ตอนที่ 72 การจากลา

หยางฟางย่อตัวลงพลางแตะหน้าผากของเด็กน้อยเบา ๆ เพื่อยืนยันว่าไข้ลดสนิทแล้ว

เธอรับพุทราแห้งมา "เด็กดี ต้องเชื่อฟังท่านแม่นะจ๊ะ"

เจียงเย่รับขนมปังนานและพุทราแห้งจากหญิงชาวบ้าน มองส่งนางอุ้มลูกน้อยเดินจากไปด้วยความดีใจ

รอจนเงาร่างของหญิงผู้นั้นลับหายไปนอกประตูเรือน เขาจึงหันไปหากัวซินแล้วกดเสียงลงต่ำมาก "ท่านแม่ทัพ ยังมีอีกเรื่องที่ต้องกราบเรียนเป็นการส่วนตัวครับ"

กัวซินเห็นหัวคิ้วของเจียงเย่ฉายแววเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ก็รู้ทันทีว่าเรื่องนี้สลักสำคัญ จึงพยักหน้ารับทันใด "ตามข้ามา"

พูดจบก็หมุนตัวเดินนำ ทั้งสองก้าวเข้าไปในห้องปีกเรือนที่อยู่ใกล้ที่สุดทีละคน ก่อนที่ประตูไม้จะปิดลงแผ่วเบาด้านหลัง

เจียงเย่จึงค่อยเอ่ยปาก "ท่านแม่ทัพ ยังมีอีกเรื่องที่เกี่ยวกับความเป็นความตายของเหล่าทหารหาญแห่งต้าถัง ขอให้ท่านรีบส่งคนไปติดต่อมณฑลทหารเป่ยถิงโดยเร็วที่สุด เผ่าเก๋อลั่วลู่จะสมคบคิดอย่างลับ ๆ กับถู่ปัวในปีหน้า หากไม่รีบป้องกันไว้ พอถึงช่วงปลายฤดูหนาวของปีหน้า เป่ยถิงจะต้องแตกพ่ายอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้น..."

เจียงเย่ชะงักเสียงไป น้ำเสียงพลันหนักอึ้ง ก่อนจะเค้นสี่คำนั้นออกมาอย่างยากลำบาก "ทั้งกองทัพ... จะพินาศสิ้น"

ม่านตาของกัวซินหดเกร็งลงฉับพลัน

เจียงเย่หยิบสมุดที่เข้าเล่มเรียบร้อยออกมาจากอกเสื้อ "สูตรผสมปูนซีเมนต์ กรรมวิธีการทำดินปืน เคล็ดลับการเพาะปลูกพืชทนแล้ง คู่มือการรักษาพยาบาลเบื้องต้น... ทุกสิ่งที่ผมทิ้งไว้ให้ได้ ถูกบันทึกไว้ในนี้หมดแล้วครับ"

เขาหยิบสมุดอีกเล่มกับโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน แล้วยื่นไปตรงหน้ากัวซิน "นี่คือสิ่งที่ผมเตรียมไว้ให้ท่านแม่ทัพโดยเฉพาะครับ"

กัวซินรับสิ่งของที่ดูบางเบาทว่าหนักอึ้งดุจขุนเขาไท่ซานนั้นมาด้วยความเคารพจริงจัง

"ท่านแม่ทัพไม่เคยเอ่ยถามเลยสักครั้ง ว่าต้าถังในอีกหนึ่งพันปีให้หลังเป็นอย่างไรบ้าง"

เจียงเย่เข้าใจความกังวลของแม่ทัพกัวเป็นอย่างดี และเมื่อคืนก็ไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะพูดถึงเรื่องนี้

อันที่จริงทุกคนต่างรู้แก่ใจ เพียงแต่ไม่มีใครพูดมันออกมาตรง ๆ เท่านั้น

เจียงเย่เอ่ยแนะนำของทั้งสองสิ่ง "ในสมุดเล่มนี้บันทึกความเปลี่ยนแปลงตลอดหนึ่งพันปีเอาไว้ครับ"

