ตอนที่ 73 ราวกับฝันตื่นใหญ่

รถตู้ขากลับค่อย ๆ เคลื่อนผ่านแสงไฟนีออนของตัวเมือง การจราจรที่ขวักไขว่นอกหน้าต่างรถตัดกับภาพเมืองร้างกลางทะเลทรายโกบีในความทรงจำอย่างชัดเจน

ทั้งห้าคนมองทิวทัศน์ถนนอันเจริญรุ่งเรือง ราวกับเพิ่งสะดุ้งตื่นจากความฝันยาวนานนับพันปี

พวกเฉินเสวียหลินสามคนที่นั่งอยู่เบาะหลังยังคงอยู่ในภวังค์ ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะมีเสียงพึมพำหลุดออกมาจากปาก

"พี่เฉิน พวกเราได้ไปราชวงศ์ถังมาจริง ๆ ด้วย" ถงอี้จับพนักพิงเบาะหน้าอย่างตื่นเต้น นัยน์ตาเปล่งประกายมองไปยังคนที่อยู่อีกฝั่งของทางเดิน

"พวกเราได้เจอกองทัพอันซีจริง ๆ ด้วย" เหอสวี่เผยรอยยิ้มโง่งมพลางหัวเราะแหะ ๆ

"ข้ามเวลาไปเมื่อหนึ่งพันสองร้อยปีก่อน เหลือเชื่อสุด ๆ ไปเลย"

หากไม่ได้กลิ่นหอมจาง ๆ ของสุราที่ยังติดอยู่บนตัว พวกเขาคงนึกว่าไกด์เจียงใช้มนตร์สะกดอะไรใส่พวกเขาเป็นแน่

หยางฟางที่นั่งอยู่เบาะหน้าใช้นิ้วลูบเหรียญทองแดงที่ซ่อนอยู่ในสาบเสื้อเบา ๆ นั่นคือสิ่งที่ทหารเฒ่านายหนึ่งยัดใส่มือเธอไว้ตอนจะจากกัน

ลูกพี่ลูกน้องไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิด ตอนนี้เธอถึงได้เข้าใจน้ำหนักของคำว่า "ท่องเที่ยวข้ามมิติเวลา" อย่างแท้จริง

ในบรรดาทั้งห้าคน มีเพียงหวังเจิ้งชิงที่มีสีหน้าปกติ เขากำลังถือโทรศัพท์มือถือเหมือนกำลังส่งข้อความอะไรบางอย่าง

สายตาของเจียงเย่กวาดมองผู้คนเหล่านั้น และหยุดชะงักลงเล็กน้อยเมื่อมองไปยังหวังเจิ้งชิง

หลังจากส่งทั้งห้าคนลงที่จัตุรัสเหรินหมินพร้อมกันแล้ว เจียงเย่ก็เดินทางกลับบริษัททัวร์อี๋เย่เพียงลำพัง

สิ่งแรกที่ทำเมื่อถึงบ้านคือการอาบน้ำอุ่นให้สบายตัว เขามีผ้าขนหนูคลุมศีรษะ เดินตรงไปยังโต๊ะอาหารเพื่อกินยารักษาโรค ก่อนจะทิ้งตัวเอนนอนลงบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์

"ระบบ เตรียมสรุปผล"

เสียงจักรกลที่ปกติจะตอบรับในทันที คราวนี้กลับล่าช้าผิดปกติ และในตอนที่เจียงเย่กำลังสงสัยอยู่นั้น

[ติ๊ง! ระบบกำลังอยู่ในระหว่างการอัปเกรด โปรดรอสักครู่]

อัปเกรดงั้นหรือ?

