ตอนที่ 61 พบกันอีกครั้ง

หวงอวี่เวยชะงักไป สีหน้าแข็งค้าง

เฉินฉี่หมิงพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว คำปฏิเสธหลังจากนั้นจึงพูดไม่ออกเลยจริง ๆ

เธอทำได้เพียงพยักหน้าอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ฝืนยิ้มออกมา "งั้นก็ขอบคุณพี่ฉี่หมิงนะคะ"

ในใจของเฉินฉี่หมิงพองโตขึ้นมาทันที

เหอะ

วันเวลาที่มีเงินแบบนี้ มันช่างมีความสุขเหลือเกิน!

เขาจูงจักรยาน เดินเคียงข้างหวงอวี่เวย พลางรับรู้ได้ถึงสายตาอิจฉาของเพื่อนนักเรียนชายรอบข้าง เขารู้สึกว่าหัวอกพองคับแน่น ภาคภูมิใจจนถึงขีดสุด!

เฉินฉี่หมิงคุยโวอย่างคล่องแคล่ว พูดน้ำไหลไฟดับตลอดทาง

ก็หนีไม่พ้นเรื่องคุยโม้โอ้อวดว่าตอนนี้กิจการของตระกูลเฉินดีมาก หาเงินได้เยอะแยะอะไรทำนองนั้น

หวงอวี่เวยฟังอย่างใจลอย ทั้งยังกลัวว่าเฉินฉี่หมิงจะเข้ามาใกล้ตัวเองเกินไป จึงทำได้เพียงก้าวเท้าให้เร็วขึ้นเรื่อย ๆ

ในที่สุด ทั้งสองคนก็เดินมาถึงห้างสรรพสินค้า

ช่วงเวลานี้คนไม่น้อย ล้วนเป็นนักเรียนที่เดินไปมาหลังเลิกเรียน

ยุคสมัยนี้ คนที่มีปัญญาเรียนหนังสือ ฐานะทางบ้านย่อมไม่แย่นัก บางคนเพื่อหน้าตา ถึงต้องรัดเข็มขัดประหยัดกินประหยัดใช้ ก็ยังยอมเข้ามาซื้อของสักชิ้นสองชิ้น

ตอนที่หวงอวี่เวยเดินเข้าไป พอดีได้ยินเสียงพนักงานขายร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ

"เบิกผ้าโควตาพิเศษมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ พรุ่งนี้ก็จะเอาแล้วเหรอ สหาย นี่ต้องมีคูปองผ้าโควตาพิเศษนะ คุณต้องเตรียมไว้ให้พร้อมล่ะ!"

ยุคนี้ ผ้าโควตาพิเศษไม่ได้มีสต็อกทั้งหมดอยู่ในห้างสรรพสินค้า

ที่เซี่ยเจาแวะมาบอกล่วงหน้า ก็เพื่อให้พวกเขาเบิกสินค้าล่วงหน้า

ยี่สิบเมตร ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลย ห้างสรรพสินค้าของพวกเขาเก็บสำรองไว้แค่ห้าเมตรเท่านั้น เพราะใครกันจะอยู่ดี ๆ ต้องการผ้าโควตาพิเศษเยอะขนาดนี้

ตัดเสื้อผ้าชุดหนึ่ง สองเมตรก็พอแล้วนี่นา!

เซี่ยเจายิ้มพลางกล่าวว่า "สหาย คุณวางใจได้ ในมือผมมีคูปองพิเศษอยู่ คุณเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ ผมจะกล้าล้อเล่นกับคุณได้ยังไงกันครับ"

พนักงานขายยืดหลังตรงขึ้นมาทันที

ก็จริง

หล่อนเป็นคนกินเบี้ยหวัดรัฐ ที่บ้านก็มีเส้นสาย ไม่กลัวว่าเซี่ยเจาจะมาเล่นตุกติกกับหล่อนหรอก

"ได้! บ่ายนี้ฉันจะไปเบิกของให้ พรุ่งนี้เช้าคุณต้องมาให้ได้นะ!"

เซี่ยเจายิ้มพลางพยักหน้า เขาวางสินค้าที่เพิ่งเลือกไว้เมื่อครู่ซ้อนรวมกันบนโต๊ะ

มีทั้งสมุด ดินสอ ลูกคิดเล็ก ๆ อันหนึ่ง และหนังสืออีกสองสามเล่ม

ของพวกนี้จะเอากลับไปให้เซี่ยเถียน

เด็กคนนี้ซึมกะทือมาสองวันติดแล้ว เซี่ยเจามองปราดเดียวก็ดูออก

"สหาย ช่วยคิดเงินพวกนี้ให้ผมก่อนครับ แล้วก็เรื่องผ้าโควตาพิเศษของพรุ่งนี้ ผมขอวางมัดจำครึ่งหนึ่งก่อน รบกวนคุณช่วย..."