เจียงเย่ตั้งใจเปลี่ยนตัวอักษรเป็นอักษรข่ายซูแบบทางการของต้าถัง เพื่อให้แม่ทัพกัวอ่านได้สะดวก

บนหน้าสมุดเล่มนั้นมีตัวอักษรเรียงรายหนาแน่น บันทึกความผันผวนของยุคสมัยตลอดพันปีข้างหน้า ตั้งแต่การแบ่งแยกดินแดนของข้าหลวงทหาร กบฏหวงเฉา ยุคห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร ไปจนถึงการผลัดเปลี่ยนราชวงศ์ซ่งและหยวน

ส่วนในข้อมูลที่ดาวน์โหลดไว้ล่วงหน้าในโทรศัพท์มือถือ ไม่เพียงมีร่องรอยความรุ่งเรืองและเสื่อมถอยแห่งชะตากรรมของต้าถัง และวิดีโอสาธิตการทำปูนซีเมนต์ แต่ยังบันทึกศึกสุดท้ายของกองทัพอันซีบนผืนทะเลทรายโกบีแห่งนี้ไว้อย่างละเอียดยิ่งกว่า

ฤดูหนาวปีคริสต์ศักราช 790 เป่ยถิงแตกพ่าย ปีคริสต์ศักราช 808 กองทัพใหญ่ถู่ปัวประชิดเมือง เหล่าทหารเฒ่าผมขาวพลีชีพไปพร้อมกับเมืองกุยจือ...

"สิ่งนี้กิน 'ไฟฟ้า' เป็นอาหาร เรียกว่าการชาร์จไฟ ครั้งนี้มาอย่างเร่งรีบ พื้นที่สัมภาระมีจำกัด คราวหน้าผมจะนำชุดอุปกรณ์ชาร์จไฟมาให้ท่านแม่ทัพอีก หากมือถือแบตเตอรี่หมด สามารถใช้พาวเวอร์แบงก์เหล่านี้ชั่วคราวได้ครับ"

เจียงเย่หยิบพาวเวอร์แบงก์ความจุสูงพิเศษห้าอันออกมาจากกระเป๋าเป้ของตน

กัวซินตั้งใจฟังและจดจำ ทว่าในใจกลับบังเกิดความรู้สึกอบอุ่นซาบซึ้งอย่างบอกไม่ถูก

สองมือที่เต็มไปด้วยรอยด้านหนาของกัวซินประคองวัตถุที่แบกรับความรุ่งเรืองและร่วงโรยตลอดพันปี แสงยามเช้าสาดส่องผ่านลูกกรงหน้าต่าง ทอดเงาลวดลายเป็นริ้วบนใบหน้าที่กร้านโลกและเต็มไปด้วยริ้วรอยลึก

แม่ทัพเฒ่าค่อย ๆ ช้อนสายตาขึ้น ดวงตาคมกริบที่เคยชินกับความเป็นความตายคู่นั้น บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความสะเทือนใจอย่างหาได้ยาก น้ำเสียงแหบแห้งดังก้องชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันภายในห้อง

"คุณชายเจียง ด้วยร่างอันทรุดโทรมของพวกข้า จะสามารถฝืนลิขิตฟ้าเปลี่ยนชะตาได้จริงหรือ จะ... เปลี่ยนแปลงดวงชะตาของต้าถังได้จริงหรือ"

เจียงเย่จ้องมองร่องรอยลมแดดพายุฝนตรงหว่างคิ้วของแม่ทัพผมขาวท่านนี้ แล้วเงียบไปเนิ่นนาน

เสียงนกร้องยามเช้าแว่วมาจากนอกห้อง แสงตะวันสายหนึ่งทอดลงบนหมัดที่เขากำแน่นพอดิบพอดี

"ได้ครับ"

คำเดียวสั้น ๆ ทว่าหนักแน่นทรงพลัง ดังกังวานก้องอยู่ในห้องปีกเรือนอันคับแคบเนิ่นนาน

