ตอนที่ 66 ที่แท้ชาติก่อนโดนยิงเป้านี่เอง มิน่าล่ะถึงดูคุ้นหน้านัก!

เซี่ยเจานับเงินเสร็จก็เก็บเข้ากระเป๋า เงยหน้ามองเขา "อะไรหรือครับ"

"อย่างเช่นร่วมลงทุน ทำมาค้าขาย เอาของทางใต้ไปขายทางเหนือ เคยได้ยินไหม"

จ้าวอู่ยีกดเสียงต่ำลงขณะพูดประโยคนี้

ทว่าในชั่วพริบตาที่เซี่ยเจาก้มหน้าลง รอยยิ้มตรงมุมปากก็จางหายไปไม่น้อย

ซื้อของใต้ไปขายเหนือ พูดให้ตรงไปตรงมาก็คือกักตุนเก็งกำไร ยิ่งไปกว่านั้นอีกไม่นานการกวาดล้างครั้งใหญ่ก็จะเริ่มขึ้น ทั่วทั้งประเทศจะมีการปราบปรามจับกุมอย่างเข้มงวด ถึงเวลานั้นถ้าถูกจับได้ก็มีแต่ต้องกินลูกตะกั่ว

เห็นได้ชัดว่าเซี่ยเจาไม่อยากเอาหัวไปแขวนไว้บนเส้นด้าย

อย่างน้อยที่สุด ตอนนี้เขาก็ยังไม่มีความสามารถพอจะทำเรื่องพรรค์นี้

"ขอโทษด้วยครับ"

เซี่ยเจายิ้มพลางลุกขึ้นพูดกับจ้าวอู่ยี "ผมเพิ่งแต่งงาน ลูกก็ยังเล็ก ไม่เหมาะจะออกไปวิ่งเต้นค้าขายทางไกลหรอกครับ"

เขาปฏิเสธอย่างสุภาพ แล้วยื่นบุหรี่อาซือม่าให้จ้าวอู่ยีอีกมวน "คุณอย่าเพิ่งโกรธเลยนะครับ"

สีหน้าของจ้าวอู่ยีกระตุกเกร็งไปชั่วขณะ

แต่สุดท้ายก็ยังรับบุหรี่ไป พลางโบกมือยิ้ม ๆ "พูดอะไรอย่างนั้น ฉันก็แค่ถามดูเฉย ๆ ไม่ได้ก็ช่างเถอะ ไว้คราวหน้ามีโอกาสค่อยร่วมมือกันใหม่"

พูดจบแล้ว เซี่ยเจาจึงเรียกเซี่ยเฉิงกับซานหลิวจื่อแล้วพากันเดินจากไป

บนถนนอันเวิ้งว้าง ทั้งสามคนไม่ได้สังเกตเห็นแววตาของจ้าวอู่ยีที่เย็นเยียบขึ้นมาในทันที

คนอื่นอาจไม่รู้ แต่มีหรือที่เขาจะไม่รู้

ไอ้เด็กนี่

ถึงขั้นมีปัญญาสูบบุหรี่อาซือม่า รับรองว่าต้องฟันเงินไปไม่น้อยแน่!

รับซื้อหอยขมพวกนี้มาจากพวกชาวบ้าน ต้นทุนมันจะสักเท่าไรกันเชียว

ให้ตายยังไงก็แค่ไม่กี่เหมา!

หมุนไปหมุนมาแบบนี้ มันฟันกำไรเน้น ๆ ไปตั้งหลายร้อยหยวน!

ตัวเขาจ้าวอู่ยีก็ไม่ใช่คนละโมบโลภมากอะไร แค่แบ่งค่าน้ำร้อนน้ำชาให้สักร้อยสองร้อยหยวน เรื่องนี้ก็ถือว่าผ่าน ๆ ไปได้แล้ว

แต่ไอ้เด็กนี่ดันแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจคำใบ้ของเขา!

คิดจะฮุบไว้คนเดียว นึกว่าเงินทองมันหามาได้ง่ายขนาดนั้นหรือไง

ไร้เดียงสาจริง ๆ!