ทว่า เซี่ยเจายังพูดไม่ทันจบ เสียงที่แหลมสูงขึ้นมาอย่างกะทันหันก็ดังขึ้นไม่ไกล

"โอ้โฮ! ฉันก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็แกนี่เอง!"

เฉินฉี่หมิงหัวเราะเยาะเหยียดหยัน เดินดุ่ม ๆ ตรงเข้ามาหาเซี่ยเจา จ้องเขาพลางพูดว่า "ที่แบบนี้มันถึงคิวที่แกจะเสนอหน้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไอ้พวกบ้านนอกคอกนาก็เข้ามาได้ด้วยเหรอ ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองบ้าง! ของข้างในนี้ แกมีปัญญาซื้อเหรอ แค่จะมองแกยังไม่คู่ควรเลย!"

ตอนนั้น ตัวเขาอยู่ที่ตระกูลเซี่ย จนกรอบจนไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อกางเกงในใส่!

เขาถึงขั้นต้องเก็บกางเกงกับเสื้อผ้าที่เซี่ยเฉิงใส่แล้วมาใส่ต่อ!

ปะแล้วปะอีก ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่กลิ่นเหม็นเปรี้ยวขึ้นรา ไหนจะรองเท้าอีก ไม่เคยได้ใส่คู่ที่พอดีเท้าเลยสักครั้ง

หน้าหนาวก็หนาวจนเท้าแดงคล้ำม่วงช้ำ ถ้าเตะโดนก้อนหินเล็ก ๆ เข้า น้ำตาแทบจะเล็ดออกมาด้วยความเจ็บปวด!

ไอ้พวกบ้านนอกคอกนาพรรค์นั้น เซี่ยเจามันยังกล้าเดินเข้าห้างสรรพสินค้าอีกเหรอ

มันมีสิทธิ์อะไรกัน!

ในอกของเฉินฉี่หมิงเต็มไปด้วยความคุกรุ่น

เขาเอื้อมมือไปจับมือของหวงอวี่เวยเอาไว้เพื่อเป็นการข่มขวัญและอวดดี

หวงอวี่เวยตกใจจนเผลอจะชักมือกลับตามสัญชาตญาณ แต่พอมองดูเซี่ยเจาที่สีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ในใจของเธอกลับรู้สึกปวดแปลบอย่างบอกไม่ถูก

เขา...

คงยังโทษเธออยู่สินะ?

ขณะนี้ ทุกคนต่างพากันจับจ้องไปที่เซี่ยเจา

ลูกค้าที่เดินผ่านไปมาในวันนี้ส่วนใหญ่เป็นนักเรียน มีคนไม่น้อยที่รู้จักเซี่ยเจา ยิ่งตอนเปิดเทอม ม.5 เซี่ยเจาไม่ได้มาเรียน พวกเขาแค่ไปสืบดูนิดหน่อยก็รู้แล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

"เขานี่เอง! นายน้อยเก๊! ได้ยินว่าพ่อแม่เขาเป็นพวกบ้านนอกคอกนาที่หมู่บ้านสือสุ่ยล่ะ! ชาวนาแท้ ๆ เงินจะเรียนหนังสือยังไม่มีเลย!"

"นั่นน่ะสิ เขามาที่นี่ได้ยังไง ของที่นี่แพงจะตาย เขาจะมีปัญญาซื้อได้ยังไงกัน"

"มาเดินดูก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ เป็นฉันฉันก็ทำใจไม่ได้หรอก เมื่อก่อนเคยโก้หรูขนาดไหนกันล่ะ!"

ผู้คนต่างพากันกระซิบกระซาบ

เซี่ยเจายกสองแขนกอดอก จ้องมองเฉินฉี่หมิงด้วยรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

"ทำไม ยังโดนด่าไม่พออีกเหรอ"

เซี่ยเจาเอ่ยเนิบนาบ "หรือจะให้ผมไปเชิญแม่ม่ายหวังหัวหมู่บ้านมาคุยกับคุณหน่อยไหมล่ะ"

สีหน้าของเฉินฉี่หมิงพลันมืดทะมึนลงทันควัน

"แกใส่ร้าย! ฉันจะไปแจ้งตำรวจจับแก! แกมีหลักฐานเรอะ! แกกำลังใส่ร้ายทำลายชื่อเสียงฉัน! ต้องโดนจับไปขังคุก!"

เขาตะโกนลั่นขึ้นมาทันที

ตอนอยู่ที่โรงพยาบาลเขาร้อนตัวจนตั้งสติไม่ทันเลยวิ่งหนีไป พอตอนนี้ใจเย็นลงแล้ว ในที่สุดเขาก็นึกขึ้นได้ เรื่องนั้นมันผ่านมาตั้งนานเท่าไรแล้ว?

ตราบใดที่ไม่ได้จับได้คาหนังคาเขา ใครพูดขึ้นมาก็ถือเป็นการใส่ร้ายทั้งนั้น!

