ตอนที่ 64 ไม่อายบ้างเลย!

มือเหรอ

หลินมู่อวี่ชะงักไปนิด

เธอวางหนังสือไว้ข้าง ๆ แม้จะไม่รู้ว่าเซี่ยเจาจะทำอะไร แต่ก็ยังยื่นมือออกไป

วินาทีต่อมา ฝ่ามือของเธอก็ถูกกุมทับลงมา

ไอร้อนผะผ่าวส่งผ่านฝ่ามือโอบล้อมเธอไว้ ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้หลังมือของเธอ ทั้งยังค่อย ๆ เพิ่มแรงบีบทีละน้อย

หลินมู่อวี่รู้สึกเพียงกระแสความอบอุ่นที่พลุ่งพล่านขึ้นมาจากจุดที่สัมผัสกัน เธอเหม่อมองมือของเซี่ยเจาด้วยความรู้สึกพูดไม่ออก

หลังมือของชายหนุ่มปูดโปนด้วยเส้นเลือด ทว่าข้อนิ้วกลับเรียวยาว สวยงามดั่งหยก

ทว่าการตรากตรำทำงานหนักในช่วงนี้ ได้ครูดรอยแผลเป็นทางไว้บนฝ่ามือของเขาตั้งนานแล้ว

เมื่อตกสะเก็ด มันจึงสะกิดฝ่ามือของเธอจนรู้สึกแสบร้อนวาบเป็นพัก ๆ

"เจ็บมากไหม"

หลินมู่อวี่เอ่ยขึ้นมากะทันหัน

เธอเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจา หัวใจราวกับถูกอะไรบางอย่างทิ่มแทง เจ็บแปลบขึ้นมาเป็นริ้ว ๆ

นี่จะเป็นมือของเซี่ยเจาได้อย่างไรกัน

จนถึงตอนนี้เธอยังลืมไม่ลง วันนั้นใต้ต้นหลิวหัวหมู่บ้าน ชายหนุ่มยืนตัวตรงสง่างามดั่งต้นสนเขียวที่มีเกียรติและทระนง แปลกแยกจากพวกเธอ และแปลกแยกจากหมู่บ้านสือสุ่ยทั้งหมู่บ้าน

แต่ตอนนี้เล่า

บนบ่าของเขา แบกรับตระกูลเซี่ย แบกรับเธอและลูก ๆ

เขาต้องก้มตัวค่อมหลัง ค่อย ๆ หาเลี้ยงชีพอย่างยากลำบาก

ความขื่นขมในใจของหลินมู่อวี่เอ่อล้นขึ้นมา ขอบตาของเธอเริ่มแดงระเรื่อและรื้นไปด้วยน้ำตา

"ทั้งที่คุณ... ควรจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ได้แท้ ๆ"

เสียงของเธอสั่นเครือ

แสงแดดนอกหน้าต่างส่องกระทบดวงตาแดงก่ำของเธอ เซี่ยเจามองเห็นความปวดใจของเธอได้อย่างชัดเจน

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ในชั่วพริบตานั้น หัวใจของเขาก็อ่อนยวบลงอย่างถึงที่สุด

"นี่แหละคือชีวิตที่ดีที่สุดแล้ว"

วินาทีต่อมา เซี่ยเจาดึงมือเธอ ออกแรงเพียงเล็กน้อยก็รวบตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมอก

เขากอดหลินมู่อวี่เอาไว้แน่น

คางเกยอยู่บนเส้นผมของเธอแล้วคลอเคลียเบา ๆ

"อีกเส้นทางหนึ่งผมเคยเดินมาแล้ว มันทุกข์ทรมานเกินทน ผมใช้เวลาทั้งชีวิตจมอยู่กับความเสียใจ"

เซี่ยเจาเอ่ยเสียงแผ่ว "สวรรค์เมตตาผม ให้เธอกับสี่เป่าและเล่อเป่าได้กลับมาอยู่ตรงหน้าผมอีกครั้ง สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าในใจผมรู้สึกซาบซึ้งและตื้นตันใจมากแค่ไหน"

เขาชะงักเสียงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ผละตัวออกห่างเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่หลินมู่อวี่ตรง ๆ

"นี่คือชีวิตที่ดีที่สุดแล้ว ขอบคุณนะที่เธอปรากฏตัวขึ้นมา"

สิ้นเสียงนั้น น้ำตาของหลินมู่อวี่ก็ไหลทะลักออกมาจนห้ามไม่อยู่แล้ว

เซี่ยเจาบอกว่า ขอบคุณที่เธอปรากฏตัวขึ้นมา

เขาไม่โทษเธอแล้วเหรอ

ไม่โทษสายป่านอย่างเธอที่คอยรั้งว่าวตัวนี้ไว้แล้วเหรอ

หลินมู่อวี่สูดหายใจเข้าลึก ความคิดหนึ่งในใจค่อย ๆ หนักแน่นขึ้นมา

เธอสบตาเซี่ยเจาแล้วพูดว่า "คราวหน้าช่วยหาตำราเรียนมัธยมปลายให้ฉันหน่อยนะ เซี่ยเจา ฉันอยากเรียนหนังสือ อยากสอบเข้ามหาวิทยาลัย อยากเป็นคนมีความรู้ จะได้ไม่เป็นตัวถ่วงของคุณเด็ดขาด!"

