ตอนที่ 62 ที่หนึ่งเหรอ ใครกัน เซี่ยเจาเนี่ยนะ!

"คิดเงินเรียบร้อยแล้วค่ะ! เงินมัดจำครึ่งราคาคือยี่สิบหยวน ส่วนที่เหลือรวมกันสิบหกหยวน ทั้งหมดเป็นสามสิบหกหยวนค่ะ!"

ผ้าโควตาพิเศษเมื่อมีคูปองพิเศษ ก็จะตกเมตรละสองหยวน

มัดจำครึ่งหนึ่งคือยี่สิบหยวน

รวมกับพวกหนังสือที่เซี่ยเจาซื้อ ซึ่งล้วนเป็นของแท้ที่ส่งมาจากร้านหนังสือซินหัว ราคาจึงไม่ใช่ถูกๆ

กองหนาเป็นตั้ง ทั้งยังมีอุปกรณ์การเรียนสารพัดอย่าง เซี่ยเจาหอบหิ้วไว้จนเต็มไม้เต็มมือ

ส่วนคนรอบข้างได้ยินตัวเลขสามสิบหกตั้งแต่แรกก็พากันอึ้งงันไปแล้ว!

อะไรนะ?

หูพวกเขาฝาดไปหรือเปล่า?

ของอะไรมันจะแพงขนาดนั้นกัน?!

แม้แต่เฉินฉี่หมิงกับหวงอวี่เวยก็ยังชะงักไปเช่นกัน!

เท่าไหร่นะ?

สามสิบกว่าหยวนเนี่ยนะ?

ต่อให้บ้านพวกเขาจะมีเงิน แต่ก็ไม่มีทางควักเงินเยอะขนาดนี้ออกมาจับจ่ายในคราวเดียวแน่!

นี่มันเท่ากับเงินเดือนเต็มๆ หนึ่งเดือนเชียวนะ!

ล้อกันเล่นหรือเปล่า?

เซี่ยเจาจะมีปัญญาจ่ายเรอะ?

ชั่วขณะนั้น สายตาทุกคู่ต่างเหลือบมองมาที่เซี่ยเจาเป็นตาเดียว

เขาไม่ได้เป็นคุณชายตระกูลเฉินตั้งนานแล้วนะ!

เขาจะมีเงินได้ยังไง?

เซี่ยเจาไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ควักเงิน จ่ายเงิน รับของ ท่วงท่าลื่นไหลเป็นธรรมชาติ

แน่นอนว่าเขาเห็นตาที่เบิกกว้างด้วยความตกใจของเฉินฉี่หมิง และสายตาเหลือเชื่อของหวงอวี่เวย

เพียงแต่เขาไม่สนใจก็เท่านั้น

ถึงอย่างไร ความโง่ก็เป็นเรื่องที่มีมาแต่กำเนิด

พวกเขาไม่มีทางเชื่อสิ่งที่ตาเห็นหรือหูได้ยิน ยอมเชื่อเฉพาะสิ่งที่ตัวเองอยากเชื่อเท่านั้น

ตอนที่เซี่ยเจาเดินมาถึงข้างกายเฉินฉี่หมิง เขาคิดดูแล้วก็หยุดฝีเท้าลง

เขายืนนิ่ง มองเฉินฉี่หมิงแล้วยิ้มถาม "ได้ยินว่านายเรียนเก่งมากเหรอ?"

เฉินฉี่หมิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะยืดอกขึ้น

หึ

เขาสอบได้ติดท็อปสิบของระดับชั้นเชียวนะ!

แม้แต่รองครูใหญ่ยังกำชับให้ครูประจำชั้นคอยดูแลเขาเป็นพิเศษ

ในอนาคตข้างหน้า เขาคือนักศึกษามหาวิทยาลัยเชียวนะ!

รัฐจัดสรรงานให้ ได้กินเบี้ยหวัดหลวง!

"หึ ทำไมล่ะ ตอนนี้นึกได้แล้วเหรอว่าไม่ควรมาล่วงเกินฉัน? ฉันจะบอกแกให้นะ เสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว!"

