ตอนที่ 69 หวังเอ้อร์ไล่จื่อหาเรื่อง และเว่ยชิ่งจือ

เซี่ยเจาไม่ทันได้ชงน้ำตาลในน้ำร้อน รีบคว้าช้อนมาแล้วป้อนเข้าปากชายวัยกลางคนทันที

แม้เขาจะหมดสติไปแล้ว แต่สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของร่างกายยังคงสั่งให้เขาอ้าปาก และกลืนน้ำตาลทรายแดงคำนี้ลงไปอย่างหิวกระหาย

เซี่ยเจาส่งช้อนคืนให้เซี่ยเถียนพลางบอกว่า "ไปรินน้ำอุ่นมาแก้วหนึ่ง ให้เขาดื่มเข้าไป แล้วไปดูว่าเกี๊ยวที่บ้านหมดหรือยัง ถ้ายังไม่หมดก็ต้มให้เขาสักสิบตัว ถ้าหมดแล้วก็ต้มบะหมี่! เร็วเข้า!"

เซี่ยเถียนรีบวิ่งไปทันที

ส่วนเซี่ยเฉิงกับเซี่ยเจาสองคนช่วยกันพยุงชายวัยกลางคนขึ้นมาคนละข้าง พาไปที่ข้างโต๊ะแปดเซียน เซี่ยเฉิงยังเอาเก้าอี้ม้านั่งยาวสองตัวมาต่อชิดกัน ให้ชายวัยกลางคนนอนลงด้านบน

เซี่ยเถียนยกชามน้ำมาป้อนเขา

น้ำอุ่น ๆ ถูกชายวัยกลางคนดื่มเข้าไปทีละนิด เปลือกตาของเขาขยับเล็กน้อย ในที่สุดก็เริ่มมีการตอบสนอง

เซี่ยเจาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เขาเดินไปที่หน้าประตู มองหลิวชุ่ยฮวากับหวังเอ้อร์ไล่จื่อพลางขมวดคิ้วถามว่า "ป้าหลิว เกิดอะไรขึ้นครับ? อยู่ดี ๆ ทำไมถึงมาทะเลาะกันหน้าบ้านผมได้?"

ยุคนี้การมาตีกันหน้าบ้านคนอื่นไม่ใช่เรื่องมงคลเอาเสียเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงใกล้สิ้นปีแบบนี้

หลิวชุ่ยฮวาพอเห็นเซี่ยเจาเวลานี้ก็เหมือนเห็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภ จึงรีบเล่าความรวดเดียวจบอย่างรวดเร็ว

"นี่ไม่เกี่ยวกับฉันเลยนะหลานเซี่ยสอง! เป็นเจ้าหวังเอ้อร์ไล่จื่อมันทำเรื่องที่ฉันทนดูไม่ได้ ฉันทำความดีนะ! พูดตามความเป็นธรรมด้วย! มีเรื่องมีราวก็ต้องว่ากันตามตัวคนก่อ ถ้าเธอจะโกรธก็อย่ามาโกรธป้าหลิวของเธอนะ! ไม่งั้นฉันคงอยุติธรรมจนตายแน่!"

ที่แท้หลิวชุ่ยฮวาตั้งใจเอาหอยขมมาส่ง

หลายวันมานี้ นางเอามาส่งขยันที่สุดและมากที่สุด แต่พอวันนี้มาถึงกลับต้องมาเห็นเรื่องพรรค์นี้เข้า!

เจ้าหวังเอ้อร์ไล่จื่อถึงกับถีบเข้าที่ยอดอกของครูเว่ยเต็มแรง จนเขาล้มตึงลงไปทันที!

พอเหลือบไปมองตะกร้าผุ ๆ ในมือของหวังเอ้อร์ไล่จื่อ

นั่นมันไม่ใช่ใบที่นางแบ่งให้ครูเว่ยไปตอนแรกหรอกหรือ?