เซี่ยเจาพลันยิ้มร่า

เขายิงฟันยิ้มให้หลินมู่อวี่ "ได้เลย! ต่อให้เมียผมอยากได้ดาวบนฟ้า ผมก็จะหาวิธีสอยลงมาให้ได้!"

หลินมู่อวี่อดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้มออกมา

"พูดเอาใจเก่งนักนะ"

เธอค้อนให้เขาพลางยิ้มขำ

ทว่าพอพูดจบ เซี่ยเจาแสร้งทำสีหน้าจริงจังแล้วบีบมือเธออีกครั้ง "พูดเอาใจที่ไหนกัน หรือว่าที่ผม 'ทำ' มันยังไม่ถูกใจเธอล่ะ"

ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ เซี่ยเจาจงใจลากเสียงยาวตรงคำว่า "ทำ" ทั้งยังโน้มตัวลงมาบดบังอย่างคุกคาม กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขาโอบล้อมเธอไว้ในพริบตา

หลินมู่อวี่สะดุ้งชะงัก

เขา... เขาหมายความว่ายังไงกัน

ใบหน้างามอดไม่ได้ที่จะแดงซ่าน ติ่งหูของเธอขึ้นสีชมพูระเรื่อ จนกระทั่งหากก้มมองใกล้ ๆ จะเห็นขนอ่อนได้อย่างชัดเจน

เปลือกตาของเซี่ยเจาเต้นกระตุก

รู้สึกได้ว่า 'เซี่ยเจาน้อย' เริ่มคึกคักขึ้นมาอีกแล้ว

เขาจึงสูดหายใจเข้าลึก ปล่อยมือหลินมู่อวี่ แล้วใช้อีกมือสะกิดสันจมูกเธอเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มอย่างจนใจ

"ดูสิว่าชอบไหม"

หลินมู่อวี่ถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าในฝ่ามือของเธอมีของบางอย่างวางอยู่

มันคือครีมหิมะตราเซี่ยงไฮ้

ชั่วขณะนั้น ในใจเธอกลับมีความรู้สึกวูบโหวงผิดหวังเล็ก ๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ที่แท้ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดนี่นา

"เป็นอะไรไป คิดอะไรอยู่เหรอ"

เซี่ยเจาเห็นเธอเหม่อลอย ก็นึกอยากแกล้งเย้าแหย่ขึ้นมา "ผิดหวังเหรอที่ผมไม่ได้ทำอะไรน่ะ"

หลินมู่อวี่ถูกจี้ใจดำเข้าอย่างจัง เธอทั้งอายทั้งเคือง จึงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปทุบเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง

"พูดจาอะไรเนี่ย!"

เธอตัดพ้อต่อว่า "ไม่อายปากบ้างเลย!"

เซี่ยเจาเห็นพวงแก้มของเธอแดงระเรื่อ ดวงตาเรียวรูปผลซิ่งคู่งามคล้ายมีม่านประกายน้ำระยิบระยับ ชวนมองยิ่งนัก

โดยเฉพาะริมฝีปากคู่นั้น

อวบอิ่ม จิ้มลิ้ม มีสีชมพูระเรื่อจาง ๆ

มองจนใจเขาปั่นป่วนว้าวุ่นไปหมด

ในที่สุดเซี่ยเจาก็ทนไม่ไหว หัวสมองแล่นพล่าน เขารีบโน้มตัวลงไปจูบริมฝีปากของหลินมู่อวี่หนึ่งที

หลินมู่อวี่ตกตะลึงจนตาเบิกกว้าง

"ทำน่ะต้องทำอยู่แล้วล่ะ แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่ตอนนี้"

เซี่ยเจาน้ำเสียงแหบพร่า กระซิบบอกข้างหูเธอเบา ๆ "เธอเพิ่งคลอดลูก มันทำร้ายร่างกายเกินไป อย่าเพิ่งมายั่วผมเลยนะเมีย"

พูดจบ เซี่ยเจาก็ยันตัวลุกขึ้น สูดหายใจเข้าลึก ๆ หันหลังแล้วรีบสาวเท้าออกจากห้องไปทันที

วัยหนุ่มนี่มันทนการยั่วยวนไม่ไหวจริง ๆ!

