ตอนที่ 63 สัญญาท้าเดิมพัน!

เฉินตงห่ายพยักหน้า

ทว่าด้วยนิสัยรอบคอบระมัดระวังตัว การจะให้เขาเปลี่ยนทิศทางหันมาทุ่มเททำกระเป๋าเต็มตัวย่อมเป็นไปไม่ได้

ทันใดนั้น เสียงผลักประตูด้านนอกก็ดังโครมเข้ามา

"พ่อ!"

เป็นเฉินฉี่หมิง

เขาเพิ่งกลับมาจากการเรียนพิเศษ

เฉินตงห่ายหันไปมอง ก็เห็นเฉินฉี่หมิงถอดรองเท้าสะเปะสะปะ โยนทิ้งไว้บนพื้น ข้างหนึ่งอยู่ทางซ้าย อีกข้างอยู่ทางขวา ดูมักง่ายซกมกสิ้นดี

เปลือกตาของเขาพลันกระตุกขึ้นมาทันที

"ผมหิวข้าวแล้ว!"

เฉินฉี่หมิงเดินหน้ามุ่ยเข้ามาในบ้าน แล้วหันไปตะโกนลั่น "ป้าหลิว! เป็นอะไรไปเนี่ย? รู้ทั้งรู้ว่าผมเลิกเรียนเวลานี้ ไม่ยอมยกกับข้าวออกมาให้เร็วกว่านี้ คิดจะปล่อยให้ผมหิวตายรึไง?!"

เฉินตงห่ายโมโหจนหน้าเขียวคล้ำ

"ป้าหลิวเขาลาหยุด! เมื่อเช้าก็บอกแกไปตั้งแต่แรกแล้ว ให้ไปหาข้าวกินข้างนอก! สมองแกมันมีอะไรอยู่บ้างฮะ?!"

เฉินตงห่ายไม่ออมปาก อ้าปากก็ด่าทันที

เฉินฉี่หมิงกลัวแค่เขาก็คนเดียว จึงหดคอเงียบเสียงลงทันใด

เวลานี้จ้าวหลานจือรีบร้อนเดินลงมาจากชั้นบน พอเห็นเฉินฉี่หมิงก็พร่ำเรียกลูกรักแก้วตาดวงใจ แล้วรีบกุลีกุจอเข้าไปในครัวยกบะหมี่ปลิงทะเลชามหนึ่งออกมาวางตรงหน้าเขา "กินสิลูก! ของดีทั้งนั้น บำรุงร่างกายได้ดีเชียว! ลูกเรียนหนังสือเหน็ดเหนื่อย ต้องกินบะหมี่ปลิงทะเลสักชาม คราวหน้าสอบได้ที่หนึ่งให้พ่อแกดูเป็นขวัญตานะ!"

จ้าวหลานจือถลึงตาใส่เฉินตงห่ายไปทีหนึ่ง

เฉินตงห่ายรู้สึกเย็นวาบไปทั้งใจ

เขาอดคิดไม่ได้จริงๆ ว่าทรัพย์สินทั้งชีวิตของตนจะมอบให้เฉินฉี่หมิงดูแลต่อได้จริงหรือ?

สมองแบบนี้ กิริยามารยาทแบบนี้ ต่อให้เรียนจบมหาวิทยาลัยออกมา จะช่วยงานตระกูลเฉินได้จริงหรือ?

เฉินตงห่ายสูดหายใจเข้าลึก เขาเอียงศีรษะ ชำเลืองมองกระเป๋าที่วางอยู่บนโต๊ะ พลันมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

"เฉินฉี่หมิง คิดจะให้ฉันยกตระกูลเฉินให้แก แค่สอบติดมหาวิทยาลัยอย่างเดียวยังไม่พอหรอกนะ"

เขาพูดพลางชี้นิ้วไปที่กระเป๋าบนโต๊ะ "แกต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าแกมีพรสวรรค์ในการทำธุรกิจ ไม่อย่างนั้นฉันยอมขายโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่ายทิ้งเสีย ดีกว่ายกให้แก!"

เฉินฉี่หมิงเบิกตากว้าง

เขาแทบจะผุดลุกขึ้นยืนในทันที แล้วมองเฉินตงห่ายด้วยความร้อนรน "พ่อ! พ่อจะให้ผมพิสูจน์ยังไงล่ะครับ? ผมเป็นลูกพ่อนะ! พ่อทำธุรกิจได้ ผมก็ต้องทำได้สิ! ผมจะไม่มีพรสวรรค์ได้ยังไงกัน?! ผมต้องทำสำเร็จแน่นอน!"