ทันทีที่ฝีเท้าของพวกเขาทั้งหกคนก้าวเข้ามาในห้วงมิติกาลเวลานี้ เส้นด้ายแห่งโชคชะตาก็ได้แยกสายออกไปอย่างเงียบเชียบแล้ว

ทุกการตัดสินใจ ทุกการแทรกแซง ล้วนก่อให้เกิดระลอกคลื่นระลอกใหม่ในสายธารแห่งกาลเวลา ถักทอร้อยเรียงเส้นสายแห่งประวัติศาสตร์ที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

เจียงเย่มองแสงเช้าที่ค่อย ๆ สว่างขึ้นนอกหน้าต่าง เขาเข้าใจดีว่าดินแดนอันซีที่พวกเขาอยู่ในยามนี้ ได้กลายเป็นเอกภพเฉพาะตัวหนึ่งในหมู่โลกคู่ขนานนับหมื่นแสนไปแล้ว

ณ ที่แห่งนี้ เหล่าทหารเฒ่าผมขาวอาจได้พบกับจุดจบที่ไม่เหมือนเดิม ธงแห่งต้าถังบนกำแพงเมืองกุยจือ อาจจะได้เป็นประจักษ์พยานถึงความเป็นไปได้อีกแบบหนึ่ง

ทุกชั่วขณะที่ถูกเปลี่ยนแปลง ล้วนกำลังก่อกำเนิดเส้นเวลาของโลกใบใหม่ขึ้นในความว่างเปล่า

ที่นั่นอาจมีต้าถังที่สืบทอดต่อไปอีกนับร้อยปี อาจมีอันซีที่ไม่เคยแตกพ่าย และอาจมีวิถีอารยธรรมที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อทั้งสองเดินออกมาจากห้อง ฟ้าก็สว่างโร่แล้ว แสงอาทิตย์ส่องทะลุชั้นเมฆ ทาบทับลงบนธงแห่งต้าถังเหนือเชิงเทิน

เจียงเย่ยกดูเวลา สูดหายใจเข้าลึก ๆ "ท่านแม่ทัพ ทุกท่าน พวกเราต้องไปแล้วครับ"

สิ้นเสียง ลานเรือนพลันเกิดระลอกคลื่นประหลาดแผ่กระจายออกมา

อากาศเริ่มบิดเบี้ยว รถบัสคอสเตอร์สีเหลืองขมิ้นคันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางลานเรือนอย่างน่าอัศจรรย์ ตัวถังโลหะสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้า อาบไล้ให้ทั่วทั้งลานเรือนเปล่งประกายสีทองจาง ๆ

"นี่... นี่มัน..."

แววตาของจางเฉียนและเหล่าทหารหาญเต็มไปด้วยความประหลาดใจและตกตะลึง

ทหารเฒ่าใจกล้าสองสามคนเดินเข้าไปล้อมดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฝ่ามือหยาบกร้านเอื้อมไปสัมผัสตัวรถอันเย็นเฉียบอย่างระมัดระวัง

"รถเหล็กนี่! รถเหล็กที่วิ่งเองได้ในคลิปวิดีโอ!" พลทหารหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น

กัวซินยืนนิ่งอยู่กับที่ ทว่าความตกตะลึงในแววตานั้นไม่อาจซ่อนเร้นไว้ได้เลย

ก่อนหน้านี้ได้แค่มองดูอยู่ไกล ๆ ยามนี้ได้มาเห็นในระยะประชิด ความสั่นสะเทือนใจย่อมชัดเจนเกินบรรยาย

เขาเห็นเงาสะท้อนใบหน้าชราภาพของตนเองบนตัวรถ และเห็นเหล่าทหารเฒ่าที่ติดตามตนมาหลายสิบปีกำลังยืนรุมล้อมสัตว์ประหลาดเหล็กกล้าตัวนี้พลางส่งเสียงอุทานด้วยความอัศจรรย์ใจ