ท่าทางเช็ดผมของเจียงเย่ชะงักไป

ไม่รู้ว่าหลังจากอัปเกรดเสร็จแล้ว ระบบจะเปลี่ยนไปเป็นแบบไหน และจะส่งผลกระทบต่องานในอนาคตหรือไม่

ในขณะเดียวกัน เฉินเสวียหลินก็เหยียบคันเร่งซิ่งรถกลับบ้าน ยางรถยนต์ส่งเสียงเสียดสีดังแสบแก้วหูที่หน้าคฤหาสน์

เขาก้าวเท้ายาว ๆ วิ่งพรวดพราดเข้าบ้านโดยไม่ทันได้เปลี่ยนรองเท้า แล้วผลักประตูห้องทำงานของพ่อเปิดออกทันที

"พ่อ! ผมกลับมาจากราชวงศ์ถังแล้วครับ" เขายกโทรศัพท์ขึ้นพลางหอบหายใจ

เฉินหมิงที่กำลังประชุมทางวิดีโออยู่ขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของผู้บริหารระดับสูงหลายคนบนหน้าจอต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาพร้อมกัน

เฉินเสวียหลินเหลือบมองหน้าจอประชุมขนาดใหญ่ของพ่อแวบหนึ่ง หากเป็นเวลาปกติ เขาไม่มีทางเข้ามารบกวนในเวลาแบบนี้เด็ดขาด แต่ในยามนี้การประชุมทางธุรกิจเหล่านั้นไม่มีค่าให้ใส่ใจในสายตาเขาเลยสักนิด

"พ่อ ผมมีเรื่องสำคัญครับ!" เขาสาวเท้าเร็วรี่เดินไปที่หน้าโต๊ะทำงาน

เฉินหมิงรู้จักลูกชายตัวเองดี การที่จะทำให้เจ้าเด็กที่วัน ๆ ทำตัวเหยาะแหยะเสียกิริยาได้ถึงขนาดนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องธรรมดาอย่างแน่นอน

เขาพูดกับหน้าจอด้วยน้ำเสียงเย็นชา "พักการประชุมชั่วคราว"

เขาตัดการเชื่อมต่อวิดีโออย่างเด็ดขาดและฉับไว เมื่อหันกลับมา สายตาเฉียบคมหลังแว่นตากรอบทองก็จับจ้องไปยังเม็ดทรายละเอียดสองสามเม็ดบนใบหน้าของลูกชาย

"แกควรจะมีเรื่องสำคัญจริง ๆ นะ"

เฉินเสวียหลินไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าโทสะของพ่อกำลังจวนเจียนจะระเบิด "พ่อ พ่อเป็นคนให้ผมไปเข้าร่วมกรุ๊ปทัวร์ข้ามเวลาไปราชวงศ์ถังนั่นไม่ใช่เหรอครับ"

"อืม" เฉินหมิงตอบรับเสียงเรียบ

เขาคว้ามือของพ่อหมับด้วยความตื่นเต้น "พ่อ พ่อเป็นพ่อแท้ ๆ ของผมจริง ๆ ด้วย ขอบคุณพ่อนะครับ ลูกชายพ่อถึงได้มีโอกาสสัมผัสประสบการณ์ท่องเที่ยวข้ามมิติเวลาสักครั้ง ผมจะบอกให้นะ พวกเราได้ข้ามเวลาไปราชวงศ์ถังจริง ๆ แถมผมยังได้เจอกองทัพอันซีด้วยนะพ่อ!"

"พ่อรู้จักกองทัพอันซีไหมครับ"

เฉินเสวียหลินไม่เปิดโอกาสให้ผู้เป็นพ่อได้แทรกเลยแม้แต่น้อย ปากพ่นคำพูดรัวเป็นชุด "ก็กองทัพต้าถังที่ยังคงปักหลักประจำการอยู่ที่นั่นในตอนที่ต้าถังตกอยู่ในความวุ่นวายภายใน ตอนที่ต้าถังละทิ้งดินแดนประจิมไปไง กองกำลังพิทักษ์ที่กัดฟันยืนหยัดอย่างยากลำบากมาตลอดสี่สิบสองปีโดยไร้กองหนุน ไร้กำลังเสริมกลุ่มนั้นน่ะ"

