ตอนที่ 60 มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา!

ราคานี้ไม่ถูกเลยสักนิด!

ต้องรู้ก่อนว่ายุคนี้ไปซื้อผ้าฝ้ายธรรมดาที่ร้านสหกรณ์ก็แค่เมตรละหนึ่งหยวนห้าสิบเฟิน ส่วนผ้าเต๋อเชวี่ยเหลียงหรือผ้าโพลีเอสเตอร์ที่แพงขึ้นมาหน่อย ก็อยู่ราว ๆ เมตรละหนึ่งหยวนแปดสิบเฟินเท่านั้น

แต่นี่แค่คูปองผ้าจัดสรรพิเศษอย่างเดียวก็ปาเข้าไปสิบหยวนสำหรับยี่สิบเมตรแล้ว!

พอเฉลี่ยแล้วตกเมตรละห้าสิบเฟินเลยทีเดียว!

ยังไม่รวมเงินสดที่ต้องจ่ายจริงตอนซื้อผ้าอีกต่างหาก!

ทว่าเซี่ยเจาไม่ได้กะพริบตาแม้แต่น้อย เขาล้วงธนบัตรต้าถวนเจี๋ยออกมาจากกระเป๋าหนึ่งใบแล้วยื่นให้อีกฝ่ายทันที

"โอ้โฮ! ใจถึงจริง ๆ ด้วย!"

ดวงตาของอู๋ลิ่วเป็นประกายขึ้นมา

ณ ตอนนี้ บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มประจบประแจงเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น ลูกค้าที่ควักต้าถวนเจี๋ยออกมาได้รวดเดียวแบบนี้ ย่อมมีเงินหนาไม่ธรรมดาแน่นอน

ก่อนหน้านี้เขาเห็นการแต่งกายของเซี่ยเจา ก็นึกว่าเป็นพวกขี้เหนียวตระหนี่ถี่เหนียว ท่าทีเลยออกจะเฉื่อยชาไม่ใส่ใจไปบ้าง

เงินนี่เป็นของดีจริง ๆ พอต้าถวนเจี๋ยใบหนึ่งตกถึงมืออู๋ลิ่ว เขาก็เปลี่ยนสีหน้าได้ทันควันราวกับเล่นกล

แต่เซี่ยเจากลับเห็นจนชินตาแล้ว

พวกหน้าเนื้อใจเสือ ชาติก่อนเขาเจอมาเยอะแล้ว

"ผมอยากซื้อบุหรี่อีก"

เซี่ยเจาเอ่ย "บุหรี่สิบซอง มีไหม"

คนทำมาหากินอย่างพวกเขา บุหรี่คือใบเบิกทาง

ทว่าทุกวันนี้ทางการคุมเข้มเรื่องการลักลอบค้าขายเก็งกำไร ของพรรค์นี้จึงถูกจำกัดจำนวน ซื้อได้แค่ครั้งละซอง ซ้ำยังต้องใช้คูปองอีก ยุ่งยากวุ่นวายสิ้นดี

ถ้าเกิดซื้อทีเดียวเยอะ ๆ ไม่แคล้วถูกคนจ้องเล่นงานเอาไปแจ้งความจับ ต้องเข้าไปนอนในสถานีตำรวจหลายวัน หรือร้ายแรงกว่านั้นก็อาจถึงขั้นโดนยิงเป้ากินลูกตะกั่วเอาได้!

รอยยิ้มของอู๋ลิ่วพลันเบิกบานขึ้นมาทันที

"โธ่! ดูเอาเถอะพี่ชาย! ที่นี่ของอื่นอาจมีไม่เยอะ แต่เรื่องบุหรี่ล่ะก็ พี่อยากได้เท่าไหร่ผมมีให้หมด!"

เขาหัวเราะร่า แล้วแสดงกลสด ๆ ให้เซี่ยเจาดูตรงนั้นทันที!

เห็นเพียงอู๋ลิ่วเอื้อมมือไปคลำ ๆ ใต้กล่องไม้ที่ใส่เมล็ดแตงโม จากนั้นก็ออกแรงดึงดัง "ครืด" ลิ้นชักใต้กล่องก็ถูกเลื่อนเปิดออกมา

เซี่ยเจาชะงักไป

ให้ตายสิ!

ข้างในนี้มีลูกเล่นซ่อนอยู่จริง ๆ!

มองเห็นบุหรี่เต็มครึ่งกล่อง ทั้งซองสีแดงสีเหลือง อัดแน่นเรียงรายอยู่ข้างใน

หงถ่าซาน ต้าเฉียนเหมิน หลูซาน อาซือม่า หูเตี๋ยเฉวียน และอื่น ๆ อีกเพียบ

มาจากหลากพื้นที่ หลายยี่ห้อ มีให้เลือกครบครัน!