ที่แท้ก็คือการแย่งหอยขมนี่เอง!

หลิวชุ่ยฮวามีความคุ้นเคยกับครูเว่ยอยู่บ้าง ทนดูไม่ได้ จึงพุ่งตัวเข้ามาด่าทอหวังเอ้อร์ไล่จื่ออย่างสาดเสียเทเสียด้วยความโมโห

นางพูดรวดเดียวจบ ดวงตามองไปทางเซี่ยเจา กลอกตาตลบหนึ่งแล้วพูดว่า "หลานเซี่ยสอง เจ้าหวังเอ้อร์ไล่จื่อเป็นคนยังไง ทุกคนในหมู่บ้านเรารู้กันหมดไส้หมดพุง! ช่วงก่อนมันยังโดนจับขังไปหลายวันเพราะขโมยไก่บ้านเหล่าจ้าวอยู่เลย! คนแบบนี้ มันพูดอะไรเธออย่าไปเชื่อเด็ดขาด! สันดานชั่วถึงก้นบึ้งหัวใจ!"

หวังเอ้อร์ไล่จื่อพอได้ยินแบบนี้ก็ชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันควัน

เขายืดคอขึ้นอย่างแรง ดวงตาเบิกโพลงแดงก่ำราวกับไก่ชนที่ขนพอง ร้องด่าเสียงดังลั่น "ใครสันดานชั่ววะ? แกด่าใคร? ข้าก็ถูกดัดสันดานออกมาแล้วแกยังจะมาเลือกปฏิบัติอีก! เชื่อไหมว่าข้าจะไปฟ้องแก!"

เขาเอะอะโวยวายเสียงดัง จนชาวบ้านหมู่บ้านสือสุ่ยที่อยู่รอบ ๆ ทนดูต่อไปไม่ไหว ต่างพากันออกหน้ามาต่อว่าเขา

"หวังเอ้อร์ไล่จื่อ! ถ้าแกมีน้ำยาจริงก็ไม่ควรมารังแกครูเว่ย! ตัวแกนี่มันระยำเกินไปแล้ว! หอยขมที่เขาอุตส่าห์เก็บมาเหนื่อยแทบตายแกก็ยังจะแย่ง! น่าโมโหจริง ๆ!"

"ใช่! ครูเว่ยอายุเท่าไหร่แล้ว? รุ่นเดียวกับพ่อแกได้เลยนะ! เจ้าลูกเต่าเอ๊ย เพิ่งออกมาก็หาเรื่องเลยนะ!"

"คืนหอยขมพวกนี้ให้ครูเว่ยไปซะ! ไม่อย่างนั้นพวกเราไม่เกรงใจแกแน่!"

หวังเอ้อร์ไล่จื่อชะงักไปเล็กน้อย หดคอลง ท่าทางอวดดีลดฮวบลงไปอย่างเห็นได้ชัด

ยังไงก็ยังกลัวคนหมู่มากอยู่ดี

แต่พอมองดูหอยขมเต็มตะกร้าที่อยู่ข้างตัว อย่างน้อยก็มีสิบกว่าจิน!

นั่นมันตั้งหกเจ็ดหยวนเชียวนะ!

เขาตัดใจทิ้งไม่ลงหรอก!

"ฮึ! ไม่ว่าพวกแกจะพูดยังไง นี่ก็เป็นของที่ข้าเก็บมาเอง! พวกแกอยากจะทำอะไรก็เชิญ!"

