ตอนที่ 68 การขยายกิจการครั้งใหม่

เซี่ยเจาหยิบกรรไกรมา ตัดกระดาษน้ำมันชั้นบนสุดออก เผยให้เห็นลวดลายสวยงามด้านใน

ตาของเซี่ยเถียนเป็นประกายขึ้นมาทันที

"ว้าว! สวยจังเลย!"

ดอกเดซีสีเหลืองอ่อนเบ่งบานรวมกันเป็นช่อ ๆ อย่างมีชีวิตชีวา สดใสสวยงามยิ่งนัก

พอเอามือลูบคลำ ลวดลายบนนั้นทอขึ้นมาจากกี่ทอผ้าทีละแถว มีมิตินูนเด่น เป็นเนื้อผ้าแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลยจริง ๆ!

"เอาผ้าพวกนี้มาตัดเสื้อผ้าเหรอ"

เซี่ยเฉิงขมวดคิ้ว "แบบนี้ใส่เดินออกจากบ้านยังไม่ได้เลย แค่พิงประตูก็คงโดนเกี่ยวขาดแล้ว!"

พูดง่าย ๆ คือ ใช้การจริงไม่ได้เลย!

เซี่ยเถียนกะพริบตาปริบ ๆ แล้วพูดเสียงเบา "แต่ว่ามันสวยจริง ๆ นะพี่!"

ผู้หญิงมักตัดสินใจจากสิ่งที่เห็นแวบแรกเสมอ

เธอแทบนึกไม่ออกเลยว่า ถ้าเอาผ้าผืนนี้ไปตัดเป็นเสื้อผ้า จะสวยงามขนาดไหน!

เซี่ยเจายิ้มพลางมองไปยังเซี่ยเฉิงแล้วพูดว่า "ผ้าพวกนี้เขาเอาไว้ตัดชุดกี่เพ้าหรือไม่ก็ผ้าคลุมไหล่กัน ถ้าเอามาตัดเป็นเสื้อผ้าธรรมดา ต้นทุนจะสูงเกินไป"

"ผมกะว่าจะเอามาทำกระเป๋า"

กระเป๋าเหรอ?

คำศัพท์คำนี้ยังดูแปลกใหม่มากสำหรับคนทั้งสอง

ต้องรู้ก่อนว่ายุคนี้คนบ้านนอกเวลาพูดถึงกระเป๋า คำที่ติดปากมากกว่าก็คือย่ามผ้า

มักจะเอาเศษผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยมาเย็บต่อกันเป็นถุงผ้า ด้านนอกเย็บขอบรอบปากถุงไว้ร้อยเชือกดึง พอดึงรูดทีเดียวก็ปิดปากถุงได้แล้ว

ทั้งง่าย สะดวก และต้นทุนต่ำมาก

แล้วไอ้กระเป๋าที่ว่านี่ มันคืออะไรกันแน่?

เซี่ยเจาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วบอกให้เซี่ยเถียนไปหยิบกระดาษเปล่ากับดินสอมา เขาก้มตัววางกระดาษลงบนม้านั่งแล้วลงมือวาดอย่างรวดเร็ว

ชาติก่อนเขาเริ่มต้นสร้างตัวมาจากการเป็นพ่อค้าคนกลางขายของมือสอง

ส่วนช่วงที่ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำจริง ๆ ก็คือตอนที่ตลาดอีคอมเมิร์ซเริ่มเฟื่องฟู

อาชีพที่เขาทำก็ไม่ใช่ธุรกิจขาวสะอาดอะไร ก็แค่ลอกเลียนแบบแพตเทิร์นแล้วส่งให้โรงงานรับจ้างผลิตช่วยตัดเย็บ จากนั้นก็จ้างสตรีมเมอร์ไลฟ์สดช่วยขายของ ขายให้ได้ก่อนค่อยตัดชุดส่ง ซึ่งก็คือระบบสั่งพรีออเดอร์ที่มีชื่อเสียงย่ำแย่นั่นเอง

ในช่วงไม่กี่ปีนั้น เขาอาศัยวิธีนี้หาเงินก้อนแรกมาได้

มากถึงสามสิบล้านหยวน

ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยกับทั้งเสื้อผ้าและกระเป๋าผู้หญิงเป็นอย่างดี

เพียงสิบกว่านาที เขาก็วาดโครงสร้างคร่าว ๆ ของกระเป๋าสองใบออกมาได้

ใบหนึ่งเป็นกระเป๋าสะพายข้าง อีกใบเป็นกระเป๋าถือ

ทรงกระเป๋าสะพายข้างเน้นไปทางน่ารักสดใส มีช่องกระเป๋าสองชั้นทั้งด้านในและด้านนอก ระบุสีไว้อย่างชัดเจน ส่วนตรงมุมบนสุดด้านซ้ายและขวาของกระเป๋าสะพายข้าง เขาวาดของตกแต่งเล็ก ๆ ที่คล้ายกับใบหูเอาไว้

เซี่ยเถียนถามด้วยความสงสัย "พี่รอง นี่คืออะไรน่ะ ดูยังไงก็... ทำไมเหมือนหูกระต่ายจัง?"