เฉินฉี่หมิงพูดจาร้ายกาจ

ทว่าเซี่ยเจาทำเป็นทองไม่รู้ร้อน สลับมือที่หิ้วของ แล้วยิ้มพลางเบนสายตาไปยังหวงอวี่เวยที่อยู่ข้างๆ

"อ้าว? ที่แท้หวงอวี่เวยไม่ได้บอกนายหรอกเหรอว่าตั้งแต่ม.สี่ปลายภาคเป็นต้นมา ใครสอบได้ที่หนึ่งของระดับชั้นน่ะ?"

เขาถอนหายใจ แล้วเผยสีหน้าดูแคลนเล็กน้อยแต่กลับแฝงความเวทนาเสียดาย

"ที่สิบของระดับชั้น? นักเรียนเฉิน นายต้องพยายามเข้าหน่อยนะ ไม่อย่างนั้นตระกูลเฉินส่งเสียเลี้ยงดูนายเรียนหนังสือขนาดนี้ แต่สอบได้แค่ที่สิบ มันจะทำให้คนเขาคิดว่าสมองนายไม่เอาน่ะสิ"

พอเซี่ยเจาพูดจบ ก็หันหน้าไปโบกมือให้ทุกคนด้วยรอยยิ้มอย่างมีมารยาท

"ลาก่อนนะ"

พูดเสร็จก็เดินออกจากห้างสรรพสินค้าไป

ด้านหลัง คนกลุ่มนั้นรอจนเซี่ยเจาเดินลับไปครู่หนึ่งถึงเพิ่งสะดุ้งตื่นจากภวังค์

"ฉันนึกออกแล้ว"

คนหนึ่งพลันพูดขึ้นเสียงเบา "ตั้งแต่เข้าเรียนม.สี่ ที่หนึ่ง... เหมือนจะเป็นเซี่ยเจามาตลอดเลยนี่นา"

"จะว่าไป เซี่ยเจานี่เก็บเนื้อเก็บตัวจริงๆ ไม่เคยหยิบเรื่องนี้มาพูดเลยสักครั้ง!"

"จิ๊ๆ พวกเธอดูกันสิ อยู่ตระกูลเฉินมาเหมือนกัน ทำไมคนหนึ่งสอบได้ที่หนึ่ง แต่อีกคนสอบได้แค่ที่สิบกันล่ะ! แถมฉันดูแล้วไอ้ที่สิบนี่ ยังมีน้ำปนอยู่ไม่น้อยเลยนะ!"

เสียงพูดคุยของเพื่อนร่วมชั้นราวกับฝ่ามือที่ตบลงมาฉาดแล้วฉาดเล่า จนใบหน้าของเฉินฉี่หมิงชาหนึบหูอื้ออึงไปหมด!

ที่หนึ่งเนี่ยนะ?!

ใครกัน?

เซี่ยเจาเนี่ยนะ?!

แต่ทำไมเขาถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยล่ะ?

"อวี่เวย? เรื่องจริงเหรอ? ทำไมเธอไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลยล่ะ?!"

เฉินฉี่หมิงอดไม่ได้ที่จะถามยืนยันกับหวงอวี่เวย

เขายังคงไม่เชื่อ!

หวงอวี่เวยก็นิ่งอึ้งไปพักใหญ่ถึงได้สติ เธอนิ่งพยักหน้า แม้เสียงจะเบาแต่ก็ชัดเจนมาก "เรื่องจริงจ้ะ"

เหตุผลที่เธอไม่ได้จงใจบอกเรื่องนี้กับเฉินฉี่หมิง ก็เพราะว่าตัวเธอเองยังนึกไม่ถึงเหมือนกัน

สาเหตุไม่ใช่เพราะอะไรอื่น เซี่ยเจาขึ้นชื่อเรื่องทำตัวเรียบง่ายไม่โอ้อวดเป็นที่สุด