พูดจบ หวังเอ้อร์ไล่จื่อก็ทิ้งก้นนั่งแหมะลงกับพื้น กอดอก เชิดหน้า ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ยอมฟังใครทั้งนั้น

ในลานบ้าน

เว่ยชิ่งจือได้สติขึ้นมาในที่สุด

ใบหน้าของเขาซีดเซียวจนเขียวคล้ำ กระเพาะอาหารหิวกิ่วจนปวดเกร็ง ทั้งยังรู้สึกศีรษะหนักอึ้งทรงตัวไม่อยู่ ราวกับพร้อมจะหมดสติไปอีกรอบได้ทุกเมื่อ

ทว่าเมื่อครู่นี้เซี่ยเถียนป้อนน้ำตาลทรายแดงกับน้ำอุ่นให้ ทำให้เขาค่อย ๆ รู้สึกตัวขึ้นมา เพียงแต่ว่า มันกลับยิ่งทำให้เขารับรู้ถึงความหิวโหยและการบีบเกร็งปวดแสบในกระเพาะได้ชัดเจนขึ้น

"เกิน... เกินไปแล้ว!"

เขาชี้นิ้วที่สั่นเทาไปยังหวังเอ้อร์ล่าจื่อ พยายามเค้นคำพูดจนหน้าดำหน้าแดงอยู่นานสองนาน ทว่ากลับนึกคำด่าคนไม่ออก สุดท้ายจึงเค้นคำผรุสวาทที่แทบไร้พิษสงออกมาได้แค่ว่า "ช่างเป็นพวกหัวขโมยไร้ยางอาย! หน้าไม่อายสิ้นดี!"

เซี่ยเจา "..."

"คุณลุงอย่าเพิ่งพูดอะไรเลยครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง"

เซี่ยเจาหันกลับไปบอกเว่ยชิ่งจือ

เว่ยชิ่งจือพูดเพียงสองประโยคก็หอบจนตัวโยน ทั้งโกรธทั้งหิว เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยเจา เขาถึงค่อยสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง

หวังเอ้อร์ล่าจื่อกอดตะกร้าไว้แน่นไม่ยอมปล่อย หันไปตวาดใส่เซี่ยเจาเสียงดังลั่น "รีบชั่งเร็วเข้า ข้าจะคิดเงินเอาเงินเดี๋ยวนี้เลย ยังรอเอาเงินไปซื้อข้าวกินอยู่นะโว้ย!"

เรื่องหน้าด้านไร้ยางอาย เขาไม่เป็นสองรองใคร

ใครจะไปหน้าหนาเท่าเขาได้?

เหอะ

ของที่ตกถึงมือเขาแล้ว ยังหวังจะให้คายคืนออกไปอีกเรอะ?

ไม่มีทางเสียละ!

เขาไม่เชื่อหรอกว่าสหายตำรวจจะบุกมาถึงบ้านเพราะเรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้!

อีกอย่าง หอยขมพวกนี้เขียนชื่อติดไว้หรือไง?

มันรู้จักเรียกหาเจ้าของได้เรอะ?

เว่ยชิ่งจือบ่นว่าเป็นของตัวเองก็ต้องเป็นของมันหรือไง?

ถุย!

ฝันไปเถอะ!

เซี่ยเจายกยิ้ม จ้องหวังเอ้อร์ล่าจื่อตาเขม็งแล้วกล่าว "ของที่ปล้นชิงมาถือเป็นของโจร ผมไม่รับซื้อหรอกนะ"

"แกใช้ตาข้างไหนเห็นว่าข้าไปปล้นมาวะ? มีหลักฐานไหมถึงได้มาพูดจาพล่อย ๆ?!"

"ขากางเกงแกไม่มีคราบโคลนติดสักนิด ยังกล้าพูดอีกเหรอว่าหอยขมพวกนี้แกงมมาเองกับมือ?"

เซี่ยเจายักไหล่ ก่อนกล่าวเสริม "ตะกร้าของทุกบ้านในหมู่บ้านเราล้วนทำเครื่องหมายเขียนชื่อไว้ทั้งนั้น แกแน่ใจนะว่าตะกร้าใบนี้เป็นของแก?"