เฉินตงห่ายไม่พูดจาไร้สาระกับเขา

เขาหยิบกระเป๋าขึ้นมายื่นให้เฉินฉี่หมิง แล้วเอ่ยต่อ

"นี่คือกระเป๋าสะพาย ตอนนี้ฉันอยากให้แกหาวิธีขายกระเป๋านี้ออกไปให้ได้ภายในสองเดือนข้างหน้า ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นของแก หรือจะไปเร่ขายให้คนทั่วไปตามท้องถนน ขอแค่แกขายได้สามร้อยใบ ฉันจะพิจารณาตั้งแกเป็นผู้สืบทอดโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าตงห่าย"

พอยินเฉินตงห่ายพูดจบ เฉินฉี่หมิงแทบจะกระโดดตัวลอยด้วยความตื่นเต้น!

ง่ายดายขนาดนี้เชียวเรอะ!

แค่สามร้อยใบเอง!

ต้องรู้ก่อนว่าอำเภอหูตงถือเป็นอำเภอใหญ่ มีหน่วยงานราชการและองค์กรน้อยใหญ่ไม่ใช่น้อย คนพวกนี้ขอเพียงได้กินข้าวหลวงและมีตำแหน่งหน้าที่การงาน ในกระเป๋าย่อมมีเงินเหลือเก็บอย่างแน่นอน

คิดจะขายกระเป๋าให้เมียหรือลูกสาวของคนพวกนั้น ย่อมเป็นเรื่องง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ!

ตำแหน่งผู้สืบทอดนี้ เขาต้องคว้ามาครองให้จงได้!

บ่ายสองโมง ณ หมู่บ้านสือสุ่ย

หลังจากชาวบ้านกลุ่มใหญ่ที่หลั่งไหลกันมาส่งหอยขมทยอยกลับไปหมดแล้ว เซี่ยเถียนก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ เหนื่อยล้าจนมือน้อยๆ กระตุกเกร็ง

การทำบัญชีนี่ไม่ใช่งานง่ายๆ เลยจริงๆ!

"พี่รองของฉันเก่งที่สุดเลย! ทำบัญชีตั้งเยอะขนาดนี้ยังไม่สับสนสักนิด! สุดยอดจริงๆ!"

เธอเอ่ยชมจากใจจริง

พอสิ้นเสียงพูด นอกประตูก็ดังแว่วเสียงหัวเราะขึ้นมา "ยังไม่ทันเดินเข้าลานบ้าน ก็ได้ยินคนชมฉันซะแล้ว! มิน่าล่ะ ฉันถึงได้จามมาตลอดทาง!"

เซี่ยเจาบังคับล่อเดินเข้ามาในลานบ้าน

เซี่ยเถียนตาเป็นประกาย รีบยิ้มร่าวิ่งออกไปต้อนรับทันที

"พี่รอง!"

เธอส่งเสียงเรียกอย่างหวานเจี๊ยบ ทว่าสายตากลับจ้องมองไปที่เกวียนล่อเรียบร้อยแล้ว

"นี่อะไรเหรอคะ?"

เธอยื่นหน้าเข้าไปดู ครั้นแล้วดวงตาก็เบิกค้างไปทันที!

"หนังสือนี่! พี่รอง พี่ซื้อหนังสือมาเหรอคะ?"

เธอหยิบขึ้นมาเล่มหนึ่ง เล่มที่อยู่บนสุดคือ... "เหล็กกล้าถูกหลอมขึ้นมาอย่างไร" นี่มันหนังสือที่เธอเฝ้าฝันอยากอ่านมาตั้งนานแล้วนี่นา!

เซี่ยเถียนเปิดอ่านอย่างทะนุถนอม แม้ว่าจะมีตัวอักษรอีกหลายตัวที่เธอยังไม่รู้จัก แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางการค่อยๆ แกะอ่านทีละตัวของเธอเลย

เซี่ยเจาหัวเราะร่วน "นั่นไม่ได้ซื้อให้เธอ เล่มที่อยู่ข้างล่างสี่เล่มนั้นต่างหากล่ะ! อ่านตัวหนังสือให้แตกฉานก่อนค่อยอ่านเล่มนั้น!"

เซี่ยเถียนเชิดหน้าเล็กๆ ขึ้น "ฮึ หนูรู้จักหนังสือตั้งหลายตัวแล้วนะ! เดี๋ยวหนูจะไปยืมพจนานุกรมจากโก่วตั้นมาเปิดดู หนูก็จะอ่านเหมือนกัน!"

"นั่นซื้อให้พี่สะใภ้รองของเธอ เธอก็จะแย่งด้วยเหรอ"

เซี่ยเจาพูดอย่างจนใจ "เธอไปเรียนหนังสือก่อน จำตัวหนังสือให้ครบทุกตัวแล้วค่อยยกให้! มันไม่วิ่งหนีไปไหนหรอกน่า!"

"อ้าว! ที่แท้ก็ซื้อให้พี่สะใภ้รอง งั้นพี่ก็บอกแต่แรกสิ!"

ยายหนูปิดปาก พลางขยิบตาให้เซี่ยเจา แล้วคว้าหนังสือวิ่งจู๊ดเข้าไปในห้องทันที "หนูเอาไปให้พี่สะใภ้รองเอง!"