สีหน้าของเซี่ยเจาพลันแปรเปลี่ยนเป็นลึกซึ้งขึ้นมาทันที

เขาตระหนักถึงปัญหาข้อหนึ่ง

เจ้าอู๋ลิ่วคนนี้ เห็นทีจะไม่ธรรมดาเสียแล้ว

หรือพูดให้ถูกต้องก็คือ เขาเป็นแค่เบี้ยระดับล่างสุดในกลุ่มขบวนการคนหนึ่ง ที่ถูกดันออกมาขายของพวกนี้ เปรียบเหมือนเอาหัวแขวนไว้ที่เข็มขัดกางเกง

เพราะนี่คือการลักลอบค้าขายเก็งกำไรแบบโจ่งแจ้งชัดเจน!

หากมีตำรวจนอกเครื่องแบบมาสืบลับ ๆ เมื่อไหร่ โดนรวบคาหนังคาเขาแน่นอน

แต่ทว่า

ประเด็นมันอยู่ตรงนี้

เมื่อดูจากท่าทางอันเจนจัดและช่ำชองของอู๋ลิ่วแล้ว ย่อมแสดงว่ากลุ่มคนที่หนุนหลังเขาอยู่ ไม่ธรรมดาเลย

พูดให้ตรงจุดก็คือ ขุมกำลังเบื้องหลังของเขาน่าจะมีอิทธิพลไม่น้อยในอำเภอหูตง หรืออาจถึงขั้นมีคนในสถานีตำรวจคอยคุ้มกะลาหัวอยู่ ถึงได้กล้าทำเรื่องแบบนี้อย่างเปิดเผยไร้ความเกรงกลัว

หลังจากคิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง เซี่ยเจาก็เข้าใจกระจ่าง เขาจึงยื่นมือไปหยิบหงถ่าซานและอาซือม่า รวมทั้งหมดสิบซอง ซึ่งล้วนเป็นบุหรี่ราคาค่อนข้างแพงทั้งสิ้น

ฝ่ายอู๋ลิ่วเมื่อเห็นว่าเซี่ยเจาเลือกแต่ของดีของแพง ในใจก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

พ่อหนุ่มคนนี้มีที่มาที่ไปยังไงกันแน่?

บุหรี่สิบซองนี้ ราคาไม่ใช่ถูก ๆ เลยนะ!

รวมกันแล้วเกือบจะสามสิบหยวนเลยทีเดียว!

เทียบเท่าเงินเดือนทั้งเดือนของข้าราชการบางคนเลยด้วยซ้ำ หมอนี่กลับซื้อได้หน้าตาเฉยโดยไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย หรือว่าจะเป็นผู้มีอิทธิพลหน้าใหม่ของอำเภอ?

แต่เขาก็ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนนี่นา!

ในระหว่างที่ความคิดกำลังแล่นพล่าน เซี่ยเจาก็หยิบบุหรี่เรียบร้อยแล้ว เขายกมือเคาะกล่องไม้เบา ๆ พลางเอ่ยยิ้ม ๆ "คิดเงินเถอะ"

อู๋ลิ่วได้สติกลับมา กวาดตามองรอบหนึ่ง "ทั้งหมด ยี่สิบแปดหยวนครับ!"

เซี่ยเจาควักธนบัตรต้าถวนเจี๋ยสามใบส่งให้

แล้วหยิบหงถ่าซานเพิ่มมาอีกหนึ่งซอง "ไม่ต้องทอน พอดีกัน"

อู๋ลิ่วฉีกยิ้มกว้างอย่างชอบใจ

"ขอให้เถ้าแก่ร่ำรวย ๆ ครับ!"

เขาปิดกล่องไม้ลง แล้วหันมาพูดกับเซี่ยเจา "เถ้าแก่ ถ้ายังต้องการอะไรอีกก็มาหาผมได้เลยนะ อู๋ลิ่วคนนี้รับประกันว่าหามาให้ได้ทุกอย่างแน่นอน!"

เซี่ยเจายิ้มรับพลางคุยตอบไปสองสามประโยค เขาเหลือบมองเวลา กะว่าใกล้จะถึงมื้ออาหารแล้ว ต้องรีบไปที่ห้างสรรพสินค้าก่อนที่จะปิดทำการ!

โรงเรียนมัธยมหนึ่งหูตง

เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น เหล่านักเรียนพากันกรูออกจากห้องเรียน พวกเด็กหอต่างคว้ากล่องข้าวแล้ววิ่งตรงไปยังโรงอาหาร ส่วนพวกที่กลับไปกินข้าวที่บ้านก็จับกลุ่มเดินออกจากห้องเรียนไปเป็นคู่สองคู่สาม

เฉินฉี่หมิงสะพายกระเป๋าสะพายข้าง สวมเสื้อผ้าสำเร็จรูปที่จ้าวหลานจือวานคนซื้อมาจากเมืองหลวงของมณฑลเป็นพิเศษ เขาเดินเฉิดฉายอยู่ท่ามกลางฝูงชน

เด็กสาวรอบ ๆ ต่างพากันเหลือบมองมาทางเขาเป็นระยะ พลางกระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง

เขายืดหลังตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว รู้สึกเพลิดเพลินกับมันอย่างยิ่ง

ชีวิตคนมีเงินนี่มันช่างมีความสุขจริง ๆ!

