ตอนที่ 74 คลื่นลมในโลกอินเทอร์เน็ต

หวังเจิ้งชิงผลักประตูห้องทำงานในเขตกองทัพเข้ามาด้วยสภาพเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง รองเท้าบูตทหารกระทบกับพื้นจนเกิดเสียงดังกึกก้องชัดเจน

เขายกมือทำความเคารพตามแบบฉบับทหารอย่างเคร่งครัด เสียงดังกังวาน "รายงานท่านผู้บัญชาการ หวังเจิ้งชิงกลับมารายงานตัวครับ!"

ผู้บัญชาการจางเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร สายตาคมกริบกวาดมองพลทหารหนุ่มนายนี้

"เอาของกลับมาแล้วใช่ไหม" ผู้บัญชาการจางถามตรงประเด็น

หวังเจิ้งชิงหยิบแฟลชไดรฟ์เข้ารหัสของกองทัพออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน ยื่นส่งให้ด้วยสองมือ "ข้อมูลภาพถ่ายและวิดีโอตลอดการเดินทางอยู่ในนี้ทั้งหมดครับ รวมถึงสถานการณ์ของกองทัพอันซี สภาพบ้านเมือง และขนบธรรมเนียมวิถีชีวิตด้วยครับ"

ตั้งแต่ลวดลายบนชุดเกราะของกองทัพอันซีไปจนถึงความหนาของชั้นดินอัดบนกำแพงเมือง ตั้งแต่รายละเอียดการซื้อขายในตลาดไปจนถึงรูปทรงของข้าวของเครื่องใช้ชาวบ้าน...

บันทึกจากสถานที่จริงเหล่านี้ สมจริงและเชื่อถือได้ยิ่งกว่าบันทึกประวัติศาสตร์หรือตำราเล่มใด

ผู้บัญชาการจางรับแฟลชไดรฟ์มา

เขารู้ซึ้งดียิ่งกว่าใครว่าภาพบันทึกเหล่านี้มีความหมายต่อแวดวงประวัติศาสตร์มากเพียงใด

นั่นจะเป็นข้อมูลที่พลิกโฉมการศึกษาวิจัยด้านการทหาร สถาปัตยกรรม และวิถีชีวิตผู้คนในยุคราชวงศ์ถัง

นักโบราณคดีสามารถนำไปปรับแก้แผนการขุดค้น นักประวัติศาสตร์สามารถใช้พิสูจน์ความถูกต้องของบันทึกในคัมภีร์ หรือแม้แต่นักวิจัยอาวุธโบราณก็ยังได้ข้อมูลอ้างอิงจากของจริงที่แม่นยำที่สุด

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นข้อมูลล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง น่าเชื่อถือและทรงคุณค่ายิ่งกว่าบันทึกทางประวัติศาสตร์เสียอีก

ผู้บัญชาการจางเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับคอมพิวเตอร์รักษาความลับ บนหน้าจอก็ปรากฏภาพความคมชัดสูงขึ้นมาทันที

กำแพงเมืองยุคถังอันเก่าแก่ทรุดโทรม ทหารเฒ่ากองทัพอันซีผู้มีผมสองข้างขมับขาวโพลน รวมถึงฉากการระเบิดสะเทือนเลื่อนลั่น และปฏิกิริยาของกองทัพอันซี...