หลังจากเซี่ยเจาให้เซี่ยเฉิงกับซานหลิวจื่อกลับไปแล้ว เขาก็มุ่งหน้าตรงไปยังลานเต้นรำอู่หวังทางตอนเหนือของตัวอำเภอทันที

วันนี้เขาตั้งใจตื่นแต่เช้าเข้าตัวอำเภอ ตอนไปถึงหน้าลานเต้นรำจึงเพิ่งจะเก้าโมงครึ่งเท่านั้น

เวลานี้เป็นเวลาเข้างาน หน้าลานเต้นรำจึงแทบไม่มีคน อู๋ลิ่วก็ไม่ได้ขายเมล็ดแตงโม เขานั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่หน้าประตู ข้าง ๆ ยังมีคนยืนอยู่อีกสามคน

ท่ามกลางฤดูหนาวอันยะเยือก ทั้งสามคนกลับปลดคอเสื้อเปิดกว้าง ด้านนอกสวมเสื้อนวม ด้านในสวมเสื้อไหมพรมหลากสี ท่อนล่างเป็นกางเกงขายาวติดหัวเข็มขัดสีเขียวขี้ม้า เท้าสวมรองเท้าผ้าใบพื้นยางสีน้ำเงินขาว บนหัวยังชโลมน้ำมันใส่ผมมาอย่างดี

ตอนนี้พวกเขากำลังสูบบุหรี่อยู่ ดูเหมือนจะคุยถึงเรื่องอะไรบางอย่าง ชายร่างกำยำที่สุดที่มีแผลเป็นบนหน้าซึ่งยืนอยู่หน้าสุดจึงหัวเราะร่าขึ้นมา

"มารดามันเถอะ! เมื่อวานที่ร้านทำผมพวกมึงเห็นไหม เด็กสาวคนนั้นแจ่มจริง! แค่โดนผิวปากแซวก็อายจนหน้าแดงแจ๋แล้ว!"

เฉิงกังจึ๊ปาก สูบบุหรี่เข้าฟอดหนึ่ง "พรุ่งนี้มึงไปช่วยกูสืบดูหน่อยว่าชื่ออะไร! ทำเงียบ ๆ หน่อยล่ะ อย่าไปทำสาวเขาตกใจกลัวเข้า! คราวนี้กูชอบจริง ๆ กะจะจีบมาเป็นเมียเลยนะโว้ย!"

อู๋ลิ่วพยักหน้ารับอย่างยิ้มแย้ม รีบลุกขึ้นยืนแล้วยื่นบุหรี่ให้เฉิงกังอีกมวน

"พี่เฉิงวางใจได้เลย คนแบบไหนมีหรือที่ผมจะสืบไม่ได้"

พอทั้งสองพูดจบ คนอื่น ๆ ก็พากันหัวเราะร่าขึ้นมาอีก

เซี่ยเจายืนมองอยู่ไม่ไกลสักพัก เขารู้สึกเพียงว่าชายที่มีแผลเป็นบนหน้าคนนั้นดูคุ้นตาพิกล แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน

เขาจึงขี้เกียจจะคิดต่อ แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปหา

"อู๋ลิ่ว"

เขาเอ่ยเรียก

"เอาคูปองจัดสรรพิเศษมาหรือยัง"

พออู๋ลิ่วหันขวับกลับมาก็เห็นเซี่ยเจาเข้าพอดี

เขายิ้มแป้นพลางพยักหน้า "เอามาแล้วครับ ลูกพี่ผมเอามาส่งให้ด้วยตัวเองเลย!"

เฉิงกังสังเกตเห็นเซี่ยเจา

เขาเขย่าขาอย่างเกียจคร้าน กวาดสายตามองเซี่ยเจาตั้งแต่หัวจดเท้าแล้วเอ่ยปากถาม "มึงคือไอ้หนุ่มที่จะซื้อคูปองผ้าจัดสรรพิเศษเรอะ ทำไมกูมองแล้วดูคุ้นหน้านักวะ"

อันที่จริงเฉิงกังก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่โดยเฉพาะ

เขาหมายตาน้องสาวร้านทำผมคนใหม่ไว้ จึงต้องแวะไปหาทุกวัน พอดีได้ยินอู๋ลิ่วมาขอยืมคูปองผ้าจัดสรรพิเศษยี่สิบใบ เขาจึงถือโอกาสแวะมาดูเสียหน่อย

