ตอนที่ 67 แกก็คือน้องชายแท้ ๆ ของฉัน!

เรื่องค้าบุหรี่นี้นับเป็นการเก็งกำไรผิดกฎหมายแบบโจ่งแจ้งที่สุด เป็นการฉวยโอกาสหาช่องว่างจากรัฐและประชาชน

ภายนอกเฉิงกังดูเหมือนคนไม่เกรงกลัวหน้าไหน แต่เวลาทำเรื่องพรรค์นี้ เขากลับระมัดระวังรอบคอบเป็นที่สุด

มั่นใจว่าตัวเองไม่เคยเผยพิรุธแม้แต่น้อย!

นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายถึงขั้นโดนกินลูกตะกั่วเชียวนะ!

เขาจะไม่รอบคอบได้ยังไงกัน

วันพรุ่งนี้ซึ่งเป็นเทศกาลหยวนเซียวจะมีของล็อตหนึ่งส่งมาจากทางเหนือจริง ๆ เรื่องนี้ทางโน้นเพิ่งส่งโทรเลขมาบอกเมื่อสามวันก่อน หัวหน้าเรียกเขาไปพบและบอกเพียงว่าคราวนี้ของมีจำนวนมากและราคาสูง ถ้าทำสำเร็จ ตลอดทั้งปีนี้เขากับพวกพี่น้องก็ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องอีก ดังนั้นจึงต้องระมัดระวังให้ถึงที่สุด

ฟ้าดินเป็นพยาน เฉิงกังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครเลยสักคน!

อย่าว่าแต่อู๋ลิ่วเลย แม้แต่พี่น้องสองคนที่สนิทที่สุดข้างกาย เขาก็ไม่ได้แย้มพรายแม้แต่ครึ่งคำ!

แต่ไอ้หนุ่มนี่รู้ได้ยังไงกัน

เฉิงกังหรี่ตาจ้องมองเซี่ยเจา แววตาทอประกายอำมหิต

เขาเป็นคนเหี้ยมเกรียมมาตั้งแต่เด็ก

ถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นมา ชีวิตน้อย ๆ ของเขาคงรักษาไว้ไม่ได้แน่

แต่ถ้ากำจัดคนหนุ่มตรงหน้าทิ้งเสียล่ะก็...

เซี่ยเจามองเห็นความดุร้ายอำมหิตในดวงตาคู่นั้น ทว่าเขากลับเพียงยิ้มบาง ๆ จ้องมองเฉิงกังพลางเอ่ยเสียงเบา "พี่ไม่อยากรู้เหรอครับว่าทำไมผมถึงรู้เรื่องนี้"

ร่างกายของเฉิงกังพลันเกร็งเครียด

พี่น้องสองคนที่ยืนขนาบซ้ายขวาเริ่มหันมามองเขาด้วยความสงสัย

"พี่กังจื่อ? มีอะไรเหรอพี่ ไอ้หนุ่มนี่มันพูดอะไรน่ะ"

"มันหาเรื่องพี่เหรอวะ ให้ตายสิ ไอ้เวรนี่!"

ทั้งสองคนพูดกันไปมาคนละประโยค พอเห็นเฉิงกังนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ก็ทำหน้าถมึงทึงเตรียมจะปรี่เข้ามาเอาเรื่องเซี่ยเจา

แต่ในวินาทีถัดมา เฉิงกังกลับยื่นมือออกไปคว้าดึงตัวทั้งสองคนไว้

"ไม่มีอะไรหรอก"

เขากลับมามีรอยยิ้มเอื่อยเฉื่อยอีกครั้ง พลางโบกมือให้ทั้งสองคน "พวกเอ็งรอข้าตรงนี้แป๊บหนึ่ง ข้าจะคุยกับน้องชายคนนี้หน่อย!"

เฉิงกังพูดจบก็ล้วงมือทั้งสองข้างเข้ากระเป๋ากางเกง เดินตรงเข้ามาหาเซี่ยเจา

"ไปคุยกันตรงโน้นหน่อยไหม"

"ได้สิครับ ไม่มีปัญหา"

ในตรอกซอกซอยลึก

ต้นการบูรต้นสูงใหญ่ยื่นกิ่งก้านออกมาจากริมทาง บดบังแสงแดดเหนือศีรษะไปส่วนหนึ่ง

ไออุ่นจางหาย ลมหนาวเย็นเยียบพัดผ่านวูบหนึ่งจนร่างสะท้าน สร่างจากความคิดฟุ้งซ่านในทันใด

"ว่ามาสิ รู้ได้ยังไง"

เฉิงกังควักบุหรี่ออกมามวนหนึ่งยื่นให้เซี่ยเจา "ถ้าพูดเรื่องนี้ไม่กระจ่าง วันนี้แกก็ไม่ต้องกลับไปแล้ว"

เซี่ยเจาไม่ได้ปฏิเสธ เขายื่นมือไปรับบุหรี่มาแล้วยิ้มมองเฉิงกัง "พี่เฉิงเคยได้ยินคำว่าล่อซื้อจับกุมไหมครับ"

ล่อซื้อจับกุมเหรอ

เฉิงกังไม่มีการศึกษา แต่คำคำนี้ก็ชัดเจนในตัว ตรงตัวตามความหมายของมันเป๊ะ!