"ตลอดสี่สิบสองปีนี้ พวกเขาไม่เคยยอมแพ้เลยสักครั้ง คอยต้านทานการปิดล้อมโจมตีของชนเผ่าต่าง ๆ แห่งถู่ปัวมาโดยตลอด จนกระทั่งสูญสิ้นทั้งกองทัพ"

"'หมื่นลี้หนึ่งเมืองร้าง สามทัพล้วนผมขาว' ก็หมายถึงพวกเขานี่แหละครับ"

เฉินหมิงยกมือขึ้น "หยุด ๆๆ! ไม่ต้องมาบรรยายให้ความรู้ ประวัติศาสตร์ของพ่อแกไม่ได้ย่ำแย่ขนาดจะไม่รู้จักกองทัพอันซีหรอก"

นิ้วเรียวยาวของเฉินหมิงเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเบา ๆ สายตาหลังแว่นตากรอบทองแฝงแววพิจารณาไตร่ตรอง

"แกจะบอกว่าพวกแกข้ามเวลาไปจริง ๆ น่ะเหรอ"

"จริงแท้แน่นอนครับ!" เฉินเสวียหลินเปิดอัลบั้มรูปในมือถือ "พ่อ ดูนี่สิ!"

บนหน้าจอเป็นภาพถ่ายมุมกว้าง

อาทิตย์อัสดงแดงฉานดั่งโลหิต กำแพงเมืองดินอัดตั้งตระหง่านอย่างสง่างาม ธงต้าถังที่โบกสะบัดอยู่บนยอดกำแพงสีซีดจางลงไปมาก ทว่ายังคงพลิ้วไหวอย่างทรนง

พลทหารเฒ่าขมับแซมผมขาวบนกำแพงเมือง สวมเกราะหมิงกวงที่เต็มไปด้วยรอยฟันจากคมดาบ หากแต่ยังคงยืนหลังตรงตระหง่านดุจต้นสน

ม่านตาของเฉินหมิงหดเล็กลง ในฐานะนักสะสมของโบราณ เขาย่อมไวต่อสิ่งเหล่านี้ที่สุด "ชุดเกราะนี่... รูปแบบตรงตามระเบียบแบบแผนสมัยราชวงศ์ถังเป๊ะเลย รอยสึกหรอบนนั้นก็..."

"รอยดาบพวกนี้เป็นรอยที่เหลือจากการสู้รบกับพวกถู่ปัวทั้งนั้นเลยครับ ครั้งนี้ไกด์เจียงเอาชุดเกราะติดไปด้วยบ้าง แต่ก็ยังห่างไกลจากคำว่าพอ ผมกะว่าถ้าได้ไปอีกรอบหน้า จะต้องเตรียมไปให้พวกเขาสักคนละชุดให้ได้"

เมื่อเห็นว่าลูกชายทำท่าจะเริ่มพล่ามไม่หยุดอีกรอบ เฉินหมิงก็รีบสั่งเบรกทันที

"หยุด ๆๆ"

ทันใดนั้น กลิ่นเหล้าสายหนึ่งก็ลอยมาแตะปลายจมูก

เขาขยับเข้าไปใกล้ กลิ่นเหล้าลอยออกมาจากตัวลูกชายนี่เอง "แกดื่มเหล้ามาเหรอ"

เฉินเสวียหลินพยักหน้าหงึก ๆ ด้วยความตื่นเต้น "ใช่ครับ! ไวน์องุ่นกุยจือ! พวกเราดื่มกันในจวนผู้ตรวจการ เป็นเหล้าดีที่แม่ทัพกัวบ่มเก็บไว้ถึงยี่สิบปี ท่านอุตส่าห์เอามาเลี้ยงต้อนรับพวกเราโดยเฉพาะเลยนะ"

"จะว่าไป พวกเราก็ได้อานิสงส์จากไกด์เจียงนั่นแหละ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาขนเสบียงไปให้ตั้งเยอะแยะ พวกเราก็คงไม่มีทางได้ดื่มหรอก ไม่ได้การละ ผมต้องโอนเงินไปให้ไกด์เจียงสักก้อน ไม่อย่างนั้นลูกชายพ่อคนนี้คงกลายเป็นพวกกินฟรีอยู่ฟรีแน่ ๆ"