มีเพียงตอนสอบเข้าที่เขาได้ที่หนึ่ง ครูประจำชั้นดีใจจนเนื้อเต้น เอ่ยปากชมเชยในห้องเรียนเสียยกใหญ่

แต่เซี่ยเจาถ่อมตัวมาก บอกเพียงแค่ว่าตนเองสอบได้ดีโดยบังเอิญเท่านั้น

หลังจากนั้น เซี่ยเจาก็ไปหาครูประจำชั้นรอบหนึ่ง ตั้งแต่นั้นมาครูประจำชั้นก็ไม่เคยประกาศคะแนนของเซี่ยเจาในห้องเรียนอีกเลย

หวงอวี่เวยเคยสงสัยและไปถามเซี่ยเจา

คำพูดที่เซี่ยเจาตอบในตอนนั้น เธอยังจำได้จนถึงทุกวันนี้

"ลูกชายของคนรวยที่สุดในอำเภอหูตง ป้ายชื่อนี้มันก็สะดุดตาเกินพอแล้ว เด่นมากไปจะพาให้คนอื่นอิจฉา ผมไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนให้พ่อแม่ครับ"

แต่พอดูเฉินฉี่หมิงในตอนนี้ล่ะ?

เขาสอบได้อันดับที่สิบ แทบอยากป่าวประกาศให้รู้กันทั่วหล้า!

หัวใจของหวงอวี่เวยค่อย ๆ เย็นเยียบลง

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วสะบัดมือของเฉินฉี่หมิงออกอย่างแรง "ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนค่ะ!"

พูดจบ เธอก็รีบผละจากไปราวกับวิ่งหนี

ขณะที่สีหน้าของเฉินฉี่หมิงพลันย่ำแย่ลงทันตา

"เซี่ยเจา!"

เขากัดฟันกรอดตะโกนชื่อนี้ออกมาอย่างเคียดแค้น

ทั้งหมดเป็นเพราะมันคนเดียว!

ในเวลาเดียวกันนี้

บ้านตระกูลเฉิน

เฉินตงห่ายมีสีหน้าเคร่งขรึม นั่งอยู่บนโซฟาพลางยกมือขึ้นนวดขมับ

เขาเพิ่งออกจากโรงพยาบาลกลับมาบ้านได้สองวัน ก็ต้องพบกับข่าวที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก

เพราะช่วงสองปีมานี้ ชาวบ้านเริ่มตื่นตัวในการทำธุรกิจ โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าขนาดเล็กผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด ขอเพียงมีเส้นสายอาศัยสังกัดอยู่ใต้โรงงานตัดเย็บของรัฐ ก็สามารถผลิตเสื้อผ้าส่งไปวางขายตามเมืองต่าง ๆ ได้แล้ว

อีกทั้งยังประจวบเหมาะกับช่วงฤดูหนาวซึ่งเป็นช่วงที่การซื้อเสื้อผ้าซบเซา ยอดขายของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายจึงร่วงลงไปถึงสิบเปอร์เซ็นต์ รายได้ก็หดตัวลงเรื่อย ๆ

เฉินตงห่ายรู้สึกกลุ้มใจอยู่ไม่น้อย

เลขาที่ยืนคอยอยู่อย่างระมัดระวังข้าง ๆ พอเห็นเฉินตงห่ายลุกขึ้นไปรินน้ำดื่ม จึงรีบตามเข้าไปพูดเสียงเบา "เถ้าแก่เฉินครับ ผมคิดว่าเราน่าจะลองขยายไปทำธุรกิจอื่นดูบ้างครับ"

ธุรกิจอื่นงั้นหรือ?

เฉินตงห่ายรินน้ำใส่แก้ว จิบไปหนึ่งอึกแล้วถามเสียงขรึม "อะไรล่ะ?"

เลขารีบวางถุงกระดาษใบหนึ่งลงบนโต๊ะน้ำชาทันที

"ท่านลองดูนี่สิครับ นี่เป็นของที่ผมซื้อกลับมาตอนไปดูงานที่หยางเฉิงช่วงสิ้นปี"

หยางเฉิง?