บางคนเกาะกระจกหน้าต่างชะเง้อมองเข้าไปข้างใน บางคนลองเอามือเขี่ยกระจกมองข้างอย่างนึกสงสัย ซ้ำยังมีคนคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อศึกษารอยดอกยางรถยนต์

ทุกตารางนิ้ว ทุกชิ้นส่วนบนตัวรถ ล้วนทำให้พวกเขารู้สึกแปลกใหม่ไปเสียหมด

"นี่คือคันฉ่องหรือ เหตุใดจึงแจ่มชัดถึงเพียงนี้"

พอพูดถึงกระจก เจียงเย่ก็ตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ เขาดันลืมเอากระจกเงาติดตัวมาด้วยสักสองสามบานเสียได้

ของพรรค์นี้ถ้าเอาติดมาด้วย รับรองว่าขายได้ราคางามแน่นอน

ก่อนจะมาคราวหน้า คงต้องคิดทบทวนให้ดีเสียแล้วว่าจะพกอะไรมาบ้าง

"นี่คือสิ่งวิเศษที่เดินทางได้พันลี้ต่อวันสินะ" จ้าวชียื่นมือที่แตกระแหงออกไป ลูบไล้ที่จับเปิดประตูรถอย่างเบามือ "ราษฎรในอีกพันปีข้างหน้าได้นั่งสิ่งวิเศษเช่นนี้เดินทาง ช่างดียิ่งนัก"

เจียงเย่ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา ก่อนจะตะโกนบอกพวกพ้อง "ได้เวลาแล้วครับ ขึ้นรถกันเถอะ!"

เฉินเสวียหลินและคนอื่น ๆ ได้ยินดังนั้น ต่างก็ทอดสายตามองเมืองเดี่ยวโดดที่แบกรับความเศร้าสะเทือนอารมณ์นับพันปีแห่งนี้ด้วยความอาลัยอาวรณ์

ก่อนออกเดินทาง เจียงเย่สวมกอดกัวซินแน่น เขารับรู้ได้ชัดเจนถึงร่างกายอันผอมแห้งใต้ชุดเกราะของแม่ทัพชรา

"ท่านแม่ทัพรักษาตัวด้วยนะครับ ทุกท่าน... รักษาตัวด้วย"

สิ้นเสียงประตูปิดลงอย่างทึบหนัก ใบหน้าอ่อนเยาว์ทั้งหกก็แนบชิดอยู่กับกระจกหน้าต่างรถ

ภายนอกหน้าต่าง ทหารเฒ่าผมขาวโพลนตั้งแถวกันอย่างเป็นระเบียบ ชุดเกราะขึ้นสนิมเขรอะสะท้อนประกายแดดยามเช้า ก่อนจะประสานมือคารวะพร้อมเพรียงกัน

กัวซินยืนอยู่หน้าสุด หนวดเคราสีดอกเลาปลิวไสวในสายลมยามเช้า "กองทัพอันซี ขอน้อมส่งผู้มีพระคุณ!"

"ขอน้อมส่งผู้มีพระคุณ!" เสียงกึกก้องดังกังวานสะท้อนก้องทั่วลานเรือน

พวกของเจียงเย่ทั้งหกคนมองเมืองอันโดดเดี่ยวแห่งนี้เป็นครั้งสุดท้าย มองเหล่านักรบผู้ยืนหยัดปกป้องดินแดนมาหลายสิบปี และมองธงแห่งต้าถังที่กำลังโบกสะบัดเสียงดังพรึ่บพรั่บ

เมื่อแสงสว่างสีขาวสายหนึ่งสาดส่องลงมาปกคลุม ร่างของพวกเขารวมถึงตัวรถก็เลือนหายไปในแสงอรุณ

ณ ขอบฟ้าไกล เหยี่ยวเวหาตัวหนึ่งกำลังบินโฉบผ่านดวงอาทิตย์ยามเช้า ขยับปีกบินทะยานมุ่งหน้าสู่ทิศบูรพา