ตอนที่ 65 ความมุ่งหวังของครอบครัว

ตอนที่เซี่ยเจาเพิ่งมาถึงหมู่บ้านสือสุ่ยก็ประจวบเหมาะกับช่วงงานเกษตรกำลังชุกพอดี

เขาเดินผ่านบ้านหลังหนึ่ง เห็นกับตาว่ามีเด็กที่เพิ่งจะหัดนั่งได้นั่งอยู่บนลานดินหน้าบ้าน รอบตัวมีไก่ที่ปล่อยเลี้ยงตามธรรมชาติวิ่งเพ่นพ่าน เด็กน้อยควานมือไปทั่ว คว้าอะไรได้ก็ยัดเข้าปาก

ภาพนั้นสร้างความสะเทือนใจให้เขาอย่างลึกซึ้ง

"ปีนี้ลูกใหญ่ไม่ต้องไปทำงานที่เหมืองแล้วนะ"

เซี่ยโหย่วเจิ้นถือชามบะหมี่ไปนั่งยอง ๆ อยู่ใต้ชายคาแล้วพูดขึ้นว่า "ถึงตอนนั้นที่บ้านยุ่ง งานในไร่นาพ่อทำเอง แกกับน้องรองแค่ทำการค้าให้ดีก็พอ"

เซี่ยเฉิงชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะพยักหน้า

เซี่ยเจาที่เพิ่งตักบะหมี่ใส่ชามเดินเข้ามา ได้ยินดังนั้นก็โล่งใจ

ที่จริง ต่อให้เซี่ยโหย่วเจิ้นไม่พูด เขาก็ตั้งใจจะเอ่ยปากช่วยปฏิเสธแทนเซี่ยเฉิงอยู่แล้ว

ยุคนี้การลงเหมืองไม่ใช่เรื่องดีเลย หากโชคร้ายจริง ๆ ถึงขั้นต้องเอาชีวิตไปทิ้ง

ชาติก่อนเซี่ยเฉิงก็ต้องมาเสียชีวิตไปเพราะเรื่องนี้

พอกว่าเซี่ยเจาจะกลับมา แม้แต่ศพก็ยังหาไม่เจอแล้ว

"พ่อครับ รอโรงเรียนที่ตำบลเซี่ยงหยางเปิดเทอม ให้น้องเล็กไปเรียนหนังสือเถอะครับ"

เซี่ยเจาเอ่ยปาก

ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างพากันหันขวับมามองเขาเป็นตาเดียว

เซี่ยเถียนที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ชะงักไป ดวงตาของเธอเป็นประกายวาบขึ้นมาทันที เธอแทบจะลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่มองเซี่ยเจาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและระคนตื่นเต้น

เธอคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเซี่ยเจาจะออกปากช่วยพูดแทนเธอแบบนี้!

เรียนหนังสือหรือ?

เซี่ยเถียนเรียนถึงแค่ชั้นประถมห้าก็ต้องจำใจลาออกจากโรงเรียน

ที่บ้านยากจนข้นแค้นจริง ๆ ลำพังแค่เฉินฉี่หมิงคนเดียว แต่ละเดือนก็ต้องกระเบียดกระเสียรเจียดเงินค่ากินอยู่ให้ถึงสิบหยวน คนทั้งบ้านต้องรัดเข็มขัดกันจนแทบจะเอาหัวมุดลงไปหาเงินในดินอยู่แล้ว!

เซี่ยเถียนเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายและรู้ความ

วันรุ่งขึ้นจึงได้แต่ปาดน้ำตากลับมาบ้าน

นับตั้งแต่นั้นมา เธอก็ช่วยทำงานอยู่ที่บ้านมาตลอด ทั้งที่เพิ่งอายุสิบสี่ปี แต่มือของเธอกลับหยาบกร้านยิ่งกว่ามือของผู้ใหญ่หลายคนเสียอีก

"แม่ครับ น้องเล็กเรียนหนังสือได้สอบที่หนึ่งมาตลอด ตอนที่น้องลาออก ครูที่ตำบลเซี่ยงหยางก็มาตามถึงบ้านตั้งหลายครั้ง แสดงว่าน้องมีแววเรียนหนังสือได้ดีจริง ๆ นะครับ"

เซี่ยเฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันไปมองเถียนซิ่วเฟิน

พวกเขารู้ดีว่าคนที่ตัดสินใจเรื่องใหญ่ในบ้านนี้ได้จริง ๆ ก็คือเถียนซิ่วเฟิน

เซี่ยเถียนเองก็เริ่มร้อนใจ

เธอหันไปมองเถียนซิ่วเฟินด้วยสายตาน่าสงสาร

"แม่จ๋า ฉันเลิกเรียนแล้วจะรีบกลับมาช่วยซักผ้านะจ๊ะ! ผ้าอ้อมของหลานสาวแม่วางทิ้งไว้เลย ตอนเช้าฉันตื่นมาจะซักให้เอง ฉันไม่ปล่อยให้เสียงานแน่นอนจ้ะ!"