วางเหยื่อตกปลาตัวใหญ่!

ถ้าพวกเขาคือปลา เช่นนั้นเหยื่อล่อก็คือ...

เฉิงกังพลันตระหนักได้ในทันที เหงื่อกาฬผุดพรายท่วมร่างแทบจะในชั่วพริบตา!

"แกหมายความว่า ของล็อตนั้นมีปัญหาอย่างนั้นเหรอ"

น้ำเสียงของเฉิงกังแฝงความตื่นตระหนกและไม่แน่ใจ

"จะเป็นไปได้ยังไง ข่าวที่เขาให้มาจะผิดได้ยังไงกัน"

เขาพึมพำกับตัวเอง

ทว่าเซี่ยเจาไม่ได้รีบร้อน

เขาเอ่ยต่อ "ถ้าเรื่องมันเป็นความลับจริง แล้วผมจะรู้ได้ยังไงล่ะครับ พี่เฉิง พี่ก็รู้ว่าผมทำมาค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ มีคนใต้บังคับบัญชาติดตามอยู่ไม่กี่คน วิ่งรอกอยู่ในอำเภอหูตงเป็นประจำ"

"ตอนกินข้าว น้องของผมบังเอิญได้ยินโต๊ะข้าง ๆ คุยกันเข้า ถึงแม้จะกดเสียงเบามาก แต่เขาก็ยังพอจับใจความได้คร่าว ๆ"

เซี่ยเจาเอ่ย "พี่ลองคิดดูสิครับ เรื่องแบบนี้น้องของผมยังได้ยินในร้านบะหมี่ข้างทาง คนที่รู้เรื่องนี้จะยังน้อยอยู่อีกเหรอครับ"

เฉิงกังหน้าเครียดขรึมไม่ปริปากพูด

ขณะที่เซี่ยเจาได้ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลูกสุดท้ายลงมา

"พี่เฉิง ร้านบะหมี่นั่นอยู่ข้างสถานีตำรวจครับ"

ใบหน้าของเฉิงกังพลันซีดเผือดในทันใด!

ข้างสถานีตำรวจ!

สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไร ย่อมชัดเจนโดยไม่ต้องอธิบาย!

มือของเขาสั่นเทาขณะคาบบุหรี่เข้าปาก พยายามข่มอารมณ์ให้สงบลงอย่างยากลำบาก เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจาอีกครั้ง จึงเอ่ยถามเสียงเย็น "ว่ามา แกต้องการอะไร"

"น้ำใจสักครั้งครับ"

เซี่ยเจามองเฉิงกังอย่างใจเย็นและสุขุม

"ผมทำธุรกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ ถ้าบังเอิญเจอปัญหาขึ้นมา ก็แค่อยากให้พี่เฉิงช่วยดูแลคุ้มครองสักหน่อยก็พอ"

เฉิงกังพ่นควันบุหรี่กลุ่มใหญ่ออกมาพรวดหนึ่ง

เขาใช้ลิ้นดุนเพดานปากด้านบนแล้วแสยะยิ้มเห็นฟัน "ถ้าเรื่องพรุ่งนี้เป็นจริง แกก็ถือว่าช่วยชีวิตข้าไว้เลยล่ะ ชีวิตของข้าเฉิงกังมีค่ามากกว่าที่แกคิดนัก! อย่าว่าแต่ช่วยดูแลเลย แกก็คือน้องชายแท้ ๆ ของข้าแล้ว!"

ผ้าจัดสรรพิเศษยี่สิบเมตรไม่ได้เป็นลวดลายเดียวกันทั้งหมด

แต่ล้วนไม่ต่างจากที่เซี่ยเจาคาดไว้ สวยงามมากและคุ้มค่าเกินราคา

ข้าวของในยุคนี้มีคุณภาพซื่อตรงที่สุด

ผ้าจัดสรรพิเศษยี่สิบเมตรมีทั้งหมดสี่ลวดลาย วางซ้อนทับกันเป็นตั้ง ๆ อยู่บนเคาน์เตอร์

"สหาย ลองดูสิคะ คุณอยากได้แบบไหน?"