"ฟ้องผมเหรอ"

เซี่ยเจายักไหล่ "ได้สิ! ไปตอนนี้เลย! เมื่อกี้คุณพร่ำพูดว่าพวกตีนโคลน บอกว่าผมไม่คู่ควรจะมาที่นี่ ทุกคนก็ได้ยินกันทั้งนั้น"

"นักเรียนเฉิน คุณดูถูกชาวนาเหรอ ท่านประธานเหมายังเคยกล่าวไว้ ชาวนาน่ะเป็นชนชั้นผู้อุทิศตน เป็นต้นธารของชนชั้นกรรมาชีพ เป็นกำลังหลักของตลาดอุตสาหกรรม!"

"พวกเราล้วนเป็นสหายร่วมการปฏิวัติ การที่คุณทำแบบนี้ เท่ากับกำลังบ่อนทำลายความรู้สึกอันยิ่งใหญ่ของการปฏิวัติ! บ่อนทำลายลัทธิคอมมิวนิสต์อันยิ่งใหญ่! ผมก็อยากจะดูเหมือนกันว่าถ้าตำรวจมาแล้วจะจับใครไป! อย่างคุณน่ะ โดนยิงเป้ายังไม่สาสมเลยด้วยซ้ำ!"

เขาตวาดเสียงกร้าว ขณะพูดสายตาก็กวาดมองผู้คนรอบข้างช้า ๆ

เสียงซุบซิบเมื่อครู่นี้ เขาได้ยินหมดแล้ว!

พูดคำก็พวกตีนโคลน สองคำก็พวกตีนโคลน ชัดเจนว่าเป็นการเหยียดหยามอย่างโจ่งแจ้ง

ในยุคสมัยนี้ คำพูดของเซี่ยเจาที่เอ่ยถึงอุดมการณ์ปฏิวัติ คำสอนของท่านประธาน ข้อหาหนักหน่วงที่โยนตูมลงมาทำให้คนทั้งห้างสรรพสินค้าเงียบกริบจนแทบไม่ได้ยินเสียงหายใจ!

ซี้ด!

ใครจะกล้าพูดอะไรอีกสักคำ?

ต่อให้ดูถูกแค่ไหน ก็ต้องกลืนคำพูดกลับลงคอไป!

ใบหน้าของเฉินฉี่หมิงเขียวสลับขาว เขากระดิกปาก จ้องเซี่ยเจาตาเขม็ง "ฉันไม่ได้พูด! แกอย่ามาใส่ความมั่วซั่ว!"

เขาอดไม่ได้ที่จะพูดต่อ "เหอะ แกก็เก่งแต่ปากนั่นแหละ! ดูของในนี้เสร็จหรือยังล่ะ ดูเสร็จก็ไสหัวออกไปได้แล้ว! พวกฉันยังต้องซื้อของ! แกกำลังทำให้ทุกคนเสียเวลานะ!"

เฉินฉี่หมิงปักใจเชื่อแน่วแน่ว่าเซี่ยเจาไม่มีปัญญาซื้อ

ส่วนหวงอวี่เวย แม้ว่าเมื่อวานจะเห็นเซี่ยเจาซื้อเสื้อผ้ากับครีมหิมะไป จนในใจรู้สึกสงสัยและประหลาดใจว่าตกลงแล้วเซี่ยเจารวยขึ้นจริง ๆ หรือเปล่า

แต่พอได้ยินคำพูดของเฉินฉี่หมิงในตอนนี้ เธอก็ยับยั้งใจไว้ ไม่ได้ช่วยออกปากอธิบาย

ดวงตากลมโตสวยหวานคู่นั้นจับจ้องไปที่เซี่ยเจา ในใจพลันผุดประกายความหวังบางอย่างที่ไม่ควรมีขึ้นมา

ถ้าหาก

เธอหมายถึงถ้าหาก

เซี่ยเจารวยขึ้นมาจริง ๆ และมีฝีมือขึ้นมาจริง ๆ แล้วละก็ ตัวเธอจะมีทางเลือกอื่นหรือเปล่านะ?

ฝูงชนในตอนนี้ต่างก็เงียบกริบ

ทั้งกลัวว่าเซี่ยเจาจะเอาเรื่องที่พวกเขาพูดเมื่อกี้ ทั้งอดไม่ได้ที่จะอยากเห็นเขาขายหน้า

ชั่วขณะนั้น บรรยากาศเงียบสงัดจนดูแปลกประหลาด

ส่วนเซี่ยเจานั้นขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับเขา

เขารีบจะกลับไปอุ้มลูกน้อยต่างหาก!

"สหายครับ"

เซี่ยเจาหันไปเตือนพนักงานขาย "ของผมห่อเสร็จหรือยังครับ คำนวณเงินมัดจำเรียบร้อยแล้วหรือยัง"

พนักงานขายเพิ่งได้สติ รีบยื่นของที่ห่อเรียบร้อยแล้วส่งให้เซี่ยเจาด้วยความรู้สึกเกรงใจ