ได้ยินอู๋ลิ่วบอกว่าไอ้เด็กนี่มือเติบ ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกไม่ขัดสนเรื่องเงินทอง

เขาเองก็อยากรู้อยากเห็นอยู่ไม่น้อย

อำเภอหูตงมีพื้นที่อยู่แค่นี้ ตั้งแต่เมื่อไรกันที่มีไอ้หนุ่มกระเป๋าหนักโผล่ขึ้นมาใหม่

ทำไมเขาถึงไม่เคยรู้เรื่องเลย

และแวบแรกที่เห็นหน้าเซี่ยเจา เขาก็รู้สึกคุ้นตาอย่างยิ่ง ทว่านึกไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหน

เซี่ยเจายิ้มแล้วพูดว่า "อาจจะเคยเจอกันมาก่อนก็ได้ครับ เมื่อก่อนผมชื่อเฉินเจา"

เฉินเจางั้นเรอะ

จิ๊!

เขานึกออกแล้ว!

"แกก็คือไอ้คุณชายน้อยตัวปลอมของบ้านเฉินตงห่ายนั่นน่ะสิ? มิน่าเล่ากูถึงได้รู้สึกคุ้นหน้านัก!"

อำเภอหูตงไม่ได้กว้างใหญ่อะไร อีกทั้งเฉิงกังก็ไม่ได้หากินในทางที่สุจริตนัก ดังนั้นพวกคนที่มีหน้ามีตาอยู่บ้าง เขาจึงแทบจะจำหน้าค่าตาได้หมด

เมื่อก่อนเขาเคยเจอเซี่ยเจาอยู่สองหน เพียงแต่อยู่ในมุมมืด จึงขี้เกียจจะเข้าไปทักทายก็เท่านั้น

ถึงอย่างไรก็ไม่ได้สนิทสนมกัน

ภายหลังช่วงต้นปีตระกูลเฉินมีเรื่องอื้อฉาวเกิดขึ้น ถึงเขาไม่อยากรู้เรื่องก็ต้องรู้อยู่ดี

ข่าวลือสะพัดเอิกเกริกอยู่พักใหญ่ นับเป็นเรื่องตลกขบขันที่ไม่เล็กไม่ใหญ่เรื่องหนึ่ง

เฉิงกังลูบคางพลางส่งเสียงจิ๊จ๊ะ ยกนิ้วหัวแม่มือให้เซี่ยเจา "ไอ้หนูอย่างแกนี่ไม่เลวเลยนี่หว่า พลิกฟื้นขึ้นมาได้ด้วยตัวเองเรอะ? กระทั่งผ้าจัดสรรพิเศษยังซื้อไหว!"

เซี่ยเจายิ้มแล้วยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง

เขาเองก็เหมือนกับเฉิงกัง ยิ่งมองอีกฝ่ายก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา

จึงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม "ไม่ทราบว่าพี่ชายชื่อแซ่อะไรหรือครับ?"

คำว่าพี่ชายคำนี้ทำเอาเฉิงกังหน้าบานเป็นจานเชิง คนพรรค์พวกเขา สิ่งที่ต้องการที่สุดก็คือหน้าตานี่เอง

"เฉิงกัง!"

เขาโบกมือ รับบุหรี่ไปเหน็บไว้ที่ใบหู ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบคูปองผ้าจัดสรรพิเศษปึกหนึ่งยื่นให้เซี่ยเจา

แล้วหันไปกวักมือเรียกลูกน้องทั้งสองคนของตัวเอง

"ไปๆ! ไปช่วยจ้าวเหล่าซานทวงหนี้กัน! ไอ้เวรตะไลนี่ หนี้แค่กระจิริดยังทวงกลับมาไม่ได้สักแดงเดียว..."

เขาพูดพลางหมุนตัวเดินจากไป

ทว่าเซี่ยเจา ทันทีที่ได้ยินชื่อเฉิงกัง แววตาก็พลันหม่นเข้มลงอย่างกะทันหัน!

เขานึกออกแล้ว!