เซี่ยเจาพยักหน้า

"ก็หูกระต่ายนั่นแหละ"

ในใจเขามีแผนการเตรียมไว้นานแล้ว

ไม่ว่าจะในยุคสมัยไหน หากอยากหาเงินก้อนโตและทำกำไรสูง กลุ่มเป้าหมายย่อมไม่ใช่ชาวไร่ชาวนาที่หาเช้ากินค่ำขุดดินหาเงินอย่างพวกเขา

ทำงานงก ๆ ทั้งปีหาเงินได้ไม่กี่สิบหยวน แม้แต่อาหารการกินยังต้องคำนวณอย่างกระเหม็ดกระแหม่ถึงจะไม่อดมื้อกินมื้อ

คนแบบนี้จะยอมควักเงินซื้อกระเป๋าได้อย่างไร?

หรือหากจะพูดให้ตรงกว่านั้น แม้แต่การค้าขายหอยขมนี้ เซี่ยเจาก็รู้ดีแก่ใจว่าไม่ใช่ธุรกิจระยะยาว

ทุกครั้งที่เข็นรถลากเข้าตัวอำเภอ เป้าหมายมันสะดุดตาเกินไป มีสายตากี่คู่ที่อิจฉาตาร้อนคอยจับจ้องอยู่ มีหรือที่เขาจะไม่รู้

อีกทั้งเหนื่อยสายตัวแทบขาดวิ่งวุ่นไปทั้งวัน กำไรก็อยู่แค่ราวเจ็ดแปดร้อยหยวนเท่านั้น

ที่ร้ายแรงกว่านั้นคือ ของแบบนี้มันอยู่ได้ไม่นาน

ขายหอยขม สุดท้ายแล้วก็ต้องมีหอยขมเยอะถึงจะได้เงินเยอะ

ทางแถบหลิ่วโจวจะขาดแคลนหอยขมก็แค่ช่วงฤดูหนาวนี้เท่านั้น พอถึงฤดูร้อน หอยขมออกลูกออกหลานเต็มไปหมด ราคาก็จะตกจนแทบไม่มีค่า

ยิ่งไปกว่านั้น ช่องทางทำเงินที่คุณทำได้ คนอื่นก็ทำได้เหมือนกัน

ไม่ถึงเดือน ช่องทางขายหอยขมนี้ก็คงมีคนอื่นเข้ามาร่วมแบ่งเค้กชิ้นนี้ไปแล้ว

เขาจึงต้องปูทางสำหรับก้าวต่อไป

และธุรกิจกระเป๋าที่มีต้นทุนต่ำ ขายได้ราคาสูง กำไรงามมหาศาลนี้ ก็คือเส้นทางที่เขาเลือก

"หนังกระต่ายป่าที่พวกเรารับซื้อมา ก็จะได้เอามาใช้ประโยชน์แล้ว"

เซี่ยเจาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

เขาหยิบกระดาษแบบขึ้นมา ชี้ไปยังลวดลายด้านบนแล้วอธิบายว่า "หูกระต่ายเอาไว้เป็นของตกแต่ง เด็กสาวรุ่น ๆ จะชอบมากที่สุด ส่วนหนังกระต่ายที่เหลือ ก็ใช้กาวติดแนบสนิทลงบนกระดาษแข็ง จากนั้นค่อยประกอบเป็นทรงกระเป๋า ส่วนที่ขาดก็นำผ้าลายเมฆมงคลมาเย็บเสริมให้เข้ากัน ดูหรูหรามีระดับ บรรดาคุณนายข้าราชการในอำเภอหูตงต้องชอบแน่ ๆ"

พอเซี่ยเจาพูดจบ ทั้งเซี่ยเฉิงและเซี่ยเถียนต่างพากันเงียบกริบ

ทั้งสองคนไม่คุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย

ส่วนเซี่ยเฉิงก็เอ่ยถามเซี่ยเจาด้วยความกังวลอยู่บ้าง "แล้วธุรกิจหอยขมล่ะ พวกเรายังจะทำต่อไหม"

"ทำสิครับ"

เซี่ยเจาเอ่ยว่า "หาคนหนุ่มในหมู่บ้านที่ไว้ใจได้สักสองสามคน จ้างพวกเขาให้ไปช่วยกันส่งของ คนเยอะหน่อยก็อุ่นใจกว่า แล้วก็ไปเช่าลามาสักตัว ส่วนราคา..."

เขายังพูดไม่ทันจบ หน้าประตูก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นกะทันหัน

"แกตีคนได้ยังไงกัน!"

เสียงกรีดร้องแหลมดังขึ้น ตามติดด้วยเสียงด่าทออย่างเกรี้ยวกราดของหลิวชุ่ยฮวา "หวังเอ้อร์ล่าจื่อ! แกนี่มันหน้าหนาไร้ยางอายจริง ๆ!"