เธอส่งเสียงออดอ้อนอย่างน่าเวทนา

เถียนซิ่วเฟินจะดูไม่ออกได้อย่างไรว่าเซี่ยเถียนชอบเรียนหนังสือจริง ๆ?

เธอเช็ดมือกับเสื้อ ตักบะหมี่ใส่ชามแล้วยื่นให้ลูกสาว

"เอ็งอยากเรียนก็เรียนไป แต่ต้องรับปากแม่ข้อหนึ่ง"

เถียนซิ่วเฟินจ้องหน้าเซี่ยเถียนแล้วเอ่ยว่า "ในเมื่อจะเรียนแล้ว ก็ต้องตั้งใจให้เต็มที่ ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ยินไหม?!"

คนเป็นแม่ ความคิดเล็กความคิดน้อยในใจลูก เธอรู้ดียิ่งกว่าใคร

แต่เถียนซิ่วเฟินอย่างไรก็เป็นแค่หญิงชาวบ้านในชนบท

ความคิดค่านิยมที่ฝังรากลึกมานับร้อยนับพันปีย่อมทำให้เธอให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาวอยู่บ้าง

โดยเฉพาะเรื่องการเรียนหนังสือ

เด็กผู้หญิงจะเรียนหนังสือไปทำไม?

ถึงเวลาแต่งออกไปอยู่บ้านสามี ถ้าพี่น้องผู้ชายทางบ้านเดิมมีอนาคตที่ดี ฝั่งบ้านสามีก็จะไม่กล้ารังแกเธอ

ทว่านับตั้งแต่หลินมู่อวี่คลอดลูก เถียนซิ่วเฟินก็ค่อย ๆ เปลี่ยนความคิดไป

เธอเห็นลูกชายคนรองที่ได้เรียนหนังสือคนนี้ พาทุกคนในบ้านหลุดพ้นจากความยากจนจนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ จนมีชีวิตความเป็นอยู่อย่างที่ไม่เคยกล้าฝันมาก่อน

อีกทั้งเขายังคอยพูดย้ำกรอกหูเธออยู่บ่อย ๆ ว่าถ้าเด็กผู้หญิงได้เรียนหนังสือ อนาคตจะดีอย่างนั้นอย่างนี้

อย่างน้อยที่สุดข้อหนึ่ง

ลูกสาวจะได้สอบออกไปข้างนอก ไปเปิดหูเปิดตาดูโลกภายนอก ไม่ต้องมาทนลำบากลำบนเหมือนอย่างเถียนซิ่วเฟิน

เถียนซิ่วเฟินใจอ่อนลงแล้ว

ถ้าเป็นไปได้ เธอก็อยากให้ลูกสาวของเธอได้ออกไปเห็นโลกกว้างภายนอกบ้างเหมือนกัน

"แม่จ๋า! ฉันจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้เลยจ้ะ!"

เซี่ยเถียนร้องกรี๊ดด้วยความดีใจ กระโดดกอดเถียนซิ่วเฟินแน่น

"แม่ดีที่สุดเลยจ้ะ!"

เถียนซิ่วเฟินทั้งจนใจทั้งรู้สึกสะท้อนใจอยู่ในอก เธอตบหลังเซี่ยเถียนเบา ๆ พลางยิ้มออกมา

"รีบกินบะหมี่เสีย พอกินเสร็จแม่จะได้วัดตัว ตัดเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เอ็งใส่ไปโรงเรียน"

วันรุ่งขึ้น

ตีห้าตรง เซี่ยเจาตื่นขึ้นมาแล้ว

เขาหยิบเสื้อกั๊กขนสัตว์ออกมาสวม แล้วสวมเสื้อนวมทับไว้ด้านนอกอีกชั้น ร่างกายพลันอบอุ่นขึ้นมาในทันทีจนรู้สึกอุ่นสบายไปทั้งตัว

พอก้าวลงจากเตียง เขาก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวแว่วมาจากบนเตียง

เจ้าตัวเล็กดิ้นขยุกขยิกสองที ก่อนจะส่งเสียงครางฮือ แล้วตามด้วยเสียงร้องไห้จ้า

หลินมู่อวี่ยังคงหลับอยู่

เขารีบเข้าไปอุ้มทารกน้อยขึ้นมา

เป็นสี่เป่านั่นเอง

ผ่านมาหลายวันนี้ เซี่ยเจาเริ่มมีประสบการณ์แล้ว ไม่หิวนมก็คงขับถ่าย

เขาลองใช้นิ้วแตะริมฝีปากใต้จมูกของสี่เป่าเบา ๆ แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ทารกน้อยจู๋ปากทันที ส่งเสียงอืออาพลางยื่นหน้าเข้ามาจะดูดนิ้วเขา

นี่หิวนี่เอง!

