ตอนที่ 110 แม้ต่ำต้อยมิอาจลืมห่วงใยบ้านเมือง

ภายในห้อง ซุนฉีผลักเปิดหน้าต่างไม้ฉลุลาย เค้าโครงอันโอ่อ่าสง่างามของประตูเจิ้งหยางปรากฏให้เห็นราง ๆ ท่ามกลางความมืดมิด โคมไฟบนกำแพงเมืองดูราวกับกลุ่มกองไฟริบหรี่

"ราคานี้ไม่เบาเลยจริง ๆ ครับ" หลี่จื้อหักนิ้วนับพลางกล่าว "เงินสามเฉียนพอให้ครอบครัวธรรมดา ๆ ใช้ชีวิตอยู่ได้ตั้งครึ่งเดือนแน่ะ"

เหล่าอิงตรวจดูสลักประตูที่หนาเท่านิ้วหัวแม่มือแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "แต่เงินก้อนนี้จ่ายแล้วคุ้มนะ เมื่อกี้ผมเห็นเด็กรับใช้ยกอ่างถ่านไปส่งที่ห้องพัก ใช้ถ่านกระดูกเงินชั้นดี ไม่มีควันแม้แต่นิดเดียว"