เฉินฉี่หมิงอดคิดไม่ได้

ตอนแปดขวบ หลังจากที่เขารู้โดยบังเอิญว่าตนเองไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตระกูลเซี่ย เขาก็พยายามสืบหาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดมาโดยตลอด

เขารู้อยู่แล้ว!

ว่าตนเองมีชะตาไม่ธรรมดา!

จะเป็นแค่เชื้อสายของพวกทำนาจน ๆ ไปได้อย่างไร?

แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ!

เมื่อรู้ว่าพ่อแม่แท้ ๆ ของตนเป็นถึงมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของอำเภอหูตง เขาก็แทบไม่ลังเลแม้แต่น้อย เสื้อผ้าและรองเท้าที่บ้านไม่หยิบติดมือมาสักชิ้นเดียว ออกตามหาจนกลับมาได้ด้วยตัวคนเดียว

หน้าตาของเขาถอดแบบมาจากเฉินตงห่ายราวกับพิมพ์เดียวกัน

เพียงแวบแรกที่เห็น เขาก็มั่นใจว่าใช่แน่นอน

วันเวลาดี ๆ มาถึงแล้ว!

ในที่สุดเขาก็พลิกชีวิตจากหน้ามือเป็นหลังมือได้อย่างหมดจด!

เหอะ

ใครเห็นเขาบ้างที่ไม่ต้องก้มหัวให้?

เขานี่แหละคือลูกชายคนเดียวของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งอำเภอหูตง!

ต่อให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ ทั่วทั้งตระกูลเฉินในอนาคตก็เป็นของเขาทั้งหมดอยู่ดี!

เขายืดอกเดินไปที่โรงจอดรถ เข็นรถจักรยานออกมา พลันเหลือบไปเห็นหวงอวี่เวยเข้าพอดี

ดวงตาของเฉินฉี่หมิงเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย

"อวี่เวย!"

เขาร้องเรียก "เธอจะกลับบ้านเหรอ ไปด้วยกันสิ!"

หวงอวี่เวยหันไปมอง พอเห็นว่าเป็นเฉินฉี่หมิง สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเป็นแปลกพิกลทันที

หน้าตาของเฉินฉี่หมิงจัดว่าดูไม่ได้เลยจริง ๆ

ตาชั้นเดียว ดั้งแหมบ ตัวเตี้ย แถมฟันยังเกไม่เป็นระเบียบสุด ๆ เวลายิ้มขึ้นมาดูน่ากลัวพิลึก

เรื่องนี้ยังพอทำเนา แต่เฉินฉี่หมิงยังทั้งเชยทั้งบ้านนอกอีกต่างหาก

เขาโตมาจากชนบท วัน ๆ ทำตัวลักเล็กขโมยน้อย แอบดูแม่ม่ายอาบน้ำ แม้แต่หมาที่เดินผ่านก็ยังต้องเข้าไปเตะสักสองสามที

กินข้าวก็ใช้ลิ้นแคะฟัน พอนั่งเก้าอี้ก็ต้องยกขาไขว่ห้าง ขนาดนอนหลับน้ำลายยังไหลเลอะเต็มโต๊ะ ส่งกลิ่นเหม็นหึ่งจนน่าขยะแขยง

หวงอวี่เวยอดไม่ได้ที่จะเอาเขาไปเปรียบเทียบกับเซี่ยเจาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ต่างกันราวฟ้ากับเหว

ทำให้เธอชอบเขาไม่ลงจริง ๆ

แต่ทว่า

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นลูกชายของเฉินตงห่าย

สองปีมานี้ธุรกิจสิ่งทอยากลำบาก ธุรกิจที่บ้านซบเซากว่าแต่ก่อนมาก เพราะพ่อของเธอไปล่วงเกินคนเบื้องบนเข้าจนถูกกีดกัน กิจการจึงหดตัวลงไปกว่าครึ่ง

หากต้องสูญเสียลูกค้ารายใหญ่อย่างตระกูลเฉินไปอีก ตระกูลหวงของพวกเธอก็คงต้องล้มละลายจริง ๆ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หวงอวี่เวยจึงฝืนปั้นยิ้ม แล้วแสดงท่าทีเป็นมิตรต่อเฉินฉี่หมิง

"ฉันยังต้องไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าอยู่น่ะ คุณกลับไปก่อนเถอะ ไว้คราวหน้ามีโอกาสเราค่อยไปด้วยกันนะคะ"

เธอยิ้มหวานพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

ทว่าสายตาของเฉินฉี่หมิงแทบจะเกาะติดอยู่บนตัวเธออยู่แล้ว!

"ห้างสรรพสินค้าเหรอ ดีเลย! ฉันไปกับเธอด้วย!"

เขาเข็นรถเดินเข้ามาด้วยความตื่นเต้น พลางส่งยิ้มกว้างให้หวงอวี่เวย "เธออยากได้อะไร เดี๋ยวฉันซื้อให้เอง! ไม่ต้องเกรงใจฉันเลยนะ!"