นึกถึงเมื่อก่อนสิ!

ตอนที่เขาเข้าสู่วงการธุรกิจ มีสิ่งล่อตาล่อใจตั้งเท่าไหร่มาวางตรงหน้า เขายังกัดฟันปฏิเสธได้หมด!

ไฉนพอย้อนเวลากลับมา แค่เห็นเมียตัวเองก็ดันตบะแตกง่ายขนาดนี้เนี่ย!

เขาก็ไม่ใช่ว่าไม่อยาก เพียงแต่ชาติก่อนเคยได้ยินคนพูดกันว่า ผู้หญิงเพิ่งคลอดลูกจะมีน้ำคาวปลา ร่างกายยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ ถ้าขืนไปทำเรื่องพรรค์นั้นจริง ๆ จะส่งผลเสียต่อร่างกายเธอมาก

เซี่ยเจาสูดลมหายใจเข้าหลายเฮือก ท่องในใจอย่างบ้าคลั่ง

เซี่ยเจาเอ๊ยเซี่ยเจา เพื่อความสุขเรื่องบนเตียงในวันข้างหน้า ต้องอดทนไว้!

รอให้เมียฟื้นตัวดีแล้ว อยากกินเนื้อแบบไหนจะไม่ได้กินเล่า?

ถึงตอนนั้นไม่ว่าจะบนเตียง บนพื้น บนเก้าอี้ หรือในลานบ้าน

เฮ้ย!

หยุดคิดเดี๋ยวนี้!

ห้ามคิดต่อเด็ดขาด!

ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนวูบวาบไปหมด!

เซี่ยเจาเลยวิ่งออกไปที่ลานบ้าน กอบน้ำขึ้นมาเต็มสองมือแล้วสาดใส่หน้าตัวเองอย่างแรง

เพิ่งเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ น้ำยังเย็นยะเยือกเสียดกระดูก วินาทีที่สาดใส่หน้าทำเอาเขาสะดุ้งโหยง!

แต่พอโดนความเย็นกระตุ้นแบบนี้ เขาก็ตาสว่างตื่นเต็มตาในทันที

เถียนซิ่วเฟินเองก็โบกมือ กวักเรียกทุกคนมากินข้าว

"เร็วเข้า! ช่วยกันเก็บโต๊ะสิ!"

เถียนซิ่วเฟินตะโกนบอก เธอใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดมือ แล้วหันไปพูดกับเซี่ยโหย่วเจิ้น "บ่ายนี้แกต้องหาเวลาไปใส่ปุ๋ยที่แปลงผักหน่อยนะ ที่ดินตรงร่องน้ำสายเล็กเพิ่งบุกเบิกเมื่อปีก่อน ถึงจะเอาไว้ปลูกถั่วเหลือง แต่ก็ต้องขยันใส่ปุ๋ยถึงจะได้ผล!"

อีกประเดี๋ยวก็เริ่มฤดูใบไม้ผลิแล้ว

ตอนนี้ก็เข้าสู่วันที่สิบสามเดือนหนึ่งแล้ว

อีกสองวันก็จะเป็นเทศกาลหยวนเซียว พ้นหยวนเซียวไปแล้วก็ต้องเตรียมไถหว่านเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิ

ล้วนเป็นงานใช้แรงที่ทั้งจุกจิกและเหน็ดเหนื่อย

ไถดิน เพาะกล้า ปักดำ

ในไร่แห้งก็ต้องปลูกผัก ต้องเผาขี้เถ้าแกลบทำปุ๋ยบำรุงดิน ปุ๋ยคอกที่บ้านก็ต้องเอาคานหาบไปรดแปลงดิน

ยามนี้ บทบาทและความดีความชอบของผู้ชายจึงยิ่งใหญ่เป็นอันดับหนึ่ง งานใช้แรงกายอันเหน็ดเหนื่อยเหล่านั้นโดยหลักแล้วผู้ชายเป็นคนทำ ส่วนผู้หญิงคอยดูแลจัดการงานในบ้าน

ซักผ้าทำกับข้าวเลี้ยงลูก พ่วงด้วยการดูแลแปลงผักของบ้าน หากช่วงฤดูทำนายุ่งจนทำไม่ทันจริง ๆ ก็ต้องกัดฟันลงไปช่วยในแปลงนาด้วย

ถ้าเด็กร้องไห้งอแงหนัก ก็ใช้สายรัดมัดสะพายไว้บนหลัง หรือไม่ก็ทิ้งไว้ที่บ้าน ให้ลูกคนโตคอยเฝ้าลูกคนเล็ก หรือไม่อย่างนั้น ก็ขังไว้ในบ้านโดยตรง ร้องไห้จนคอแหบคอแห้งก็ไม่มีใครมาดูแล