เฉินตงห่ายหรี่ตาลง

สองปีมานี้ หยางเฉิงเปิดรับการค้าภายนอกและจัดตั้งเขตเศรษฐกิจพิเศษ สินค้าดี ๆ จากต่างประเทศจึงหลั่งไหลเข้ามามากมาย

ทว่าเนื่องจากข่าวสารยังไม่ทั่วถึง อีกทั้งพวกเขาก็อยู่ลึกเข้ามาในแผ่นดินใหญ่ สินค้าเหล่านั้นจึงยังส่งมาไม่ถึงระดับอำเภอ

เฉินตงห่ายเดินทางไปเมืองเอกของมณฑลอยู่บ่อยครั้ง เพื่อหาซื้อพวกเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็กมาใช้เล่น ของพวกนั้นส่วนใหญ่ล้วนส่งมาจากหยางเฉิงทั้งสิ้น

ความรู้ของเขาเกี่ยวกับสินค้าจากที่นั่นจึงจำกัดอยู่แค่พวกเครื่องใช้ไฟฟ้า

แต่เขาทำโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า จะขยายไปทำอะไรได้?

เฉินตงห่ายเปิดดูด้วยความสงสัย เผยให้เห็นสิ่งของที่อยู่ข้างในถุงกระดาษ

สายตาของเขาชะงักนิ่งไปเล็กน้อยทันที

นั่นคือกระเป๋าผ้าใบเล็กที่ประณีตและสวยงามใบหนึ่ง

ใช้ผ้าพื้นหลังสีฟ้าขาว แต่งแต้มลวดลายงดงาม เป็นทรงกระเป๋าสะพายข้าง ตรงหัวซิปรูดยังห้อยของตกแต่งชิ้นเล็กที่ทำจากเศษผ้าชนิดเดียวกันเอาไว้ด้วย

มันไม่เหมือนกระดุมโลหะเปิดปิดแบบโบราณ แต่ใช้เป็นซิปรูด สีสันก็สดใสแปลกตา ชวนให้รู้สึกตื่นตาตื่นใจตั้งแต่แรกเห็น

"ช่วงสิ้นปี เด็กสาววัยรุ่นทางหยางเฉิงสะพายกระเป๋าแบบนี้กันเพียบเลยครับ!"

เลขาเอ่ยเสียงเบา "แม้ว่าของชิ้นนี้จะไม่ได้เป็นที่ต้องการของตลาดมากเท่าเสื้อผ้า แต่ใช้เนื้อผ้าน้อย ต้นทุนต่ำ หากเราทำออกมาให้สวยหน่อย แล้วตั้งราคาขายให้สูงขึ้นอีกนิด กำไรก็มากพอจะช่วยให้เราประคองตัวผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปได้แล้วครับ"

เฉินตงห่ายนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม "คำนวณงบประมาณต้นทุนดูแล้วหรือยัง? แล้วคิดว่าจะตั้งราคาขายไว้ที่เท่าไหร่? ฝีมือการตัดเย็บล่ะ? ช่างเก่าแก่ในโรงงานพอจะทำได้ไหม?"

แม้จะถูกยิงคำถามใส่เป็นชุด แต่เลขากลับตอบได้อย่างเป็นระเบียบชัดเจน

"ต้นทุนค่าผ้าไม่สูงครับ แพงที่ค่าแรง เมื่อวานโรงงานได้ลองทำตัวอย่างที่ใกล้เคียงกันออกมาใบหนึ่งแล้ว ต้นทุนตกอยู่ที่ราวห้าหยวนต่อใบ แม้ฝีมือการตัดเย็บจะยังไม่ประณีตเท่าของหยางเฉิง แต่ถ้าไม่เพ่งมองอย่างละเอียดก็แทบหาจุดติไม่ได้เลยครับ อีกทั้งยังได้เปรียบเรื่องความแปลกใหม่ ตลาดน่าจะไปได้สวยแน่นอนครับ"