"พวกเราวัดความหนาของกำแพงเมืองแล้วครับ ตรงกับที่บันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ทุกประการ"

เขาคลิกเปิดวิดีโอคลิปหนึ่ง ในภาพคือนักรบกองทัพอันซีกำลังสาธิตการใช้งานหน้าไม้แห่งราชวงศ์ถัง

ผู้บัญชาการจางกดหยุดชั่วคราวอย่างกะทันหัน ชี้ไปที่มุมภาพ "นี่คือดาบเหิงเตาของราชวงศ์ถังใช่ไหม"

"ถูกต้องครับ"

"เขียนรายงานละเอียดหรือยัง"

"เรียบเรียงเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ" หวังเจิ้งชิงหยิบเอกสารปึกหนาออกมาจากกระเป๋าเอกสาร

ผู้บัญชาการจางรับเอกสารมา ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นว่าบนข้อมือของหวังเจิ้งชิงมีพวงเหรียญทองแดงโบราณเพิ่มขึ้นมา

หวังเจิ้งชิงมองตามสายตาของผู้บัญชาการ แล้วกล่าวเสียงเบา "นี่คือเหรียญไคหยวนทงเป่าที่ท่านแม่ทัพกัวมอบให้ก่อนจากกันครับ"

เขาทำท่าจะปลดพวงเหรียญทองแดงออก แต่กลับถูกผู้บัญชาการจางยกมือห้ามไว้

"ในเมื่อท่านแม่ทัพกัวมอบให้ ก็สวมไว้ให้ดีเถอะ นี่เป็นของดี สามารถส่งต่อตกทอดกันรุ่นสู่รุ่นได้เลยนะ"

หวังเจิ้งชิงชิดส้นเท้า ยืนตรงทำความเคารพ "รับทราบครับ!"

อวิ๋นเซียงเส่อ บ้านตระกูลเฉียว

ทันทีที่พ่อของเฉียวเหวินไป่ก้าวเข้าบ้าน ก็โยนกระเป๋าเอกสารลงบนโซฟา เขาสาวเท้ายาวๆ ขึ้นไปบนชั้นสอง ผลักประตูห้องของเฉียวเหวินไป่ออก

"เจ้าลูกบ้า!" พ่อของเฉียวเหวินไป่กระชากหูฟังของลูกชายออก "ลุงจางบอกฉันว่าเจียงเย่เปิดทัวร์ใหม่อีกแล้วเหรอ แถมยังไปราชวงศ์ถังด้วยใช่ไหม"

มือของเฉียวเหวินไป่กระตุก ตัวละครในเกมตายคาที่ทันที

เขาหดคอลง "พ่อ รู้เรื่องแล้วเหรอครับ"

"ฉันรู้เหรอ ฉันก็ต้องรู้อยู่แล้วสิ!" พ่อของเฉียวเหวินไป่โมโหจนชี้นิ้วจิ้มหน้าผากลูกชาย "ฉันบอกแกตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอว่า ถ้าเจียงเย่เปิดทัวร์ให้รีบมาบอกฉันทันทีน่ะ"

"ผมก็รู้อยู่หรอกครับ..." เฉียวเหวินไป่พึมพำเสียงเบา "แต่บอกไปก็ไม่มีประโยชน์นี่ครับ รอบนี้มีเงื่อนไขว่าต้องเป็นพ่อค้าแม่ค้าในตลาดสดหนานหู"

"แกนี่นะ!" พ่อของเฉียวเหวินไป่โมโหที่ลูกไม่ได้ดั่งใจ คว้าหมอนอิงข้างๆ ฟาดใส่ลูกชาย "ไอ้โง่เอ๊ย เงื่อนไขน่ะคนเป็นคนตั้งขึ้นมาทั้งนั้น ตราบใดที่มนุษย์ตั้งขึ้นมา มันก็แก้ได้ เข้าใจไหม!"

