะไม่นับว่าเป็นโควตาพิเศษ แต่ก็แจกจ่ายให้เฉพาะหน่วยงานของรัฐบางแห่งเท่านั้น จึงหาได้ยากเป็นอย่างยิ่ง

เซี่ยเจาส่ายหน้าพลางยิ้ม "ของพวกนั้นตอนนี้ยังไม่จำเป็น ผมต้องการคูปองผ้า"

คูปองผ้าเนี่ยนะ

อู๋ลิ่วชะงักไปครู่หนึ่ง

ของพรรค์นี้ยังมีคนต้องการอีกเหรอ

ต้องรู้ก่อนว่า คูปองผ้าในตลาดมืดจัดเป็นของไร้ประโยชน์ครึ่งๆ กลางๆ ไม่ใช่สิ่งจำเป็นอะไร ครอบครัวที่มีฐานะหน่อยก็มักจะนิยมไปซื้อเสื้อผ้าสำเร็จรูปที่ห้างสรรพสินค้าในตัวเมืองกันหมด

เพราะเสื้อผ้าพวกนั้นล้วนเป็นแบรนด์นำเข้าจากต่างประเทศ ทั้งสวยงามทั้งสีสันสดใส

ส่วนครอบครัวที่ยากจนยิ่งไม่ต้องพูดถึง

แค่มีปัญญาซื้อผ้าธรรมดาๆ ในร้านสหกรณ์ได้ก็ขอบคุณสวรรค์แล้ว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะมาหาซื้อคูปองผ้าโควตาพิเศษในตลาดมืดจากเขาเลย!

"เป็นอะไรไป หาไม่ได้งั้นเหรอ"

เมื่อเห็นอู๋ลิ่วนิ่งเงียบไป เซี่ยเจาจึงเอ่ยถามเสียงเรียบ

"มีของที่ผมหาไม่ได้ด้วยเหรอ"

อู๋ลิ่วแค่นเสียงเหอะออกมาทันที พลางชูหนึ่งนิ้วขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน "ต้าถวนเจี๋ยหนึ่งใบ แลกคูปองผ้าโควตาพิเศษยี่สิบเมตร พรุ่งนี้เช้าเอาของมาให้"