เรื่องให้เงินนั้น เฉินหมิงไม่ได้ใส่ใจอะไรอยู่แล้ว

"เอามือถือแกมาให้พ่อดูซิ"

เขาตรวจดูทุกรายละเอียดในรูปถ่ายอย่างถี่ถ้วน

รอยด้านหนาบนมือของพลทหารเฒ่า สนิมทองแดงตรงรอยต่อของชุดเกราะ ร่องรอยลวดลายดินอัดของกำแพงเมือง... ยิ่งดู สีหน้าของเขาก็ยิ่งเคร่งขรึมจริงจัง

"สมจริงมาก" เขาพึมพำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นกะทันหัน "แกได้เอาอะไรติดไม้ติดมือกลับมาบ้างไหม"

เฉินเสวียหลินยิ้มอย่างมีเลศนัย ล้วงถุงน้ำหนังใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า "นี่ไงครับ!"

ตัวอักษร 'อันซี' บนถุงน้ำซีดจางไปแล้ว ทว่ายังคงพอมองออกอย่างชัดเจน ด้านหลังยังประทับตัวอักษรขนาดเล็กไว้ว่า 'สร้างขึ้นในปีที่สี่แห่งรัชศกเจินหยวน'

เฉินหมิงรับถุงน้ำมา ในฐานะนักสะสมของโบราณ เขาย่อมรู้ดีแก่ใจว่าเครื่องหนังสมัยราชวงศ์ถังที่ยังคงสภาพสมบูรณ์ขนาดนี้มีความหมายอย่างไร

ภายในถุงน้ำยังคงมีน้ำเหล้าหลงเหลืออยู่เล็กน้อย ส่งกลิ่นหอมของเหล้าหมักบ่มอันเป็นกลิ่นเดียวกับที่โชยมาจากตัวลูกชายไม่มีผิดเพี้ยน

ร่องรอยหลักฐานทุกอย่างบ่งชี้ว่า ลูกชายของเขาได้ข้ามเวลาไปยังราชวงศ์ถังจริง ๆ

ก่อนหน้านี้ที่เขายอมให้ลูกชายไปร่วมกรุ๊ปทัวร์ราชวงศ์ถัง ก็เพราะเห็นแก่หน้าของพี่เขยเท่านั้น

แต่เมื่อดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว...

เฮ้อ ติดหนี้บุญคุณพี่เขยเข้าจนได้

ทางฝั่งตระกูลเฉิน พ่อของเฉินเสวียหลินปักใจเชื่อคำพูดของลูกชาย ทว่าพ่อแม่ของทั้งฝั่งถงอี้และเหอสวี่ หลังจากได้ยินสิ่งที่ลูกชายเล่า กลับไม่เชื่อเลยสักนิด

แม้ว่าพวกเขาจะเอาทั้งรูปถ่ายและคลิปวิดีโอออกมาให้ดู พ่อแม่ก็ยังคิดว่าลูกชายสร้างเรื่องเหลวไหลไร้สาระขึ้นมาเอง

"ให้แกไปเที่ยวเป็นเพื่อนเจ้าหนูตระกูลเฉิน แต่แกกลับมาเล่นละครลิงตบตาฉันแบบนี้ เห็นพ่อแกเป็นตัวตลกหรือไง" พ่อของถงอี้เขกมะเหงกใส่หน้าผากเขาไปโป๊กหนึ่ง เจ็บจนถงอี้ไม่กล้าพูดอะไรอีกเลย

"พ่อจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ" ถงอี้พึมพำอย่างไม่ยอมแพ้

"อยากโดนดีใช่ไหม"

ก่อนที่มือของผู้เป็นพ่อจะยื่นมาอีกรอบ ถงอี้ก็ใส่เกียร์หมาวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

ทางด้านเหอสวี่เองก็เจอสถานการณ์ที่ไม่ต่างจากถงอี้เท่าไหร่นัก