ตอนที่ 109 นครหลวงปักกิ่ง

รถม้าของพวกเจียงเย่ค่อย ๆ ลับสายตาไปตรงสุดทางหลวงราชการ ทว่าชาวบ้านหมู่บ้านสะพานหลูกัวยังคงยืนอยู่กลางหิมะตรงหัวหมู่บ้าน เนิ่นนานมิยอมแยกย้ายกลับไป

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด ช่างตีเหล็กจางพลันเกาศีรษะ "รถม้าสองคันของพวกเขานั่งกันไปตั้งสิบเอ็ดคน แล้วผ้านวมพวกนั้นขนมาได้ยังไงกัน?"

คำพูดนี้ดั่งก้อนหินที่โยนลงสู่ผืนน้ำอันสงบนิ่ง ฝูงชนพลันเกิดความฮือฮาขึ้นมาทันที