ตอนที่ 52 หนึ่งเดือนไม่ล้างมือ

ทั้งสี่คนได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าหงึกหงักไม่หยุด

"ลุงจางครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วพวกผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" เฉียวเหวินไป่กับพวกไม่อยากอยู่ร่วมกับบรรดาบิ๊กเนมเหล่านี้แม้แต่เสี้ยวนาทีเดียว กดดันเหลือเกิน

จางหวยหมิงโบกมือ

เฉียวเหวินไป่กับพวกอีกสามคนรีบหิ้วกระเป๋าเดินทางเผ่นกลับอย่างไว

ภายในวิลล่าตระกูลเฉียว คนหนุ่มทั้งสี่นั่งล้อมวงอยู่บนโซฟาหนังแท้ ใบหน้ายังคงมีสีแดงระเรื่อจากความตื่นเต้นที่ยังไม่จางหาย

เฉียวเหวินไป่อดใจรอไม่ไหวกดวิดีโอคอลทันที ใบหน้าของเจียงไข่ปรากฏขึ้นบนจอโทรทัศน์แอลซีดีขนาด 100 นิ้วในพริบตา

"อาไข่ พวกเราได้เจอมังกรปฐมแล้ว!" ทั้งสี่คนตะโกนขึ้นพร้อมกัน เสียงที่ตื่นเต้นกึกก้องนั้นแทบจะทะลวงแก้วหูคนได้เลย

เจียงไข่เอานิ้วแคะหู ยิ้มกระหยิ่มอย่างภาคภูมิใจ "เป็นไงล่ะ? ฉันบอกแล้วไม่มีผิดใช่ไหม?"

ตอนนี้เขาสวมชุดนอน เอนกายพิงหัวเตียงอย่างเกียจคร้าน "ลืมไม่ลงไปชั่วชีวิตเลยใช่ไหมล่ะ?"

"จะแค่ลืมไม่ลงได้ยังไง!" เกิ่งชางเด้งตัวผึงลุกขึ้นจากโซฟา ควักโทรศัพท์มือถือยื่นจ่อหน้ากล้อง "แกดูนี่! พวกเรายังถ่ายรูปคู่กับจิ๋นซีฮ่องเต้มาด้วย!"

ในรูปถ่ายอิ๋งเจิ้งดูสง่างามน่าเกรงขามและเปี่ยมด้วยบารมี ส่วนพวกเขาทั้งสี่ชูสองนิ้วอยู่ข้างหลัง

ใบหน้าของเจียงไข่แนบชิดติดหน้าจอขึ้นมาทันที "เชี่ย! พวกแกถ่ายรูปได้ด้วยเหรอวะ?! คราวที่แล้วพวกฉันยังได้แค่แอบถ่ายเอง"

"ฮิๆ ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ" เฝิงอีหมิงยื่นมือของตัวเองออกมาอวดต่อหน้ากล้องอย่างลำพองใจ "ดูมือฉันนี่ซะก่อน แกรู้อะไรไหม? มือคู่นี้นี่แหละ คือมือของลูกผู้ชายที่ได้จับมือกับท่านมังกรปฐมมาแล้ว"

"เชี่ย เชี่ย เชี่ยโว้ย!!!!" เสียงกรีดร้องแหลมสูงของเจียงไข่ดังทะลุมาจากปลายสายวิดีโอ "อ๊ากกก ทำไมพวกแกถึงได้จับมือกับมังกรปฐมด้วยวะเนี่ย ไม่สิ พวกแกต้องกำลังหลอกฉันอยู่แน่ๆ"

เฉียวเหวินไป่หัวเราะหึๆ "พวกเรามีรูปถ่ายเป็นหลักฐานด้วยนะเออ"

เกิ่งชางรู้สึกว่ายังขยี้ไม่สะใจพอ จึงเอ่ยอวดต่ออย่างระเริงใจ "ฮิๆ ท่านมังกรปฐมจับมือกับพวกเราทุกคนเลยต่างหาก"

อูเจี๋ยยื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าจอ พูดอวดอย่างได้ใจว่า "มือข้างนี้ ฉันกะว่าจะไม่ล้างสักเดือนหนึ่งไปเลย!"

เกิ่งชางส่ายมือไปมา พูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจสุดขีด "คุณพระช่วย! นี่มันมือที่เปื้อนไอพลังมังกรเชียวนะ ฉันต้องดูแลรักษาให้ดี ห้ามโดนน้ำเด็ดขาด ไม่งั้นเดี๋ยวน้ำจะชะล้างไอพลังมังกรออกหมด"

เจียงไข่ที่อยู่อีกฟากของหน้าจอโมโหจนทุบอกกระทืบเท้า "อ๊ากกกก ไอ้พวกเวรตะไลเอ๊ย!"