เซี่ยเจารีบเตรียมจะไปชงนม

ทว่ายังไม่ทันลุกขึ้น หลินมู่อวี่ก็ตื่นเสียก่อน

เธอพลิกตัว ยื่นมือมารั้งเซี่ยเจาไว้แล้วพูดเสียงเบา "ส่งมาให้ฉันเถอะ สี่เป่ากินนมแม่ได้"

เซี่ยเจาส่งลูกให้เธอ

หลังจากดื่มจนอิ่มหนำสำราญ เจ้าตัวเล็กก็ลืมตาแป๋ว ไม่ยอมหลับ แต่กลับส่งเสียงอ้อแอ้โบกมือไม้ไปมา มองแสงสลัวรำไรที่เริ่มสว่างขึ้นนอกหน้าต่างอย่างอยากรู้อยากเห็น

เซี่ยเจารับสี่เป่ากลับมา มือข้างหนึ่งประคองก้น อุ้มเธอแนบอกแล้วตบหลังไล่ลมเบา ๆ

เรื่องนี้เขาก็เพิ่งมารู้จากการไถโต่วอินในชาติก่อน

เด็กทารกเวลาดูดนมจะกลืนลมเข้าไปมาก ให้อุ้มแนบตัวไว้เบา ๆ ทำมือเป็นอุ้งมือกลวงแล้วค่อย ๆ ตบหลัง

วิธีนี้จะช่วยป้องกันอาการงอแงวัยสองเดือนได้

หรือก็คืออาการร้องกวนตอนกลางคืนที่เกิดจากท้องอืด

เซี่ยเจาเอ่ยว่า "ผมดูลูกเอง เธอนอนเถอะ เดี๋ยวพอหลับแล้วผมจะวางบนเตียงให้"

หลินมู่อวี่พยักหน้า

ข้างหูเธอมีเสียงตบหลังเบา ๆ ของเซี่ยเจาดังแว่วมา พร้อมกับเสียงครางงึมงำจ๊วบจ๊าบของเจ้าตัวเล็ก ช่างเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่และอบอุ่นลึกซึ้ง

จู่ ๆ เธอก็นึกถึงจูบเมื่อวานขึ้นมาอีก

เซี่ยเจาจูบลงบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา

อ่อนโยนจนเกินจะบรรยาย

หลินมู่อวี่อดไม่ได้ที่จะเอียงหน้าไปมอง

ท่ามกลางแสงสลัวรำไร สันกรามของชายหนุ่มคมชัด ดูมาดมั่นผึ่งผาย

สีหน้าของเขาอ่อนโยนและจริงจัง ราวกับกำลังประคองของล้ำค่าที่สุดไว้ในอุ้งมือ คล้ายกับรับรู้ได้ถึงสายตาของเธอ เขาจึงเอี้ยวหน้าหันกลับมามองเช่นกัน

เมื่อสายตาประสานกัน มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มบาง ๆ

"นอนเถอะนะเมีย"

เขาเอ่ยเสียงเบา

หลินมู่อวี่รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที

กำไรสุทธิจากการขายหอยขมในวันนี้ถือว่ามากที่สุด

รถลากสองคันบรรทุกหอยขมมากว่าหนึ่งพันหกร้อยชั่งมาถึงตัวอำเภอ สัตว์ลากจูงทั้งสองตัวเหนื่อยจนแทบแย่

หอยขมหนึ่งพันหกร้อยชั่งนี้ เป็นของที่ชาวบ้านจุดตะเกียงโต้รุ่ง ขนกันออกไปงมมาทั้งครอบครัว!

เพื่อที่จะหาเงินล้วน ๆ!

เซี่ยเจาเองก็รับซื้อไม่อั้น

จดบัญชี รับหอยขม แถมยังรับซื้อกระต่ายป่ากับไก่ฟ้ามาได้อีกไม่น้อย

รถสองคันที่อัดแน่นจนพูน ดึงดูดสายตาของผู้คนในตัวอำเภอให้เหลียวมองด้วยความสงสัยตลอดทาง

"รวมทั้งหมดหนึ่งพันหกร้อยห้าสิบสี่ชั่ง เป็นเงินหนึ่งพันแปดร้อยสิบเก้าหยวนสี่เหมา"

จ้าวอู่ยีให้ฝ่ายบัญชีจ่ายเงินเรียบร้อย เขาก็เอามือล้วงกระเป๋า ยิ้มพลางถามว่า "น้องชายเซี่ยหนุ่มแน่นแค่นี้แต่เก่งกาจขนาดนี้ ไม่รู้ว่ามีความคิดอยากทำอย่างอื่นบ้างไหม"