ภายในห้อง หลินมู่อวี่กำลังกินมื้อเสริมอยู่

ตอนนี้ความเป็นอยู่ของที่บ้านดีขึ้นแล้ว เซี่ยเจาก็ระบุชัดเจนเลยว่าจะต้องกินมื้อเสริม

ตามคำพูดของเขาคือ วันหนึ่งต้องกินถึงหกมื้อ ไม่ใช่แค่เธอกินเท่านั้น แต่เด็กน้อยทั้งสองคนก็ต้องกินด้วย!

แต่ไก่ตัวนี้มันใหญ่เกินไปจริงๆ

เธอกินไปได้ครึ่งหนึ่งก็รู้สึกแน่นท้อง พอกำลังพักอยู่นั้น เซี่ยเถียนก็วิ่งพรวดเข้ามา

"พี่สะใภ้รอง! ของขวัญที่พี่ชายหนูซื้อให้พี่จ้ะ! พี่ดูสิ!"

ของขวัญเหรอ?

หลินมู่อวี่เพ่งมองดู กลับกลายเป็นหนังสือ!

แววตาของเธอฉายประกายดีใจขึ้นมาทันที

"เอามาให้ฉันดูหน่อยสิ!"

เธอยื่นมือออกไป เซี่ยเถียนก็ส่งให้ พอหันหลังกลับไปก็พบว่าเซี่ยเจาเดินตามเข้ามาแล้ว

เขาพูดอย่างจนปัญญา "ซื้อหนังสือกับเครื่องเขียนมาให้เธอด้วย อยู่ข้างนอกโน่นแน่ะ ไปดูสิว่ายังขาดอะไรอีกไหม ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวพอไปโรงเรียนแล้วของไม่ครบจะมาวิ่งร้องไห้ขี้มูกโป่งหาพี่นะ"

เซี่ยเถียนเบิกตากว้าง

อะไรนะ?

เครื่องเขียนเหรอ?

ซื้อให้เธอเอาไปใช้ที่โรงเรียนเหรอ?

เธอแทบจะร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นก็หันหลังวิ่งถลาออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

"พี่รองใจดีที่สุดในโลกเลย!"

เสียงของเธอดังแว่วไกลออกไป

ภายในห้อง เหลือเพียงเซี่ยเจากับหลินมู่อวี่

หลังจากได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาหลายวัน ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนก็สนิทสนมกันมากขึ้นไม่น้อย

เซี่ยเจานั่งลงข้างกายหลินมู่อวี่ สิ่งแรกที่เขาทำคือมองดูสี่เป่ากับเล่อเป่าที่นอนหลับอยู่ด้านในสุด

"หลับเก่งกันจริง! ทำไมเข้ามาทีไรก็นอนหลับตลอดเลยนะ?"

เขาเอานิ้วจิ้มแก้มยุ้ยๆ นุ่มนิ่มของเล่อเป่าด้วยความเอ็นดูรักใคร่ จุ๊ๆ! เนียนนุ่มจริงเชียว!

"เด็กช่วงอยู่เดือนก็ชอบนอนแบบนี้แหละค่ะ แม่บอกว่าเป็นเรื่องปกติ เด็กบางคนหลับจนไม่อยากจะตื่นมากินนมด้วยซ้ำ"

หลินมู่อวี่เอ่ยเสียงเบา เมื่อเห็นท่าทางรักใคร่เอ็นดูเต็มหน้าของเซี่ยเจา เธอก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น แววตาและสีหน้าพลอยอ่อนโยนลงไปด้วย

"ผมรู้"

เซี่ยเจาลดเสียงลง ด้วยกลัวว่าจะทำสองทารกน้อยตื่น

"ทำไมจู่ๆ ถึงซื้อหนังสือมาให้ฉันล่ะคะ?"

หลินมู่อวี่ถามอย่างสงสัยอยู่บ้าง

"ก็ซื้อมาให้เธออ่านคลายเหงาไง!"

เซี่ยเจาบอก "เธอยังต้องอยู่เดือนอีกตั้งครึ่งเดือน จะให้อุดอู้อยู่แต่ในห้องทุกวันได้อย่างไร ไม่อย่างนั้นคงอึดอัดแย่"

"ซื้อมาเล่มหนึ่งก่อน เธอค่อยๆ อ่านไป อ่านจบแล้วผมจะซื้อให้อีก พอถึงเวลาออกเดือนแล้ว ผมจะพาเธอไปในตัวอำเภอ ไปด้วยกันสองคน!"

ไปด้วยกันเหรอ?

หลินมู่อวี่ชะงักไปเล็กน้อย

เธอพยักหน้าเบาๆ แทบสังเกตไม่เห็น ในใจเอ่อล้นไปด้วยความยินดีอันเร้นลับเพราะคำพูดนั้น

"จริงสิ!"

เซี่ยเจาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาลุกขึ้นยืนพรวดพราด เดินไปล้วงมือใต้หมอนตรงฝั่งที่ตัวเองนอน แล้วจึงเผยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจออกมา

"เธอ ยื่นมือออกมาสิ!"