เฉียวเหวินไป่ทำท่าทางลึกลับซับซ้อน เปิดกระเป๋าเดินทางออกต่อหน้ากล้อง เผยให้เห็นสิ่งของที่อยู่ข้างใน

"ดูสิว่านี่คืออะไร?" เขาค่อยๆ เทก้อนทองคำทรงกลมแบนกับเครื่องหยกสารพัดแบบออกมาอย่างระมัดระวัง

หลังจากเจียงไข่เห็นของเหล่านั้น ดวงตาก็เบิกค้างแทบถลน

"ฮิๆ ทั้งหมดนี่พี่เจิ้งมอบให้พวกเราเองเลยนะ" เฉียวเหวินไป่อวดด้วยสีหน้าน่าโดนต่อยเหลือเกิน

"เชี่ยเอ๊ย!" เจียงไข่ครวญครางออกมาเสียงหนึ่งแล้วทิ้งตัวพิงไปด้านหลัง สีหน้าหมดอาลัยตายอยากในชีวิต

ตอนนี้เขาไม่อยากจะพูดคุยกับพวกมันแม้แต่ครึ่งคำ

จิตใจของเขาแตกสลายไปหมดแล้ว!

เฉียวเหวินไป่กับพวกหยอกล้อจนหนำใจ พอมองดูใบหน้าที่อิจฉาจนแทบจะบิดเบี้ยวของเจียงไข่ในวิดีโอ ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นออกมา

"เอาละ ไม่แกล้งแกแล้ว" เฉียวเหวินไป่กลั้นหัวเราะ หันไปเปิดกระเป๋าเดินทางอีกใบหนึ่ง "นี่เป็นของขวัญที่ฝ่าบาททรงกำชับพวกเราเป็นพิเศษให้นำมาให้แก"

เจียงไข่ที่อยู่อีกฝั่งของวิดีโอยืดตัวนั่งตรงแหน็วทันที ดวงตาเบิกกว้างกลมโต "จะ... จริงเหรอ?"

พวกเกิ่งชางช่วยกันยกกล่องไม้ออกมาจากข้างใน ทยอยเปิดกล่องไม้ทีละใบ ภายในจัดวางเครื่องทองและเครื่องประดับหยกอันประณีตงดงามไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ส่องประกายระยิบระยับอยู่ใต้แสงไฟ

"ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ฝ่าบาทพระราชทานให้แก" เฝิงอีหมิงเสริมขึ้นมา "ตรัสว่าขอบใจที่แกนำของดีๆ ที่สร้างประโยชน์ให้แก่บ้านเมืองและราษฎรไปถวายตั้งมากมาย"

อูเจี๋ยหยิบป้ายหยกชิ้นหนึ่งออกมาจากถุงผ้า "ส่วนอันนี้เหมิงอี้ฝากมาให้แก บอกว่าขอบคุณสำหรับกล้องมองกลางคืนที่แกมอบให้"

บนป้ายหยกสลักลวดลายเมฆาอย่างประณีต ด้านหลังยังสลักคำว่า 'เหมิง' เอาไว้

เจียงไข่ที่อยู่อีกฝั่งของหน้าจอพลันเงียบเสียงลง นิ้วมือแตะหน้าจอโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ "ฮือๆ ท่านมังกรปฐมยังจำฉันได้ ท่านเหมิงก็ยังจำฉันได้ด้วย"

"จะแค่จำได้ได้ยังไง!" เฉียวเหวินไป่หัวเราะพลางพูด "ประทับใจแกมากเลยต่างหากล่ะ"

เจียงไข่ประคองโทรศัพท์มือถือ มองดูภาพถ่ายของขวัญที่เพื่อนๆ ส่งมาให้ สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนจากความอิจฉาริษยากลายเป็นความซาบซึ้งใจ

เขาลูบไล้ป้ายหยกของเหมิงอี้ผ่านหน้าจอเบาๆ ราวกับสัมผัสได้ถึงไออุ่นของแสงแดดแห่งพระราชวังเสียนหยางผ่านกระจกอันเย็นเฉียบ

"ฮือๆ คราวหน้าถ้าไกด์เจียงเปิดทัวร์ ฉันจะต้องไปราชวงศ์ฉินอีกให้ได้" เจียงไข่ตั้งปณิธานไว้ในใจเงียบๆ

ในยามที่แดดกำลังแผดจ้า เจียงเย่ผลักประตูกระจกของ "บริษัททัวร์อี๋เย่" เข้าไป ป้าหวังที่เปิดมินิมาร์ตอยู่ข้างๆ ก็ถือถุงผลไม้เดินผ่านมาพอดี

"โอ๊ย เสี่ยวเจียงเอ๋ย!" ป้าหวังดึงตัวเขาไว้ทันที "เมื่อเช้ามีลูกค้าหลายคนมาสมัครทัวร์ เห็นร้านเธอปิดอยู่ก็เลยกลับกันไปหมดแล้ว!"