เฉียวเหวินไป่กุมหัวหลบเป็นพัลวัน "พ่อ! อย่าตี! เรื่องที่พ่อคิดน่ะเลิกหวังไปได้เลย ลุงโจวกับคนอื่นๆ ไม่ได้บอกพ่อเหรอครับว่า พวกเขาไปขอซื้อตลาดสดแต่ไม่สำเร็จน่ะ"

พ่อของเฉียวเหวินไป่ชะงักมือ เรื่องนี้จางหวยหมิงไม่ได้บอกจริงๆ

เมื่อเห็นว่าพ่อหยุดมือแล้ว เฉียวเหวินไป่ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"เล่ามาสิ มันเป็นยังไงกันแน่"

เฉียวเหวินไป่จึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ตัวเองรู้ให้ฟังรอบหนึ่ง

"แกกำลังจะบอกว่า คนที่พวกนั้นส่งไปเจรจาขอซื้อ ล้วนเกิดอุบัติเหตุต่างๆ นานาขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกันงั้นเหรอ" พ่อของเฉียวเหวินไป่หรี่ตาลงเล็กน้อย

"ใช่ครับ" เฉียวเหวินไป่พยักหน้ารัวๆ "อ้อ จริงด้วย คราวก่อนกองทัพก็เคยจะซื้อวิลล่าในอวิ๋นเซียงเส่อของพวกเราเหมือนกัน แล้วผลก็คือ..."

พ่อของเฉียวเหวินไป่พอเอาสองเรื่องนี้มาปะติดปะต่อกัน ก็เข้าใจได้ในทันที

นั่นหมายความว่า คนอย่างพวกเขาไม่สามารถใช้พลังเงินบันดาลทุกสิ่งได้ หากแต่ต้องพึ่งพาดวงเท่านั้น

เฉียวเหวินไป่เห็นพ่อใจเย็นลงแล้ว เขาก็ยืดหลังตรงทันทีพลางทำท่าระริกระรี้ขึ้นมา "เพราะเหตุนี้ไงครับ ผมถึงไม่ได้บอกพ่อ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวพ่อเองทั้งนั้นแหละ กลัวว่าถ้ารู้แล้วไม่ได้ไป พ่อจะทรมานใจเอา"

พ่อของเฉียวเหวินไป่กลอกตาใส่เขา "ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ เปิดทัวร์รอบหน้า แกก็ต้องบอกฉันสักคำอยู่ดี"

"ได้เลยๆ รอบหน้าผมรับรองว่าจะบอกแน่นอนครับ"

กลุ่มวีแชต [กลุ่มทัวร์ราชวงศ์ฉิน]

จางเทา: [ช่วยด้วยครับพี่ๆ ทุกคน! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!] ด้านหลังตามด้วยสติกเกอร์ร้องไห้โฮสามอัน

เฝิงอีหมิง: [?]

ฟางเกาช่าง: [เป็นอะไรไปเนี่ย?]

จางหมิงฮุย: [ค่อยๆ พูด เกิดเรื่องอะไรขึ้น?]

พอเห็นมีคนตอบ จางเทาก็ส่งข้อความเสียงยาวเหยียดมาทันที น้ำเสียงเจือความร้อนรน

"ก่อนหน้านี้ผมซื้อคลิปฟุตเทจราชวงศ์ฉินจากพวกคุณมาใช่ไหมล่ะครับ ก็เลยกะจะตัดต่อเป็นซีรีส์ลงเน็ตเพื่อเลี้ยงกระแสเอาไว้ ช่วงแรกๆ ผลตอบรับดีมาก ยอดผู้ติดตามทะลุสามแสนคนไปแล้ว!"

"แต่ใครจะไปรู้ว่าวันนี้จู่ๆ มีกองทัพเกรียนคีย์บอร์ดโผล่มาจากไหนไม่รู้! พวกนั้นขุดเอาช็อตที่มีไกด์เจียงในคลิปของผมออกมา ตอนนี้พากันแห่ไปป่วนคอมเมนต์ด่ากราดใต้ช่องโต่วอินของ 'บริษัททัวร์อี๋เย่' กันเต็มไปหมดแล้ว!"