หวังเอ้อร์ล่าจื่อเหลือบตาไปมอง ก็เห็นคำว่า "เว่ย" สลักอยู่บนหูหิ้วจริง ๆ

เขาเชิดคอแข็งไม่พูดไม่จา ทว่ายังคงดึงดันไม่ยอมคืนหอยขมกลับไป

เซี่ยเจาพูดต่อ "ขโมยของโทษยังไม่หนักเท่าไร แต่ถ้าเป็นข้อหาปล้นชิงทรัพย์ โทษจะหนักกว่ากันเยอะเลยนะ ผมเคยได้ยินว่ามีคนปล้นเงินแค่สามหยวน ก็โดนลากเข้าคุกไปนอนกินข้าวแดงตั้งสิบกว่าปี ข้างในนั้นโดนซ้อมจนเกือบตายแน่ะ"

เขาแกล้งลากเสียงยาวพลางถอนหายใจ ทอดสายตามองตะกร้าหอยขมในมือหวังเอ้อร์ล่าจื่อด้วยความรู้สึกเสียดาย

"หอยขมเต็มตะกร้านี้คงขายได้สักเจ็ดแปดหยวนล่ะมั้ง? พอจะลุ้นให้ถึงขั้นโดนยิงเป้าได้อยู่นะ ยิ่งแกเคยก่อคดีซ้ำซ้อนแบบนี้ด้วย ต้องโดนลงโทษหนักเป็นพิเศษเพื่อเชือดไก่ให้ลิงดู!"

อะไรนะ?!

หวังเอ้อร์ล่าจื่อเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน!

ร้ายแรงขนาดนั้นเชียวเรอะ?

เขาเริ่มตระหนกตกใจจนหน้าซีดเผือด คุกตะรางนั้นเขาเคยเข้าไปนอนมาแล้ว รสชาติมันทรมานสาหัสแค่ไหนเขารู้ซึ้งดี!

แถมเขายังเคยได้ยินมาจริง ๆ ว่าข้อหาปล้นทรัพย์กับพวกทำผิดซ้ำซากจะโดนโทษหนักขึ้น แค่หอยขมตะกร้าเดียวเนี่ยนะ จะต้องไปกินลูกตะกั่วเลยเรอะ?

อย่างนั้นมันก็ไม่คุ้มกันเลยสักนิด!

แต่ว่า เงินที่กำลังจะเข้ากระเป๋าอยู่รอมร่อ จะให้ยอมคืนไปง่าย ๆ อย่างนั้นน่ะหรือ?

เขาไม่ยอม!

ในใจเกิดการต่อสู้ดิ้นรนอย่างหนัก ผ่านไปครู่ใหญ่ ทุกคนก็มองตาค้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นหวังเอ้อร์ล่าจื่อผุดลุกขึ้นพรวดพราด หิ้วตะกร้าพุ่งตรงไปยังริมสระน้ำด้านนอก จากนั้นก็เหวี่ยงทั้งหอยขมทั้งตะกร้าลงน้ำตูมใหญ่

"เย็ดแม่มึงเอ๊ย! อยากได้คืนนักใช่ไหม พวกมึงก็ลงไปงมในสระน้ำเอาเองสิวะ!"

พูดจบ เขาก็ใส่เกียร์หมาโกยแน่บจนลับสายตาไปในพริบตา

ทุกคน "????"

เจ้าหมอนี่ มันชักจะเกินไปแล้ว!

เว่ยชิ่งจือโมโหจนลุกพรวดขึ้นมา ทว่าศีรษะกลับเวียนเคว้งคว้างจนหน้ามืด ร่างจึงทรุดฮวบนั่งแปะลงไปอีกรอบ

"ซู่จื่อ! ช่างเป็นซู่จื่อแท้ ๆ!"

เขาโกรธจัดจนด่ากราดเสียงสั่น

ชาวบ้านต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สีหน้างุนงงเป็นไก่ตาแตก

ซู่จื่อ?

กิ่งไม้เหรอ?

มันคือตัวอะไรวะนั่น?