พนักงานขายกะพริบตา มองเซี่ยเจาแล้วเอ่ยถาม

เซี่ยเจาไม่ได้ตอบทันที เขายื่นมือออกไปสัมผัสเนื้อผ้า เพื่อตรวจดูว่านำไปทำกระเป๋าสะพายข้างได้หรือไม่

วัสดุของผ้าจัดสรรพิเศษนี้คล้ายกับผ้าต่วน สัมผัสในมือให้ความรู้สึกมีเนื้อผ้าเต็มเปี่ยม ตั้งบนสุดเป็นลายเมฆมงคล ทอประสานด้วยเส้นด้ายสีขาว สีแดงอ่อน และสีดำขลิบทอง วาดเป็นลวดลายงดงามยิ่งนัก

ตั้งตรงกลางสีสันค่อนข้างสดใส

ตั้งหนึ่งเป็นสีเหลืองสว่างนวลตา ด้านบนมีดอกเดซีเล็ก ๆ บานสะพรั่งเบียดเสียดกัน ใช้ด้ายสีเหลืองอ่อนกับเหลืองสว่าง ทอลงบนผ้าพื้นเนื้อด้านสีเข้ม ตัดกับด้ายปักที่เปล่งประกาย ผสานรวมกันอย่างมีชีวิตชีวาแบบวัยรุ่น

อีกสองตั้งถัดมา ตั้งหนึ่งเป็นลายคลาสสิกสีน้ำตาลเข้ม ลวดลายสม่ำเสมอซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ดูภูมิฐานสุขุม

ส่วนอีกตั้งเป็นคู่สีฟ้าขาว ลวดลายคล้ายก้อนเมฆ ประณีตงดงาม

เซี่ยเจาพลิกดูแล้วพบว่าลวดลายของผ้าทุกตั้งล้วนดูดีมาก

เขาจึงเอ่ยว่า "เอาอย่างละห้าเมตร ราคาเท่ากันหมดใช่ไหมครับ"

พนักงานขายยิ้มหวานแล้วพยักหน้า

"ถ้าคุณมีคูปองจัดสรรพิเศษมา ราคาจะอยู่ที่เมตรละสองหยวนค่ะ แต่ถ้าไม่มีคูปองจัดสรรพิเศษ จะเมตรละสามหยวน แถมยังจำกัดซื้อได้แค่สองเมตรเท่านั้น"

เซี่ยเจาพยักหน้า แล้วจ่ายเงินยี่สิบหยวนที่เหลือ

ทว่าคราวนี้ เขายังซื้ออุปกรณ์โลหะคุณภาพค่อนข้างดีในห้างสรรพสินค้าเพิ่มอีก เช่น นอต หัวหมุด ซิป และอื่น ๆ

เมื่อห่อของทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว เขาก็จ่ายเงินเพิ่มไปอีกสิบหกหยวน

"รับของไปได้เลยค่ะ ขอให้มีความสุขทุก ๆ วันนะคะ!"

พนักงานขายกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เซี่ยเจาโบกมือ หิ้วของขึ้นเกวียนล่อ ออกจากห้างสรรพสินค้าแล้วรีบมุ่งหน้ากลับหมู่บ้านสือสุ่ย

ในลานบ้าน เซี่ยเฉิงกับเซี่ยเถียนกำลังง่วนอยู่กับงาน

ล้างโอ่ง ให้อาหารล่อและลา ฟืนในบ้านก็หมดแล้ว จึงต้องใช้ขวานผ่าฟืนเพิ่ม

ส่วนเซี่ยเถียนกำลังกอดกะละมังไม้ใบเล็ก ซักผ้าอ้อมอยู่

ในนั้นเต็มไปด้วยผ้าอ้อมที่เปลี่ยนออกจากตัวสี่เป่ากับเล่อเป่า ล้วนนำเสื้อผ้าเก่าของผู้ใหญ่มาตัดเป็นแถบยาว เวลาใช้ก็สอดข้างหน้าข้างหลังเข้าไปในยางยืดก็เป็นอันเสร็จ

พอเห็นเซี่ยเจาเดินกลับมา เซี่ยเถียนก็เงยหน้าขึ้นมองพลางร้องอย่างประหลาดใจ "พี่รอง! นี่อะไรน่ะ ทำไมห่อมาแน่นหนาขนาดนี้ล่ะ"

เซี่ยเจาตั้งใจใช้กระดาษน้ำมันห่อไว้หลายชั้น เพราะกลัวว่าถ้าสกปรกกลางทางจะยุ่งยาก

เขาใช้มือข้างหนึ่งยันตัวรถแล้วกระโดดลงมา ปรบมือเบา ๆ แล้วบอกกับเซี่ยเถียน "ผ้าจัดสรรพิเศษ"

ผ้าจัดสรรพิเศษงั้นเหรอ

ให้ตายสิ

พอได้ยินของสิ่งนี้ เซี่ยเถียนก็ไม่ซักผ้าต่อแล้ว รีบเช็ดมือทันทีแล้ววิ่งรี่มาทางนี้

เซี่ยเฉิงล้างมือจนสะอาดแล้วก็เข้ามาช่วย พี่น้องสามคนช่วยกันยกผ้าจัดสรรพิเศษเข้าไปในห้องโถงใหญ่