ตามด้วยการส่งภาพแคปหน้าจอมาหลายรูปติดๆ กัน

ในภาพนั้น ช่องคอนเทนต์ปั่นกระแสช่องหนึ่งได้ปักหมุดลิงก์บัญชีบริษัททัวร์ของเจียงเย่ไว้ในส่วนความคิดเห็น ด้านล่างเต็มไปด้วยข้อความเยาะเย้ยถากถางเป็นทางเดียวกันอย่าง 'ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่บริษัททัวร์จริงจัง' 'ได้ยินมาว่าบริษัททัวร์พวกแกจับมือกับบล็อกเกอร์สร้างภาพ หลอกคนไปเชือดไตที่พม่าเหนือล่ะสิ' 'บริษัททัวร์หน้าเลือด'

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ มีคนถึงขั้นขุดคุ้ยข้อมูลส่วนตัวของเจียงเย่ออกมาประจานด้วย

จางเทาพิมพ์ข้อความเสริมอีกประโยค: [ผมเช็กดูแล้ว แอ็กเคานต์ตัวตั้งตัวตีเป็นช่องปั่นกระแสที่เชี่ยวชาญด้านการดิสเครดิตคนโดยเฉพาะ ชัดเจนว่ามีคนทุ่มเงินจ้างมาแน่ๆ!]

ในกลุ่มแชตพลันระเบิดความวุ่นวายขึ้นทันที

คนที่ออนไลน์อยู่ต่างพากันกดเข้าไปดูบัญชีที่กำลังโดนถล่ม แล้วก็เห็นจริงๆ ว่าใต้คลิปล่าสุดนั้นเละเทะไปหมด ช่องคอมเมนต์ในคลิปโปรโมตล่าสุดแตกพ่ายย่อยยับไปเรียบร้อยแล้ว

เจิ้งเฉิน: [เหล่าจาง ช่วงนี้คุณไปเหยียบตาปลาใครเข้าหรือเปล่า? นี่มันจงใจปั่นกระแสเล่นงานกันชัดๆ เลยนะ!]

ฟางเกาช่างกดเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของช่องปั่นกระแสนั้น แล้วจับสังเกตเห็นปัญหาได้อย่างเฉียบคม

[เดี๋ยวนะ ไอ้ 'เจ้าพ่อแฉคนดัง' นี่เป็นสตูดิโอที่รับจ้างขุดคุ้ยทำลายเน็ตไอดอลโดยเฉพาะ เบื้องหลังต้องมีนายทุนหนุนหลังแน่]

เฝิงอีหมิงพลันนึกอะไรขึ้นมาได้: [จริงด้วย! ก่อนหน้านี้คุณไม่ได้บอกหรอกเหรอว่ามีสังกัดเอ็มซีเอ็นอยากจะซื้อขาดลิขสิทธิ์คลิปของคุณน่ะ? ฝีมือพวกนั้นหรือเปล่า?]

จางเทาส่งอีโมจิถึงบางอ้อมา: [เชี่ย! ผมนึกออกแล้ว! บริษัท 'ซิงเหอเหวินฮว่า' นั่นอยากจะเหมาซื้อฟุตเทจทั้งหมดของผมด้วยเงินสองหมื่นหยวน พอผมปฏิเสธ ก็ยังขู่ว่าจะทำให้ผมอยู่ในวงการนี้ไม่ได้อีก]

หลี่จวินส่งสติกเกอร์โกรธจัดออกมาทันที: [เล่นตุกติกสินะ? พี่น้องเราจะอยู่เฉยไม่ได้แล้ว!]

เกิ่งชางรีบเสนอแนะทันที: [คุณชายอย่างผมรู้จักเพื่อนที่ทำพีอาร์อยู่สองสามคน เอาเป็นว่าพวกเราช่วยกันระดมคนไปกดรีพอร์ตก่อนดีไหม?]

ตอนนั้นเอง โจวซิ่งฝูที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยขึ้น: [อย่าเพิ่งใจร้อนลงมือ เสี่ยวจาง คุณรวบรวมเนื้อหาที่ได้เจรจากับสังกัดเอ็มซีเอ็นนั่นมาให้ที @จางเทา]