นางขยับเข้ามาใกล้พลางลดเสียงต่ำลง "ป้ารู้ว่าพ่อแม่เธอจากไปกะทันหัน แต่ชีวิตคนเราก็ยังต้องเดินต่อนะ"

กุญแจในมือของเจียงเย่ชะงักไปเล็กน้อย มุมปากปรากฏรอยยิ้มเจื่อนอย่างช่วยไม่ได้

เขารู้ว่าป้าหวังเข้าใจผิดอีกแล้ว

ตั้งแต่พ่อแม่เสียชีวิตไป เพื่อนบ้านผู้มีน้ำใจคนนี้ก็มักจะคอยกังวลว่าเขาจะหมดอาลัยตายอยากอยู่เรื่อย

"ป้าพูดถูกแล้วครับ" เจียงเย่พยักหน้ารับอย่างนุ่มนวล พลางบิดลูกกุญแจเปิดประตูร้าน "คราวหน้าผมจะมาเปิดร้านให้ตรงเวลาแน่นอนครับ"

ป้าหวังเดินตามเข้ามา มือก็หยิบไม้ปัดขนไก่ข้างๆ มาช่วยปัดฝุ่นบนเคาน์เตอร์ ปากก็ยังคงบ่นพึมพำไม่หยุด "ไม่ใช่ว่าป้าจะจู้จี้ขี้บ่นหรอกนะ แต่เธอดูบริษัททัวร์ที่เพิ่งมาเปิดใหม่ฝั่งตรงข้ามนั่นสิ แจกใบปลิวกันทุกวี่ทุกวัน"

ทันใดนั้นนางก็เหลือบไปเห็นพู่กระบี่สัมฤทธิ์ที่โผล่ออกมาจากกระเป๋าเป้ของเจียงเย่ "เอ๊ะ? นี่มัน..."

เจียงเย่รูดซิปปิดกระเป๋าเป้อย่างแนบเนียน "ของที่ระลึกจากการท่องเที่ยวน่ะครับ"

เขาหันไปหยิบกล่องใบชาลงมาจากชั้นวาง "อันนี้ป้าเอาไปชงดื่มนะครับ ช่วยดับร้อนลดไข้ได้ดีเลย"

"โอ๊ย เกรงใจจังเลย" ป้าหวังพูดปฏิเสธไปตามมารยาท แต่มือกลับรับกล่องใบชาไปเรียบร้อยแล้ว "คนหนุ่มสาวคิดบวกได้แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ อ้อ จริงสิ พรุ่งนี้ที่ชุมชนมีนัดดูตัวนะ ไหนๆ ช่วงนี้เธอก็ว่างอยู่ ลองเอา..."

เจียงเย่ยิ้มพลางพาป้าหวังไปส่งที่หน้าประตู จนกระทั่งเสียงเจื้อยแจ้วนั้นหายลับไปตรงหัวมุมบันได ถึงค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขาลงกลอนประตูแล้วเดินขึ้นชั้นสอง หยิบเอากระบี่สัมฤทธิ์ที่เหมิงอี้มอบให้ออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้วค่อยๆ วางลงเบื้องหน้ารูปถ่ายของพ่อแม่

สองสามีภรรยาในภาพถ่ายส่งยิ้มอย่างอ่อนโยน เจียงเย่หยิบธูปจากด้านข้างมาจุดสามดอก ก่อนจะเอ่ยพึมพำกับรูปถ่าย "พ่อครับ แม่ครับ ผมจะดูแลบริษัททัวร์เป็นอย่างดี และผมจะใช้ชีวิตต่อไปให้ดี พวกท่านไม่ต้องเป็นห่วงผมนะ บางทีวันหนึ่งลูกชายของพ่อแม่อาจจะได้เป็นอมตะขึ้นมาจริงๆ ก็ได้"

พอคิดถึงรางวัลของระบบ เรื่องแบบนั้นก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

พูดจบ เจียงเย่ก็คุกเข่าโขกศีรษะให้รูปถ่ายสามครั้ง จากนั้นจึงลุกขึ้นปักธูปทั้งสามดอกลงในกระถางธูป

"ระบบ คำนวณรางวัลเลย"

[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจสำเร็จ]

[ส่งมอบรางวัลเรียบร้อยแล้ว]

สิ้นเสียงแจ้งเตือน เงินในบัญชีธนาคารของเขาก็เพิ่มขึ้นมาอีกสี่แสนหยวน

ตั้งแต่ระบบปรากฏขึ้นมาจนถึงตอนนี้ยังไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ เขาก็ทำเงินสดได้ถึงเจ็ดแสนหยวนแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทักษะอย่าง [เชี่ยวชาญทักษะการต่อสู้ระดับต้น] และ [เชี่ยวชาญร้อยก้าวทะลวงก้านหลิว] เลย

ตอนนี้กำลังจะมีเพิ่มมาอีกอย่าง นั่นคือ [เชี่ยวชาญอาวุธปืนสารพัดชนิด]

[โฮสต์ต้องการแลกรับรางวัลภารกิจนำเที่ยวหรือไม่]

"แลกรับ"

เมื่อการแลกรับสำเร็จ องค์ความรู้ด้านอาวุธปืนสารพัดชนิดก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเจียงเย่ น่าเสียดายที่ในมือไม่มีปืน ไม่อย่างนั้นคงอยากลองทดสอบทักษะนี้ดูจริงๆ