เขานึกออกแล้วว่าทำไมตัวเองถึงคุ้นหน้าเฉิงกังนัก เพราะชาติก่อน เขาเคยเห็นหมอนี่บนหน้าหนังสือพิมพ์!

ชาติก่อน หลังจากหลินมู่อวี่จากไปแล้ว เซี่ยเจาเคยใช้ชีวิตอยู่ในอำเภอหูตงอยู่ช่วงหนึ่ง

ตอนนั้นเขาใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมาย ขังตัวเองอยู่ในห้องเช่า ในแต่ละวันได้แต่อาศัยการอ่านหนังสือพิมพ์เพื่อฆ่าเวลาและทำให้ตัวเองชาชินไปวันๆ

และเหตุผลที่เขารู้จักเฉิงกัง ก็เพราะใบหน้าของหมอนี่ถูกตีพิมพ์อยู่บนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ประจำอำเภอหูตง

ไม่ใช่ว่าไปก่อคดีสะเทือนขวัญร้ายแรงอะไร แต่เป็นเพราะลักลอบกักตุนเก็งกำไรบุหรี่จนถูกจับกุม ถูกตัดสินประหารชีวิต และถูกยกเป็นคดีตัวอย่างเพื่ออบรมประชาชน

เซี่ยเจาจึงจำได้ติดตาโดยปริยาย

เขาหันขวับไปมองอู๋ลิ่วทันที แล้วเอ่ยถาม "วันนี้วันที่เท่าไรเดือนอะไร?"

วันที่เท่าไรเดือนอะไรน่ะหรือ?

อู๋ลิ่วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า "น่าจะเป็นวันที่ยี่สิบหกเดือนสองนะพี่!"

วันที่สิบหกเดือนหนึ่งตามปฏิทินจันทรคติ วันที่ยี่สิบหกเดือนสองตามปฏิทินสุริยคติ

เช่นนั้นเมื่อคำนวณเวลาดู วันที่หมอนี่จะถูกจับกุม ก็คือวันพรุ่งนี้ไม่ใช่หรือ?

เทศกาลโคมไฟงั้นหรือ?

เซี่ยเจาขมวดคิ้วแน่น ในใจเกิดความลังเลขึ้นมาเล็กน้อย

ควรจะเตือนดีไหม?

หรือว่าจะยืนดูอยู่เฉยๆ ในฐานะคนนอกดี?

ความคิดนี้แวบผ่านเข้ามาในหัวเพียงชั่วพริบตา เซี่ยเจาก็ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว

ในยุคสมัยที่อันตรายและพร้อมจะกลืนกินผู้คนเช่นนี้ เขาจำเป็นต้องให้เฉิงกังติดหนี้บุญคุณเขาสักครั้ง

เพื่อกันไว้ดีกว่าแก้

"พี่เฉิง!"

จู่ๆ เขาก็ตะโกนเรียกขึ้นมา

เฉิงกังชะงักไป หันกลับมามองเซี่ยเจา "มีอะไร? มีเรื่องอยากให้กูช่วยเรอะ? จะซื้อคูปองเพิ่มอีกหรือไง?"

เขากอดอกพลางยิ้ม "ถ้าเงินถึง พี่เฉิงคนนี้หามาให้แกได้ทุกอย่างนั่นแหละ!"

เซี่ยเจาเดินเข้าไปหา จ้องมองเฉิงกังเขม็ง

แววตาของเขาสุขุมนิ่งสนิท แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่ยอมให้ใครปฏิเสธ

"พรุ่งนี้พี่เฉิงต้องไปส่งของใช่ไหมครับ?"

จู่ๆ เขาก็เอ่ยปากขึ้นมา

สีหน้าของเฉิงกังแข็งค้างไปชั่วครู่ ก่อนที่ในวินาทีถัดมาจะแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบขึ้นมาทันที

เขาจ้องเซี่ยเจาตาเขม็ง กัดฟันแน่น กำปั้นเริ่มกำเข้าหากันอย่างเงียบงัน

"ไอ้หนู แกคงไม่รู้ใช่ไหมว่าตัวเองกำลังพล่ามเรื่องอะไรอยู่?! แกไปได้ยินข่าวเหลวไหลไร้สาระพวกนี้มาจากไหน?"

"พูดมา!"