"เรื่องของกู!"

เสียงห้าวหยาบกร้านตวาดลั่น "หอยขมอยู่ในมือใครก็เป็นของคนนั้น! หลิวชุ่ยฮวา มึงจะสาระแนเรื่องฟ้าเรื่องดินก็เรื่องของมึง แต่อย่ามาริแส่เรื่องของกู! เชื่อไหมล่ะว่ากูจะซัดมึงไปด้วยอีกคน!"

เซี่ยเฉิงเงี่ยหูฟังครู่หนึ่ง "ออกไปดูหน่อยสิ!"

ทั้งสามคนรีบก้าวออกจากห้องโถงกลาง ทันใดนั้นก็เห็นคนสวมเสื้อนวมผ่าอกสีดำนอนคว่ำอยู่บนพื้นหน้าบ้าน เสื้อผ้าเต็มไปด้วยรอยปะชุน ผมเผ้าขาวโพลนไปครึ่งศีรษะ ร่างนั้นนอนคุดคู้งอตัวอยู่บนพื้นโดยหันหลังให้พวกเซี่ยเจา ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ส่วนที่หน้าประตูรั้วลานบ้าน หลิวชุ่ยฮวากำลังเท้าสะเอว ชี้หน้าด่าชายหนุ่มคนหนึ่งด้วยความโมโห

"มาสิ! ลองแตะตัวฉันดูสักนิดสิ! คอยดูว่าผัวฉันจะไม่ตีแกให้ตาย!"

หลิวชุ่ยฮวาด่ากราด "ไอ้พวกสันหลังยาว อยากได้เงินทำไมไม่ไปงมหอยขมเองล่ะ ไอ้ชาติชั่ว! ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!"

หล่อนแผดเสียงดังขึ้น "พ่อแม่พี่น้องหมู่บ้านสือสุ่ยของเรามาดูกันเร็วเข้า ไอ้หวังเอ้อร์ล่าจื่อมันขู่ว่าจะซัดฉันให้ตายแน่ะ!"

หน้าบ้านของเซี่ยเจาเดิมทีก็มีชาวบ้านอยู่หนาตาอยู่แล้ว บรรดาชาวบ้านที่รีบมาส่งหอยขมพอได้ยินเสียงของหลิวชุ่ยฮวา ก็พากันสาวเท้ากรูเข้ามามุงดูทันที

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น ใครกล้าซัดหลิวชุ่ยฮวาเนี่ย!"

"เหมือนจะเป็นหวังเอ้อร์ล่าจื่อนะ! มันเพิ่งพ้นคุกออกมาเมื่อวานซืนไม่ใช่เหรอ นี่ก่อเรื่องอีกแล้วเรอะ"

"ไป ๆ ๆ! ไปดูกัน ไอ้ลูกเต่านี่ต้องรังแกชาวบ้านอีกแน่ ๆ!"

ผู้คนต่างพากันเข้ามาล้อมวงดู

เซี่ยเจารีบสาวเท้าเข้าไปเช่นกัน เขานั่งยอง ๆ ลงข้างกายชายวัยกลางคนในเสื้อนวมผ่าอกสีดำ และพบว่าอีกฝ่ายหลับตาแน่น ริมฝีปากเขียวคล้ำ ใบหน้าซีดเซียวจนแทบจะกลายเป็นสีเขียวคล้ำ

ตรงเอวของเขามีรอยเท้าเปื้อนฝุ่นดินรอยหนึ่ง ขากางเกงที่พับขึ้นมาก็เต็มไปด้วยโคลนตม

เห็นได้ชัดว่าเพิ่งไปงมหอยขมมาและตั้งใจจะเอามาส่งขายแลกเงิน

เขานอนหลับตา สลบไสลไม่ได้สติ

เซี่ยเจารีบยื่นมือไปคลำตรวจที่ลำคอ

ยังพอทำเนา น่าจะทั้งหิวทั้งหนาวจนภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำกำเริบ

"น้องเล็ก ไปตักน้ำตาลทรายแดงมาช้อนหนึ่ง เร็วเข้า!"

อาการน้ำตาลในเลือดต่ำนี้ จะว่าเรื่องเล็กก็เล็ก จะว่าเรื่องใหญ่ก็ใหญ่ แต่หากรับมือไม่ทันท่วงที ก็อันตรายถึงชีวิตได้เช่นกัน

เซี่ยเถียนตกใจจนสะดุ้ง เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเซี่ยเจา เธอจึงรีบขานรับแทบจะในทันทีแล้ววิ่งเข้าไปในครัว หยิบช้อนคันหนึ่งไปตักน้ำตาลทรายแดงจากไหดินเผาออกมาหนึ่งช้อน

ชายวัยกลางคนที่นอนอยู่บนพื้นเริ่มมีอาการตัวสั่นเทาแล้ว